.

Poselstwo

trzeciego anioła

Alonzo Trevier Jones

24. wykłady wygłoszone na Generalnej Konferencji

Adwentystów Dnia Siódmego w 1893 roku

Wydawnictwo „Poselstwo Wyzwolenia”

e-mail: w.l@op.pl

Wykład 1

Rozpoczynając nasze studium Biblii, myślę, że dobrze byłoby poświęcić godzinę na rozważenie, po co tu przyszliśmy i co dobrego chcemy osiągnąć. Mam nadzieję, że wszyscy przyszliśmy tu w oczekiwaniu na usłyszenie o rzeczach, które wcześniej nie przyszły nam na myśl ale nie tylko po to, lecz także, aby zapoznać i przyswoić sobie te rzeczy, które wcześniej nie przyszły nam na myśl. Łatwo o nich usłyszeć ale nie zawsze uczymy się tego. Jednak mam nadzieję, że przyszliśmy nauczyć się tego, o czym nigdy wcześniej nie myśleliśmy. Mówiąc wprost, przyszliśmy w oczekiwaniu, że Pan udzieli nam nowego objawienia samego Siebie, swego Słowa i swojej drogi. Ja przyszedłem w tym właśnie celu.

Następujący werset zawiera dobrą radę dla nas wszystkich: „Zaprawdę powiadam wam, ktokolwiek by nie przyjął Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego” (Mar. 10,15). Zatem przyszliśmy, by uczyć się o Królestwie Bożym, przyjąć rzeczy Królestwa Bożego – rzeczy nowe, i stare w nowy sposób. Ktokolwiek nie przyjmie Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego, nie może go posiąść. Zatem wszyscy, przychodząc tutaj, musimy usiąść u stóp Chrystusa, patrząc na Niego jako naszego Nauczyciela, oczekując od Niego tego, co ma nam do powiedzenia, kiedy przychodzimy do Niego jak dzieci. Nie jest to jedyny werset mówiący w taki sposób o tych, którzy otrzymają Królestwo Boże, gdyż w Ewangelii Mateusza podobna myśl wskazuje na nieskończone trwanie owego stanu, którego początek następuje w momencie objęcia przez nas Królestwa Bożego. „W owym czasie przystąpili uczniowie do Jezusa, pytając: Kto też jest największy w Królestwie Niebios? A On, przywoławszy dziecię, postawił je wśród nich i rzekł: Zaprawdę powiadam wam, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios” (Mat. 18,1–3).

Jeśli ktoś twierdzi, że powyższy werset odnosi się do każdego, kto przyjmuje Królestwo Boże po raz pierwszy i wyznaje zgodnie z prawdą, że Królestwo to można przyjąć jedynie jako dziecię, przyznając jednocześnie, że nic nie wie o Nim sam z siebie ani własnym wysiłkiem nie może dojść do poznania tego Królestwa, to ten fragment sięga dalej – mianowicie, iż nawet gdy przyjęliśmy Królestwo Boże, aby stać się nawróconymi, musimy być jako dzieci, przyjmować Królestwo Boże jak dzieci, uznając, że nic nie wiemy sami z siebie i nie posiadamy żadnej własnej mądrości. To nie nasza ludzka mądrość może objaśnić nam Królestwo Boże lub otworzyć drogę do właściwego zrozumienia Jego prawdziwej natury. Musimy porzucić całą naszą (ludzką) mądrość, aby zyskać Królestwo, a będąc nawróconymi stać się jak dzieci.

„Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios”. Jakimi dziećmi mamy się stać? Czy mamy się stać takimi, jak małe dzieci? Małe dzieci nie są zbyt dumne z własnych poglądów. To dorośli nie są skorzy do nauki. Te słowa zostały wypowiedziane, by ukazać nam wzorzec naszego podejścia do Słowa Bożego celem uczenia się z niego. Jest inny werset, który mówi nam to samo w bardziej bezpośredni sposób:

„Jeśli kto mniema, że coś poznał, jeszcze nie poznał, jak należało poznać” (I Kor. 8,2). Ilu albo których ludzi to dotyczy? Każdego – wszystkich nas, którzy przyszliśmy tu dzisiaj. Zatem czy każdy, kto przyszedł tu dzisiaj, powinien te słowa odnieść osobiście do siebie? Tak, każdy – każdy z nas obecnych tu dzisiaj, kto myśli, że coś poznał. Ilu z nas to dotyczy? Każdego, kto myśli, że poznał – właśnie – co poznał? Ile poznał? „Coś”. Czy to dotyczy każdego z nas? Tak jest! Zatem werset ten dotyczy wszystkich ludzi, którzy mniemają, że poznali cokolwiek, co można poznać. Zatem skoro każdy z nas mniema, że „coś” poznał, co w rzeczywistości poznał? Ile poznał? Otóż nie poznał jeszcze nic tak, jak należy poznać.

Zatem możemy uznać to za pewnik, czyż nie? Przyjmijcie to do wiadomości. Jeśli przyszliście tu sądząc, że już poznaliście cokolwiek, to musicie przyjąć do wiadomości, że nie poznaliście tego tak, jak należy to poznać. Czy przystąpimy do tego studium w ten sposób? Czy przystąpimy do tego studium jutro, następnego dnia i każdego kolejnego dnia tutaj, pamiętając, że nie poznaliśmy wszystkiego tak, jak należy to poznać? Nieważne, czy ktoś jest najstarszym kaznodzieją w naszych szeregach; musi przyjść i powiedzieć: „Jeszcze nic nie poznałem tak, jak należy to poznać. Naucz mnie Panie”. I będziemy się uczyć. Każdy kto przychodzi tutaj z takim nastawieniem, nauczy się czegoś z każdego wysłuchanego wykładu. Dotyczy to także tego najstarszego kaznodziei w naszych szeregach. On nauczy się więcej niż ktokolwiek z nas, jeśli przyjdzie z takim nastawieniem. Jakiego czasu dotyczy ten werset? Jak długo obowiązuje? Czy wyjdziemy poza granice tego czasu podczas tej Konferencji? Jak sądzicie? Otóż nie! Zatem mamy to ustalone na całą tę Konferencję, jeśli mniemamy, że coś poznaliśmy.

Są pewne rzeczy, co do których jesteśmy pewni, iż poznaliśmy je bardzo dobrze. Jeśli jest choćby jedna rzecz, o której sądzimy, że ją poznaliśmy, to pożegnajmy się z takim myśleniem, bo jeszcze nic nie poznaliśmy lub bardzo mało. Czy zauważyliście, że zawsze najwięcej uczymy się z tych wersetów, o których myślimy, że poznaliśmy je najlepiej. Zapamiętajcie tę zasadę. Najwięcej uczymy się z wersetów, które wydają nam się najbardziej znane. Zatem czy nie sądzicie, że ktoś, kto przez jakiś czas studiuje jakiś tekst czy myśl, po czym dochodzi do wniosku, że wydobył z niego wszystko, co było w nim zawarte, sam siebie przez to ogranicza? Gdy mówi: „Już poznałem”, zamyka się na możliwość dalszego uczenia się tego, co zawarte jest w danym tekście.

Brat Porter w poprzednim wykładzie mówił nam o Bożym zamiarze ukazania nam tych spraw. Jakiego rodzaju jest to zamiar? Otóż jest to „wieczny zamiar”. Pismo Święte jest wyrażeniem Bożych nyśli wobec nas w tym wiecznym zamiarze. Pismo Święte wyraża Boże myśli odnośnie tego zamiaru, jego ustanowienia, realizacji i oznajmienia. Zatem jakiego rodzaju jest to zamiar? Otóż jest on wieczny. Jak głębokie są zatem Jego myśli? Jak dalekosiężny Jego zamiar? Wieczny. Jak głębokie są myśli wyrażone w Piśmie Świętym? Wieczne. W ilu wersetach Pisma Świętego i ilu księgach zawarta jest myśl o wiecznej głębi? W ilu fragmentach? We wszystkich. Czy więc całe Pismo Święte zostało napisane po to, aby Pan objawił wobec nas to, co chce nam powiedzieć – swój wieczny zamiar? Tak jest. Zatem jak głęboka jest myśl w każdym fragmencie Pisma Świętego i jakie słowa są użyte, by ją wyrazić? Są wieczne. Tak więc, jeśli ktokolwiek uchwyci jedną z tych myśli i sądzi, że już ją poznał i pojął, to jak dalece się myli? Jak daleko jest od poznania myśli, która rzeczywiście jest tam zawarta – od pojęcia myśli, która jest w danym fragmencie? [Głosy z sali: Tak daleko, jak jego umysł jest daleki od umysłu Bożego]. Gdy mówi: „Mam prawdę, uchwyciłem myśl”, wówczas zamyka umysł na mądrość poznania Boga, stawiając siebie i swój umysł na miejscu Boga i Jego myśli. Człowiek, który tak czyni, nie jest w stanie nauczyć się więcej. Czy rozumiecie, że wskutek takiej postawy natychmiast odcina się od dalszego uczenia się? Człowiek, który tak czyni, nie może się nauczyć niczego ponad to, co już wie, a zatem nigdy nie pozna Boga.

Wyrażenia myśli zawartych w słowach Pisma Świętego są jak wieczne głębiny. Jakie granice możemy sobie wyznaczyć w ich studiowaniu? Absolutnie żadnych. Czy zatem nie stanowi to wspaniałego obrazu i niebotycznej perspektywy, iż to co wieczne, cały zamysł Boży, jest szeroko otwarty przed nami po to, abyśmy go studiowali? Zatem nie zapominajmy, że takie jest właśnie pole naszego studium.

Zajmujemy się tym od jakiegoś już czasu, zatem tym większą powinniśmy zachować ostrożność, by nie uważać, że coś już poznaliśmy. Powinniśmy być tego pewni, abyśmy nie dali się usidlić myśleniem, że już poznaliśmy coś tak, jak należy to poznać. Przychylmy się raczej do Słowa Bożego, które stwierdza, że w ten sposób niczego nie poznaliśmy. W każdej myśli jest dla nas wiedza do uchwycenia. A nawet przez wszystkie głębie i wieczności nigdy nie dotrzemy do punktu, w którym moglibyśmy mieć prawo sądzić, że poznaliśmy już do końca i nie ma nic więcej do poznawania. Zgadzacie się z tym? Skoro tak, cieszę się wiedząc, że mamy taki przedmiot do studiowania i tak długi czas (wieczność), w którym możemy go studiować. Zatem z radością przystąpmy do dzieła. Ten werset Pisma Świętego będzie nam towarzyszył w naszym studium przynajmniej tak długo, jak długo będziemy na tym świecie, a potem zniknie, gdyż jego forma się przedawni, czyli Biblia – Słowo Boże w takim kształcie, w jakim znamy je dzisiaj. Niewątpliwie nasze Biblie spłoną jak wszystkie inne książki z papieru oprawione w skórę. Jednak Słowo Boże nie spłonie. Ten werset w tej formie (w druku) będzie istniał tak długo, jak istnieje świat ale potem będzie istniał w innym kształcie (w ciele). Zatem ten werset pozostanie z nami na zawsze, nawet w wieczności. „Jeśli kto mniema, że coś poznał, jeszcze nie poznał, jak należało poznać” (I Kor. 8,2). Nie, nikt nie poznał. Czy to was nie cieszy, bracia i siostry? Czy to was nie cieszy?

Jednak nie możemy zbyt długo rozwodzić się nad wspomnianymi fragmentami, gdyż mamy kilka innych fragmentów, na które chcielibyśmy zwrócić uwagę tego wieczora. Wracając do myśli sprzed kilku chwil, przyszliśmy tu dzisiaj oczekując, że nauczymy się wielu rzeczy, które są nowe oraz wiele nowego o tym, czego nauczyliśmy się wcześniej. Jednak przyszliśmy, by uczyć się wyłącznie prawdy. Tego pragniemy. Jedynym, co posiada jakąkolwiek moc, jedynym co zawiera jakieś dobro, jedynym co ma w sobie uświęcającą moc, jest prawda – oczywiście prawda, która jest w Jezusie, gdyż poza Nim nie ma żadnej innej prawdy. Zatem przychodząc tu w tym celu, by poznawać wyłącznie prawdę, będziemy studiować tylko prawdę, bo to jest jedyne, czego się od nas wymaga. Nie do was ani do mnie należy oceniać, czy rzecz jest stara, czy nowa lub kto ją wypowiedział na tej Konferencji, albo czy mamy ją studiować tylko my, czy też jeszcze ktoś inny; czyż nie? My mamy jedynie pytać: czy to jest prawda? Jeśli to jest prawda, wówczas przyjmijmy słowo Pańskie tak, jak zostało nam dane przez Niego, niezależnie od tego czy wydaje się zupełnie przeciwne temu, czego oczekujemy – a istnieje prawdopodobieństwo, że tak może się zdarzyć, „bo drogi wasze to nie drogi moje – mówi Pan” (Izaj. 55,8). Zatem jeśli znamy już jakiś sposób poznawania prawdy, możemy oczekiwać, że słowo przyjdzie w inny sposób.

Pan nie pozwoli by ktokolwiek dyktował Mu albo układał plany za Niego. Pan jest taki, jak mówi ten werset: „Zaprawdę, jesteś Bogiem ukrytym” (Izaj. 45,15). Ale możemy Go widzieć. On się ukrywa – nie zawsze możemy przejrzeć metody, jakimi dokonuje pewnych rzeczy ale najlepsze w tym jest to, że zawsze możemy Mu pozwolić działać Jego sposobem. Wtedy będziemy zupełnie bezpieczni. Nie będziemy musieli martwić się ani próbować sami kierować Jego działaniem. On jest wszechwiedzący, więc widzi wszystko na wskroś, a my po prostu powinniśmy być gotowi, by ujrzeć Jego działanie w każdej chwili. Nie mamy nic więcej do zrobienia w tej kwestii jak tylko cieszyć się widząc, jak On działa. Dla mnie osobiście ogromnym błogosławieństwem jest studiowanie Biblii i przyglądanie się działaniu Pana. A gdy coś wydaje się nam najciemniejsze, najbardziej tajemnicze, wówczas mamy przed sobą najlepsze studium, bo musimy niejako „wyjść z siebie”, by ujrzeć Go w działaniu. Gdybyśmy zawsze mogli przewidzieć działanie Pana, nie wydawałoby się nam ono interesujące. Gdy jest ciemno, wtedy patrzymy bardziej uważnie i z większym zainteresowaniem by ujrzeć, jak Pan rozwiązuje problem.

Zatem mamy się uczyć wyłącznie prawdy – bez względu na to, kto ją przekazuje. Oczywiście to Pan ją wypowiada, bez względu na to, przez kogo albo w jaki sposób. Jeśli wcześniej to wiedzieliśmy, dziękujmy Bogu, że ktoś być może dowiedział się tego teraz. Jeśli nie wiedzieliśmy tego wcześniej, dziękujmy Panu, że wiemy to teraz. Jedyne, o co mamy pytać, to: czy to jest prawdą? Dobrze znacie II Tes. 2,9–10:

„A ów niegodziwiec przyjdzie za sprawą szatana z wszelką mocą, wśród znaków i rzekomych cudów, i wśród wszelkich podstępnych oszustw wobec tych, którzy mają zginąć, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić”. Każdy, kto przyjął umiłowanie prawdy i pokochał tę prawdę, znajdzie się poza zasięgiem szatana, działającego wśród wszelkich znaków i rzekomych cudów i wśród wszelkich podstępnych oszustw. Tak jest. Dlatego, że Jezus tak powiedział: „Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi” (Jan 8,32).

Zatem każdy, kto przyjmuje umiłowanie prawdy, zostaje wyzwolony przez prawdę. Czy wolnym jest więc ten, wobec którego szatan jest w stanie coś zdziałać przy pomocy znaków i rzekomych cudów? O nie, ten jest wylęknionym niewolnikiem. Póki pamiętamy, że jedyną rzeczą, jakiej mamy poszukiwać i oczekiwać jest prawda i że miłujemy ją jako prawdę i przyjmujemy ją jako prawdę, nie musimy się niepokoić tym, czy szatan ma zamiar nas zwodzić czy nie.

Zwróćcie uwagę na ostatnią część wersetu. Efektem działania prawdy jest wyswobodzenie nas. Jeśli moglibyśmy zmierzyć obietnice, to pierwsza część tego wersetu jest jedną z najlepszych obietnic w Biblii. Jednak nie powinniśmy ich mierzyć, bo wszystkie są nieskończone. Wszystkie są myślami Boga, a Jego myśli są wieczne. Ale to jest wspaniała obietnica: „Poznacie prawdę”. To jest, jak mi się wydaje, najwspanialsza obietnica. „Poznacie prawdę”. Będziecie przypuszczać, że ją znacie? Będziecie się zastanawiać, czy ją znacie? Będziecie rozważać, co jest prawdą? O nie. „Poznacie prawdę”. To jest obietnica Jezusa Chrystusa dla ciebie i dla mnie, że jeśli Mu zaufamy i pójdziemy za Nim, On zatroszczy się o to, byśmy poznali i znali prawdę. Możemy Mu zaufać w tej kwestii.

„Mówił więc Jezus do Żydów, którzy uwierzyli w Niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi” (Jan 8,31–32). Jak mamy poznać prawdę? Wytrwajcie w Jego słowie, bądźcie Jego uczniami, a poznacie prawdę. Zatem Jego Słowo jest Słowem prawdy. „Poznacie prawdę”. Pragniemy trzymać się tej obietnicy. Wydaje mi się, że gdyby ta obietnica była jedyną obietnicą w Biblii, byłaby wszystkim, czego potrzebujemy. „Poznacie prawdę”. Ponieważ Chrystus dał tę obietnicę, jest ona przeznaczona dla was i dla mnie, jeśli idziemy za Nim i poddajemy się Mu. A ponieważ tak jest, wydaje mi się, że powinniśmy być najbardziej radosnymi ludźmi na świecie, właśnie ze względu na tę obietnicę: „Poznacie prawdę”.

Niewątpliwie będziemy mieli wiele okazji – a już wiele z nich mieliśmy podczas poprzednich wykładów i wcześniej w klasach – by zapytać: czy tak rzeczywiście jest? Być może niektórzy mieli okazję powiedzieć: „no cóż, nie wiedziałem o tym”. Niewątpliwie będzie wiele takich przypadków przed upływem tych sześciu tygodni, które Pan dał nam na studium swego Słowa oraz sposobów działania; mnóstwo razy będziemy zmuszeni powiedzieć: czy tak się rzeczy mają? Jak brzmi obietnica? – „Poznacie prawdę”. Pan nie życzy sobie, abyśmy przyjmowali cokolwiek, bo ktoś inny tak powiedział. Bóg nie chce, byśmy odpowiadali, gdy ktoś inny coś mówi: dobrze, tak jest, bo on tak mówi. Nie o to chodzi. Mamy wiedzieć, że „coś” jest prawdą, bo BÓG TAK MÓWI. A obietnica brzmi: „Poznacie”. Będą okazje, aby zapytać: czy to prawda? Co wtedy? Gdy pojawia się pytanie, wraz z nim jest i obietnica; nie zapominajcie o tym. Za każdym razem, gdy pojawia się pytanie, Jezus mówi: „Poznacie prawdę”. Zatem, gdy zadawane jest pytanie związane z jakąś myślą poruszoną w lekcji, jak brzmi odpowiedź dla was i dla mnie? Co musimy wtedy wziąć pod uwagę? Jakie powinniśmy zająć wówczas stanowisko? Oto pewnego dnia jakiś brat będzie przemawiał i być może wypowie jakieś oświadczenie lub przeczyta jakieś dwa lub trzy fragmenty i podkreśli myśl, która dla mnie będzie nowa; wyrazi coś, co dla mnie będzie nowe, a wtedy pojawi się pytanie: czy to jest prawda? Jaką mam wtedy odpowiedź? „Poznacie prawdę”. Co wtedy mam zrobić z tą nową myślą i moim pytaniem? Czy nie powinienem ich przedłożyć Chrystusowi i zapytać Go, co w tej kwestii jest prawdą? A może raczej powinienem pójść do braci i zapytać: „Co o tym myślisz? Brat A. mówi tak i tak, co o tym sądzisz? To jest dla mnie nowe i tak jakby w to wątpię”. Wtedy inny brat odpowiada: „Cóż, ja też w to wątpię”. Czy to oznacza, że to nie jest prawdą? Czy to załatwia sprawę? Otóż nie. Nie jest dla nikogo ważne, co ja o tym myślę.

Pamiętam jak pewnego razu podczas zjazdu namiotowego jakiś brat przeczytał fragment Pisma Świętego – tak po prostu, bez żadnego komentarza – i to wszystko, a zatem było to zwyczajne czytanie Biblii. Jednak myśli, zawarte w tym czytaniu, dla wielu w zgromadzeniu były nowe. Kilka osób podeszło do mnie i zapytało:

– Cóż, bracie Jones, co ty myślisz o tym? Na to odpowiedziałem:

– Nie wasza sprawa, co ja o tym myślę; ważne jest, co wy o tym myślicie.

– No, nie wiemy, co o tym myśleć – powiadają.

– Więc się dowiedzcie – mówię im.

Przypuśćmy, że powiedziałbym, iż w to nie wierzę. Wtedy oni poszliby dalej i mówili: „Nie wierzymy w to, bo brat Jones powiedział, że w to nie wierzy”. Albo przypuśćmy, że powiedziałbym, że to jest prawda. Wtedy oni mówiliby: „To jest prawda. Brat Jones mówi, że to jest prawda”. Zatem postanawiam nie mówić wam nic o tym, co myślę. To nie wasza sprawa, aby roztrząsać moje poglądy. Wy sami dla siebie musicie poznać, co jest prawdą. Takie stanowisko chciałbym zachować podczas tej Konferencji. Oczekuję, że wypłyną tu pewne rzeczy, które niewątpliwie pojawią się jako nowe. Nigdy nie spotkałem jeszcze zgromadzenia, w którym studiowalibyśmy Biblię, a Pan nie udzieliłby nam czegoś nowego, pięknego, wspaniałego i chwalebnego. Jednak zdecydowanie opowiadam się za stanowiskiem opartym na obietnicy: „Poznacie prawdę”.

Lecz spotykam ludzi, a wy niewątpliwie też ich spotykacie, którzy jakby wyznają zasadę, iż jedynym bezpiecznym sposobem poznania prawdy jest przedstawienie wszelkich, możliwych, nasuwających się zastrzeżeń, a następnie wyjaśnienie ich. Ale nawet gdy przedstawię i wyjaśnię wszystkie znane mi wątpliwości odnośnie jakiegoś twierdzenia, czy oznacza to, że mogę być pewny, iż to twierdzenie jest prawdą? Czy mogę być tego pewny? Nie, ponieważ mogą istnieć zastrzeżenia, które nigdy nawet nie przyszły mi na myśl. Rozumiecie to? W ten sposób nigdy nie mogę być pewny, że coś jest prawdą, póki wszelkie możliwe obiekcje nie zostaną przedstawione przez każdą myślącą istotę we wszechświecie. W przeciwnym razie, czy mogę być czegokolwiek pewny? Ale nawet jeśli wszelkie możliwe obiekcje zostaną wyjaśnione, czy mogę być pewny, że tak naprawdę jest? A gdyby nawet tak było, to czy będę żył dostatecznie długo, by wysłuchać wszystkich obiekcji? Czy możemy w ten sposób dotrzeć do prawdy? Czy istnieje możliwość dojścia do prawdy przez wysuwanie wątpliwości i wyjaśnianie ich? Otóż nie. Tak więc jaki sens wyruszać w drogę, która nigdy nie doprowadzi do celu – w błędną drogę? Lepiej wcale nie wyruszać.

A teraz z innej strony. Czy mogą istnieć jakiekolwiek wątpliwości wobec prawdy? Zastanówcie się nad tym. Czy kiedy coś jest przedstawiane, wy i ja możemy powiedzieć: „Dostrzegam wątpliwości przeciwko temu”? Czy takie mamy zająć stanowisko? Nie. Mamy zapytać, czy to jest prawdą, a jeśli jest to prawdą, to nie ma żadnych wątpliwości co do tego, bo nie może być żadnych wątpliwości przeciwko prawdzie. Takie wątpliwości czy zastrzeżenia są fałszywe. Rozumiecie to? Właściwym pytaniem, jakie powinniśmy zadawać jest: czy to jest prawdą?

Innym sposobem, w jaki ludzie próbują dochodzić do prawdy, jest wysłuchanie obu stron. Usłyszeli coś osobiście: „To jest jedna strona – powiadają. – Teraz chcę usłyszeć drugą stronę, zanim zdecyduję”. Jak to? Czy jest jedna strona prawdy? Oto jedna strona prawdy, a oto druga strona prawdy. Gdzież więc jest prawda? Spróbujcie szukać jakichś stron prawdy, a skończycie na fałszu. Usłyszałem jedną stronę, a teraz chcę poznać drugą stronę! A potem na podstwie czego będę wiedział, co jest prawdą? Ale przypuśćmy, że usłyszałem autentyczną prawdę (a takiej potrzebujemy) lecz nie jestem usatysfakcjonowany, póki nie usłyszę tej drugiej strony. Co jest drugą stroną prawdy? Ponieważ pierwsza strona jest prawdą, co jest drugą stroną? Fałsz! Czy zatem o tym, co jest prawdą, możemy zdecydować wysłuchując steku kłamstw? Czy tak? Ktoś powie: „Oto wysłuchałem twojej strony zagadnienia i wydaje mi się, że to prawda ale chcę jeszcze wysłuchać drugiej strony!”. Prawdą jest Słowo Boże. Zatem ów słuchacz postanawia wysłuchać drugiej strony, aby poznać, czy to, co dotąd usłyszał, jest prawdą przez porównanie tego ze stekiem kłamstw, jakby kłamstwa miały być miarą prawdy.

Nie chcemy słuchać drugiej strony. Wszystko, czego chcemy, to prawdy. Ale przypuśćmy, że oto jest jedna strona prawdy i druga strona prawdy. Słuchacz słucha dwóch stron zgodnie ze swoim planem, a potem jak dochodzi do prawdy? Na swój sposób. Usłyszał to i owo. Ale co jest prawdą? Musi to ustalić w jakiś sposób. Czyż nie porównuje obu stron i nie waży ich i nie osądza, by ustalić, gdzie jest prawda? Czy w ten sposób może poznać, że ma prawdę? Czy jest pewny, że to prawda? Czy mój umysł, mój rozsądek, moja zdolność ważenia argumentów i decydowania o prawdzie są nieomylną miarą prawdy? Czy ludzki osąd, ludzkie zdolności są rzetelną miarą prawdy? Gdy chcemy poddawać prawdę próbie, by poznać czy jest to prawda, potrzebujemy niezawodnej miary. Zgadzacie się z tym? Jeśli mam mierzyć prawdę, to muszę być absolutnie nieomylny. Aby rozpoznawać prawdę i ją oznajmiać, muszę być kimś, kto nigdy się nie myli, w żadnych okolicznościach, nawet mając do czynienia z dziesięcioma tysiącami argumentów i błędów. To, czym mierzymy prawdę, musi być w stanie wskazać prawdę pośród dziesięciu milionów różnych opcji i to wskazać ją niezawodnie za każdym razem, z każdą myślą wyrażaną przez ludzi. Zgadzacie się? Ludzki umysł, taki jaki znamy, nie jest miarą prawdy. Tak się może jedynie człowiekowi wydawać i może się on w ten sposób łudzić, że poznał lub zna prawdę. „Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan” (Izaj. 55,8).

Otóż, bracia, w czasie, w którym się obecnie znajdujemy, istnieją dwa powody, dla których ta metoda nie mogłaby być skuteczna, nawet jeśli byłaby poprawna. Po pierwsze, Prawda Boża rozwija się tak szybko, iż nie mamy czasu zajmować się wszystkimi zastrzeżeniami oraz wątpliwościami i słuchać argumentów obu stron, gdyż wiecznie bylibyśmy w tyle słuchając tychże argumentów i zastrzeżeń. Ale przecież nie chcemy stać w miejscu, w obliczu nadchodzącego końca czasu łaski. Czas jest zbyt krótki, a gdybyśmy stali w miejscu, okazałoby się, że znaleźliśmy się na zewnątrz. Jednak, nie zapominajmy, mamy obietnicę: „Poznacie prawdę”.

Sięgnijmy raz jeszcze do Ewangelię Jana 14,16–17: „Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki – Ducha prawdy”. Ducha czego? Prawdy. Ach! Dzięki niech będą Panu za tę obietnicę: „Ja prosić będę Ojca”. Co Chrystus czyni dla nas tego wieczora, gdy uczestniczymy w tej Konferencji? Prosi Ojca. Czy pośle nam Pocieszyciela? Tak, Ducha Prawdy. Jakie stanowisko powinniśmy zająć udając się każdego wieczora na wykład? Czyż nie takie, że powinniśmy mieć udział w tej modlitwie, abyśmy mogli otrzymać Ducha Prawdy?

Zatem Jezus prosi, a przy tym, gdy Jezus prosi, to czyż nie jesteśmy w dobrym towarzystwie, gdy i my wraz z Nim prosimy? Zatem poświęćmy „dobrą” czyli odpowiednią miarę czasu na to podczas tej Konferencji. Spędźmy w Jego towarzystwie „dobrą” miarę czasu podczas tej Konferencji. Co wy na to? [Odpowiedź słuchaczy: „Amen”]. „Ja będę prosił Ojca, a On da wam” – Jezus nie mówi: „Ja będę prosił Ojca, aby On wam dał”, jakby decyzja miała zapaść dopiero wtedy, gdy Jezus poprosi ale mówi: „Ja będę prosił Ojca, a On da wam”. Oczywiście Jego prośba zostaje wysłuchana, gdyż On wstawia się za nami. On przedstawia nasze modlitwy zgodnie z wolą Boga. A zatem On prosi i my prosimy, aby Ojciec dał nam Pocieszyciela, a On daje nam Go. Gdy prosimy, wiemy, że otrzymaliśmy, gdyż On tak powiedział. Co się dzieje, gdy prosimy o cokolwiek zgodnie z Jego wolą? On nas wysłuchuje. Taką ufność mamy w Nim tego wieczora. To jest ufność, jaką mamy w Nim, iż jeśli prosimy o cokolwiek według Jego woli, On nas wysłuchuje. Zatem jeśli mamy tę ufność w Panu, to dobrze wykorzystamy czas podczas tej Konferencji. Prośmy o cokolwiek zgodnie z Jego wolą, a On nas wysłucha. Przecież Jego wolą jest, byśmy przyjęli Ducha Świętego. Zatem możemy przyjść do Niego każdego dnia, w każdej godzinie, prosząc Go o Ducha Prawdy, a przy tym możemy wiedzieć, że otrzymamy – możemy wiedzieć, że On nas wysłuchuje, a jeśli wiemy, że On nas wysłuchuje, wówczas wiemy, że otrzymaliśmy to, o co Go prosiliśmy.

Zbierzmy to razem. Jeśli prosimy o cokolwiek według Jego woli, On nas wysłuchuje. Za każdym razem, gdy prosimy, On wysłuchuje. A gdy On wysłuchuje, co wtedy? Czy wiemy, że otrzymaliśmy? Czy powinniśmy otrzymać? Tak, otrzymujemy. Co wtedy? Gdy prosiliśmy według Jego woli, wiemy, że On nas wysłuchuje. Mamy to, o co prosiliśmy, a co wtedy powinniśmy zrobić? Powinniśmy Mu dziękować. Tak więc zanim przyjdziemy na wykład każdego poranka, prośmy Pana o Ducha Świętego zgodnie z Jego wolą, a gdy poprosimy, poddajmy się zupełnie Panu i dziękujmy Mu za to, co uczynił, a potem przyjdźmy oczekując, iż On będzie nas uczył – pouczy też nauczyciela, a przez niego nauczy nas.

„Aby był z wami”. Jak długo? Na wieki. Tak, Duch Prawdy jest w stanie wskazać prawdę i objawić ją w każdej chwili pośród dziesięciu tysięcy razy dziesięć tysięcy odmian fałszu. Jak długo? Na wieki. Czy to nie wspaniałe? Czy to nie wspaniała obietnica, że Ojciec da nam Ducha Prawdy, a On zostanie z nami na wieki? „Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie” (Jan 14,17).

„Gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was” (Jan 16,13). Co uczyni? Wprowadzi nas; uczyni to z pewnością; gdy przyjdzie, uczyni to. Zatem, bracia, czy możemy Mu ufać? Poskładajmy te trzy fakty razem: „Poznacie prawdę”; „będę prosił Ojca”; „Duch Prawdy wprowadzi was”. Czy możemy Mu ufać? Czy możemy poddać Mu wszystko od razu, bez wahania, nie martwiąc się o nic? „Poznacie prawdę”; „Ojciec da wam Ducha Prawdy, a On was wprowadzi”. Zatem czy nie powinniśmy oddać Mu wszystkiego i zaufać Mu, oczekując, iż On nas wprowadzi we wszystko, co będziemy tu studiować?

„Gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi” (Jan 16,13). Czy tak będzie? Oznajmi nam, co ma przyjść. Przecież Pan chce nam ukazać to, co ma przyjść, zanim ono nadejdzie. On powiedział nam, że ludzie, którzy już teraz wiedzą co ma przyjść, dzięki temu, co zostało nam przekazane, nie będą dłużej ufać ludzkim wymysłom ale będą odczuwać potrzebę uznania i przyjęcia Ducha Świętego. Jak możemy ujrzeć to, co ma przyjść? Przez to, co zostało nam przekazane. Jezus ukaże nam co ma przyjść. On nie chce byśmy zostali zaskoczeni tym, co ma przyjść. On pragnie, byśmy wcześniej wiedzieli co ma nastąpić, abyśmy byli na to w pełni przygotowani, a nie zaskoczeni i zbici z tropu.

„On mnie uwielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi” (Jan 16,14). Kim jest Ten, który ma zostać uwielbiony? „Ja jestem... Prawda” (Jan 14,6). Kim jest ten, który ma uwielbić? „Duchem Prawdy”. On ukazuje nam to, co należy do Jezusa. Zatem skoro Duch Prawdy ukazuje tylko to, co jest Pańskie (a to jest wszystko, co On nam ukazuje), to znaczy, że nie jest On niezależny i nie czyni wielkich rzeczy sam z siebie, podobnie jak Jezus, który podporządkowywał wszystko Ojcu, aby On kierował Nim i działał przez Niego. Tak więc Duch Święty ze swej strony czyni to, co czynił Jezus. Nie demonstruje siebie ale przekazuje nam to, co Bóg przekazywał Jezusowi. W ten sposób Duch Święty przekazuje nam Prawdę Bożą, która jest w Jezusie. Czyż nie jest On Bogiem prawdy? „Wszystko, co ma Ojciec, moje jest; dlatego rzekłem, że z mego weźmie i wam oznajmi” (Jan 16,15). A teraz następny werset: „Jak napisano: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, i co do serca ludzkiego nie wstąpiło, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują” (I Kor. 2,9). Oto wieczny zamiar i jego głębia; oto dlaczego mamy stale prosić, uczestnicząc w prośbie Jezusa dzień po dniu, aby Duch Prawdy towarzyszył nam w naszym studium i całym naszym działaniu, kierując nas ku prawdzie.

A teraz dwa fragmenty z książki „Droga do Chrystusa”, rozdział „Poznanie Boga”, ostatnie dwa akapity oraz rozdział „Co zrobić z wątpliwościami”:

„Nigdy nie należy studiować Biblii bez modlitwy. Przed otwarciem jej kart powinniśmy prosić o oświecenie Duchem Świętym, a będzie nam ono dane. Gdy Natanael przyszedł do Jezusa, Zbawiciel zawołał: »Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu« (Jan 1,47). Natanael odrzekł: »Skąd mnie znasz? Odpowiedział mu Jezus i rzekł: Zanim cię zawołał Filip, widziałem cię, gdy byłeś pod drzewem figowym« (Jan 1,48). Również i nas Jezus będzie widział, gdy będziemy modlili się w ukryciu, prosząc o światło potrzebne do poznania prawdy. Aniołowie światłości będą z tymi, którzy w pokorze serca szukają Bożego prowadzenia.

„Duch Święty wywyższa i wysławia Zbawiciela. Jego zadaniem jest przedstawianie Chrystusa, czystości Jego sprawiedliwości i wielkiego zbawienia, które mamy dzięki Niemu. Jezus mówi: »On mnie uwielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi« (Jan 16,14). Duch Prawdy jest jedynym skutecznym nauczycielem Bożej prawdy. Jakże wysoko Pan ceni rodzaj ludzki, skoro oddał za niego na śmierć swojego Syna i wyznaczył swojego Ducha na nauczyciela ludzkości oraz stale towarzyszącego jej przewodnika!

„Bóg pragnie nawet w tym ziemskim życiu odsłaniać przed swoim ludem prawdy swojego Słowa ale istnieje tylko jedna droga do ich zrozumienia. Zrozumienie Słowa Bożego możemy osiągnąć jedynie dzięki oświeceniu przez tego Ducha, który to Słowo wcześniej przekazał. »Kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży« (I Kor. 2,11), »gdyż Duch bada wszystko, nawet głębokości Boże« (I Kor. 2,10). Zbawiciel obiecał swoim naśladowcom: »Gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę... gdyż z mego weźmie i wam oznajmi« (Jan 16,13–14).

„Bóg pragnie, abyśmy ćwiczyli swoje zdolności rozumowania, a żadne inne studium nie wzmacnia i nie umoralnia umysłu tak, jak studiowanie Biblii. Musimy jednak wystrzegać się pokusy wywyższenia naszego umysłu, ponieważ i on poddany jest słabości i ułomności naszego człowieczeństwa. Jeśli nie chcemy, aby Pismo Święte zostało zakryte przed naszym zrozumieniem, tak że nie będziemy w stanie pojąć jego najprostszych prawd, musi nas cechować prostota i wiara małego dziecka, chętnego uczyć się oraz błagać o pomoc Ducha Świętego. Poczucie mocy i mądrości Boga, a przy tym naszej bezsilności w pojmowaniu Jego wielkości, powinno natchnąć nas pokorą. Otwierajmy Jego Słowo z taką świętą bojaźnią, z jaką stawalibyśmy w Jego obecności. Gdy bierzemy Biblię do ręki, nasz umysł musi uznać autorytet wyższy od własnego, a serce i rozum muszą pokłonić się przed wielkim JAM JEST [JEHOWA].”

Od tej pory, jak długo żyjemy, gdy czytamy Jego Słowo takie, jakim ono jest, nigdy nie stawiajmy przeciwko niemu nawet myśli – „jeśli”. Czy jest jakieś „jeśli” wobec tego Słowa? Czy w ogóle może być jakieś „jeśli”? Nie ma żadnego „jeśli”. Jego Słowo jest takie, jakie jest. Dzięki Bogu za to i niechaj On nam objaśnia, co znaczy to Słowo i jak mamy je rozumieć.

Czytam fragmenty z książki „Świadectwa dla Kaznodziejów” („Testimonies To Ministers And Gospel Workers”, str. 106:

„Bóg pragnie, byśmy przyjęli prawdę jako taką – ponieważ jest prawdą. Biblii nie wolno interpretować tak, by dopasować ją do poglądów ludzi, bez względu na to, jak długo uważali te poglądy za prawdę” (E.G. White, Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 106).

To oznacza, że nie wolno mi interpretować Biblii tak, by dopasować ją do moich poglądów i do waszych także.

„Duch, w jakim podchodzimy do studiowania Biblii, zadecyduje jakiego rodzaju pomocnika będziesz miał u swego boku” (E.G. White, Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 108).

A to ciekawa rzecz. Przychodzimy tu codziennie, by studiować Pismo Święte, a oto stwierdzenie, iż duch, w jakim przychodzimy, zadecyduje, kto będzie stał u naszego boku.

„Aniołowie ze świata światłości będą z tymi, którzy w pokorze serca szukają Bożego kierownictwa. Jednak gdy Biblię otwiera się bez szacunku, z poczuciem samowystarczalności, jeśli serce jest pełne uprzedzenia, szatan stoi przy tobie i przedstawi proste stwierdzenia Słowa Bożego w wypaczonym świetle” (E.G. White, Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 108).

Nie czyńmy zatem szatana naszym asystentem. Zanim przyjdziemy tutaj, upewnijmy się, że jesteśmy zjednoczeni z Jezusem w modlitwie i trwajmy w tej modlitwie.

„Musimy studiować Biblię dla samych siebie. Nie możemy polegać na żadnym człowieku, żeby myślał za nas” (E.G. White, Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 109).

Nie znaczy to, że nie powinniśmy być prowadzeni przez człowieka, jeżeli ten jest prowadzony przez Boga, także przez niewiastę, jeśli ona jest prowadzona przez Boga. Wiemy też, że niegdyś pewien człowiek powinien był usłuchać oślicy. On jednak uważał, że może być prowadzony jedynie przez Pana; nie chciał, aby ktokolwiek inny mógł mu zwrócić uwagę na cokolwiek i przez to popadł w nieszczęście. Zatem nie wybierajmy sobie tego, kto nas będzie prowadził ale postanówmy szczerze, że będziemy prowadzeni przez Boga.

Pewien człowiek wypowiadał się kiedyś przeciwko Duchowi Proroctwa, rozwodząc się nad tym, jak to łatwo adwentyści dnia siódmego dają się zwodzić, jak bardzo błądzą; ich nauczyciele wmawiają im jakieś rzeczy, a oni przyjmują je bezkrytycznie. Pomyślałem, że ten człowiek powinien tak właśnie przyjąć pewne rzeczy. To prawda, że adwentystom dnia siódmego niełatwo przewodzić. Z jednej strony cieszę się z tego. Chciałbym, aby każdy adwentysta stawiał tak wielki opór wszelkiemu przywództwu, aby jedyną osobą we wszechświecie, która może go prowadzić i przewodzić mu, był Jezus Chrystus. Tak jest! Jednak, och, bracia, nie bądźmy aż tak twardzi, żeby sam Pan nie mógł sobie z nami poradzić. Lecz cieszę się, że adwentyści są tak trudni, iż tylko On może im przewodzić. Bądźmy takimi jak najszybciej, jak to tylko możliwe, a potem pozwólmy się prowadzić Jemu łagodnie jak jagnięta – Barankowi Bożemu, którym On jest.

„Nie wolno nam jednak utwierdzać się w naszych poglądach i sądzić, że nikt nie powinien się do nich wtrącać. Gdy pod waszą rozwagę poddawany jest artykuł nauki wiary, którego nie rozumiecie, udajcie się na kolanach przed oblicze Boga, prosząc Go o zrozumienie prawdy, a nie bądźcie takimi, jakimi stali się Żydzi, którzy walczyli przeciwko Bogu... Nie sposób, by ludzki umysł pojął całe bogactwo i wielkość choćby jednej Bożej obietnicy. Jeden uchwyci chwałę z jednego punktu widzenia, a drugi piękno i łaskę z innego punktu widzenia tak, iż jego dusza napełni się niebiańskim światłem. Gdybyśmy ujrzeli całą chwałę naraz, wyzionęlibyśmy ducha. Jednak możemy przyjąć znacznie większe objawienia obfitych Bożych obietnic niż te, które posiedliśmy do tej pory. Smutno mi na sercu gdy myślę, jak tracimy z oczu pełnię błogosławieństwa przeznaczonego dla nas. Zadowalamy się chwilowymi olśnieniami duchowego oświecenia, podczas gdy możemy dzień po dniu iść w świetle Jego obecności... Ten, którego dziełem jest przypomnieć wszystko ludowi Bożemu i prowadzić wierzących do wszelkiej prawdy, niech będzie z nami, gdy będziemy studiować Jego Święte Słowo” (E.G. White, Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 110–111).

Och, cóż to za wspaniała obietnica, iż poznamy Prawdę! Ojciec daje nam Ducha Prawdy, by wiódł nas ku prawdzie. Duch jest tak doskonałym przewodnikiem, tak nieomylnym, iż uciszy wszelkie inne głosy prócz głosu pochodzącego od Tego, który jest Prawdą i Żywotem. Zatem, bracia i siostry, przystąpmy do studiowania w tym duchu i trwajmy w tym duchu, a Bóg będzie nas uczył. A jak mawiano w czasach Hioba i zapisano w księdze, „któż tak nauczyć może jako On?” (Hiob 36,22 BG).

Wykład 2

Przytoczę dzisiaj cytat, który będzie nam towarzyszył co najmniej przez tydzień. Myślę, że wszyscy go znamy. Oto on:

„Ludzie, którzy już teraz wiedzą, co ma przyjść – dzięki temu, co zostało nam przekazane – nie będą dłużej ufać ludzkim wymysłom ale będą odczuwać potrzebę uznania i przyjęcia Ducha Świętego oraz przedstawienia Go innym...” (E.G. White, The Home Missionary, 1.11.1893).

Dziś wieczorem, tytułem rozpoczęcia i położenia fundamentu pod to, co będzie później mówione, przyjrzymy się obecnej sytuacji, jaką widzimy we władzach Stanów Zjednoczonych. W tym celu przedstawię to, co zostało ostatnio zasłyszane o wydarzeniach mających miejsce w Waszyngtonie, a wychodząc od tego, po prostu przedstawię fakty znane nam na dzień dzisiejszy, zaś potem postaramy się ustalić znaczenie tych faktów.

Jak pamiętacie, gdy po raz pierwszy w Kongresie Stanów Zjednoczonych próbowano uchwalić ustawę o charakterze religijnym, zaczęliśmy rozpowszechniać petycję, która była swego rodzaju protestem przeciwko czemukolwiek takiemu, a zawierała takie oto słowa:

„Do Czcigodnego Senatu Stanów Zjednoczonych

„My, niżej podpisani, dorośli mieszkańcy Stanów Zjednoczonych, mający lat dwadzieścia jeden lub więcej, niniejszym z szacunkiem ale stanowczo wnosimy petycję do Waszego czcigodnego grona, by nie uchwalać żadnej Ustawy, dotyczącej zachowywania »sabatu«, »dnia Pańskiego« lub jakiejkolwiek innej religijnej czy kościelnej Ustawy bądź obrządku, jak również w żaden sposób nie popierać przyjęcia jakiegokolwiek wniosku o poprawkę do Konstytucji Narodowej, która to poprawka w jakikolwiek sposób – bezpośredni czy pośredni – dawałaby wyższość zasadom jakiejś religii czy organizacji religijnej ponad innymi lub w jakikolwiek sposób sankcjonowałaby ustawodawstwo w kwestii religii. Wnosimy, by całkowity rozdział pomiędzy religią a państwem – zapewniony obecnie przez Narodową Konstytucję – mógł na zawsze pozostać takim, jakim ustanowili go nasi ojcowie.”

Zaś w przypadku zamknięcia „Wystawy World’s Fair” w niedzielę, także sformułowano i następnie przedłożono Kongresowi następujący protest:

„My, niżej podpisani, obywatele Stanów Zjednoczonych, niniejszym z szacunkiem ale zdecydowanie protestujemy przeciwko narzucaniu przez Kongres rządowi Stanów Zjednoczonych połączenia religii z państwem przez uchwalenie jakiejkolwiek Ustawy bądź rezolucji, nakazującej zamknięcie „World’s Columbian Exposition” w niedzielę, czy w jakiejkolwiek innej formie narzucaniu rządowi ustaw o charakterze religijnym.”

Podobnie protestowano przeciwko Ustawie „Breckinridge’a” – Ustawie zakazującej dostaw lodu w niedzielę – rozpatrywanej w Kongresie w ubiegłym roku. Zatem nasz protest w tej kwestii wzywał Kongres do zaniechania wszelkich działań w tym przedmiocie. Jednak Kongres nadal zajmował się tą sprawą, jak zresztą należało się spodziewać.

Gdy rozpowszechnialiśmy te petycje, wielu nie wierzyło, że kwestia ta jest na tyle ważna, by składać pod nią swój podpis, nawet jeśli byli przekonani, że petycja sama w sobie jest bez zarzutu. Ludzie przyznali, że była w porządku, bowiem powiedzieli: „Zgadzamy się z tym ale nie jest to aż tak ważne, by zwracać na to uwagę. Nie podpiszę się pod tym, chociaż popieramy to, co mówicie. Nigdy wcześniej nie zrobiono czegoś takiego”. A ponieważ wielu ludzi nie wierzyło, że kiedykolwiek coś takiego się stanie, właśnie to się stało. A gdy spostrzegli, że to się stało, usiłowali to odwrócić. Zaczęli rozumieć, że się mylili, i że to już się stało, a gdy zrozumieli swój błąd, próbowali to odwrócić domagając się, by „World’s Fair” pozostała otwarta w niedzielę. Zaś powody, jakie podali na rzecz otwarcia wystawy, były dokładnie takie same jak te, które miały przemawiać za jej zamknięciem.

Ten ruch na rzecz w/w otwarcia rozpoczął się w Chicago. Rozpoczął go „Chicago Herald”, a podjęła go rada miejska Chicago, kierując memoriał do Kongresu, który to memoriał radni na czele z burmistrzem, jako przedstawiciele miasta Chicago, zawieźli do Waszyngtonu i przedłożyli pierwszego dnia z czterech dni posiedzenia. Przeczytam niektóre z podanych przez nich powodów, dla których wystawa powinna być otwarta w niedzielę. Czytam:

„Życzeniem Rady jest:

„Bramy »World’s Columbian Exposition« niech nie będą zamykane w niedzielę.

„Wszystkie maszyny należy zatrzymać, aby tego dnia nie hałasować, zachowując ciszę, jak należy w dniu »sabatu«.”

Niedzielę nazwano tu »sabatem« uznając, że należy w tym dniu zachować ciszę, a zatem wystawę należało otworzyć ale nie uruchamiać wystawionych na niej maszyn, aby „zachować ciszę”. Jest to ten sam powód, który podali zwolennicy zamknięcia wystawy w niedzielę. Chodziło im o to samo.

„Należy zachować odpowiednie środki na terenie wystawy, aby możliwe było odprawienie nabożeństw w dniu »sabatu« [niedzielę], aby wszystkie wyznania mogły zgodnie ze swoim zwyczajem przeprowadzić nabożeństwa bez zakłóceń i utrudnień.”

Z tego samego powodu inni chcieli zamknąć wystawę – aby odprawić nabożeństwa w swoich kościołach.

„Cieszymy się i z uznaniem podchodzimy do faktu, iż nasz naród jest i zawsze był narodem chrześcijańskim.”

I tak najważniejszym powodem, podawanym przez kościoły na rzecz zamknięcia Wystawy w niedzielę jest to, że „to jest chrześcijański naród”.

„Jesteśmy zdania, że więcej dobra wynikłoby, gdyby pozwolono tym ludziom i wszystkim innym, którzy tego pragną, zwiedzać wystawę w niedzielę, niż gdyby im tego zakazano... Sądzimy, że Stany Zjednoczone, jako kraj chrześcijański, powinny otworzyć bramy Wystawy w niedzielę w uznaniu faktu, że w ciągu tych czterystu lat, w żadnej innej dziedzinie ludzkich zainteresowań nie dokonał się tak daleko idący postęp, jak w kościele chrześcijańskim.”

Jednak to jest dokładnie ta sama przyczyna, na podstawie której lud uzasadniał i domagał się zamknięcia Wystawy – iż Stany Zjednoczone, jako naród chrześcijański, powinny zamknąć Wystawę w niedzielę na znak postępu dokonanego w chrześcijańskich poglądach.

„Czyż nie byłoby dobrze postawić świętość nabożeństwa religijnego ponad ową wielką Wystawą, poświęconą wytworom użyteczności i piękna?.”

Argumentem na rzecz zamknięcia Wystawy było to, iż dobrą rzeczą jest postawić świętość religii ponad tą Wystawą.

Zatem, jak widzicie, argumenty za otwarciem były dokładnie takie same, jak za zamknięciem Wystawy w niedzielę.

„Chicago Tribune”, w wydaniu z dnia 3 grudnia 1892 roku, wzmiankując o liście kardynała Gibbonsa, donosiło o tej sprawie w taki oto sposób:

„W pewnych kręgach religijnych pojawiły się silne i narastające dążenia do uchylenia Ustawy, nakazującej zamknięcie »World’s Fair« w niedzielę. Kolejni dostojni przedstawiciele świata religijnego wyrażają swoje poparcie dla tej liberalnej inicjatywy. Rośnie prawdopodobieństwo, iż dojdzie do serii religijnych demonstracji w pobliżu terenu Wystawy. Przy udziale wiodących autorytetów religijnych i moralnych Europy i Ameryki prowadzących nabożeństwa co niedzielę przy dźwiękach religijnych pieśni wykonywanych przez liczne chóry – kto wie, być może tysiące śpiewaków – niedziela na »World’s Fair« może się stać jednym z największych wyrazów uznania dla »sabatu« [niedzieli] w nowożytnych dziejach świata.”

Tak więc inni powiedzieli, że jeśli Wystawa będzie zamknięta w niedzielę, przez co powaga dnia odpoczynku przewyższy znaczenie Wystawy, a nasz naród da wspaniały przykład uznania dla „sabatu” [niedzieli], wówczas będzie to „jednym z największych wyrazów uznania dla dnia odpoczynku w nowożytnych dziejach świata”.

Co więcej, ci, którzy optowali za otwarciem Wystawy w niedzielę, czynili to ze względu na interesy kościoła zupełnie tak samo, jak ci, którzy działali dla jej zamknięcia. Gdy tylko to wszystko ukazało się w prasie, napisałem list do brata A. Moona, wysyłając mu wyżej przytoczone cytaty. Napisałem mu:

„Jak widzisz, argumenty podawane przez tych ludzi na rzecz otwarcia Wystawy są zupełnie takie same, jak te na rzecz jej zamknięcia. Skoro tak, to gdybyśmy się do nich przyłączyli, uznalibyśmy słuszność takiej Ustawy i jej uzasadnienia, podczas gdy są one zdecydowanie przeciwne wszystkiemu, nad czym pracujemy od lat w Kongresie. Zatem dostatecznie jasne jest, że nie możemy dołączyć żadnej naszej petycji do ich petycji. Nie możemy iść wraz z nimi choćby na krok, nie możemy z nimi współdziałać ani przyłączać się do nich w żaden sposób, póki działają tak, jak dotąd, posługując się argumentami, jakie przytoczyli na rzecz otwarcia Wystawy. Musimy zachować stanowisko, iż tego rodzaju Ustawa nie jest i nigdy nie była w żadnej mierze stosowna. Zatem jednym co możemy zrobić, jest utrzymanie stanowiska, iż Uchwałę należy odwołać. Jedyne stanowisko, jakie możemy zająć, to takie, że to, co w Ustawie dotyczy niedzieli, powinno być bezwarunkowo odrzucone.”

Brat Moon natychmiast odpowiedział, że zapoznał się z tymi dokumentami i już zajął stanowisko takie, jakie wyraziłem w moim liście. Przypominacie sobie, że mniej więcej w tym czasie napisałem artykuł, który ukazał się w „Sentinelu”, podkreślając te same fakty i zajmując to samo stanowisko. Stwierdziłem, że nie możemy się opowiadać ani za zamknięciem, ani za otwarciem Wystawy w niedzielę ale przedmiotem naszej najgłębszej troski jest to, czy Kongres w ogóle powinien zajmować się tą sprawą. Dlatego br. Moon powiedział przewodniczącemu Komisji oraz tym dżentelmenom w Waszyngtonie, którzy zajmowali się tą kwestią, że ani my, ani nasze petycje nie mogą żadną miarą być utożsamiane z tamtą inicjatywą. Przewodniczący Komisji zapytał brata Moona o nasze stanowisko. Brat Moon wyjaśnił Komisji nasze stanowisko i wymienił petycje skierowane przez nas. Oczywiście wszystkie podpisy zebrane pod pierwszą petycją – niemal czterysta tysięcy – zostały zachowane, gdyby któryś z kongresmenów chciał je przedstawić. Na zawsze opowiadać się będą przeciwko całej tej sprawie. Dlatego przewodniczący – gdy brat Moon powiedział mu, jakie jest nasze stanowisko i wyłożył jego powody – odpowiedział mu: „Spiszcie wasze stanowisko w kwestii tej Ustawy, a ja przedstawię je jako projekt uchwały w Izbie, abyście mieli podstawę do przedstawienia swoich petycji i aby wasze argumenty zostały wysłuchane”. Brat Moon na miejscu podyktował panu Thompsonowi z Chicago nasze żądania, a przewodniczący Durborow przedłożył je Izbie, zaopatrzywszy własnym podpisem. A oto ta Ustawa:

„52 Kongres; 2 Sesja; Ustawa nr 77.

Do Izby Reprezentantów, 20 grudnia 1892 roku. Odesłano do Komisji ds. »Columbian Exposition« i zlecono do druku.

Pan Durborow wprowadził następującą uchwałę wspólną:

Uchwała Wspólna celem odrzucenia ustawy religijnej, dotyczącej »World’s Columbian Exposition«.

Jako że Konstytucja Stanów Zjednoczonych jednoznacznie stwierdza, że »Kongres nie uchwali żadnych praw, dotyczących ustanowienia religii czy zakazania swobodnego wyznawania tejże«, zatem: Senat i Izba Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki na posiedzeniu Kongresu postanawiają, że uchwała Kongresu, przyjęta dnia 5 sierpnia 1892 roku, nakazująca wybicie pięciu milionów półdolarówek z wizerunkiem Kolumba celem uczczenia czterechsetnej rocznicy odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba, przez zorganizowanie międzynarodowej Wystawy sztuki, przemysłu, rzemiosła i produktów rolnych, kopalin i darów morza w mieście Chicago, w stanie Illinois, pod warunkiem, iż rzeczona Wystawa nie będzie otwarta dla zwiedzających w pierwszy dzień tygodnia, powszechnie zwany niedzielą; jak również część czwarta »Ustawy pomocniczej służącej wykonaniu Ustawy Kongresu uchwalonej 25 kwietnia 1890 roku, zatytułowanej Ustawa o obchodach czterechsetnej rocznicy odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba przez zorganizowanie międzynarodowej Wystawy sztuki, przemysłu, rzemiosła i produktów rolnych, kopalin i darów morza w mieście Chicago, w stanie Illinois«, będą i niniejszym są poprawione tak, aby zupełnie pozostawić sprawę święcenia niedzieli w zakresie kompetencji kierownictwa »World’s Columbian Exposition«.”

Rozumiejąc, iż projekt ten został wprowadzony z tą intencją i w tym wyraźnym celu, aby otworzyć nam drogę do przedłożenia naszych petycji i wysłuchania nas w tej sprawie, poszliśmy tym torem działania. Ustalono warunki spotkania. Brat Moon powiedział mi, że gdyby spotkanie odbyło się przed świętami Bożego Narodzenia, zostalibyśmy wysłuchani ale spotkanie zostało wyznaczone po świętach, a podczas świąt Kongres zawiesił obrady i gdy zebrał się ponownie, okazało się, że przewodniczący Komisji zupełnie zmienił stanowisko. Otrzymałem informację, że w tym czasie spotkał się na obiedzie z Elliottem F. Shepardem. Nie wiem, czy jedzenie mu zaszkodziło, czy stało się coś innego. Tak czy inaczej, coś sprawiło, że odrzucił wszystko, co zrobił w tej sprawie oraz zlekceważył zasadę, którą ujął i przedstawił w projekcie Ustawy, aby dać nam możliwość przedstawienia naszego stanowiska.

Dr Lewis, baptysta dnia siódmego, udał się do Kongresu prosząc o posłuchanie. Powiedział mi, że udał się do pana Durborowa z prośbą o możliwość wystąpienia. Pan Durborow zapytał go, jakie stanowisko reprezentuje i jakie chce przedstawić argumenty. Pan Lewis powiedział mu, że chce mówić o niekonstytucjonalności Ustawy, uchwalonej przez Kongres. Pan Durborow odpowiedział mu, że Komisja postanowiła nie dawać posłuchania argumentom dotyczącym zasad Ustawy, a jedynie dotyczącym jej praktycznej strony; nie rozważać żadnych kwestii dotyczących konstytucyjności Ustawy, jako że, skoro Kongres ją uchwalił, to znaczy, że miał do tego prawo. Zatem wszelkie wzmianki na temat stosowności tej Ustawy zostały całkowicie odrzucone, a jedyną kwestią dopuszczoną do rozważenia miało pozostać to, czy dla kraju lepsze będzie otwarcie Wystawy w niedzielę, czy też zamknięcie jej zgodnie z przyjętą uchwałą Kongresu.

W takiej sytuacji dr Lewis nie miał nic do powiedzenia, więc bezzasadne stało się jego wystąpienie. Jednak trzeciego dnia, tuż pod koniec obrad, pan Durborow poprosił go o głos, dając mu pięć minut. Dr Lewis powiedział mu, że nie ma nic do powiedzenia, nie ma ze sobą dokumentów i nie zamierza przemawiać w takich okolicznościach. Jednak pan Durborow nalegał, iż powinien zabrać głos i ma do dyspozycji pięć minut. Zatem dr Lewis wykorzystał je przemawiając w dość zdawkowy sposób.

Samuel P. Putnam był tam w tym samym celu, mając przy sobie kilka tysięcy petycji. Jest on przewodniczącym „Free Thought Federation of America” [„Amerykańskie Stowarzyszenie Wolnej Myśli”]. Udał się on do pana Durborowa prosząc o głos ale otrzymał tę samą informację, iż jakiekolwiek argumenty dotyczące konstytucyjności Ustawy nie wchodzą w rachubę, jak również nie będą rozważane zasady, a jedynie użyteczność Ustawy. W takiej sytuacji pan Putnam zrezygnował z prośby o głos. Jednak i on został wezwany, by przemawiać i także otrzymał kilka minut, które wykorzystał najlepiej, jak mógł.

Przyjechałem tam za późno, by się w tym wszystkim zorientować. Brat Moon wiedział o tym ale nie miałem okazji z nim porozmawiać. Mój pociąg miał opóźnienie, tak iż dotarłem na posiedzenie Komisji, gdy dyskusja już trwała. Zatem nie miałem czasu zapoznać się z sytuacją. Po wystąpieniach, pan Thompson z Chicago podszedł do mnie i zapytał, czy chciałbym wykorzystać resztę czasu, jaki pozostał tego dnia – ostatnie pół godziny. Napisałem wcześniej do brata Moona, że dostosuję się do wszelkich ustaleń, jakie podejmą. Przypuszczam, że to właśnie był wynik tych ustaleń. Powiedziałem panu Thompsonowi, że skoro uznali, iż powinienem wystąpić tego dnia, to zrobię to ale dopiero po tym, jak głos zabierze przedstawiciel „American Sabbath Union”, chyba że ten nie jest przygotowany. Więc zacząłem przemawiać na podstawie posiadanej wiedzy. Zacząłem mówić na temat zasadności Ustawy, nie wiedząc, że wcześniej postanowiono o tym nie dyskutować. Natychmiast zauważyłem zaniepokojenie. Przewodniczący był bardzo zdenerwowany. Ale ja nie wiedziałem w czym problem.

Tak więc podjąłem kwestię otwarcie. To prawda, że na początku dyskusji przewodniczący wygłosił oświadczenie, które teraz rozumiem, a o którym wówczas nie wiedziałem. Powiedział on:

„Dzisiejsze spotkanie będzie poświęcone wysłuchaniu tych, którzy popierają projekt Ustawy przedłożony Komisji. Sądzę, iż stosowne jest przypomnienie Komisji, iż obecny przypadek jest nieco odmienny od tego sprzed roku, a Komisja rozpatruje wniosek o zmodyfikowanie istniejącego prawa, a nie tworzenie nowego prawa, jak zaproponowano przed rokiem. Zatem dyskusja w Komisji tym razem ma się ograniczać wyłącznie do tego, co dotyczy modyfikacji przedstawionej w projekcie uchwały, który wpłynął do Komisji – a którego egzemplarze znajdują się na stołach lub mogą zostać doręczone – dotyczącym modyfikacji kwestii zamknięcia »Columbian Exposition« w niedzielę przez pozostawienie Wystawy otwartej pod warunkami wyrażonymi w projekcie.”

Wyrażenie „nie tworzenie nowego prawa” nie było dla mnie wtedy zrozumiałe, choć teraz rozumiem jego sens.

W pewnym sensie szczęśliwie się złożyło, iż przemawiałem przez ostatnie pół godziny. Następnego dnia nie było już tyle czasu, który mógłbym wykorzystać. Potem najdłuższe przemówienie trwało około dwudziestu pięciu minut, a większość z pięćdziesięciu siedmiu mówców miało do dyspozycji jedynie około dziesięciu minut.

Choć przewodniczący wykluczył argument, który w swoim przemówieniu oparłem na Konstytucji, to jednak inni członkowie Komisji zadawali mi pytania i pozwolili mi dokończyć moje wystąpienie przez całe pół godziny, a ich pytania były zadawane w taki sposób, iż odpowiadając na nie byłem zmuszony odwoływać się do Konstytucji oraz mówić o niekonstytucjonalności tego, co wcześniej uchwalili. Tak oto argument, który usiłowano wykluczyć, został przedstawiony w całej rozciągłości, wbrew wysiłkom przewodniczącego. To, do czego wysłuchania nie chciał on dopuścić, zostało przedstawione w znacznie mocniejszy sposób niż moglibyśmy to wyrazić w innych okolicznościach. A oto zapis mojej dyskusji przed komisją:

Durborow: Ma pan ostatnie trzydzieści minut, panie Jones.

Jones: Panie przewodniczący, chciałbym przemawiać na rzecz projektu Ustawy, przedłożonego Komisji ze znacznie większej ilości powodów, niż te, które mogę przekazać w pół godziny ale spróbuję omówić te powody, które dotąd nie zostały przedstawione. Zacznę od tego, który w pewnym stopniu zaznaczył burmistrz Washburne, ale który można przedstawić pełniej, a potem przejdę do rozważenia kolejnych punktów.

Mój pierwszy punkt jest taki, że ta kwestia, czy bramy „World’s Fair” powinny być zamknięte czy otwarte w niedzielę, jest kwestią, z którą władze państwowe nie powinny mieć nic do czynienia. Jest to kwestia pozostająca zupełnie poza ich jurysdykcją pod każdym względem. Trzeba wziąć pod uwagę trzy rzeczy...

[Jeden z członków Komisji zadaje pytanie].

Jones: Nie widzę związku tego pytania z dyskusją.

Durborow: Ten pan ma prawo zadać pytanie.

Jones: Rozumiem; przepraszam bardzo. Nie wiedziałem, że ten pan jest członkiem Komisji. Jestem gotowy odpowiedzieć na pytanie, choć nie rozumiem, jakie ma ono znaczenie dla tej dyskusji. Jestem członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Jednak dzisiaj przemawiam tutaj jako obywatel Stanów Zjednoczonych na temat zasad funkcjonowania władz Stanów Zjednoczonych. Mogę powiedzieć dalej, iż wskutek sposobu, w jaki Kongres podszedł do tej sprawy, mógłbym przypuszczalnie mówić o niej jako adwentysta dnia siódmego. Skoro Kongres już wkroczył na pole religii, mamy prawo poruszać się na tym polu, jeśli zajdzie taka konieczność.

Miałem zamiar powiedzieć, że trzy wyraźne powody w Konstytucji Stanów Zjednoczonych zakazują Kongresowi dotykać tej kwestii. Pierwszy jest dobrze zdefiniowany przez George’a Bancrofta w liście napisanym do dr. Pilipa Schaffa z 30 sierpnia 1887 roku, w którym czytam:

„Drogi Panie Schaff. Otrzymałem pański list z dn.12. Na mocy Konstytucji Kongres nie ma żadnej władzy prócz tej, jaka została mu przydzielona. Kongres zatem od początku nie miał władzy ustanawiania praw, dotyczących stanowienia w sprawach religii, tak jak ma to miejsce obecnie, gdy uchwalono poprawkę. Taka władza nie została mu dana, a zatem nie istnieje, gdyż Kongres nie ma żadnej władzy oprócz tej, jaka została mu dana, choć powszechne stało się odczucie, iż istnieje potrzeba sformułowania Karty Praw, a więc, by zaspokoić oczekiwania, powstała seria artykułów mających charakter Karty Praw, nie dlatego, iż taka deklaracja byłaby potrzebna ale dlatego, że ludzie pragnęli ujrzeć określone zasady wyraźnie wyłożone jako część Konstytucji. Pierwsza poprawka, przynajmniej w tym, co dotyczy ustanawiania religii, została zaproponowana bez poddawania pod głosowanie, przyjęta przez niektóre stany bez głosowania, a więc przybrała charakter wstępu do poprawek w najbardziej możliwie naturalny sposób...” (George Bancroft).

Jest to widoczne szczególnie w Dziesiątej Poprawce do Konstytucji, w której czytamy, że „władza nie przekazana Stanom Zjednoczonym przez Konstytucję ani nie zakazana przez nią poszczególnym Stanom pozostaje w gestii Stanów albo ludu”. Ponieważ nie dano Kongresowi żadnej władzy w kwestii religii, władza ta jest zarezerwowana dla poszczególnych Stanów albo dla ludu. Dlatego domagamy się, by sprawę tę pozostawić tam, gdzie pozostawia ją Konstytucja – w gestii Stanów. O ile jakikolwiek Stan powinien mieć do czynienia z tą kwestią, to należy ona do Stanu Illinois – czy Wystawa ma być otwarta, czy zamknięta w niedzielę. Jeśli Stan Illionois nic nie mówi w tej sprawie, należy ona do ludu. To lud, w ramach posiadanych kompetencji, jest władny postąpić w tej sprawie zgodnie ze swoim upodobaniem, bez wtrącania się czy dyktatu ze strony Kongresu.

Ale nie tylko to, nawet gdyby Konstytucja nie mówiła ani słowa w kwestii religii, Kongres i tak nie ma władzy, by dotykać tej kwestii. Jednak lud przemówił – Konstytucja przemówiła i odmówiła władzom Stanów Zjednoczonych prawa dotykania tej kwestii, rezerwując to prawo dla poszczególnych Stanów i ludu. I nie tylko to, bo poszła dalej i w rzeczy samej zakazała władzom Stanów Zjednoczonych dotykać tej kwestii. Ten brak władzy byłby i tak absolutnie całkowity i bez tego zakazu, gdyż władza ta nie została powierzona delegatom. Jednak twórcy Konstytucji poszli dalej i nie tylko powierzyli tę władzę ludowi ale wyraźnie zakazali Kongresowi sięgania po nią. Zatem jest rażąco niekonstytucyjne dotykanie przez Kongres kwestii religii. Tak było na początku i dlatego domagamy się uchylenia uchwalonej Ustawy i pozostawienia sprawy tam, gdzie pozostawia ją Konstytucja, to jest w gestii poszczególnych Stanów i ludu.

Houk: Wydaje mi się, iż Konstytucja mówi, że Kongres nie uchwali żadnego prawa dotyczącego ustanawiania religii.

Jones: Odniosę się do tego pytania nieco później i zwrócę uwagę na tę poprawkę. Poprawka nie mówi, jak to często bywa, błędnie cytowana, że: „Kongres nie uchwali żadnego prawa dotyczącego ustanawiania religii” ale mówi: „Kongres nie uchwali żadnego prawa dotyczącego ustanowienia religii ani zakazu swobodnego jej wyznawania”. Ta klauzula ma dwa znaczenia. Gdy uchwalano Konstytucję, napisano w niej w tej kwestii tylko tyle, że „żadna religijna próba nie będzie wymagana jako kwalifikacja do jakiegokolwiek stanowiska czy urzędu publicznego w Stanach Zjednoczonych”. Niektóre ze Stanów miały wtedy oficjalnie przyjęte religie, chyba wszystkie z wyjątkiem Virginii. Stan Virginia przystąpił do kampanii, bezpośrednio dotyczącej tej kwestii. Pierwsza część klauzuli miała na celu zakazać Kongresowi uchwalanie praw odnoszących się do jakiejkolwiek z tych religii, które już były ustanowione w poszczególnych Stanach, zaś druga część klauzli zakazuje Kongresowi podejmowania kwestii religii w jakikolwiek sposób z własnej inicjatywy. W Stanie Virginia od 1776 roku – z wyjątkiem okresu wojny domowej – do 26 grudnia 1787 roku prowadzono kampanię w kwestii, której dotyczy obecna Ustawa.

Kościół Anglikański był ustanowioną religią Stanu Virginia, zaś prezbiterianie, kwakrzy i baptyści wysłali memoriał do Zgromadzenia Ogólnego Stanu Virginia, prosząc, by tak, jak kolonie ogłosiły się wolne i niepodległe od brytyjskich rządów w sprawach cywilnych, tak Stan Virginia powinien ogłosić się wolny od brytyjskiego rządzenia w sprawach religijnych, odrzucając podatek na religię, w którą nie wierzą, jak również na jakąkolwiek inną religię, w którą wierzą. W ten sposób Kościół Anglikański przestał być religią państwową. Następnie zrodził się ruch na rzecz ustanowienia „religii chrześcijańskiej” i wprowadzenia Ustawy odnośnie „religii chrześcijańskiej” przez uchwalenie Ustawy ustanawiającej uposażenia dla nauczycieli tejże religii. Madison i Jefferson sprzeciwili się Ustawie i dołożyli usilnych starań, by doprowadzić do jej odrzucenia, a w jej miejsce uchwalono ustawę „ustanawiającą wolność religijną w Virginii”, która to Ustawa stała się wzorcem dla wszystkich Konstytucji stanowych po dzień dzisiejszy w kwestii relacji religii i państwa.

Tak więc kampania w Virginii przeciwko ustanowieniu tam chrześcijańskiej religii odnosiła się do tych samych zasad, których dotyczy Ustawa rozpatrywana dzisiaj i tak, jak tamta Ustawa została stanowczo odrzucona, tak domagamy się, aby Kongres i rząd powróciły do stanowiska, jakie zajmowały wcześniej i przy jakim powinny były pozostać. Zaraz po zakończeniu tej kampanii, Madison udał się na Kongres, podczas którego sformułowano Konstytucję Stanów Zjednoczonych, przywożąc ze sobą zasady, których bronił podczas kampanii i wcielił te zasady do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, a intencją twórców Konstytucji było i nadal jest, by Kongres nie miał nic do czynienia z kwestią wyznawania religii.

Stany Zjednoczone w roku 1797 podpisały traktat z Libią stwierdzając w nim, że „rząd Stanów Zjednoczonych w żadnym sensie nie jest oparty na religii chrześcijańskiej”. Zatem gdy Kongres w omawianej sprawie uchwalił ustawę bezpośrednio nawiązującą do religii chrześcijańskiej, w ten sposób postąpił wbrew wyraźnej intencji twórców Konstytucji i podstaw prawa – intencji wyrażonej w ich własnych słowach. Dlatego też wnosimy, iż cała rzecz powinna być odwołana, a Kongres powinien wrócić do stanowiska sprzed uchwalenia Ustawy, pozostawiając tę kwestię tam, gdzie powinna pozostać.

Durborow: Więc pańskie obiekcje są wyłącznie natury konstytucyjnej?

Jones: Są także inne, ale podstawą jest niekonstytucyjność Ustawy. Ci, którzy złożyli petycje i działali na rzecz tego ruchu tu, na Kapitolu, wiedzieli, że Ustawa jest niekonstytucyjna, gdy ją popierali. Pewien dżentelmen, który pół roku pracował na rzecz tej Ustawy, wcześniej przez dwadzieścia pięć lat – w artykułach i wystąpieniach – dowodził, iż Ustawa niedzielna uchwalana przez Kongres, czyli Ustawa na rzecz tzw. chrześcijańskiego sabatu, byłaby niekonstytucyjna. A jednak sześć miesięcy pracował w Kongresie, by doprowadzić do uchwalenia Ustawy bez zmiany Konstytucji. Przez dwadzieścia pięć lat on i jego stowarzyszenie działali, by dodać do Konstytucji poprawkę, oficjalnie uznającą religię chrześcijańską i określając Stany Zjednoczone jako „chrześcijański kraj”, aby stworzyć konstytucyjną podstawę dla Ustawy niedzielnej. Jednak teraz, w świetle poprzednich dwudziestu pięciu lat ich działalności oraz ich własnych argumentów, poszli w przeciwną stronę i skłonili Kongres do uchwalenia Ustawy niedzielnej, choć wiedzieli, że jest niezgodna z Konstytucją.

Kolejnym powodem, dla którego domagamy się uchylenia Ustawy, jest to, że została ona uchwalona na podstawie błędnych przesłanek. Przedstawione Kongresowi przesłanki na rzecz tej Ustawy były fałszywe od początku do końca. Wmówiono Kongresowi, że mnóstwo mieszkańców Stanów Zjednoczonych popiera tę sprawę, choć wielokrotnie okazało się to nieprawdą. Zostało to udowodnione ponad wszelką wątpliwość w Chicago, niecały miesiąc temu. Właśnie tam »American Sabbath Union« zwołało zjazd krajowy. Zorganizowali cztery wiece w wieczór otwarcia zjazdu. Udałem się na miejsce jednego z tych wieców. Sprawozdanie z niego zamieszczono w chicagowskiej prasie, której egzemplarze mam przy sobie. Przeczytam jedno z doniesień prasowych, aby unaocznić fakt, iż to, co przekazuję, nie jest oparte jedynie na moich osobistych odczuciach. »Chicago Tribune« z 14.12.1892 donosi pt.:

»Przegłosowano«:

»American Sabbath Union« poniosła klęskę minionego wieczora podczas jednego ze spotkań, które tak zaskoczyło obecnych tam przywódców organizacji, iż wydarzenie stało się prawdziwą sensacją. Był to nieoczekiwany cios, tym bardziej dotkliwy, iż wymierzony przez jedno z wyznań, najbardziej zdecydowanie opowiadających się za święceniem niedzieli.«

Jones: Nie był to pierwszy taki przypadek, jak niektórzy z obecnych tu zapewne pamiętają.

Wielebny W.F. Crafts: To jest dobry żart.

„Organizacja rozpoczęła krajowy zjazd wczoraj po południu i wieczorem zorganizowała cztery wiece na terenie miasta, celem propagowania ruchu. Jedno z tych spotkań odbyło się Przy M. E. Church, na rogu ulic South Park Avenue i 33d Street. Był to niewielki wiec ale przebiegał sprawnie do pewnego czasu, zgodnie z wytycznymi organizacji. Dr H. H. George, przywódca ruchu, pan Locke i inni wystąpili z poparciem zamknięcia „World’s Fair” w niedzielę i żywiołowo potępili starania kierownictwa Wystawy oraz burmistrza miasta i rady miejskiej o uchylenie Ustawy nakazującej zamknięcie Wystawy w niedzielę. Te przemówienia były żywiołowo i niemal jednogłośnie potwierdzane częstymi okrzykami „amen” i oklaskami. Nikt nie spodziewał się żadnej opozycji, więc z pewnością siebie i naciskiem ogłoszono następujące rezolucje:

„»Zważywszy na to, że zostaliśmy powiadomieni przez chicagowską prasę, iż nasza Rada Miejska pod wpływem burmistrza Washburne’a wyznaczyła Komitet, złożony z członków rady, celem udania się do Waszyngtonu i wpłynięcia na Kongres, by odstąpił od spraway zamknięcia „World’s Fair” w niedzielę, jak również:

„»Zważywszy na to, że kierownictwo chicagowskiej Wystawy otworzyło biuro w Waszyngtonie w tym samym celu, pomimo przyjęcia dwóch i pół miliona dolarów dotacji z Kongresu pod wyraźnym warunkiem, iż Wystawa nie powinna być otwarta dla zwiedzających w niedzielę, jak również:

„»Zważywszy na to, że siedem tysięcy sal jest otwarte w niedzielę wbrew prawu stanowemu, niniejszym

„»Postanawiamy, po pierwsze, żarliwie zaprotestować przeciwko takim oficjalnym działaniom ze strony burmistrza i Rady Miejskiej, przy pomocy środków, będących w opozycji do działań Kongresu oraz przeciwko wydawaniu pieniędzy publicznych w celu usiłowania odwrócenia warunków, na których oparta została dotacja finansowa z Kongresu.

„»Postanawiamy okazać dezaprobatę i potępienie działaniom kierownictwa Wystawy, które przyjęło pieniądze przyznane przez Kongres pod warunkiem, iż Wystawa nie będzie otwierana w niedzielę (umowa bona fide), a obecnie dokłada wszelkich możliwych wysiłków, by wpłynąć na Kongres celem usunięcia rzeczonego warunku.

„»Postanawiamy, iż według naszej oceny byłoby znacznie bardziej stosowne, gdyby burmistrz i Rada Miejska nakazały zamykanie salonów w niedzielę zgodnie z Prawem Stanowym, niż usiłowały wpływać na Kongres celem uchylenia zakazu otwarcia Wystawy w niedzielę, wbrew obowiązującej Ustawie.”

„Rezolucje przyjęto burzliwymi oklaskami, po czym prowadzący wiec ks. H. H. Axrell poddał rezolucje pod głosowanie. Ku zdumieniu jego i innych działaczy, głosy na „tak” i „nie” wydawały się niemal tak samo liczne, przy czym stopniowo szala zaczęła się przechylać na rzecz tych drugich. Wtedy przewodniczący zarządził jawne głosowanie i zażądał, by ci, którzy są za przyjęciem rezolucji, powstali. Sekretarz policzył ich – trzydzieści osób.

„Pozostali, z wyjątkiem czterech osób, które wstrzymały się od głosu, powstali przeciwko rezolucji, a sekretarz patrząc na to ze zdumieniem, oświadczył, że jest ich więcej niż trzydzieści pięć osób, przy czym najdziwniejszy w tym wydał mu się fakt, iż większość z nich stanowiły kobiety.

„Po chwili konsternacji przewodniczący powiedział, że oczekuje jakiegoś wyjaśnienia ze strony większości.”

Jones: Byłem tam i podałem uzasadnienie, dlaczego jesteśmy przeciwni rezolucjom. Następnego dnia, podczas obrad ich zjazdu, przypomniano i w całej rozciągłości rozważono to zdarzenie. Czytam sprawozdanie z „Chicago Times” z następnego dnia:

„Smutek zapanował podczas zjazdu »American Sabbath Union« wczorajszego ranka. Niespodziewane niepowodzenie poniesione podczas wiecu przy »South Park Methodist Church« poprzedniego wieczora ostudziło zapał delegatów, tak więc jedynie nieliczni delegaci zajęli miejsca na sali gdy przewodniczący, dr H. H. George z »Beaver Falls« w Stanie Pensylwania, rozpoczął obrady zjazdu. Przyczyną przygnębienia był wynik wiecu z poprzedniego wieczora. Cztery takie wiece odbyły się we wtorkowy wieczór. Na trzech pierwszych wiecach przyjęto rezolucje na rzecz zamknięcia »World’s Fair« w niedzielę. Jednak na ostatnim wiecu rezolucja upadła, jako że uczestnikami wiecu, jak się obecnie sądzi, byli w większości adwentyści. Dlatego wczoraj w »South Park Church« zapanowało przygnębienie.

„Komitet wyznaczony celem przygotowania przesłania do Kongresu sprawozdał, co następuje:

„»Krajowy Zjazd ‘American Sabbath Union’, odbywający się w tym mieście, z szacunkiem prosi nasz Kongres, a zwłaszcza Komisję ds. ‘World’s Fair’, aby nie podejmować żadnych działań, mających na celu uchylenie Ustawy o zamknięciu Wystawy w niedzielę. Wczorajszego wieczora w czterech miejscach miasta odbyły się wiece protestacyjne przeciwko takiemu uchyleniu, jako aktowi haniebnemu dla Kongresu i całego narodu’.”

„Dr. Mandeville natychmiast zerwał się na nogi:

„Nie powinno być napisane o czterech wiecach, gdyż jeden z wieców był przeciwny rezolucjom – powiedział – powinno być napisane o trzech wiecach.”

„Owszem – przyznał jeden z członków Komitetu – jednak nasza rezolucja uwzględnia to. Jest w niej napisane, że wiece zwołano celem zaprotestowania ale nie wspomina nic o ich wyniku”.

Jednak dr Mandeville nie dał się omamić tego rodzaju dwulicowością, więc rezolucję poprawiono tak, aby mówiła o trzech wiecach, które żywiołowo sprzeciwiły się uchyleniu Ustawy o zamknięciu Wystawy w niedzielę.

Sekretarz „American Sabbath Union” stanu Illinois napisał sprostowanie do „Chicago Evening Post”, w której to poprawce potępił tych, którzy głosowali przeciwko rezolucjom jako „intruzów”, którzy „zmasowali swe siły celem zakłócenia wiecu”. Dzięki temu miałem możliwość skierowania odpowiedzi, którą odczytam w ramach prezentacji moich argumentów, wyjaśniając pełniej dyskutowaną kwestię zebranej tu Komisji:

„Chicago, 17 grudnia. Redaktor naczelny »Evening Post«. Nie chcę niepotrzebnie przyczyniać zmartwień »American Sabbath Union« ale występując w obronie ludzi skrytykowanych w liście ks. McLean’a w czwartkowym »Evening Post«, jak również celem postawienia tego listu w świetle faktów, muszę zauważyć, że sprostowanie ks. McLean’a samo wymaga sprostowania. To, że nie posiada on właściwego zrozumienia sytuacji podczas wtorkowego wiecu w »South Park Church«, nie powinno dziwić. Nie był obecny na wiecu. Ja tam byłem, a zatem proszę o odrobinę miejsca celem sprostowania jego sprostowania. Mówi on, że adwentyści dnia siódmego, „najwyraźniej przypuszczając, że będzie to trafnie wymierzony cios, aby udaremnić cel wiecu, zmasowali swoje siły” w regionie wiecu „z opisanym wcześniej skutkiem”. Jest to zupełne nieporozumienie. Nie było w tym żadnego zamierzenia, żadnej myśli powziętej z góry celem udaremnienia wiecu, a nasze siły nie były zmasowane. Świadczy o tym fakt, że spośród stu dziewięćdziesięciu czterech adwentystów dnia siódmego mieszkających w tej dzielnicy miasta, jedynie około czterdziestu osób uczestniczyło w wiecu. Choć ponad trzystu adwentystów dnia siódmego mieszka w pozostałych dzielnicach miasta – na zachodzie, na północy i w Eaglewood – nikt z nich nie uczestniczył w niedzielnych wiecach w tych trzech dzielnicach. Gdybyśmy postąpili tak, jak się nas oskarża, co najmniej trzy a nie jeden z wieców głosowałyby przeciwko rezolucji. Ks. McLean powinien być wdzięczny, że nie jesteśmy tacy straszni, jak próbuje nas malować i że wiece udały się tak, jak się udały. Ale dlaczego nas się oskarża? Czy...”. (* Dalej zamierzałem przeczytać: „Czy wiece nie były rozreklamowane i zwołane jako publiczne? Czy nie mieliśmy prawa w nich uczestniczyć? Czy nie mieliśmy prawa głosować przeciwko każdym proponowanym rezolucjom? Gdy udaliśmy się na wiec, zgodnie z jego publicznym charakterem, czy mieliśmy się wstrzymać od głosu, gdy wezwano do głosowania? W świetle tych faktów, czy słuszne jest z ich strony nazywanie nas „ateistami”, „religijnymi anarchistami”, „intruzami” itd., jak nas nazywają? Jakiego rodzaju wiece mieli nadzieję zorganizować?

Co ważniejsze, co to za wiec, na którym czterdzieści osób to „zmasowane siły” zdolne udaremnić oczekiwany cel wiecu? Na wszystkich swoich spotkaniach powtarzali raz za razem, że czterdzieści milionów Amerykanów jest po ich stronie w kwestii niedzieli. Podczas tamtego wieczornego wiecu dr George zaciekle twierdził, że po ich stronie jest czterdzieści milionów ludzi, podczas gdy w całych Stanach Zjednoczonych jest zaledwie około dwudziestu pięciu tysięcy adwentystów dnia siódmego. Wołał:

„Jest nas czterdzieści milionów i nie boimy się. Jest nas czterdzieści milionów i mamy po naszej stronie władze państwowe, więc nie boimy się tego, co mogą zrobić adwentyści”. Zatem jeśli ludzie tak bardzo popierają działalność „American Sabbath Union”, jak to możliwe, że stosunkowo nieliczni przeciwnicy – jak jeden na tysiąc sześćset – byli w stanie zdominować ich wiec i obalić ich rezolucje? Gdyby ich twierdzenia były zgodne z prawdą, to mieliby pełny kościół ludzi, popierających działalność ruchu niedzielnego, a więc dosłownie niemożliwe byłoby, aby jakakolwiek opozycja przypuściła zmasowany atak, udaremniając cel spotkania.

Jednak jeśli fakty świadczą, że ich wiece były tak nieliczne, iż czterdzieści osób mogło ich przegłosować i odrzucić ich rezolucje, a tym samym „udaremnić cel spotkania”, to już samo to świadczy, że ich twierdzenie o poparciu większości narodu na rzeczy zamknięcia „World’s Fair” w niedzielę jest bezczelnym oszustwem. I to ich najbardziej boli. Póki mogą działać nie nękani, nie napotykając na żaden sprzeciw w swoich fałszywych twierdzeniach, są zadowoleni. Jednak gdy wydarza się coś, co obnaża kłamliwość ich twierdzeń, wówczas zgrzytają zębami”).

Durborow: Dosyć tego, nie chcę tego więcej słuchać. Nie widzę, jaki to ma związek z naszą dzisiejszą kwestią. Proszę się ograniczyć do właściwej linii argumentacji.

Jones: Chodzi o to, że twierdzenie o poparciu czterdziestu milionów ludzi, czyli znacznej części narodu, nie jest prawdą. Gdy czterdzieści osób może się udać na wiec i ich przegłosować, to znaczy, że masy nie są z nimi.

Durborow: Jesteśmy tu po to, by zmienić określoną Ustawę. Myślę, że możemy sobie darować te wywody. Członkowie Kongresu niewątpliwie wiedzieli, co robią, gdy uchwalili tę Ustawę.

Jones: Nie „piję” tu w żaden sposób do Kongresu. Nie mówię, że Kongres wiedział, iż te twierdzenia były kłamliwe. Jednak jest możliwe, że członkowie Kongresu zostali wprowadzeni w błąd i poważnie potraktowali twierdzenia, które okazały się z gruntu fałszywe.

Durborow: Nie sądzę, by pańska argumentacja nosiła znamiona szacunku dla Kongresu Stanów Zjednoczonych.

Tak oto przewodniczący nie pozwolił mi do końca wykazać kłamliwości tych twierdzeń i powiedział, że „nie chce tego więcej słuchać”, ale jednak wysłuchał. H. W. Cross, prezbiteriański duchowny z Ohio przybył do Waszyngtonu, by wygłosić pięciominutowe przemówienie. Trzeciego dnia obrad Komisji wyłożył sprawę jeszcze mocniej niż ja mogłem to uczynić. Sądzę, że dobrze będzie przytoczyć jego przemówienie. Oto ono: [Przemówienie wielebnego H. W. Crossa przed Komisją.]

Durborow: Wielebny H. W. Cross z Ohio zabierze głos przez pięć minut.

Cross:

„Panie przewodniczący i panowie członkowie Komisji! Rzeczywistym celem mojej obecności i wystąpienia tutaj jest opowiedzenie się za intelektualną uczciwością ze strony tradycyjnych kościołów. Jestem kaznodzieją tradycyjnego kościoła. Na swoim terenie zauważam, że te kościelne petycje są rażąco oszukańcze co do liczby tych, którzy rzekomo je podpisują czy głosują za nimi.

„Na przykład, w naszym stanie prezbiterianie uchwalili rezolucję, twierdząc, że reprezentujemy masy i podając określoną liczbę, a potem »Christian Endeavor Society«, złożone z wielu tych samych wyznawców kościoła, do których odwołał się Kościół Prezbiteriański, uchwaliło podobną rezolucję twierdząc, że reprezentuje pięćdziesięciu, siedemdziesięciu czy stu członków. A potem ta sama rezolucja jest głosowana jeszcze raz podczas szkoły niedzielnej. W ten sposób niektórzy głosujący za rezolucjami zostali policzeni trzy, cztery czy pięć razy, a stało się niemal zasadą głosować jak najrychlej i jak najczęściej, co w polityce jest praktyką zdecydowanie niedopuszczalną. Jestem świadkiem tych faktów. Jedna z petycji przysłana do Kongresu została rzekomo podpisana przez osiemdziesięcioro wyznawców, podczas gdy w rzeczywistości nie byli oni nawet obecni w kościele. Głosowanie odbyło się podczas szkoły niedzielnej, a głosy liczył kierownik szkoły niedzielnej, tak więc wiele dzieci głosowało za tymi rezolucjami, choć były w takim wieku, że nawet nie wiedziały, czy »World’s Fair« to ładne dziewczynki w następnej ławce czy Wystawa w Chicago.

„Uważam za swój obowiązek poinformować Komisję o faktach w tej sprawie. W rzeczywistości tym petycjom przyświeca motywacja religijna. Jednak słownictwo tych petycji na to nie wskazuje. Można to wywnioskować dopiero z ducha, który stoi za nimi. Łamy prasy religijnej i wypowiedzi przywódców religijnych czy kierowników szkoły niedzielnej – wszystko to, co mówią do nielicznych głosujących, świadczy o tym, co oznaczają te petycje. Uważam naszych ustawodawców za w pełni kompetentnych – intelektualnie i moralnie – do podjęcia decyzji w tej kwestii bez jakiegokolwiek władczego dyktatu ze strony jakiegoś odłamu czy grupy odłamów religijnych, czy otwarcie tej wspaniałej Wystawy o walorach edukacyjnych jest zgodne z cywilnym dniem odpoczynku. W prasie mojego kościoła i innych tradycyjnych kościołów zauważam tendencję do chełpienia się faktem, że: »my (to znaczy grupa wyznań opowiadających się za tą wspólną ideą) mamy dość siły, by wywrzeć nacisk na Kongres. Nastawiliśmy Kongres przeciwko adwentystom dnia siódmego, baptystom dnia siódmego i rzymskokatolickim obywatelom, jak również innym organizacjom obywatelskim«. Nie wydaje mi się, by takie postępowanie uchodziło za pożądane w tym kraju.

„Nie mogę do was przemawiać, panowie, członkowie Komisji, w sposób i w zakresie, w jakim się przygotowałem, jako że mam jedynie pięć czy sześć minut mi przyznanych, więc przedstawiłem tylko następujące dwa punkty: po pierwsze, iż liczba osób popierających te petycje jest wielce zawyżona, jako że wiele osób głosowało wielokrotnie przy różnych okazjach podczas zjazdów, w szkołach niedzielnych, jako członkowie »Society of Christian Endeavor«, czyli te same osoby głosowały raz po raz. Więc gdy wyobrażacie sobie tę wielką liczbę, to jest ona nader iluzoryczna, a jeśli zainteresowanie cywilnym dniem odpoczynku...”

Durborow: Panie Cross, pański czas minął.

„Cross: »No cóż, dobrze zatem, nie dokończę zdania. Nie pozostaje mi nic innego, jak pogodzić się z decyzją«.”

Inne przemówienie, w którym z mocą poruszono to, czego Komisja nie chciała usłyszeć ode mnie, to przemówienie pana Thomasa J. Morgana, przedstawiciela świata pracy z Chicago. Napisał on swoje przemówienie z zamiarem odczytania go. Jednak gdy usłyszał niektórych przedstawicieli Kościołów, był tak oburzony ich wypaczeniami rzeczywistości, iż po wejściu na mównicę zapomniał o tym, co miał napisane, o wyznaczonym czasie i całym świecie, aż przewodniczący przypomniał mu, że jego dwadzieścia pięć minut minęło. Podam teraz fragmenty jego przemówienia.

Przemówienie Thos. J. Morgan’a.

Po przedstawieniu, kogo reprezentuje i stwierdzeniu, że jest rzecznikiem „trzystu siedemdziesięciu pięciu związków zawodowych ze wszystkich większych miast Stanów Zjednoczonych, w których stopień uprzemysłowienia pozwala na istnienie organizacji skupiających ludzi pracy”, działających dotychczas w „trzydziestu trzech stanach unii”, powiedział:

Morgan:

„Otóż, panie przewodniczący, gdy przedstawiłem stojący za mną autorytet, chciałbym powiedzieć, że staję przed tą Komisją z wielkim zażenowaniem. Dopiero na dwie godziny przed tym, jak wsiadłem do pociągu, dowiedziałem się, że będę mógł wystąpić przed Komisją. Przyjechałem tu o jedenastej wieczorem, a będąc w nowym miejscu, nie mogłem zasnąć. Ponadto jestem prostym człowiekiem, jak możecie sami zobaczyć, patrząc na moje spracowane dłonie. Jestem człowiekiem pracy i mam odciski od ciężkiej roboty. Nie mam wykształcenia, aby przeciwstawić się przedstawionym tu argumentom lub przedłożyć moją sprawę z mocą i wpływem wobec dżentelmenów reprezentujących drugą stronę, jako że byłem zmuszony w życiu ciężko pracować od dziewiątego roku życia, bez dnia urlopu, nie mając żadnej możliwości zdobycia wykształcenia poza godzinami, przeznaczonymi na czytanie zamiast na sen nocą.

„Czuję się zakłopotany faktem, iż pierwszy raz w życiu staję wobec towarzyszy związkowców, których wcześniej nigdy w życiu nie spotkałem i jestem kompletnie zdumiony i zakłopotany ich wypowiedziami. Nie tylko twierdzą oni, że przemawiają w imieniu ludzi pracy Stanów Zjednoczonych ale oto przemawiają autorytatywnym głosem w imieniu moich współpracowników z Wielkiej Brytanii, z kraju, z którego pochodzę. Mało tego, oni przywołują nazwisko człowieka, którego poważam więcej niż kogokolwiek innego – Karola Marksa – podpierając się jego autorytetem wobec tej Komisji. Przemawiają także rzekomo w imieniu niemieckiej socjaldemokracji, a ponieważ ja sam jestem socjaldemokratą, Anglikiem z pochodzenia, związanym blisko z ruchem reformatorskim w tym kraju, będąc tu, w Stanach Zjednoczonych, od dwudziestu trzech lat aktywnym działaczem na rzecz reformy warunków pracy – możecie sobie wyobrazić moje zażenowanie i zdumienie, gdy znajduję się w obecności tych obrońców i przyjaciół Karola Marksa, angielskiej socjaldemokracji i zwolenników reformy warunków pracy w Stanach Zjednoczonych. Zwracam się do działaczy i mocno boleję, jako że nie mogę wam podać ręki w braterstwie i przyjaźni. Przykro mi, że muszę to powiedzieć, ale niech mi los oszczędzi takich przyjaciół! Jestem zażenowany tym, iż muszę powiedzieć, że otrzymałem upoważnienie, by się wam przeciwstawić i oskarżyć was o fałszywe wypowiedzi.

„Gdy usłyszałem ich twierdzenia, pomyślałem, że podejdę do tej sprawy z uprzejmością, łagodnie itd. Pomyślałem sobie: mam nadzieję, że będę w stanie podejść do tej kwestii w tym samym duchu. Jednak obawiam się, że już przekroczyłem granicę. Ta sprawa tak bardzo leży mi na sercu, iż wychodzę z siebie, gdy słyszę, że jesteśmy atakowani, a nasze stanowisko jest tak błędnie przedstawiane, nasze pragnienia i dążenia są wypaczane przez tych ludzi, którzy twierdzą, że przemawiają z autorytetem.

„Zwracam się do was. Przytaczacie nazwiska działaczy z Anglii, którzy są tu zupełnie nieznani. Kto to jest Joseph Arch? Kto to jest Tom Mann? Kto to jest Ben Tillott? Czy możecie się wypowiadać w ich imieniu? Nie! Przytaczacie tu nieznane nazwiska, by dodać mocy swoim fałszywym twierdzeniom. Nigdy nie byliście przyjaciółmi ludzi pracy, a teraz nie macie prawa przemawiać jako tacy.

„Gdy zaczęliście się powoływać na wasze upoważnienia, pomyślałem o Joseph’ie Arch’u, członku laikatu kościelnego, którego gorliwość dla chrześcijańskiej religii nie dała się ujarzmić. Jako członek laikatu, nauczał on po »opłotkach« moralnych zasad głoszonych przez Chrystusa, a jego starania, by podnieść na wyższy poziom klasę robotniczą, ściągnęły na niego sprzeciw większości duchowieństwa w Wielkiej Brytanii; podobnie jak duchowieństwo Stanów Zjednoczonych, z wyjątkiem Kościoła Katolickiego, jest przeciwko nam.”

[Na sali rozlegają się głosy działaczy wyrażające dezaprobatę].

„Być może stwierdzenie, że całe duchowieństwo jest przeciwko nam, niezupełnie jest prawdą. Chciałbym się powstrzymać od wszelkich stwierdzeń, które nie są całkowicie oparte na faktach. Przypuszczalnie miałbym rację mówiąc, że protestanckie Kościoły w Stanach Zjednoczonych, reprezentowane tutaj, są całkowicie przeciwne nam i naszym dążeniom. Przypuszczalnie powinienem wyłączyć z tej opozycji Kościół Rzymskokatolicki – przyznaję, że tylko przypuszczalnie. Mówię wam, że jestem zakłopotany. Zapewne mi to wybaczycie. Chciałbym przeciwdziałać temu, co tu czynicie i robię to najlepiej, jak umiem.

„Joseph Arch, do którego nawiązałem, nadal żyje, a nie otrzymaliście od niego żadnego słowa. Z „opłotków” trafił do parlamentu wybrany głosami ludu, obiecując, że dokona wszystkiego, co w jego mocy, by naród mógł żyć godnie i po ludzku. Gdy tego dokonał, brytyjski kler zaprosił go na wielkie spotkanie w Exeter Hall, gdzie zebrało się dwustu duchownych. Poprosili, by wyjaśnił im cele swojej organizacji, a on uczynił to. Cele te obejmowały wydźwignięcie ludzi z ciemnoty ku lepszemu i godnemu życiu, przeciwdziałanie pijaństwu i przestępczości, ulżenie losowi mieszkańców wsi, aby mogli żyć godnie. Dokonał on wiele w tym kierunku. Mógł więc powiedzieć duchownym: »Uczyniliśmy to nie tylko bez waszej pomocy, ale wręcz wobec waszych zdecydowanych wysiłków, obliczonych na przeciwdziałanie nam«. Powiedział także: »Po tym, czego dokonaliśmy, wy wzywacie nas, byśmy zdali sprawę ze swej działalności! Wskazujemy wam efekty naszych działań. Tyle dokonaliśmy bez waszej pomocy. Będziemy dalej działać. Wszystko, o co was prosimy to, byście nie widząc sposobu, jak nam pomóc, usunęli się z drogi i zostawili w spokoju nas i naszą działalność«. To jest także moja odpowiedź na wasze angielskie sugestie.

„Przemawiacie też rzekomo w imieniu niemieckiej socjaldemokracji. Jakie macie do tego prawo? W ogóle nie macie takiego upoważnienia. Bierzecie jakiś fragmencik z dzieła Karola Marksa, z wyników zjazdu socjaldemokratów, a potem przedstawiacie to tutaj bez żadnego ich upoważnienia. Ja jestem socjaldemokratą. Należę do organizacji socjaldemokratycznej i czynię wszystko, co mogę, w mój pokorny sposób, by nakłaniać umysły ludzi pracy Stanów Zjednoczonych do zasad, które wyznaję. Chcę powiedzieć wam działaczom, że zasady wyznawane przez niemiecką socjaldemokrację, to zasady głoszone przez Jezusa Chrystusa, których wy najwyraźniej nie rozumiecie.

[Głosy: „Słuchajcie, słuchajcie”]

„Panie przewodniczący, przemawiam tu nie tylko z upoważnienia, na które się powołałem ale pragnę zwrócić uwagę na nasze umiarkowane stanowisko w kwestii „World’s Fair”, w przeciwieństwie do obecnej tu grupy duchownych, zorganizowanych jak machina [zwracając się do kaznodziejów]. Wzywam ich, jednego po drugim, by robili to, co do nich należy.”

Durborow: Panie Morgan, proszę się zwracać do Komisji.

Morgan: „Mam nadzieję, że moje ogólne stwierdzenie na temat mojego nieprzygotowania do tego publicznego wystąpienia wystarczy na moje usprawiedliwienie. Gdyby miłośnicy kościoła byli dla mnie bardziej przyjaźni, w czasach gdy byłem dzieckiem – gdyby nauczyli mnie czytać i pisać – być może byłbym w stanie przestrzegać wymogów ogłady i etykiety, przyjętych w wyższych sferach. Jednak wskutek ich zaniedbań popełniłem zapewne kilka gaf, w związku z czym proszę o wybaczenie.

„Panie przewodniczący, miałem zamiar powiedzieć, że oprócz autorytetu, na który się tu powołałem, chciałbym dodać, iż ludzie pracy z Chicago, w szczególności i stanowczo domagają się prawa do wysłuchania ich z większą uwagą, niż naszych przeciwników. Gdy tylko rozeszła się wiadomość, że powstał projekt otwarcia Wystawy, światowej Wystawy w Stanach Zjednoczonych, związki zawodowe w całym kraju zareagowały przychylnie na tę propozycję, a gdy tylko ustalono, że »World’s Fair« odbędzie się gdzieś w Stanach Zjednoczonych, ludzie pracy Chicago wskazali właśnie na to miasto jako właściwą z geograficznego punktu widzenia lokalizację Wystawy. Poparli swoją prośbę o organizację Wystawy w Chicago petycjami ze związków zawodowych z całych Stanów Zjednoczonych i to w takim stopniu, iż kongresman Hawley mógł powiedzieć w Kongresie: »Trzymam w ręce petycje od związków zawodowych z każdego Stanu Unii z wyjątkiem Stanu Nowy Jork, wnoszące o lokalizację Wystawy w Chicago«. I tak Wystawa została zlokalizowana w Chicago. Jednak zanim tam została zlokalizowana, Kongres zażądał, aby miasto wykazało, iż jest zdolne ją zorganizować przez wyasygnowanie dziesięciu milionów dolarów z budżetu miejskiego. Ludzie pracy sięgnęli do portfeli i zebrali cent do centa i dolar do dolara – pół miliona.

„A co zrobiły Kościoły? Czy Kościoły walczyły o to, by w tym mieście odbyła się światowa Wystawa najlepszych wytworów ludzkiego geniuszu? Jeśli tak, to chyba po cichu. Ludzie pracy odpowiedzieli w wymierny sposób, a potem walnie uczestniczyli w przygotowaniu Ustawy, nie szczędząc potu i krwi. Setki robotników poniosły śmierć lub zostały okaleczone podczas budowy. Dlatego też to, co mamy do powiedzenia, ma dodatkową wagę.

„Ponadto, nie odmawiając zasług i uznania projektantom, którzy zaprojektowali i zaplanowali tę wspaniałą Wystawę, produkty wystawione na niej wyszły z takich oto rąk – rąk spracowanych i twardych jak moje. A gdy zbudowaliśmy Wystawę, co wielu przypłaciło życiem, gdy umieściliśmy tam wytwory naszej pracy i trudu, aby można je było oglądać, ci ludzie, którzy nie przyłożyli ręki do tego dzieła – nie uczestniczyli w jego projektowaniu, budowie ani w czymkolwiek z nim związanym – przyszli i zamknęli bramy Wystawy przed nami, robotnikami! A potem przyszli tutaj z mizernym twierdzeniem, że są upoważnieni i mają prawo przemawiać w imieniu ludzi pracy! To zdumiewające, jak ci ludzie mogą wypowiadać tego rodzaju twierdzenia, opierając się na takich założeniach! Nie pojmuję, jak mogą ryzykować swoją reputację – prawdomówność, uczciwość, prawdę – a przecież to jest jedyny towar, jaki duchowni mają do zaoferowania, zaś jeśli to utracą, to po nich. Jakże więc mogą ryzykować swoją prawdomówność i uczciwość, wypowiadając takie twierdzenia? Jeden z nich powiedział tu dzisiaj rano: »Przywożę petycję od związku zawodowego z Nowego Jorku«. Od jakiego związku zawodowego?

Wielebny Crafts: Maszynistów Stanów Zjednoczonych; Bractwa Maszynistów Lokomotyw.

Morgan: „Nic podobnego! Otóż to twierdzenie, to oświadczenie, które tu zostało złożone, iż nie posługują się dublowaniem petycji, jest zasadniczo i celowo fałszywe. Otóż posługują się! Przywożą jedną petycję od lokalnych związków w stanie Nowy Jork, a wy wmawiacie ludziom, że otrzymaliście petycje z dwóch różnych organizacji.

„Cóż, moja zdolność pojmowania jest zbyt mała, by ogarnąć wasz sposób działania w tej sprawie. Ktoś inny powiedział, że skoro przemówili maszyniści Stanów Zjednoczonych, to sprawa jest jasna, bo są oni najinteligentniejszymi z ludzi pracy w całym kraju. Zupełnie nie zgadzam się z tym twierdzeniem.

[Tu pan Morgan powiedział kilka słów dotyczących pewnych spraw między organizacją, którą reprezentował, a związkiem zawodowym maszynistów, w których to sprawach nie powinniśmy opowiadać się po żadnej ze stron ani publikować naszego stanowiska w druku, gdy ten dokument zostanie opublikowany – przyp. wydawcy oryginalnego dokumentu].

„Sugeruje się, że otwarcie Wystawy przysporzy dodatkowej pracy maszynistom. Pozwólcie mi zwrócić uwagę, że jeśli »World’s Fair« będzie zamknięta w niedzielę, wielu ludzi nie będzie miało szans nacieszyć się przywilejem zwiedzenia Wystawy w tym dniu. Ten dzień przeznaczony będzie na podróż. Ludzie wyruszą w niedzielę, dotrą do Chicago w niedzielę wieczorem albo w poniedziałek, spędzą tydzień na Wystawie, wsiądą do pociągu w sobotę wieczorem albo wczesnym rankiem w niedzielę.”

Durborow: Panie Morgan, mówił pan przez dwadzieścia pięć minut i właśnie pański czas minął. Rozumiem, że zamierza pan pozwolić panu Askew przemawiać, a już korzysta pan z jego czasu.

Morgan: „O, przepraszam, panie przewodniczący. Nie sądziłem, że przemawiałem tak długo. Jednak chciałbym poprosić o jeszcze trochę czasu. Mam tu dokument, który chciałbym przedstawić.”

Durborow: Jeśli inni mówcy się na to zgodzą, oczywiście, proszę bardzo. Proszę pokrótce omówić ten dokument, o ile to możliwe, aby nie trwało to zbyt długo.

Morgan: „Przeczytam go najszybciej, jak to możliwe, a potem przekażę Komisji do przeczytania w wolnym czasie. [Czyta]: »Co do religijnej strony tej sprawy, chciałbym powiedzieć, że działanie Kongresu zmierzające do zamykania ‘World’s Fair’ w niedzielę, ludzie pracy przypisują inicjatywie i wpływowi protestanckich kościołów oraz temu, że dla dopięcia swych celów, przedstawiciele tych kościołów udają ekonomicznych i moralnych strażników interesów ludzi pracy oraz rzekomo w ich imieniu nalegają na Kongres, by zamknął bramy »World’s Fair« w niedzielę.

„Jesteśmy tu pełnoprawnie upoważnieni przez jedyny zorganizowany i formalny ruch, założony przez ludzi pracy w związku z zamykaniem Wystawy w niedzielę, by całkowicie zaprzeczyć prawu tych kościołów czy ich przedstawicieli do przemawiania czy działania w naszym imieniu w tej sprawie oraz dowieść wam, dzięki udokumentowanym dowodom, że wszelkie takie twierdzenia w Kongresie ze strony tych kościołów były w sposób zamierzony albo nieświadomy, fałszywe.

„W związku z tym, pragniemy zwrócić uwagę kongresmenów, którzy mogli być pod wpływem działań tych kościołów i szczerze zainteresowanych religijną stroną tej sprawy, na fakt, że obojętność i wręcz aktywny sprzeciw klasy robotniczej wobec kościołów istnieją obecnie i istniały w minionych latach, co powinno być poważnie wzięte pod uwagę przez duchowieństwo. Z szacunkiem pragniemy podkreślić, że jedną z głównych przyczyn tej utajonej i aktywnej wrogości wobec kościoła jest to, że jego przedstawiciele są tak dalece ekonomicznie i socjalnie oddaleni od klasy pracującej, że zupełnie nie pojmują potrzeb, pragnień i aspiracji ludzi pracy, a wskutek tego, gdy próbują mówić w naszym imieniu, błędnie nas reprezentują, tak jak to ma miejsce w tym przypadku. Zdarzało się to dotychczas tak często i powszechnie, że szacunek i cześć dla kościoła, żywione przez ludzi pracy w przeszłości, uległy zanikowi do tego stopnia, iż zaczęło to niepokoić same kościoły. Z nielicznymi wyjątkami, przy rzadkich okazjach, sugestia o uczestnictwie duchownych w naszych zjazdach czy wiecach spotyka się z pogardliwymi kpinami. Dziesiątki tysięcy robotników, którzy podobnie jak ja dorastali pod skrzydłami kościoła i pod jego wpływem przyjęli zasady moralne, wypływające z nauk Cieśli z Nazaretu, uświadamiają sobie nie tylko nikczemność duchownych, zabraniających ludziom pracy dostępu do Wystawy ale także rozumieją skutek, jaki to spowoduje w postaci dalszego rozdźwięku pomiędzy klasą robotniczą a kościołem, oraz narastaniu jej wrogości wobec niego.

„Mówimy to na podstawie własnej wiedzy, z szacunkiem ale gorliwie nalegamy na członków Kongresu, będących pod wpływem religijnych przesłanek, by uchylili tę Ustawę – złą i szkodliwą także dla kościoła.

„Wielebny Martyn, występując w obronie zamykania Wystawy w niedzielę, oświadczył, że ani literatura, ani sztuka nie mają żadnego wpływu na moralny stan ludzi. My odpowiadamy, że to oświadczenie jest zniesławieniem wobec literatury i sztuki, potworną zniewagą wobec uczonych i artystów oraz zupełnym zaprzeczeniem osiągnięciom laickiej edukacji, a jednocześnie utrzymujemy, iż wszelki postęp ogólnej wiedzy wiąże się z postępem w dziedzinie publicznej moralności, zaś wiedza jednostki, a zatem także jej stan moralny, są w znacznym stopniu zależne od środowiska.

„Poprowadź człowieka pracy przez bramy »World’s Fair«, zapewnij mu kontakt z cudami przyrody tam wystawionymi oraz wspaniałymi wytworami rąk ludzkich z całego świata, a z szeroko otwartymi oczami wzniesie się ponad zwyczajność, ponad swoje najniższe, najbardziej podstawowe skłonności i nawyki, a w jego umyśle i sercu, jak nigdy dotąd, utrwali się zrozumienie rozmaitości zasobów przyrody oraz nieograniczonego geniuszu i mocy ludzkiego umysłu. Stanie się to na zawsze cennym źródłem refleksji, przedmiotem rozmów, pouczeniem zarówno dla niego, jak i jego znajomych, dzięki czemu stanie się on lepszym człowiekiem, bieglejszym i cenniejszym pracownikiem oraz bardziej użytecznym obywatelem.

„Te wnioski wypływają nie z abstrakcyjnego rozumowania ale z praktycznego, osobistego doświadczenia, a gdybym był duchownym albo aktywnym członkiem kościelnego laikatu, mającym na sercu dobro ludzi, uznałbym za mój obowiązek nie tylko szeroko otworzyć bramy Wystawy w niedzielę ale także zapewnić wszelkie możliwe środki, by udostępnić masom intelektualne i moralne wpływy także w tym szczególnym dniu tygodnia.

„Rozważając moralną stronę sprawy powiedziałem, że wpływ wizyty na »World’s Fair« przyczyni się do rozwoju umiejętności człowieka pracy, czyniąc go lepszym pracownikiem. Dla wielkiej armii nieznanych racjonalizatorów i wynalazców, dzień spędzony na »World’s Fair« będzie nieocenioną inspiracją i nie tylko dla nich ale dla całego narodu i ludzkości. Mówię to także z osobistego doświadczenia, jako że odniosłem korzyści z wizyt na podobnych Wystawach, choć znacznie mniejszych w porównaniu z »World’s Fair«.

„Ci, którzy stoją na straży przemysłowych i handlowych interesów Wielkiej Brytanii i Francji, w pełni rozumieją ten punkt widzenia. W Birmingham w Anglii, skąd pochodzę, jednym z najbardziej uprzemysłowionych miast świata, tego rodzaju Wystawy na mniejszą skalę są otwarte na stałe. Specjalne delegacje pracowników regularnie udają się na światowe Wystawy do Londynu i Paryża, a z osobistej rozmowy z pewnym francuskim robotnikiem biorącym udział w takiej delegacji na Wystawie kontynentalnej w Wiedniu, dowiedziałem się, że Francuzi są tak samo świadomi doniosłości tej szczególnej sprawy.

„Jeden z moich współpracowników, także aktywnie zainteresowany i działający na rzecz otwarcia bram »World’s Fair« w niedzielę, powiedział mi, że w Niemczech, w miastach przemysłowych nad Renem, związki zawodowe regularnie wysyłają delegacje do Londynu i Paryża na Wystawy branżowe, a wizyty te są tak aranżowane, ze względów ekonomicznych, iż delegaci docierają do Wiednia czy Paryża w sobotę wieczorem albo w niedzielę rano, zwiedzają w niedzielę i odjeżdżają w niedzielę wieczorem albo wczesnym rankiem w poniedziałek.

„W porównaniu z tym, pracownicy w Stanach Zjednoczonych nie mają takiej inspiracji do myślenia i wynalazczości, jak również nie rozwinęli pełnej świadomości znaczenia klasy pracującej. Dlatego też staram się prezentować ten punkt widzenia, mając nadzieję, że może się to przyczynić do otwarcia bram »World’s Fair« w niedzielę dla setek i tysięcy pracowników w Chicago i okolicznych miastach, jak również zachęci do odwiedzin licznych ludzi pracy z całego kraju, którzy dzięki miesiącom wyrzeczeń i poświęceń, zaoszczędzą dość pieniędzy, by opłacić koszty wizyty na »World’s Fair«, z konieczności ograniczając ją do kilku dni.”

Teraz wrócę do mojego przemówienia, które zostało przerwane przez przewodniczącego Komitetu.

Jones: Dobrze. Zatem rozumiem, że Kongres wiedział co robi. Oto zapis obrad Senatu, gdzie zgłoszono projekt Ustawy, jako że proces ustawodawczy w Izbie reprezentantów dotyczył jedynie zamknięcia Wystawy rządowej i ominął Izbę w ten sposób, iż nie było tam mowy o zamykaniu „World’s Fair” w niedzielę. Gdy projekt dotarł do Senatu, uwzględniono tam tę dodatkową część ustawodawczą. Przeczytam fragmenty sprawozdania z obrad Kongresu z 10, 12 i 13 lipca.

Durborow: Ależ nie ma potrzeby czytać tego tutaj. Znamy to lepiej niż pan. Chodzi nam tutaj o modyfikację istniejącego Prawa. A teraz, może zechciałby pan mówić na temat modyfikacji Prawa, dobrodziejstw wynikających z jego zmiany i modyfikacji stosownie do rezolucji przedłożonych Komisji – bo to właśnie jest przedmiotem niniejszego posłuchania przed Komisją.

Jones: To właśnie robię. Zacytowałem Konstytucję, która zakazuje wydawania tego rodzaju ustaw, a skoro Konstytucja je zakazuje, to czy uchwalona Ustawa nie powinna zostać uchylona?

Durborow: To nie jest miejsce na dyskutowanie o tym.

Little: Pan chyba nie rozumie Ustawy, która została uchwalona. Zgadzam się z panem co do Konstytucji. Jednak ta Ustawa przyznaje dotację, a warunkiem dotacji jest to, iż Wystawa ma być zamknięta w niedzielę. Na przykład, nie ma pan prawa powiedzieć komuś, kto idzie ulicą, że nie ma on prawa wchodzić do baru. Ale jeśli da mu pan pięć dolarów, ma pan prawo postawić warunek, że nie wolno mu ich wydać w barze*.

Jones: Rozumiem pański argument. Ten argument był już podnoszony i to wówczas, gdy Ustawa była omawiana w Senacie, że Kongres, przyznając pieniądze, miał prawo ustanowić dowolne warunki, jakie uznał za stosowne w związku z wykorzystaniem tych pieniędzy.

Little: Ale organizatorzy Wystawy nie zostali zmuszeni do przyjęcia pieniędzy.

Jones: Oczywiście. Jednak nie zgadzam się z tym argumentem. Kongres miał prawo nałożyć dowolne, cywilne ograniczenia, związane ze sposobem wykorzystania przyznanych tych funduszy ale zgodnie z Konstytucją nie miał prawa nakładać żadnych ograniczeń religijnych, związanych z wykorzystaniem tych pieniędzy. Zatem jest to Ustawa ze wszech miar nosząca charakter religijny.

Houk: Czy słuszne byłoby stwierdzenie przez Kongres, że Wystawę należy zamknąć w jednym z siedmiu dni tygodnia?

Jones: Nie, nie byłoby to stosowne, jako że cała sprawa opiera się wyłącznie na religijnych podstawach, gdyż są to jedyne podstawy święcenia czy uznawania niedzieli jako szczególnego dnia. Twierdzenie, że Ustawa jest w interesie ludzi pracy, jest przeciwne temu, co wynikało z obrad Senatu. Senator Hawley wyraźnie oświadczył: „Wszyscy wiedzą, co jest podstawą tej sprawy, mianowicie jest ona oparta na przekonaniach religijnych”. Senator Peffer powiedział: „Uczestniczymy dzisiaj w dyskusji teologicznej, dotyczącej święcenia pierwszego dnia tygodnia”. Zatem oni sami uważali tę kwestię za religijną i to wyłącznie religijną. Powtarzam zatem, że nie mieli prawa, zgodnie z Konstytucją, nakładać żadnych religijnych ograniczeń. Kiedy nałożyli to ograniczenie i nakazali kierownictwu podpisać zgodę na zamykanie Wystawy w niedzielę, w tzw. „chrześcijański sabat”, którym według Kongresu jest niedziela, czyniąc z tego warunek przekazania dotacji, postąpili tak samo, jakby zażądali od kierownictwa „World’s Fair” przystąpienia do chrześcijańskiego chrztu, zanim przekażą fundusze.

Głos z sali: Albo jak sądzi dr Briggs.

Jones: O tak. Skoro Kongres nałożył na dotację warunek, iż dyrekcja musi podpisać zgodę na zamykanie Wystawy w „dzień Pański”, którym w rozumieniu Kongresu jest niedziela, zanim przekazał pieniądze kierownictwu Wystawy, równie dobrze mógł zażądać od kierownictwa „World’s Fair” obchodzenia wieczerzy Pańskiej przed otrzymaniem pieniędzy. Zatem jeśli Kongres może definiować, co jest chrześcijańskim „sabatem”, może także domagać się zachowywania jakiegokolwiek innego elementu religii chrześcijańskiej.

Głos z sali: Tak jest.

Głos z sali: Czyż to nie jest chrześcijański kraj?

Jones: Nie. Oczywiście, że nie. Jeśli przekraczają Konstytucję w jednym punkcie ze względu na religię, to mogą ją przekroczyć w każdym innym punkcie. To, co Kongres uczynił w tej kwestii na korzyść niedzieli, otwiera jedynie drogę do zrobienia czegokolwiek innego, czego zażądają ci, którzy do tego doprowadzili. A żądania się pojawią, gdyż „Christian Statesman”, którego redaktor naczelny jest na tej sali, napisał, że „wielka chrześcijańska większość nauczyła się przez odpowiedź na tę wspaniałą petycję i liczne listy dotyczące „World’s Fair”, że może doprowadzić władze narodowe i państwowe do uchwalenia każdej Ustawy przeciwko niemoralności, jakiej zażąda, jeśli tylko uczyni to masowo i z naciskiem”. Zaś pewien kaznodzieja z Pittsburgha, kiedy tylko Ustawa została uchwalona przez Kongres, oświadczył w kazaniu: „To, że Kościół ma wpływ na wielką politykę czy organy władzy zostało wykazane skutecznie w niedawnej sprawie „World’s Fair”, gdy Senat Stanów Zjednoczonych, najwyższy organ władzy w państwie, usłuchał głosu religii i uchwalił Ustawę, przyznającą organizatorom Wystawy dotację w wysokości pięciu milionów dolarów z wprowadzonym przez Kościół zastrzeżeniem, iż bramy wielkiej Wystawy nie powinny być otwierane w niedzielę. Ten wspaniały fakt sugeruje chrześcijanom, że skoro można było osiągnąć coś takiego, to można osiągnąć również inne niezbędne posunięcia. Kościół stale zyskuje władzę, a jego głos będzie w przyszłości słyszany wyraźniej niż w przeszłości.”

Głos z sali: To jest osobista opinia.

Jones: Nie, to nie jest osobista opinia ale reprezentatywny pogląd, gdyż ci, którzy doprowadzili do uchwalenia tej Ustawy – ci, którzy przedłożyli petycję – stanowili liczną koalicję. Uczynili to nie jako indywidualne osoby ale wspólnie. „National Reform Association”, „American Sabbath Union” i cała koalicja zebrały się razem i z religijnych pobudek pracowały nad tym. Domagali się wprowadzenia tego zastrzeżenia do Ustawy wyłącznie na gruncie religijnym i jako siła o charakterze religijnym. Podstawą tego działania miało być czwarte przykazanie Dekalogu, a senator Quay przekazał sekretarzowi Senatu swoją Biblię, by odczytał z niej ten fragment. Jest to zapisane w protokole posiedzenia Senatu. Któż zaprzeczy temu, że czwarte przykazanie Dekalogu ma charakter religijny? Któż zaprzeczy temu, że czwarte przykazanie Dekalogu zapisane w Biblii ma charakter religijny, jak i cała Biblia ma charakter religijny? Apeluję do tej Komisji. Czy Kongres Stanów Zjednoczonych ma prawo umieszczać Biblię w swoim ustawodawstwie i czynić ją podstawą dla uchwalania własnych ustaw? Otóż nie. To Konstytucja jest podstawą ustawodawczych działań Kongresu a nie Biblia. Zaś Konstytucja odsuwa kwestie religijne poza nawias działania Kongresu. Jednak tamtego dnia cytowano w Kongresie Biblię, co jest zapisane w sprawozdaniu:

„Quay: Na stronie 122, wiersz 13, po słowie „postanawia” wnioskuję o dodanie:

„...»oraz że właściwe władze zadbają o to, by Wystawa była zamknięta w dniu ‘sabatu’« [czyli w niedzielę].

„Uzasadnienie tej poprawki prześlę do wglądu. Proszę sekretarza o odczytanie z Księgi Powtórzonego Prawa, którą przekazałem, fragmentu ujętego w nawias.

Wiceprzewodniczący: Proszę odczytać wskazany fragment.

Sekretarz czyta:

„Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić”.

Jones: Znacie czwarte przykazanie. Nie muszę go czytać.

Głos z sali: Niech pan je przeczyta w całości.

Jones: „Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę, ale siódmego dnia jest sabat Pana, Boga twego: Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służebnica, ani twoje bydło, ani obcy przybysz, który mieszka w twoich bramach. Gdyż w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan pobłogosławił dzień sabatu i poświęcił go.”

Głos z sali: Czy jest to siódmy dzień tygodnia, czy pierwszy?

Jones: Przykazanie mówi o siódmym dniu tygodnia ale wobec tego jasnego oświadczenia Boga, iż siódmy dzień tygodnia jest sabatem Pana, Senat narzucił własną interpretację tego przykazania i oświadczył, że stwierdzenie „siódmego dnia jest sabat Pana” należy rozumieć jako „pierwszego dnia tygodnia, powszechnie zwanego niedzielą”. W ten sposób Kongres Stanów Zjednoczonych wziął czwarte przykazanie z Biblii i umieścił je w swojej Ustawie, narzucając przy tym własną interpretację przykazania. Jeśli Kongres może interpretować Biblię w jednym punkcie, to może ją interpretować także w każdym innym punkcie. Gdy przekroczył Konstytucję tego kraju w jednej sprawie, stanął wraz z rządem w jednym szeregu ze wszystkimi rządami, jednoczącymi państwo z kościołem, roszczącymi sobie prawo do interpretowania Biblii za wszystkich mieszkańców kraju i dla wszystkich mieszkańców kraju. To właśnie się stało.

Houk: Zatem pański argument jest taki, że cytat z czwartego przykazania, przytoczony przez senatora Quay’a, umieszczony w sprawozdaniu z obrad Senatu oznacza włączenie czwartego przykazania i całej Biblii do ustawodawstwa tego kraju?

Jones: W zasadzie tak. [Uśmiechając się]. A cóżby innego? Co może stanąć temu na przeszkodzie? Skoro mogą włączyć część Biblii przy takiej okazji, co stanie na przeszkodzie włączeniu każdej innej części Biblii przy innej okazji? Zatem prawdą jest, że włączenie tej części Biblii do Ustawy w zasadzie jest jednoznaczne z włączeniem całości.

Houk: Jest to swego rodzaju włączenie Boga do Konstytucji.

Jones: Dokładnie. I z tego cieszą się ci, którzy od lat domagają się włączenia Boga do Konstytucji. I dlatego mówią teraz: „Możemy mieć wszystko, co zechcemy, jeśli tylko poprosimy o to zjednoczeni”. I to jest prawda. To daje im wszystko, czego chcieli, bo skoro Kongres może to zrobić w jednym punkcie, kto mu zabroni zrobić to samo w każdym innym punkcie? Gdy zasada zostaje raz ustalona, fakt jest dokonany. Posłużono się tutaj czwartym przykazaniem Dekalogu, aby uzasadnić, dlaczego Wystawa ma być zamykana w niedzielę, oraz po to, by stworzyć podstawę do wydawania ustaw w tej kwestii.

Durborow: Zatem czytanie tego przykazania było fundamentalnym aktem Senatu i Kongresu, dokonującym takiej rzeczy?

Jones: Było fundamentalnym aktem Kongresu, gdyż stanowiło nieodłączny element procesu ustawodawczego – jako podstawę do uchwalenia ważnego zapisu w postaci Ustawy i jedyne tegoż zapisu uzasadnienie.

Houk: Zatem cokolwiek mówi członek Kongresu, staje się częścią Ustawy?

Jones: Ależ nie, niekoniecznie! Jednak rozważmy, jak zostało to wprowadzone. Senator Quay zaproponował poprawkę. Izba reprezentantów przegłosowała Ustawę o zamknięciu Wystawy rządowej, pozostawiając „World’s Fair” samą sobie. Gdy przekazano projekt do Senatu, a senator Quay wprowadził poprawkę o zamknięciu całej „World’s Fair”, jego poprawka brzmiała:

„Właściwe władze zadbają o to, by Wystawa była zamknięta w dniu »sabatu«”. To był pierwszy krok podjęty przez Kongres w kwestii zamknięcia „World’s Fair” – nie Wystawy rządowej ale „World’s Fair”, jako takiej. Senat podjął ten krok, a gdy go podejmował, czwarte przykazanie Dekalogu zostało zacytowane przez senatora, który wnioskował o przyjęcie poprawki i było to jako podstawa i jako powód wprowadzenia tej poprawki. Gdy to przykazanie zostało podane przez niego i odczytane przez sekretarza jako podstawa i uzasadnienie poprawki, mającej stanowić część Ustawy i gdy Senat przyjął tę poprawkę zmieniając przy tym Sabat na pierwszy dzień tygodnia i nazywając go niedzielą, a następnie Izba reprezentantów zatwierdziła tę decyzję – odtąd jest jasne jak słońce, że czwarte przykazanie zostało tu umieszczone i wcielone do ustawy państwowej wyraźnym aktem Kongresu.

Następnie pan Durborow oznajmił, że mój czas minął, i oświadczył: „Tym kończymy dzisiejszą dyskusję”.

Tak zakończyło się posłuchanie przed Komisją tamtego dnia. Przewodniczący wykluczył argument konstytucyjny i zabronił wysuwać go przed Komisją ale zadawane pytania pozwoliły przedstawić ten argument, zanim zakończył się wyznaczony czas. Działacze „American Sabbath Union” byli przekonani, że ich sprawa jest pewna, a więc po zakończeniu posłuchania po prostu wyszli, po czym zwołali spotkanie swojej organizacji i w związku z tym przyjęli uchwałę dziękczynną, w odpowiedzi na to, iż Pan ochronił „Amerykański Sabat”. Wiedzieli, że skoro odrzucono argument konstytucyjny, to mają wszystko, czego chcieli.

Następnego dnia, jako pierwszy przemawiał pułkownik Elliott F. Shepard i zauważcie, jak rozpoczął. Jedyne, co czyni Kongresmena Kongresmenem to Konstytucja Stanów Zjednoczonych. Nie posiada on żadnego autorytetu w tym świecie, poza tym, który daje mu Konstytucja oraz nie ma prawa słuchać żadnego argumentu, który nie ma jakiegokolwiek oparcia w Konstytucji. Ale oni odrzucili Konstytucję, a oto, co usłyszeli w pierwszym jego przemówieniu:

Spostrzeżenia E.F. Shepard’a 

„Podchodzę do tej kwestii z wielkim szacunkiem. Gdy mamy do czynienia ze sprawami niebiańskimi, powinniśmy odłożyć na bok sprawy ziemskie i powinniśmy postępować tak, jak Żydzi postępowali w świątyni jerozolimskiej. Zanim złożyli ofiary, zanim wzięli udział w nabożeństwie, przygotowywali się dokonując obmywania i modląc się, by właściwie spełnić swe obowiązki. Gdy z czcią podchodzimy do Sabatu, ustanowionego w Prawie Bożym, objawionego ludzkości w sposób, jakiego nikt nie mógłby wymyślić, tak, iż zawdzięczamy go wyłącznie naszemu Ojcu w niebie, powinniśmy podchodzić w duchu takiej samej czci do rozważania tej kwestii.

„Postanowiliśmy nie mówić przed Komisją ani słowa na temat konstytucyjności czy niekonstytucyjności tej Ustawy, gdyż stwierdzenie jej niekonstytucyjności byłoby jednoznaczne z negatywną oceną Komisji, obu Izb Kongresu i prezydenta Stanów Zjednoczonych, który podpisał niniejszą Ustawę. Wy sami mądrze usunęliście tę ostatnią kwestię poza nawias działań Komisji, gdy stwierdziliście, że nie jest to miejsce, by spierać się o to. Dlatego oddalamy tę kwestie bez słowa sprzeciwu.”

Pan T. A. Fernley w swoim przemówieniu powiedział Komisji, iż nie ma powodu ponownie rozważać tej kwestii, gdyż nie przedstawiono żadnych nowych dowodów, a więc nie ma żadnej nowej przyczyny, by Komisja rozważała otwarcie Wystawy w niedzielę. Powiedział, że jedyną możliwą podstawą rozważania tej kwestii jest jej niekonstytucyjność. Tym samym potwierdził stanowisko, jakiego nie chciał usłyszeć od nas, tak iż wszystko, czego nam zabronili powiedzieć, usłyszeli od innych. Poszli dalej – bez żadnych niebiańskich argumentów, a jednak zabrali się za rozważanie spraw niebiańskich i postawili Komisję w obliczu śmierci i sądu, twierdząc, że gdy będą umierać, będzie dla nich pocieszeniem świadomość, iż postąpili słusznie popierając „sabat” [czytaj niedzielę].

Inni grozili narodowi gniewem Bożym za znieważenie „sabatu”. Przybył tu jakiś człowiek z Azji Mniejszej i domagał się zamknięcia „World’s Fair” w niedzielę jako bodźca rozwoju misji, twierdząc, że jeśli „World’s Fair” będzie otwarta w niedzielę, stanie się to największym w dziejach hamulcem działań misyjnych. Tak oto przywodzą przed Komisję wyobrażenie sądu i myśl o śmierci, grożąc członkom Komisji gniewem Bożym i sądem Bożym za takie czy inne działania. Niedawno w felietonie redakcyjnym w „Review” zawarty był cytat, odnoszący się do tej kwestii, iż ci ludzie udają się do Kongresu, przemawiają w imieniu Boga i grożą w ten sposób Kongresowi, jeśli ten nie postąpi zgodnie z ich żądaniami (Zob. RH 25.10.1892). Tak właśnie postąpili.

Oto pisemne dowodzenie prawnika, sędziego S. B. Davisa z Terre Haute w Stanie Indiana, przysłane tam i kolportowane w setkach egzemplarzy, w tym także przedłożony Komisji, w którym czytamy:

„Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych stwierdza: »To jest chrześcijański naród«” i argumentuje na rzecz uznania niedzieli na szczeblu krajowym i stanowym. Tak, „to jest chrześcijański naród”. To był najważniejszy ze wszystkich argumentów. To jest „chrześcijański naród” – tak orzekł Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych. Jeśli ktokolwiek z was, bracia i siostry, ma wątpliwości, co oznacza ta decyzja Sądu Najwyższego, powinien był znaleźć się tam i zobaczyć, co oznaczała.

Jaka jest obecna sytuacja w kwestii tej ustawy? Jaka była wtedy? Jak zmieniła się od tamtej pory? Oto artykuł z „Chicago Herald” z 14.01.1893 opisujący tę sytuację. Czytam jego fragmenty:

„Zwolennicy otwarcia »World’s Fair« w niedzielę nie mają przed sobą zachęcającej perspektywy... Przesłuchania przed Komisją w ciągu ostatnich czterech dni wielce zaszkodziły sprawie otwarcia Wystawy w niedzielę. Nie dlatego, by obrońcy zamknięcia mieli najlepsze argumenty, bo ich nie mają ale nagłośnienie sprawy w kraju wskutek tej agitacji ściągnęło na Kongres lawinę protestów i apeli ludzi religijnych oraz organizacji kościelnych z całego kraju.

„Kościoły i duchowni znowu działają ze znaczną gorliwością jak rok temu i z równą ówczesnej skutecznością...

„Generał Cogswell waha się pod naciskiem opinii publicznej. Metodystyczny Kościół Episkopalny wywiera na niego nacisk, pod którym wydaje się on ustępować... Problem w tym, że znaczna liczba Kongresmenów, którzy są przekonani, iż Wystawa powinna być otwarta w niedzielę zgodnie z zasadami i prawem, to są ludzie niezbyt odważni, by głosować zgodnie z przekonaniami wobec zorganizowanej opozycji ze strony kościołów i duchownych. Ci mężowie stanu twierdzą, że ludzie pragnący otwarcia Wystawy w niedzielę, to ludzie rozsądni, którzy nie pozwolą, by na ich opinie i głosy mogła wpływać obawa, iż nie dopną swego. Z drugiej strony, przedstwiciele kościołów domagający się zamknięcia Wystawy w niedzielę, tracą panowanie nad sobą gdy odmawia się spełnienia ich żądań, a przy okazji następnych wyborów przyczynią wiele kłopotów tym, którzy głosowali niezgodnie z ich żądaniami.

„Tego rodzaju tchórzostwo czy ostrożność połączona z faktem, że duchowni czynią kwestię zamknięcia Wystawy w niedzielę kartą przetargową i nie wahają się wywierać presji na swoich przedstawicieli w Kongresie jak i wszystkich innych, których zdołają zastraszyć, wyjaśnia zmienne koleje losu spraw związanych z tą kwestią.”

Oto końcowe oświadczenie wielebnego Joseph’a Cook’a podczas jego przemówienia przed Komisją:

„Niedziela jest najwyższym z białych aniołów, wkraczających obecnie do obcych krajów. Czy mamy się zgodzić, by Chicago powstało przeciwko temu aniołowi i ugodziło go w plecy w naszym kraju? Czy mamy przyzywać boginię wolności z Kapitolu, by asystowała w tym mordzie? Broń Boże!”

Zatem, w czyich rękach znajduje się władza w Stanach Zjednoczonych? W rękach kościołów. Kto rządzi Kongresem? Kościoły. Kto się nim posługuje? Jak powiedział ów dżentelmen z Ohio: „Dzięki naszej sile jesteśmy w stanie posłużyć się Kongresem zgodnie z naszą wolą”. Takie są kościoły. Takie są fakty.

To są rzeczy, które dzieją się na naszych oczach. Teraz powinniśmy studiować, co wkrótce się stanie, skoro widzimy, co się dzieje. Gdy to dostrzeżemy, jak przepowiedziane zostało to w Świadectwach, zobaczymy także konieczność; dostrzeżemy konieczność uznania, przyjęcia i przedstawienia przed ludźmi Ducha Świętego. W takim czasie właśnie się znaleźliśmy – jak powiedział brat Prescott. Jedyne pytanie brzmi: Czy będziemy szukać Boga, by otrzymać moc Ducha Świętego? Kraj został zaprzedany w ręce religijnej hierarchii, a to znaczy, że został zaprzedany w ręce diabła.

Wykład 3

Podejmę temat tam, gdzie go skończyliśmy wczorajszego wieczora i przeczytam dwa proste oświadczenia tych, których mieliśmy na myśli, gdy wczorajszy wieczór dobiegł końca. Oto pierwsza wypowiedź:

„Panie przewodniczący i panowie członkowie Komisji oraz przyjaciele i przeciwnicy tej sprawy! Pozwólcie mi zwrócić uwagę na pewną rzecz, która jest faktem znanym nam wszystkim: nikogo z nas nie będzie tu w roku 1993. W obecnym czasie wszyscy powinniśmy być jednej myśli w kwestii wartości i świętości »dnia Pańskiego«, gdyż do każdego człowieka dotrze w końcu poselstwo: »Uporządkuj swój dom...« (II Kól. 20,1).

„»Jak szybko odchodzą! Ci, których znaliśmy, jak liście na gałęziach jesienią, szybko usychają.«

„Jednak choć jednostki odchodzą, naród żyje. Oby Bóg narodów tak pokierował nami i naszym potomstwem, aby »Ameryka« była śpiewana po kres czasu” (Fragment przemówienia C. B. Botsforda przed Komisją Izby Reprezentantów ds. Wystawy Światowej).

I kolejny:

„Jest jeden zasadniczy powód, panie przewodniczący i panowie członkowie Komisji, dla którego, według mnie, ta wystawa powinna być zamknięta w niedzielę. Jeśli te bramy zostaną otwarte w »sabat« [czytaj niedziela], będzie to zagrożeniem dla nas jako narodu i będzie zagrożeniem dla Chicago, jak również dla samej wystawy. O jednym musimy pamiętać, a mianowicie: Bóg nadal panuje, nadal zasiada na tronie. Bóg nie abdykował, On oświadczył, że naród czy kraj, który Mu nie służy, zginie. Ponadto musimy pamiętać, że Dziesięcioro Przykazań jest podstawą wszelkich naszych praw narodowych i Stanowych, gwarantujących nasze swobody i przywileje. Weźmy piąte przykazanie albo szóste, zakazujące zabójstwa; ochrona życia, ochrona osoby ludzkiej jest oparta na szóstym przykazaniu. Spójrzmy też na siódme przykazanie. A oto czwarte przykazanie jest w samym środku tych Dziesięciorga Przykazań i nigdy nie zostało usunięte, tak samo jak piąte czy szóste, czy siódme, czy ósme przykazanie. Dlatego musimy pamiętać, by nie naruszać tego przykazania Bożego, stojącego w samym sercu tych Dziesięciorga Przykazań, ponieważ czyniąc, to naruszamy cześć Boga i godzimy w Prawo Boże, gdyż Chrystus podkreślił to czwarte przykazanie. Powiedział: »Sabat jest uczyniony dla człowieka«. Co przez to rozumiał? Rozumiał przez to, że Sabat nie został uczyniony tylko dla Żydów ale dla wszystkich ludzi, we wszystkich wiekach i w każdych warunkach. Powiedział, że Sabat został uczyniony dla człowieka; został uczyniony dla człowieka po wszystkie czasy; dla najlepiej pojętego dobra człowieka we wszystkich wiekach świata, dla jego dobra moralnego i fizycznego.

„Dlatego też jest tak, drodzy przyjaciele, że jeśli naruszamy to czwarte przykazanie, naruszamy cześć Boga i przykazania Boże. Nigdy nie zostało ono odwołane, a jeśli je naruszamy, Bóg ściągnie przekleństwo na nas jako naród, gdyż wyraźnie powiedział swemu ludowi w starożytności, że ukarze ich za profanację dnia Sabatu. Dlatego też, drodzy przyjaciele, my jako naród nie możemy sobie pozwolić na naruszanie tego przykazania. Wypada nam zatem jako narodowi dać narodom świata dobry przykład »amerykańskiego sabatu«, dać dobry przykład »chrześcijańskiego sabatu«, dać dobry przykład »sabatu« ustanowionego przez Boga.

„Pewien pogański książę odwiedził niegdyś królową Wiktorię i poprosił, by wyjawiła mu tajemnicę wielkości swych rządów. Królowa Wiktoria poprosiła, by podano jej Biblię i wręczając ją księciu rzekła: »Oto tajemnica wielkości narodu«. Tak, tajemnicą naszej narodowej wielkości jest Bibliia, która jest podniesiona do majestatu w przykazaniu o Sabacie. To jest podstawa naszego prawa” (Fragment przemówienia ks. F. A. McCarrela przed Komisją Izby Reprezentantów ds. Wystawy Światowej, 11.01.1893).

Czytam to jedynie jako próbki wielu argumentów, przedstawianych przed Komisją celem przekonania Kongresu do zajęcia zdecydowanego stanowiska, do jakiego nakłoniono rząd.

Przypominacie sobie, bracia i siostry, cytat, który przytoczyłem pierwszego wieczora mówiąc, że będzie nam towarzyszył przez cały tydzień. Dzisiaj chciałbym przeczytać podobny cytat. Oto on:

„Bracia i siostry, chciałabym powiedzieć coś, by uświadomić wam doniosłość tego czasu jak i wydarzeń, które rozgrywają się wokół nas. Zwracam wam uwagę na agresywne ruchy, stawiające sobie za cel ograniczenie wolności religijnej” (6T.18 lub 2SK.365 w.PW).

O tym będziemy mówić dzisiaj. Gdy z pomocą Pańską będę wam przedstawiał jak się rzeczy mają; chciałbym, abyście byli gotowi je przyjąć i ujrzeć tak, jak życzy sobie tego Bóg, abyśmy mogli poznać Jego nastawienie w tym względzie.

Niewątpliwie są tu dzisiaj niektórzy z tych, którzy byli tu przed trzema laty, gdy polecono mi opracować temat zatytułowany „Obecny kryzys”. Ci, którzy byli tu wtedy, zapewne pamiętają, że nawiązując do naszej działalności w tamtym czasie, związanej z petycjami do Kongresu i przeciwdziałaniem takiej ustawie, zwróciłem uwagę na fakt, że takie były nasze działania w tamtym czasie. Polegały one na rozpowszechnieniu tych petycji w całym kraju, co miało uświadomić mieszkańcom Stanów Zjednoczonych tę kwestię, jak również posłużyć przekazaniu petycji do Kongresu w takiej liczbie, by Kongres dostrzegł wskazaną w nich zasadę i wstrzymał wydanie takiej ustawy. Chodziło o uświadomienie ludziom prawdy w tej sprawie. Pamiętacie, że zwróciłem uwagę na tę myśl, iż nasze dzieło będzie trwać dopóty, dopóki jakieś prawo niedzielnie nie zostanie uchwalone, a potem wszystkie nasze petycje stracą sens i nasza działalność w tym kierunku dobiegnie końca, gdyż nie będzie sensu protestować przeciwko czynieniu czemuś, co już przez Kongres zostało uchwalone.

I oto jesteśmy w takiej sytuacji. Jesteśmy w sytuacji, o której mówiłem tamtego wieczora przed trzema laty. Dowody przytoczone wczoraj wyraźnie świadczą, iż władza w Stanach Zjednoczonych znalazła się w rękach hierarchii kościelnej, a nie w rękach przedstawicieli narodu. Rządy ustanowione przez naszych przodków upadły i to nieodwracalnie. Władza ludu, ustanowiona przez lud i dla ludu, przestała istnieć. Autorytet władzy pochodzący od ludu wyrażony w Konstytucji oraz rządy sprawowane zgodnie z Konstytucją odeszły do przeszłości. Konstytucja została pogwałcona, a obecnie jest ignorowana. Pewnego dnia została zignorowana przez Komisję – właściwie zupełnie odsunięta na bok – a Komisja dała posłuch kościelnej hierarchii, przemawiającej z hierarchicznych pozycji i podającej wyłącznie hierarchiczne argumenty. Gdy tak się dzieje, gdy sama Konstytucja jest odsuwana na bok przez Komisję Kongresu i nie jest przez nią brana pod uwagę a w miejsce Konstytucji przyjmowane jest coś innego, to gdzie podziała się władza? Czy wiecie? Gdzie jest teraz władza? [Odpowiedzi z sali: W rękach Kościołów].

Z fragmentów, które przeczytałem wczorajszego wieczora wynika, że członkowie Kongresu nie śmieli głosować zgodnie ze swoimi poglądami i stosownie do wyznawanych zasad, gdyż obawiali się tego, co zrobią Kościoły. Nie odważyli się głosować tak, jak wzywali ich ludzie o otwartych umysłach, gdyż bali się tego, co mogą zrobić Kościoły, posługujące się nowymi oszustwami i przyczyniające nowych kłopotów narodowi, jeśli Kongres będzie głosował nie po ich myśli. To jest właśnie powód, jaki podał sędzia Hammond, uzasadniając swoją decyzję w artykule, który został potem wydrukowany w tej samej gazecie, w której wydrukowano jego decyzję – iż jeśli Kościoły domagają się tego rodzaju ustawy, poprawnie politycznie jest dać im to, czego chcą, gdyż w przeciwnym razie narobią takiego zamieszania w narodzie, że mogą zagrozić stabilności państwa. To jest myśl. Cóż oznacza to stwierdzenie, jeśli nie to, że zasady, którymi kierują się rzekomo protestanckie Kościoły w Stanach Zjednoczonych są identyczne z zasadami funkcjonowania papiestwa od początku do końca. Powody, jakimi od początku uzasadniają takie wydawanie ustaw, są wprost zbieżne z zasadami papiestwa. Rezolucja, którą Kościoły wysłały do Kongresu, domagając się tej ustawy, głosi między innymi:

„Postanawiamy niniejszym zobowiązać siebie i innych, iż odtąd nie będziemy głosować ani udzielać wsparcia żadnemu urzędnikowi ani osobie na wysokim stanowisku, żadnemu członkowi Kongresu, tak senatorowi jak posłowi, którzy głosowaliby na rzecz jakiegokolwiek wsparcia dla »World’s Fair« inaczej niż pod warunkami wymienionymi w niniejszych rezolucjach.”

Richard W. Thompson z Indiany, który był sekretarzem marynarki wojennej za czasów prezydenta Hayesa, trafnie zauważył: „Dyktat ze strony Kościoła, jakie prawa powinny, a jakie nie powinny być uchwalone, oznacza pozbawienie narodu autorytetu władzy, który naród przekazał swoim reprezentantom i przeniesienie go na ów Kościół”. Tak jest. To właśnie się stało, a słowa wypowiadane przez ludzi Kościoła i przykłady cytowane wczoraj świadczą, iż faktem jest, że władza w Stanach Zjednoczonych nie jest już „władzą ludu, przez lud ustanowioną i dla ludu” – jak postanowili nasi ojcowie, ale została zastąpiona poddaństwem ludu wobec Kościołów i dla Kościołów. Kościoły sterują władzą, mają ją w swoich rękach, zawłaszczają ją i nie zamierzają z niej zrezygnować.

Gdy to się stało, zupełnie właściwe było dla nas i innych, w ogóle dla wszystkich ludzi, domagać się, by zostało to odwołane. Nawet jeśli Kongres tak postąpił z wiadomych powodów, mógł jednak „otworzyć oczy” i wycofać się do poprzedniego stanowiska. Kongres mógł odwołać to posunięcie i pozostawić sprawę tak, jak powinien był ją pozostawić za pierwszym razem, a wtedy Kościoły musiałyby podjąć kolejne starania, aby wejść w posiadanie władzy. Jednak zamiast wysłuchać tego żądania na jedynej podstawie, na jakiej mieli prawo je rozważyć – na podstawie Konstytucji – odsunęli Konstytucję i wszelkie argumenty oparte na Konstytucji, otwarcie odmówili ich uwzględnienia, stając się marionetkami w rękach Kościołów, które doprowadziły do uchwalenia tej ustawy i na stałe wpisały ją w ustawodawstwo kraju.

Teoretycznie istniała możliwość wykonania drugiego kroku. Gdy podjęty został pierwszy krok, można było wykonać krok wstecz – wycofać się. Jednak zamiast podjąć ten krok, jedynie potwierdzono to, co stało się wcześniej, tak by nigdy nie można było tego odwołać.

Co jeszcze możemy zdziałać w Waszyngtonie? Dokąd możemy się udać w Waszyngtonie z naszymi petycjami czy słowami protestu przeciwko religijnemu ustawodawstwu? Do nikąd. Nie mamy już nic do zrobienia w Waszyngtonie. Nie ma tam już miejsca dla naszych petycji. Taka jest obecnie sytuacja.

Niektórzy zapytali: „Przypuśćmy, że powstanie projekt nowej ustawy, z którą nie moglibyśmy się zgodzić. Czy nie możemy wtedy protestować i prosić o posłuchanie w tej sprawie?”. Na czym moglibyśmy oprzeć nasze argumenty? Jaka mogłaby być podstawa naszego protestu? Że projekt jest niekonstytucyjny? Jednak Konstytucja została odsunięta na bok już teraz, więc spotkalibyśmy się z odpowiedzią, że coś takiego już wcześniej się stało i odtąd jest to zgodne z Konstytucją. Tak też właśnie oświadczono. A gdy coś takiego zostało uznane za zgodne z Konstytucją, wszystko inne także ujdzie. Gdy przedstawiłem pogląd, iż wprowadzono Kongres w błąd, usłyszałem odpowiedź: „Pański argument jest zniewagą dla Kongresu”.

Pastor Fifield: Przypuśćmy, że inny projekt krajowej ustawy, dotyczący niedzieli, zostanie przedstawiony innej Komisji. Czy wówczas ta Komisja nie zechce wysłuchać argumentu konstytucyjnego?

Jones: Przypuśćmy, że tak się stanie. Jaką będzie to miało moc? Konstytucja już raz została odsunięta na bok. Oczywiście, tego rodzaju rzecz jest niekonstytucyjna. Ustawa niedzielna jest niekonstytucyjna. Jednak to już się stało. Jaka byłaby siła jakiegokolwiek argumentu przeciwko innej ustawie niedzielnej, opartego na niekonstytucyjności tej ustawy? Gdzie jest siła takiego argumentu? Taki argument nie miałby żadnej mocy.

Zatem, jak widzicie, bracia i siostry, wszystko jest już stracone. Chciałbym, żebyście to zrozumieli, że wszystko jest już stracone. Podstawa, jedyna podstawa, jaką kiedykolwiek mieliśmy – by tam do Waszyngtonu się udać – Konstytucja została nam odebrana. Mieliśmy prawo tam się udać, jako że Konstytucja jest Bożą ideą w odniesieniu do władzy państwowej. Zasadą władzy w Stanach Zjednoczonych jest Boża idea władzy. Gdy dochowywaliśmy wierności Konstytucji i jej zasadom jako Bożej idei – co czyniliśmy niezmiennie, jako że jest to właściwe – wówczas właściwą rzeczą dla nas było uczynić to, co uczyniliśmy. Bóg taki właśnie przykład dał całemu światu i jako światło dla całego świata, jako właściwą ideę władzy, a my mieliśmy prawo odwołać się do tego.

Pewni ludzie chcieli, byśmy w swoim czasie wystąpili przeciwko zamknięciu wystawy w niedzielę. Otóż nie mogliśmy tego uczynić. Więcej, nie możemy opowiadać się przeciwko zamknięciu wystawy w niedzielę, gdyż niedziela nie jest Sabatem z czwartego przykazania, a uczestniczenie w tym sporze oznaczałoby z naszej strony dopuszczenie i przyznanie, iż Kongres słusznie włączył czwarte przykazanie do ustawodawstwa i gdyby tylko Kongres uznał właściwy dzień z czwartego przykazania zamiast niedzieli, to wówczas nie mielibyśmy nic przeciwko tej ustawie. To dopiero byłoby naszą porażką. Od tej pory nie moglibyśmy opierać naszego stanowiska na Konstytucji. Jednak teraz, jeśli zamykają nam usta, to usuwają na bok także Konstytucję. Zawsze podkreślam, że znaleźliśmy się w znakomitym towarzystwie, gdyż niedopuszczeni przez Komisję do przedstawienia argumentu konstytucyjnego, znaleźliśmy się istotnie w znakomitej grupie, stojącej pod sztandarem Konstytucji Stanów Zjednoczonych, zaś żeby się nas pozbyć, musiano odsunąć na bok Konstytucję. Oto po której stronie jesteśmy.

Zatem podsumowaniem całej sprawy jest to, iż nie mamy nic więcej do zrobienia w Waszyngtonie, choć wcześniej mieliśmy. Oczywiście, zawsze gdy wypłyną podobne kwestie, będzie to dobra okazja do wskazania członkom Kongresu na właściwe zasady, gdyż jesteśmy powołani do głoszenia prawdy wszystkim ludziom. Jednak nie mamy nic więcej do zrobienia przy pomocy naszych petycji czy protestów, kierowanych przeciwko tego rodzaju religijnej ustawie. Ta sprawa już przepadła. Przeciwko czemu usiłowaliśmy działać w tym dziele, które już mamy za sobą? Czy protestowaliśmy przeciwko czemuś, co zostało dokonane, czy przeciwko czemuś, co miało zostać dokonane? Otóż przeciwko czemuś, co było wówczas dokonywane. Dlaczego protestowaliśmy przeciwko dokonywaniu tego? Co zapowiadaliśmy, gdy to zostanie dokonane? Zjednoczenie Kościoła i państwa – powstanie „obrazu bestii”.

Teraz to się stało a więc nie ma sensu protestować przeciwko czynieniu tego. Ale czy to znaczy że nie mamy już zupełnie nic do zrobienia? Czy nie mamy już nic do zrobienia w świecie? Czy cała nasza działalność dobiegła końca i nie mamy nic więcej do zrobienia w świecie? Nie. Nasze dzieło nie dobiegło końca. Mamy wiele do zrobienia ale nasze dzieło nie może być już wykonywane tak, jak dotąd. Zatem, co jest naszym obecnym dziełem? Ostrzeganie przed tym, co już się stało. A tym, co się stało, jest powstanie „obrazu bestii”. Czy to nie stawia nas twarzą w twarz z poselstwem trzeciego anioła w dosłownym brzmieniu?! Czy to nie stawia was i mnie wprost wobec poselstwa trzeciego anioła w dosłownym brzmieniu? Nie mamy wyboru poza głoszeniem poselstwa trzeciego anioła w dosłownym brzmieniu przeciwko temu, co się stało. Poselstwo trzeciego anioła brzmi dosłownie: „Jeżeli ktoś odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmie znamię na swoje czoło lub na swoją rękę,...” (Obj. 14,9). Czy nie świadczy to o tym, że obraz już istnieje, a znamię jest przygotowane do nałożenia?

Powtarzam raz jeszcze – nie możemy protestować przeciwko czynieniu tego, co zostało uczynione, gdyż to już się stało. Nie możemy udać się do Kongresu i posłużyć się argumentami konstytucyjnymi przeciwko ustawie religijnej. Nie możemy protestować przeciwko uczynieniu „obrazu bestii”. Nie możemy protestować przeciwko uznaniu fałszywego sabatu przez władze państwowe. To już nastąpiło i wyraźną decyzją samego Kongresu ten fałszywy sabat został już wstawiony w miejsce Sabatu z czwartego przykazania. Ta decyzja oddała władzę w Stanach Zjednoczonych w ręce Kościołów. Ustanowiła „znamię bestii” jako „sabat” dla narodu i całego świata, stawiając je w miejsce Sabatu z czwartego przykazania, co zostało wyrażone w treści ustawy.

Czym było i jest papiestwo? Nie było zwykłym zjednoczeniem religii z państwem. Takie zjednoczenie funkcjonowało już wcześniej w pogaństwie. Papiestwo to Kościół rządzący państwem – Kościół zawłaszczający państwo i władzę państwa, a następnie posługujący się tą władzą w celu narzucania siłą kościelnych postanowień. W tym celu właśnie to uczynili. W tym celu stało się to, co teraz jest. Czy to jest jak papiestwo? Czy to wygląda jak papiestwo? Tak jest. Zatem powtarzam – nasze dzieło ogranicza się teraz do głoszenia poselstwa trzeciego anioła. W świetle faktów, które mamy przed sobą, nic więcej nie pozostaje nam do zrobienia.

Jeśli mamy mieć cokolwiek wspólnego ze sprawami publicznymi, to musimy do nich podejść w inny sposób niż dotąd, a jedynym sposobem w jaki możemy mieć cokolwiek wspólnego z tymi sprawami, to ostrzegać ludzi przed przyjęciem lub przyznaniem, iż to, co zostało uczynione, jest słuszne.

Zostaliśmy ograniczeni do tego jednego i nie ma od tego ucieczki. Odtąd każdy, kto utożsamia się z poselstwem trzeciego anioła, nie może głosić tego poselstwa i podawać tego przesłania inaczej, jak tylko słowami tego poselstwa: „Jeśli kto wielbi bestię, i obraz jej...”.

Jednak przed rokiem 1892 nikt z nas nie miał prawa powiedzieć tego i ostrzegać ludzi przed oddawaniem czci „obrazowi bestii”, gdyż „obrazu bestii” jeszcze wtedy nie było. Mówiliśmy ludziom, że to nadchodzi i że w wyniku pewnych wydarzeń „obraz bestii” powstanie, a wtedy ostrzeżenie będzie brzmieć: Nie oddawaj mu czci! Takie było dotyczas nasze przesłanie ale teraz jest już inne. Nie możemy już mówić do ludzi w ten sposób. Nie możemy protestować przeciwko wykonaniu „obrazu bestii”, bo to już się stało. Dlatego możemy już tylko to jedno. Powtarzam, nie mamy innego wyjścia, jak głosić poselstwo trzeciego anioła w jego dosłownym brzmieniu: „Jeśli kto wielbi bestię, i obraz jej...”. Jednak wcześniej, tuż przedtem, czytamy słowa: „A inny anioł, trzeci, przyszedł w ślad za nimi, mówiąc donośnym głosem”. Zatem cóż innego, jeśli nie głośne wołanie trzeciego anioła, rozlega się teraz? Czy to nie pokazuje, że gdy nadchodzi czas na bezpośrednie głoszenie poselstwa w jego dosłownym brzmieniu, to rozpoczęło się głośne wołanie? Mamy dość dowodów na to ale czy nie świadczą o tym słowa samego poselstwa, że gdy ono jest głoszone światu w tym dosłownym brzmieniu, w jakim jest podane, to rozpoczęło się głośne wołanie? Tak jest, bowiem głoszono to poselstwo – „donośnym głosem”.

A teraz inna myśl. Jak wiele istniało narodów świata, poza naszym narodem do tamtego czasu, w których nie występowało połączenie religii z państwem? Ani jeden. Jak wiele takich narodów istnieje dzisiaj na całym świecie? Ani jeden. A przecież połączenie religii z państwem, połączenie Kościoła z państwem jest szatańską metodą działania. Pogaństwo było szatańską metodą działania, podobnie papiestwo. A co mamy teraz w naszym kraju? Obraz papiestwa.

Przez jakie „narzędzie” szatan walczył z Kościołem Bożym, gdy narodził się Chrystus? Przez pogaństwo. Przez jakie „narzędzie” walczył przeciwko Kościołowi na „pustyni” [w średniowieczu]? Przez papiestwo. Przez jakie „narzędzie” walczy przeciwko „ostatkom”? Czyż nie przez „obraz papiestwa”? (zob. Dz. 12 rozdział). Jednak do tej pory „obraz” jeszcze nie był uczyniony; teraz zaś jest uczyniony. Do tej pory nie miał on w swoich rękach władzy w Stanach Zjednoczonych, aby kierować ją przeciwko prawdzie Bożej. Teraz już ją ma. Jaką więc część władzy nad światem ma szatan obecnie w swoich rękach, by przy jej pomocy działać przeciwko Kościołowi Bożemu i Sabatowi Pana? Ma ją całą. A może nie? Teraz wy i ja, zobowiązani wieloletnim wyzwaniem, mamy się opowiedzieć za Sabatem Pańskim. Jesteśmy do tego zobowiązani. Jednak przeciwko temu obecnie jest każda cząstka władzy na ziemi, a całą tę władzę dzierży szatan. Zatem czy nie stoimy wobec faktu, że dochowując wierności Sabatowi Pańskiemu musimy to czynić wbrew całej władzy na ziemi? Czy to nie oznacza, że aby to czynić, musimy mieć po swojej stronie moc większą niż całą władza na ziemi? Czy człowiek o własnych siłach może skutecznie stawić czoło całej władzy na ziemi. Oczywiście nie. Zatem czy nie jest jasne, iż musimy mieć działającą dla nas moc, która jest większa niż wszelka władza na ziemi razem zebrana? Czy nie czas więc, aby ów anioł zstąpił z nieba z wielką mocą?

Gdy ten anioł zstępuje i dodaje swój głos do głosu poprzedniego anioła, wówczas zaczyna się „głośne wołanie”. Zatem właśnie teraz, gdy anioł ma zstąpić z wielką mocą, nie powinniśmy się lękać. Choć cała władza na ziemi jest przeciwko Sabatowi Pańskiemu i przeciwko nam, którzy się za nim opowiadamy, moc Boża jest udzielana każdemu, kto dochowuje wierności Bogu.

Czy polecenie, udzielone przez Zbawiciela Jego uczniom nie jest właśnie tym, które zostało skierowane także do nas? Mieli oni pójść na cały świat i głosić ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Takie jest też nasze poselstwo. Jest to poselstwo Wiecznej Ewangelii, które ma być ogłoszone „wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom” (Dz. 14,6). To jest to samo. On powiedział do nich: „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi” (Mat. 28,18). Oto Jezus Chrystus ma moc na ziemi większą niż wszelka władza na ziemi. Zatem gdyby Jezus był na ziemi i gdyby żył na ziemi jak niegdyś, to miałby więcej mocy niż cała władza na ziemi poza Nim. „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Idźcie tedy...” (w. 18–19). Dlaczego „idźcie”? Bo On ma moc.

Idźcie tedy i nauczajcie narody tych rzeczy, a oto Ja jestem z wami. Czy On „jest”? Czy On jest z nami, bracia i siostry? Przestańmy mówić, że On będzie z nami. On tak nie powiedział. Przestańmy tak mówić, bo to nie wymaga żadnej wiary. Mówmy raczej: „On powiedział: Jestem z wami”. A gdy prosimy Go, by był z nami, nie powinniśmy się zastanawiać, czy On jest, czy nie. On mówi: „Idźcie, jestem z wami”. Zatem, czy „jest”? Dziękujmy Mu, że jest z nami! Gdy napotykacie trudności, pozwólcie Mu pomóc sobie. Dziełem szatana jest piętrzyć trudności, zagradzać drogę ale dzięki Panu, gdy Pan jest z nami, szatan nie może nas zatrzymać. Może przed nami rozlać Morze Czerwone ale i tak przejdziemy, bo Bóg otwiera drogę przez morze. Pan jest z nami, a to jest coś znacznie bliższego niż mglista zapowiedź, że „będzie”. Potrzebujemy mocy w każdej godzinie, aby działała z nami, w nas i dla nas. Musimy być pewni, że tak jest. Skąd możemy mieć tę pewność? Bo On tak powiedział. Zatem i my tak mówmy!

Zwróciliśmy dotąd uwagę na dwie sprawy. Pierwsza to ta, że jesteśmy zobowiązani głosić poselstwo trzeciego anioła w jego dosłownym brzmieniu, a druga, że to jest jedyne, co nam pozostało. Jak pewnie trwamy w wierności przykazaniom Bożym, tak mamy trwać w obliczu całej władzy na ziemi, władzy będącej na usługach szatana. To ogranicza nas do jednego: aby móc wytrwać, aby przetrwać choćby minutę, potrzebujemy mocy większej niż wszystkie władze tego świata razem wzięte. Zaś największym błogosławieństwem w tym jest to, iż On stoi przy nas i mówi: „Jestem z wami”. Dzięki niech będą Panu!

Teraz kolejna myśl, która przypuszczalnie wypełni nam resztę czasu tego wieczora, zaś trzy punkty z pewnością wystarczą na jeden wieczór. Kongres powołał się na czwarte przykazanie Dekalogu, czyniąc je uzasadnieniem dla ustawy niedzielnej. Posunął się jednak jeszcze dalej. Nie pozostawił tego przykazania w jego pierwotnym brzmieniu. Nie pozostawił go w takim brzmieniu, w jakim zostało podane przez Boga. Nie pozostawił przykazania takim, jak zostało ono zapisane w Biblii – umieszczone w natchnionym sprawozdaniu. Nie pozostawił go tam, by zostało zinterpretowane przez kierownictwo „World’s Fair”, aby każdy człowiek osobiście zrozumiał jego znaczenie. Kongres posunął się dalej i zinterpretował czwarte przykazanie tak, aby ono oznaczało „pierwszy dzień tygodnia, powszechnie zwany niedzielą”, „chrześcijańskim sabatem”, „sabatem narodu” i jako taki, ma być święcony oraz czczony przez naród i świat zamknięciem wystawy w niedzielę. Zatem pytam: czym jest zdecydowane i wyraźne zastąpienie Sabatu z czwartego przykazania niedzielą, dokonane przez władze Stanów Zjednoczonych?

Spójrzmy wstecz na historię. „Tajemna moc nieprawości” działała już w czasach apostoła Pawła. Odstępstwo już kiełkowało, rozwijało się. Z czasem Kościół przyjął niedzielę ale czy był w stanie zmusić kogokolwiek do jej święcenia? Nie. Czy póki Kościół nie miał żadnego wsparcia, mógł narzucić jakiekolwiek ograniczenia, wywrzeć nacisk, zmuszając ludzi świętujących Sabat Pański, by w miejsce Sabatu Pańskiego przyjęli niedzielę? Nie. Jednak Kościół chciał zmusić ludzi do święcenia niedzieli zamiast Sabatu Pańskiego. Ten odstępczy Kościół chciał, by niedziela była święcona jako dzień odpoczynku zamiast Sabatu Pańskiego i żeby ludzie uznawali i święcili niedzielę zamiast soboty. Jednak nie mógł tego zrealizować o własnych siłach.

Cóż zatem uczynił by zrealizować swój zamiar? Uchwycił się ziemskiej władzy. Uchwycił się mocy państwa. Jak wielką władzę posiadało państwo w świecie, w tamtym czasie? Imperium rzymskie było światowym mocarstwem, zatem Kościół zapewnił sobie całą władzę nad światem i przy jej pomocy zmusił ludzi do przyjęcia niedzieli zamiast Sabatu Pańskiego. Czyż nie dzięki temu odniósł sukces, zdecydowanie stawiając niedzielę w miejscu Sabatu Pańskiego? Ale czymże to było, jeśli nie pogwałceniem Prawa Bożego? Kościół wyrwał pieczęć Prawa Bożego wprost ze środka Dekalogu – pieczęć świadczącą o Prawodawcy, ukazującą Jego tożsamość i przymioty. Siłą wyrwał tę pieczęć i na jej miejscu umieścił własny znak. Czymże to było, jeśli nie zajęciem miejsca Boga pośród ludzkości? Przez ten akt Kościół spełnił swój zamiar pogwałcenia Prawa Bożego. Tym sposobem stał się bestią. W ten sposób powstała bestia. Od lat głosimy, iż papiestwo pogwałciło Prawo Boże. Taka jest prawda.

Wróćmy teraz do naszych czasów i kwestii, którą mamy przed sobą. Czyż Kościoły protestanckie nie święcą niedzieli od stuleci? Czyż nie sprzeciwiają się od długiego czasu święceniu Sabatu Pańskiego? Jednak nie mogły nikogo zmusić do święcenia niedzieli zamiast Sabatu z czwartego przykazania. Owszem, w pewnym stopniu były w stanie narzucić święcenie niedzieli w poszczególnych stanach. Jednak wiem, a oni także wyznali to, że wszelkie wysiłki wraz z pomocą praw stanowych w tym kierunku były przez nas niemal całkowicie udaremniane dzięki faktowi, iż władze krajowe były im przeciwne. Wiemy też, że jednym z powodów ich usilnych starań, aby skłonić władze krajowe do uznania niedzieli było to, żeby nadać moc prawom stanowym. Zatem, aby skutecznie wywyższyć niedzielę ponad Sabat Pański, Kościoły – protestantyzm z imienia – musiały uchwycić się władzy w Stanach Zjednoczonych, władzy rządzących tym krajem, tak jak niegdyś odstępczy Kościół uchwycił się władzy panujących w Rzymie. Wreszcie dopiął swego. W zdecydowany sposób dokonując tego, wystąpił przeciwko Sabatowi z czwartego przykazania, aby usunąć go z drogi i na jego miejscu umieścić niedzielę. Czyż obecnie Kościoły w zdecydowany sposób nie pogwałciły Prawa Bożego? Gdy to się stało w dawnych czasach, doprowadziło to wówczas do powstania bestii! A co powstało teraz? Obraz bestii. Czyż więc nie czas, by poselstwo trzeciego anioła zostało ogłoszone w jego dosłownym brzmieniu? „Jeśli kto odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmuje znamię na czoło lub na swoją rękę...”.

Ach, Pan posłał nam także słowo właśnie na ten czas. „Już czas, PANIE, abyś działał...”. Dlaczego? Gdyż „naruszono twoje prawo” (Ps. 119,126 UBG). Czyż to słowo nie jest modlitwą, którą Bóg daje nam na ten czas? Czy modlicie się w ten sposób? Czy dzień po dniu i godzina po godzinie żyjecie ze świadomością straszliwego faktu, iż nadszedł czas, aby Bóg działał, aby Jego cześć została obroniona wobec całego świata? To jest straszliwy fakt, położenie, budzące lęk. Prowadzi nas to do punktu takiego poświecenia, o jakim nikt z nas dotąd nawet nie myślał – do miejsca takiego poświęcenia, takiego oddania, które zachowa nas w obecności Boga z ową straszliwą myślą, iż „dla Pana czas już jest działać: pogwałcili Twoje Prawo”.

Czyż nie jest to także wyznanie, słuszne wyznanie: „Panie, cóż możemy uczynić? Oto cała władza na ziemi jest przeciwko nam. Co możemy uczynić wobec tak licznych nieprzyjaciół?”. Czyż modlitwa Jehoszafata nie stała się teraz naszą modlitwą: „Boże nasz... myśmy bezsilni wobec tej licznej tłuszczy, która wyruszyła przeciwko nam; nie wiemy też, co czynić, lecz oczy nasze na ciebie są zwrócone” (II Kron. 20,12). Mówiąc to „stali przed Panem wszyscy Judejczycy, nawet ich małe dzieci, ich kobiety i synowie” (w. 13).

Do czego wzywa nas Joel? „Zatrąbcie na rogu na Syjonie, ogłoście święty post, zwołajcie zgromadzenie! Zgromadźcie lud, poświęćcie zebranie, zbierzcie starszych, zgromadźcie dzieci i niemowlęta! Niech oblubieniec wyjdzie ze swej komory, a oblubienica ze swej komnaty! Niech kapłani, słudzy Pana, zapłaczą między przedsionkiem a ołtarzem i mówią: Zmiłuj się nad swoim ludem, Panie, i nie wystawiaj na hańbę swojego dziedzictwa, aby poganie szydzili z niego! Dlaczego mają mówić wśród pogańskich ludów: Gdzie jest ich Bóg?” (Joel 2,15–17).

Zobowiązaliśmy się wobec Pana przed światem, iż będziemy polegać na Bogu bo On miłuje swój lud, On objawia się dla dobra tych, których serca są zwrócone ku Niemu. Bracia i siostry, chciałbym przeczytać pełne powagi słowa, które dotyczą tej kwestii. Słowa te zostały nam przysłane z Australii. Jest to świadectwo zatytułowane „Nadciągający kryzys”. Co w nim czytamy? „Nastąpią wielkie i przełomowe wydarzenia i to już niebawem. Wszelka zwłoka może przyczynić się do zniesławienia charakteru i panowania Boga” („An Appeal to our Ministers and Conference Committees”, 1892, s.38). Bracia i siostry, przez naszą niedbałą, obojętną postawę narażamy panowanie Boże na zniesławienie. Dlaczego Bóg nie może działać? On jest gotowy. Czy Boży pracownicy nie są gotowi? Wszak wszelka zwłoka może grozić zniesławieniem charakteru i panowania Bożego. Czy to możliwe, byśmy ryzykowali cześć Bożego panowania? Bracia i siostry, przez wzgląd na Pana i Jego panowanie, nie stawajmy Bogu na drodze. Zejdźmy Bogu z drogi. Jedynym sposobem, aby to uczynić, jest uciec do Niego, stanąć u Jego boku. To jest jedyny sposób, by zejść Mu z drogi i do tego właśnie On nas wzywa.

Oto jesteśmy tutaj. On powiedział, że mamy się modlić. A skoro Bóg podał nam modlitwę, możemy modlić się nią z całego serca, z zupełną ufnością i zaangażowaniem. On dał nam modlitwę w tych oto słowach: „Dla Pana czas już jest działać: pogwałcili Twoje Prawo”.

I kolejna rzecz. Jeśli potrzebujemy jeszcze czegokolwiek aby przekonać się, że tak jest, mamy słowo, które zostało odczytane w miniony Sabat z ostatniego listu, jaki nadszedł z Australii:

„Bracia i siostry, chciałabym powiedzieć coś, co uświadomi wam znaczenie tego czasu i wydarzeń, które rozgrywają się wokół nas. Chciałabym wam zwrócić uwagę na agresywne ruchy, stawiające sobie za cel ograniczenie wolności religijnej. Boży Pomnik został obalony, a w jego miejsce wystawiono przed światem fałszywy sabat” (E.G. White, Testimonies for the Church, t. 6, s. 18).

Nie „zostanie obalony” ale „został obalony”. Świadectwo, które nadeszło minionej zimy, rok temu o tej porze, mówiło, że powstanie wielki ruch „w celu wywyższenia fałszywego sabatu”. A teraz? „Boży Pomnik został obalony, a w jego miejsce wystawiono przed światem fałszywy sabat”.

Jak szybko słowo Boże wypełnia się w naszych czasach! Jedna poczta przynosi Świadectwo, że coś się „stanie” a następna, iż już się „stało”. Jedna poczta przynosi słowo od Pana, że są czynione wysiłki, by „dokonać” czegoś, a następna przynosi słowo od Pana, że zostało to już „dokonane”.

Bracia i siostry, czyż nie powinniśmy być niczym gorliwi słudzy, gotowi odpowiedzieć natychmiast na słowo od Boga? Nie ma czasu do stracenia, zatem powinniśmy reagować niezwłocznie. Bracia i siostry, szukajmy Boga całym sercem. Świadectwa, które brat Prescott odczytał przed godziną, zwracające naszą uwagę na potrzebę wołania do Boga o Jego Ducha Świętego – czyż nie są one dowodem całości dzieła, całego przesłania i wszystkiego, co jest przed nami? Czyż nie odnosi się do nas tekst, który przytoczyłem minionego wieczora?

„Ludzie, którzy już teraz wiedzą, co ma przyjść, dzięki temu, co zostało nam przekazane, nie będą dłużej ufać ludzkim wymysłom ale będą odczuwać potrzebę uznania i przyjęcia Ducha Świętego oraz przedstawienia Go innym” („Our need of the Holy Spirit”, HM.1.08.1893).

A teraz przeczytam cały akapit:

„Boży Pomnik został obalony, a w jego miejsce wystawiono przed światem fałszywy sabat. Gdy moce ciemności podburzają ziemskie siły, Pan, Bóg niebios, zsyła moc z wysokości, aby wyjść naprzeciw sytuacji pobudzając swoich żywych przedstawicieli do wywyższenia Prawa Niebios. Teraz, właśnie teraz jest czas, byśmy działali w innych krajach, zwłaszcza gdy Stany Zjednoczone, kraj wolności religijnej, jednoczą się z papiestwem w naginaniu sumień ludzi do oddania czci fałszywemu sabatowi” (E.G. White, Testimonies for the Church, t. 6, s. 18).

Nie „ustanowieniu” fałszywego sabatu ale oddaniu czci fałszywemu sabatowi, który już został ustanowiony przed światem.

Zaś to słowo przyszło do nas z datą 30 sierpnia 1882 roku. Po zacytowaniu fragmentu Obj. 3 rozdział, mówi:

„»Wspomnij więc, z jakiej wyżyny spadłeś i upamiętaj się, i spełniaj uczynki takie, jak pierwej; a jeżeli nie, to przyjdę do ciebie i ruszę świecznik twój z jego miejsca, jeśli się nie upamiętasz« (Obj. 2,5). Wybrany lud Boży utracił swoją pierwszą miłość. Bez niej ich wyznanie wiary nie zbawi duszy od śmierci. Należy odwrócić uwagę od wszelkich różnic zdań i bacznie wsłuchać się w radę Prawdziwego Świadka. Gdy lud Boży ukorzy duszę przed Nim, osobiście szukając Jego Ducha Świętego całym sercem, wówczas z ust wierzących słychać będzie takie świadectwo, jakie zostało przedstawione w tych oto słowach Pisma Świętego: »Potem widziałem innego anioła zstępującego z nieba, który miał wielkie pełnomocnictwo, i rozjaśniła się ziemia od jego blasku« (Obj. 18,1). Twarze jaśnieć będą miłością Bożą, a usta dotknięte świętym ogniem będą wyznawać: »Krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu« (I Jan 1,7)” (GCB.31.01.1893).

Bracia i siostry, niech takie słowa popłyną ze wszystkich ust w tej sali, na tej Konferencji, w tym zborze, zanim ta Konferencja dobiegnie końca. Czy Bóg nie wskazał nam drogi dostatecznie wyraźnie? Czy nie wskazał jej dostatecznie wyraźnie w wydarzeniach, które mamy przed sobą i które nie mogą umknąć naszej uwadze? Zatem otwórzmy oczy i serca i prośmy Pana, aby przyszedł i wziął nas w pełni w posiadanie oraz posłużył się nami zgodnie z Jego wolą.

Wykład 4

Zgłoszono pytanie: „Czy poszczególne Stany nie mogą odmówić podporządkowania się decyzji Sądu Najwyższego, opierając się na Konstytucji krajowej w jej odniesieniu do religii?”

Otóż nie. W rzeczywistości Stany nie zamierzają tego uczynić. To Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych podporządkował się poszczególnym Stanom. Tak właśnie się stało. Na tym polega cała ta intryga.

Dzisiejszy wykład rozpocznę od przeczytania Obj. 14,9: „A trzeci anioł szedł za nimi, mówiąc donośnym głosem: Jeżeli ktoś odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmie znamię na swoje czoło lub na swoją rękę...”. Nie muszę przedstawiać dzisiaj żadnego dodatkowego dowodu, aby wykazać, że żyjemy w czasie, gdy ten werset się wypełnia – wystarczy, że odwołam się do tego, o czym wspomnieliśmy wczoraj. Poprzedniego wieczora przedstawiliśmy trzy punkty, które ograniczają nas do tego jednego: pozostało nam wyłącznie głosić światu ostrzeżenie. Zaś nikt nie może głosić poselstwa trzeciego anioła inaczej niż w jego dosłownym brzmieniu. Jednak jaki jest skutek lekceważenia poselstwa zawartego w tym wersecie? Niezmieszane wino gniewu Bożego. Zatem, co jest następnym elementem w tej kwestii? Mam na myśli spełnienie się tego proroctwa – co jest następną rzeczą, jakiej możemy się spodziewać? [Głosy z sali: „Gniew Boży!”].

Tak. Doszliśmy właśnie do „głośnego wołania”, czyż nie? Doszliśmy do tej części proroctwa. Doszliśmy do „obrazu bestii” – ta część, to proroctwo właśnie się spełnia. Oczywiście w działaniach „obrazu bestii” proroctwo wypełnia się na wiele sposobów ale wszystkie one – prześladowania, zwiedzenia, cuda itd. – są jedynie skutkiem tego, co zostało uczynione, a mianowicie, przemawiania i działania „obrazu bestii”, który już został uczyniony. Nie mamy oczekiwać jakiegoś wielkiego, cudownego, rzucającego się w oczy ruchu we władzach ustawodawczych czy wykonawczych, spełniającego tę część proroctwa, gdyż to już się stało. Ta część proroctwa już się wypełniła. To, co stanie się w przyszłości w kwestii ustawy, napięć i walk, buntów i wojen, mającego nastąpić zła, jest jedynie nieuchronnym wynikiem i konsekwencją tego, co już się stało. Zatem, co jest w kolejności proroctwa przed nami? „A inny anioł, trzeci, przyszedł w ślad za nimi, mówiąc donośnym głosem: Jeśli kto wielbi Bestię, i obraz jej, i bierze sobie jej znamię na czoło lub rękę, ten również będzie pić wino zapalczywości Boga przygotowane, nie rozcieńczone, w kielichu Jego gniewu; i będzie katowany ogniem i siarką wobec świętych aniołów i wobec Baranka” (Ob. 14,9–10). [Głosy z sali: „Gniew Boży”].

Tak. Postawię to pytanie w nieco inny sposób, aby było jeszcze jaśniejsze. Czy istnieje jakiś akt prawny, jakieś postanowienie władz, którego mamy oczekiwać jako wypełnienia tego proroctwa w związku z powstaniem „obrazu bestii”? Czego oczekiwaliśmy dotąd? Czekaliśmy na akt prawny, legislacyjny – na jakąś decyzję czy dokonanie władz, które oznaczałoby powstanie „obrazu bestii”. Czegoś takiego wyglądaliśmy przez cały czas. Ale czy teraz nadal czekamy na coś takiego? [Głosy z sali: „Nie”]. To prawda. Teraz, gdy to się już stało, czy jest to tym wszystkim, co dotyczy „obrazu bestii”? Czyż wszystko, co dzieje się od tej pory w związku z „obrazem bestii” i jego działaniem, nie jest jedynie konsekwencją tego, co mamy obecnie? Czyż wszystko, czego „obraz bestii” ma dokonać, nie jest już w samym obrazie, od początku, od chwili jego powstania? Zatem skoro wszystko, co dzieje się odtąd w kwestii „obrazu bestii” jest już zawarte w tym, co zostało uczynione, jakie są kolejne doniosłe wydarzenia, według słów powyższego poselstwa? [Głos z sali: „Siedem plag ostatecznych”]. Tak. Następnym, co spełni się po działaniu „obrazu bestii” w tym proroctwie jest siedem plag ostatecznych.

Teraz zbierzmy te trzy punkty razem. Oczekiwaliśmy pojawienia się „obrazu bestii”, a następnie siedmiu plag ostatecznych, a potem przyjścia Pańskiego. „Obraz bestii” już powstał, prawda? Przyjście Pańskie należy do przyszłości, prawda? Ale między tymi dwoma wydarzeniami są plagi ostateczne. Zatem, co jest kolejnym wielkim, wyraźnym wydarzeniem w dziejach świata i ludzkości, w historii zbawienia? Siedem plag ostatecznych. Skoro tak, to musimy bardzo poważnie pomyśleć, w jakim czasie żyjemy, prawda? Musimy też bardzo poważnie zastanowić się, jak żyjemy.

[Pytanie z sali: Czy konieczne jest wprowadzenie poprawki do Konstytucji?].

Do Konstytucji? Ależ nie! Nie, nie mamy już Konstytucji. Została odsunięta na bok. Została usunięta z drogi. Już nie możemy się nią posługiwać. Co więcej mogłaby zdziałać poprawka ponad to, co już zostało dokonane? Czy nie rozumiecie, że oni usunęli Konstytucję? Po co komuś jeszcze jakaś poprawka?

Teraz chciałbym wam przedstawić myśl o tym, iż kolejnym wielkim i znaczącym wydarzeniem w dziejach tego świata i planie zbawienia jest to, o czym czytaliśmy w przytoczonym tekście. To jest oczywiste. Spójrzcie raz jeszcze. Mamy przekazać światu to oto ostrzeżenie: „Jeśli kto wielbi Bestię, i obraz jej, i bierze sobie jej znamię na czoło lub rękę...”. Takie ostrzeżenie mamy przekazać. W świetle czego to ostrzeżenie jest dane? [Głosy z sali: Wina gniewu Bożego]. A co jest winem gniewu Bożego? [Głos z sali: Siedem plag ostatecznych]. „I widziałem inny znak na niebie, wielki i dziwny: siedmiu aniołów z siedmiu ostatnimi plagami, gdyż na nich zakończył się gniew Boży.” (Obj. 15,1). Zatem czy nie wynika z tego jasno, iż siedem plag ostatecznych jest kolejnym elementem po przekazaniu tego ostrzeżenia, a głoszenie ostrzeżenia zakończy się wraz z nastaniem siedmiu plag ostatecznych? My zaś znajdujemy się teraz w początkach głoszenia ostrzeżenia donośnym głosem i w dosłownym brzmieniu. Czy nie oznacza to, że co się teraz rozpoczęło – dzieło, które zostało nam powierzone – zakończy się, prowadząc nas wprost do siedmiu plag ostatecznych? [Głosy z sali: Tak jest!]. Gdy zakończy się to dzieło ostrzeżenia, gdzie się znajdziemy? [Głos z sali: W porze wylania plag].

Czy cieszycie się, że tak jest? Czy cieszycie się, że siedem plag ostatecznych to następne wydarzenie, które nastąpi po tym, jak przekażemy światu to ostrzeżenie? [Głosy z sali: Tak!]. Zatem, gdy przystępujemy do przekazania tego ostrzeżenia, czy w naturze sprawy nie leży, iż mamy to czynić w świetle plag, które mają spaść na tych, do których to ostrzeżenie kierujemy? Ponadto my sami musimy być wierni temu poselstwu, które przekazujemy, jeśli chcemy być uchronieni od spadających plag, o których jest mowa w tym poselstwie. Kto zostanie zachowany w tym czasie? Ci, którzy „mieszkają pod osłoną Najwyższego”, rozpostartą nad nimi. A tą osłoną Wszechmocnego jest osłona, o której prorok Izajasz mówił: „Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty” (Izaj. 61,10). To jest osłona, jaką Bóg rozpościera nad swoim ludem, chroniąca ich od gniewu Bożego teraz i na wieki. Czy macie tę szatę sprawiedliwości?

A teraz kolejna rzecz. Żyjemy w obliczu innego ważnego faktu, a mianowicie: jeśli to poselstwo, które mamy teraz głosić, nie zostanie przyjęte, wiążą się z tym poważne konsekwencje w postaci przyjęcia wina gniewu Bożego; a zatem, gdy zakończy się głoszenie tego poselstwa, nastąpi gniew Boży. Powiadam, iż żyjemy w obliczu tego faktu. Dzieło, które ma wszystkim uświadomić ten fakt, zgodnie z tym, co jest napisane, właśnie się rozpoczęło. Zatem, czy nie nadaje to także reformie zdrowia znaczenia, jakiego nie miała wcześniej? Gdy reforma zdrowia została dana ludowi Bożemu, była określona jako środek służący przygotowaniu wierzących do przemienienia. Taki jest sens reformy zdrowia. Najważniejsze i największe, co zgodnie z Bożym zamierzeniem ma być dokonane dzięki reformie zdrowia, to przygotowanie ludu Bożego na przemienienie. Jednak zanim zostaniemy przemienieni, musimy przejść przez siedem plag ostatecznych, a jeśli krew człowieka jest tak nieczysta i skażona, to czy będzie on w stanie przetrwać ten czas, gdy powietrze przesiąknięte będzie zarazą? Oczywiście nie.

To stawia nas wobec kolejnego doniosłego doświadczenia, czyż nie tak? Wobec kolejnej poważnej prawdy. Wiele poważnych kwestii zostało nam przedstawionych. Bracia i siostry, zostanie nam ukazane jeszcze o wiele więcej. Żyjemy w najbardziej doniosłym czasie w dziejach. Pamiętajmy o tym.

Teraz przejdźmy do kwestii poruszonych wcześniej w innych wykładach; głębokich myśli i doniosłych doświadczeń w naszej religijnej praktyce, wobec których stoimy. Chciałbym wiedzieć, jak kiedykolwiek, ktokolwiek z nas miałby sprostać tym doświadczeniom, nie polegając w pełni na Jezusie Chrystusie? Chciałbym, aby ktoś mi to powiedział. [Głosy z sali: „Nie jesteśmy w stanie tego dokonać”]. Oczywiście, że nie jesteśmy w stanie tego dokonać. Zatem, bracia i siostry, pozwólmy działać Bogu, w Jego pełni, najszybciej jak to możliwe. Potrzebujemy Go w każdej chwili, a każdy kolejny wykład będzie nam coraz bardziej uświadamiał tę potrzebę.

Teraz, ponieważ pozostały mi jeszcze dwa inne punkty do omówienia, które chcę przedstawić dzisiaj, zaznaczę tylko pokrótce, o czym będę mówił w jednym z kolejnych wykładów na temat plag.

Gdy spada pierwsza plaga, spada na ludzi „mających znamię zwierzęcia i oddających pokłon jego posągowi” (Obj. 16,2) – tych, którym głoszone było ostrzeżenie zawarte w tym poselstwie. Potem spadają kolejne plagi, jedna po drugiej aż do szóstej, podczas której złe duchy zgromadzają „królów całego świata” na bitwę w wielkim dniu Boga Wszechmogącego (Obj. 16,14). Ta bitwa zostanie stoczona, gdy przyjdzie Zbawiciel, gdyż „I zobaczyłem bestię i królów ziemi, i ich wojska zgromadzone, by stoczyć bitwę z tym, który siedzi na koniu, i z jego wojskiem. I schwytana została bestia, a z nią fałszywy prorok, który czynił przed nią cuda, jakimi zwiódł tych, którzy przyjęli znamię bestii i oddawali pokłon jej wizerunkowi” (Obj. 19,19–20). Wtedy siódmy anioł wylewa swoją czaszę na powietrze i odzywa się donośny głos ze świątyni, mówiąc: „Stało się” (Obj. 16,17). Następują gromy i błyskawice, i trzęsienie ziemi, tak wielkie, jakiego nie było od początku świata. Wszystkie wyspy znikają a góry zapadają się. Niebo zwija się jak rulon, a każda góra i wyspa zostają poruszone z miejsca (zob. Obj. 16,18.20; 6,14). Bestię i jej obraz „Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego” (II Tes. 2,8). Pozostałych złych tego świata, którzy nie przyłączyli się do bitwy Harmagedon zostaną „pobici mieczem wychodzącym z ust jeźdźca na koniu” (Obj. 19,21). A miecz Tego, który dosiada białego konia, jest blask przyjścia Pana.

Zatem, wydarzenia, które bezpośrednio i nierozerwalnie są związane z końcem świata to wydarzenia, jakie nastąpią po dziele, do wykonania którego zostaliśmy powołani i włączeni. Taki jest obecnie realny fakt.

Bracia i siostry, czy wierzycie, że nadchodzi siedem plag ostatecznych tak, jak wierzycie, że nastąpiło ustanowienie „obrazu bestii”? [Głosy z sali: Tak jest!]. Czy wierzycie w to szczerze? [Głosy z sali: Tak!]. Czy wierzycie, że nadchodzi koniec świata, który zostanie poprzedzony wylaniem siedmiu plag? [Głosy z sali: Tak!]. Zatem, bracia i siostry, te rzeczy oznaczają dla nas wiele.

Pozostawimy tę myśl tutaj i podejmiemy inną, dotyczącą naszych władz oraz tego, jakie muszą być konsekwencje działalności władz – konsekwencje dla nich samych.

Zacznijmy od Dz. 17,26–27. Paweł zwraca uwagę ludzi na Boga i mówi: „On to również z jednego człowieka powołał do istnienia cały rodzaj ludzki, dając mu do zamieszkania całą powierzchnię ziemi z wyznaczeniem czasu i granic owego przebywania na ziemi”. Tak więc Bóg powołał cały rodzaj ludzki do istnienia na ziemi i wyznaczył mu granice zamieszkania oraz przestrzeń życiową. Dał też temu narodowi czas. Po co to uczynił? W następnym wersecie czytamy: „a wszystko po to, aby Go ciągle szukali i usiłowali wejść z Nim w bezpośredni kontakt. W rzeczy samej zaś jest On niedaleko od każdego z nas”. Żeby szukał Go i przypadkiem znalazł? Nie, w tym nie ma przypadku. Jeśli Go szukają, to co wtedy? Znajdą Go. Jeśli ktoś Boga szuka, to Go znajduje.

W czwartym rozdziale Księgi Daniela czytamy, że Bóg panuje nad królestwami ludzkimi i daje je, komu zechce. Bożą ideą dla narodów jest, aby Go szukały. Jeśli zaś naród odrzuca Pana, to na co Mu się on zda? Na nic. Czy Bóg odrzuci taki naród, póki są w nim ludzie, którzy szukają Pana? O nie. Nie odrzucił ludzkości przed potopem. Nie uczynił tego w Sodomie i Gomorze. Gdyby znalazł w Sodomie i Gomorze choć dziesięciu ludzi szukających Pana, nie zniszczyłby tych miast. Jednak nie mógł znaleźć nawet tak niewielu.

Gdy składał obietnicę Abrahamowi, powiedział mu: „Wiedz dobrze, że potomstwo twoje przebywać będzie jako przychodnie w ziemi, która do nich należeć nie będzie i będą tam niewolnikami, i będą ich ciemiężyć przez czterysta lat. Lecz Ja także sądzić będę naród, któremu jako niewolnicy służyć będą; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem. A ty odejdziesz do ojców swoich w pokoju i będziesz pogrzebany w późnej starości. Lecz dopiero czwarte pokolenie wróci tutaj, gdyż przed tym czasem nie dopełni się wina Amorytów” (I Mojż. 15,13–16). Czy Bóg określił granice ich bytowania? Tak. Po co to uczynił? Aby szukali Pana. Póki istniała możliwość, że będą szukali Pana, zajmowali miejsce, które Bóg im wyznaczył. Pan nie oddał tej ziemi Abrahamowi, swojemu przyjacielowi ani potomkom Abrahama, póki mieszkali tam ludzie, którzy jeszcze mogli szukać Pana. Lud Pański nie mógł zająć tej ziemi, gdyż wina Amorytów jeszcze się nie dopełniła. Ale gdy wina Amorytów się dopełniła, nie było potrzeby, by nadal zajmowali kraj.

Gdy Pan ustanawia lud na ziemi aby szukał Pana a on nie szuka Pana, to po co taki lud ma nadal istnieć na ziemi? Pozwolić takim ludziom pozostawać na ziemi w takim stanie, znaczyłoby przedłużać ich nikczemność bez żadnego celu. Tak więc Pan przywiódł wtedy do tej ziemi swój lud, a usunął z niej Amorytów. Powiedział swojemu ludowi, aby nie postępował tak, jak postępowali Amoryci. Ale Jego lud czynił właśnie to, czego Pan zabronił mu czynić. Tak więc Pan wydał ich w ręce króla babilońskiego i uwolnił od nich kraj.

Bóg powołał królestwo babilońskie w określonym celu i wyznaczył granice bytowania Babilończyków. W jakim celu? Aby szukali Pana. Nebukadnesar szukał Pana w swoim czasie i głosił wszystkim narodom świata chwałę Pana, cześć Pana i Jego istnienie. Zapewne pamiętacie oświadczenie, jakie złożył, zapisane pod koniec trzeciego rozdziału Księgi Daniela. „Postanowiłem oznajmić o znakach i cudach, których na mnie dokonał Bóg Najwyższy”. I opowiedział to, co przeżył. Przeczytajmy, jak dalekosiężne było jego oświadczenie: „Nebukadnesar, król, do wszystkich ludów, plemion i języków, które mieszkają na całej ziemi: Pokój wam! Postanowiłem oznajmić o znakach i cudach, których na mnie dokonał Bóg Najwyższy: Jakże wielkie są jego znaki, jakże potężne jego cuda! Jego królestwo jest królestwem wiecznym, a jego władza z pokolenia w pokolenie” (Dan. 3,31–33).

Pan powiedział Nebukadnesarowi, iż dał mu wszystkie ziemie i okoliczne narody, aby mu służyły, a po nim jego potomkom, aż przyjdzie kres jego kraju. A potem co? Inne narody skorzystają z jego upadku. Bóg określił czas i granice jego panowania, a gdy nadszedł czas, wiele narodów skorzystało z upadku Babilonu.

Po Nebukadnesarze na tron wstąpił jego wnuk. I tak Belsazar, zamiast szukać Pana i czcić Go, kazał przynieść naczynia zabrane ze świątyni Pana i korzystał z nich podczas pijackiej uczty, odwracając się zupełnie od Boga. Dlaczego więc Pan miał dalej chronić go i jego naród? Nie było ku temu powodu. Podczas uczty, w obecności króla pojawiła się dłoń, pisząca na ścianie. Słowa, które napisała, oznaczały: „Mene – Bóg policzył dni twojego panowania i doprowadził je do końca; Tekel – jesteś zważony na wadze i znaleziony lekkim; Peres – twoje królestwo będzie podzielone i oddane Medom i Persom” (Dan. 5,26–28).

Tak Pan wywyższył Medów i Persów. Czy szukali oni Pana?

Bóg powołał Cyrusa po imieniu, zanim ten się urodził. Cyrus nie znał wtedy Pana. Pan powiedział: „Wołam cię po imieniu, nadałem ci zaszczytne imię, chociaż mnie nie znałeś” (Izaj. 45,4). Cyrus znalazł Pana i ogłosił Jego imię wszystkim narodom. Boży prorok w Babilonie przekazał Cyrusowi słowo Boże o nim, a Cyrus odpowiedział na to. W Ezd. 1,1–3 czytamy: „W pierwszym roku panowania Cyrusa, króla perskiego, aby się spełniło słowo Pana wypowiedziane przez usta Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, żeby ogłosił ustnie, a także pisemnie w całym swoim królestwie, co następuje: Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie królestwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios, On też rozkazał mi, abym zbudował mu świątynię w Jeruzalemie, które jest w Judzie. Kto więc spośród was należy do jego ludu, niech jego Bóg będzie z nim! Niech wyruszy do Jeruzalemu, które jest w Judzie, i niech buduje świątynię Panu, Bogu izraelskiemu. To jest bowiem ten Bóg, który jest w Jeruzalemie”.

Cyrus znalazł Pana i ogłosił Go wszystkim narodom ziemi. Stało się to jeszcze zanim Cyrus wstąpił na tron. Tron Babilonii w miejsce zabitego Belsazara zajął Dariusz. W Dan. 6,27–28 czytamy jego słowa: „Przeze mnie wydany został dekret, że na całym obszarze mojego królestwa winni drżeć i bać się Boga Daniela; On bowiem jest Bogiem żywym i trwa na wieki, a jego królestwo jest niezniszczalne i władza jego jest nieskończona. On wybawia i wyzwala, i czyni znaki i cuda na niebie i na ziemi, On, który wyratował Daniela z mocy lwów”.

Było to wspaniałe świadectwo o Bogu oraz Jego chwale i mocy. Te słowa Dariusza brzmiały jak słowa samego proroka Daniela. Medowie i Persowie szukali Pana i Go znaleźli. Ale teraz sięgnijmy do jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Czytamy tam: „W pierwszym roku Dariusza Meda powstałem, aby mu dodać siły i ochronić go. Lecz teraz oznajmię ci prawdę: Oto jeszcze trzej królowie powstaną w Persji, lecz czwarty zdobędzie większe bogactwa niż wszyscy. A gdy się wzmocni dzięki swoim bogactwom, poruszy wszystkich przeciwko państwu greckiemu. I powstanie bohaterski król, i będzie miał wielką władzę, i będzie czynił, co zechce. A gdy powstanie, rozpadnie się jego królestwo i będzie rozdzielone między cztery strony świata” (w. 1–4).

To Grecja. A teraz przeczytajmy Dan. 10,20: „Wtedy on rzekł: Czy wiesz, dlaczego przyszedłem do ciebie? Lecz teraz muszę wrócić, aby walczyć z księciem anielskim perskim, a gdy wyruszę do boju, oto zjawi się książę anielski grecki”.

Anioł miał zostać przy nich tak długo, jak długo szukali Pana, a gdyby przestali szukać Pana, anioł miał odejść. A gdy anioł odszedł, wtedy przeminęła także Persja. Nastał czas Grecji. W jakim celu Pan ustanowił Grecję? Aby Grecy szukali Pana. Przeczytajmy teraz Dan. 8,21–23: „A kozioł, to król grecki, a wielki róg, który jest między jego oczami, to król pierwszy. A to, że został złamany, a cztery inne wyrosły zamiast niego, znaczy: Z jego narodu powstaną cztery królestwa, ale nie z taką mocą, jaką on miał. Lecz pod koniec ich królowania, gdy zbrodniarze dopełnią swej miary, powstanie król zuchwały i podstępny”.

Tak więc widzicie za każdym razem, że gdy wina się dopełniała, naród upadał, a wina dopełniła się, kiedy naród nastawiał się przeciwko Panu. Gdy wina narodu się dopełniła, na scenę dziejów wkraczało inne królestwo. Zatem, widzicie filozofię zawartą w tym wersecie, iż Bóg ustanawia narody, aby szukały Pana, a gdy nie chcą tego czynić i odwracają się od Niego, wówczas schodzą ze sceny dziejów. Nie pozostaje im nic innego.

Po Grecji nastał Rzym. Chrystus przyszedł na świat w czasach rzymskich, a Ewangelia Chrystusa była głoszona w imperium rzymskim, które jednakoże ulegało zepsuciu i rozkładowi. Potem Ewangelia Chrystusa została przyjęta jako zewnętrzna forma przez odstępczy Kościół, który uchwycił się władzy Rzymu, aby zmusić ludzi do uznania rzymskiej religii i do nieposłuszeństwa wobec Pana. Co stało się wtedy z rzymską władzą? Została zmieciona z powierzchni ziemi.

Choć władza w czasach Tyberiusza daleka była od ideału, choć fatalna była w czasach Klaudiusza i Nerona, to jednak Bóg ogłosił ewangelię Rzymianom i przywiódł mnóstwo z nich do światła i poznania Jego dobrej nowiny. Nawet Neronowi ap. Paweł dwa razy głosił ewangelię, ukazując mu wspaniałość nieba. Jednak gdy ewangelia została wypaczona i stała się tylko przykrywką bezbożności, wówczas zamiast szukać Pana, wypaczono Boże środki zbawienia. Co Pan mógł zrobić dla tych ludzi? Ewangelia jest jedynym środkiem, przez który Bóg wiedzie ludzi do zbawienia. Jednak gdy ewangelia jest wykorzystywana jako przykrywka dla nikczemności, to jak Pan może uratować człowieka, który czegoś takiego się dopuszcza? Wtedy już nic nie jest w stanie poruszyć takiego człowieka.

Gdy coś takiego stało się w imperium rzymskim pod wpływem mocy odstępczego Kościoła, to czy imperium mogło się ostać? Musiało zostać zmiecione z powierzchni ziemi. Teraz nasz naród uległ zepsuciu wskutek podobnej nikczemności. Oto mamy do czynienia z odstępstwem. Kościoły odwróciły się od Boga i uchwyciły się władzy. Władza zaprzedała się Kościołom i zmusza ludzi, aby znieważali Boga. Co czeka ten naród? [Głos z sali: Zagłada]. Tak, ale zanim Pan odrzuci ten naród, pośle poselstwo do tych, którzy zechcą przyjąć zbawienie. Jakie poselstwo? [Głos z sali: Poselstwo trzeciego anioła]. Tak. Czy to nie stawia nas dzisiaj po raz kolejny twarzą w twarz z poselstwem trzeciego anioła, w jego dosłownym brzmieniu jako jedyną rzeczą pod słońcem daną po to, by uratować tych, których da się uratować przed ruiną, wiszącą nad tym pobożnym narodem, który został oszukany i zawłaszczony przez rzekomo protestanckie, odstępcze Kościoły?

Zatem kolejną rzeczą jest koniec świata. Czy nie powinniśmy zaangażować się w to, co mamy głosić – być pochłonięci, skupieni, uważni, dzień po dniu, godzina po godzinie, w odniesieniu do wydarzeń, które prowadzą do końca świata? Czy istnieje jakaś trudność, bracia i siostry, by przekonać ludzi w świecie, aby to ujrzeli? Czy trudno jest ukazać ludziom, co stało się z narodami, które upadły? Czy trudno jest skłonić ludzi zeświecczonych, aby zrozumieli, że mamy do czynienia z połączeniem się Kościoła z państwem i Kościół zawłaszczył sobie władzę w Stanach Zjednoczonych? Czy trudno jest im to uświadomić? Powiadam wam, bracia i siostry, że gdy idziemy w mocy Bożej i przedstawiamy fakty takie, jakimi one są, mówiąc, co wyniknie z tych faktów, ludzie zaczynają myśleć.

Bracia i siostry, jest więcej mocy, przekonującej mocy, poruszającej mocy w prostym zwiastowaniu, przez wiarę w Boga, jak również w prostych konsekwencjach tego, co się stało, jako faktach przedkładanych ludziom, niż w mnóstwie teoretycznych argumentów. Wy i ja możemy pójść z tymi faktami, jawnymi dla wszystkich i zwrócić uwagę na nie, wskazując, co stanie się w przyszłości oraz mówiąc ludziom w bojaźni Bożej, w Jego łasce i mocy, którą On nam daje, o tym, co nadchodzi – mówiąc na podstawie faktów oraz naszej gorliwości i pobożności – pokazując im, że wierzymy w to sami, a wzbudzi to więcej przekonania niż doktrynalne spory. Zatem głośmy posestwo takie, jakim jest ono dzisiaj.

A teraz kolejna myśl. W dawnych czasach Bóg miał na świecie Kościół i naród jednocześnie – czyż tak nie było? Chrystus przyszedł do tego Kościoła i tego narodu. Głosił ewangelię Bożą, objawiał w niej żywe zasady – tajemnicę Bożą, Boga z ludźmi, Boga objawionego w ciele, Boga w ludziach jako nadzieję chwały. Objawił im to, ale oni nie przyjęli tego objawienia. Odrzucili Go. Usiłowali Go zabić. Oskarżyli Go o bluźnierstwo przed Piłatem, ale Piłat nie mógł Go za to sądzić, gdyż był to zarzut jedynie wobec żydowskiego prawa. Zatem Piłat powiedział im: „Wy go weźcie i osądźcie według waszego prawa” (Jan 18,31 UBG). Jednak oni odrzekli: „My mamy prawo i według naszego prawa powinien umrzeć” (Jan 19,7 UBG). Ponieważ nie mogli Go skazać na śmierć bez zgody rzymskiego namiestnika, na pytanie Piłata: „Cóż więc mam uczynić z Jezusem?”, odpowiedzieli: „Niech będzie ukrzyżowany!” (Mat. 27,22). Na to Piłat: „Króla waszego mam ukrzyżować?”. Lecz oni odrzekli: „Nie mamy króla, tylko cesarza” (Jan 19,15).

Kiedy to powiedzieli, czy w ten sposób nie odrzucili zupełnie Pana i nie przyłączyli się do cesarza? Musieli się przyłączyć do cesarza, by wystąpić przeciwko prawdzie Bożej – jedno szło w parze z drugim. Gdy odwrócili się od Boga, dobrowolnie odrzucając Go i wybierając cesarza jako swojego króla, tym samym sprzymierzyli się z ziemską władzą wbrew mocy Bożej, to co wówczas jeszcze Pan mógł uczynić dla nich jako ludu, Kościoła i narodu? Nic. Owszem, były jednostki w tym narodzie i Kościele – ludzie bogobojni, którzy nie mieli udziału w tej nikczemności – ale oficjalni przedstawiciele narodu i Kościoła dopuścili się rzeczy nikczemnej. Zjednoczyli się między sobą i razem sprzymierzyli się jako naród i Kościół z cesarzem, odwracając się od Boga. Wtedy Pan nie mógł nic więcej uczynić dla nich jako Kościoła ani jako narodu. Wszystko, co mógł zrobić przed zupełnym i nieodwracalnym upadkiem, który miał zetrzeć naród z powierzchni ziemi, to wzywać tych, którzy jeszcze byli w stanie Go przyjąć. Zatem posłał swoje poselstwo, ewangelię, do tych ludzi w tamtych dniach i wielu odłączyło się od odstępczego Kościoła, by poznać Boga. On wywołał ich i uczynił ich swoim ludem. Dzięki ewangelii, którą Chrystus posłał do odstępczego Kościoła, ludzie przyjmowali wezwanie oraz zbawienie, a następnie zostali ostrzeżeni, by mogli uciec przed powszechną zagładą, nadciągającą na odstępczy układ.

I tak rozpoczęło się głoszenie ewangelii. Ale oto mamy takie proroctwa: „Albowiem tajemna moc nieprawości już działa” (II Tes. 2,7); „nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą” (Dz. 20,30). W Rzym. 1,8 czytamy, że prawdziwa wiara zboru rzymskiego „słynie po całym świecie”. Podobnie gdy Kościół rzymski pogrążył się w odstępstwie, tym także zasłynął w całym świecie. Odstępczy Kościół sprzeciwiał się sabatowi Pańskiemu i postanowił zniszczyć go, ustanawiając w jego miejsce fałszywy sabat, ale nie był w stanie tego uczynić o własnych siłach. Do czego więc się uciekł? Aby tego dokonać, przyłączył się do cesarza. Tak, jak postąpił Kościół żydowski, by usunąć Chrystusa, Pana Sabatu, tak odstępcza moc postąpiła, by pozbyć się Sabatu Pańskiego. W ten sposób stała się tajemnicą, wielkim Babilonem. Oto, co jest o niej powiedziane: „A na czole jej wypisane było imię O TAJEMNICZYM ZNACZENIU: WIELKI BABILON, NATKA WSZETECZNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI” (Obj. 17,5). To jest rzymski Kościół.

Potem nastała protestancka reformacja. Za pośrednictwem Lutra i innych reformatorów, Bóg wywołał ludzi z Kościoła rzymskiego. Jednakże Kościoły protestanckie jeden po drugim przyłączyły się do cesarza za przykładem swojej „matki”, wszędzie tam, gdzie miały ku temu sposobność, z wyjątkiem Kościoła Baptystów na Rhode Island. Wszystkie inne przyłączyły się do cesarza za przykładem matki i w ten sposób stały się córkami Kościoła rzymskiego. Wtedy powstała nowa republika i przez zupełne oddzielenie Kościoła od państwa, ustanowiła nowy porządek rzeczy – jedyny porządek rzeczy zgodny ze sposobem sprawowania władzy ustanowionym przez Pana. Tak oto, przez swoje fundamentalne i konstytucyjne zasady, naród ten uniemożliwił wszystkim Kościołom połączenie się z państwem. Tak było do 1892 roku.

Jednak w 1892 roku rzekomo protestanckie Kościoły w Stanach Zjednoczonych poszły za przykładem pierwotnego odstępstwa Kościoła rzymskiego. Aby pozbyć się Sabatu Pańskiego i wywyższyć w jego miejsce fałszywy sabat [niedzielę], Kościoły te połączyły się z ziemską władzą świecką – cesarzem. Odwróciły się od Pana, porzuciły Pana, a przyłączyły się do kogoś innego. Odwróciły się od mocy Bożej i położyły ufność we władzy ludzkiej, ziemskiej. Te rzekomo protestanckie Kościoły w Stanach Zjednoczonych odwróciły się od Pana i przyłączyły się do cesarza, tak samo jak Kościół żydowski i Kościół rzymski przed nimi – z tych samych powodów i w tym samym celu. I co teraz? W ten sposób z całą pewnością Kościoły te stały się córkami Babilonu tak, jak pierwsze wielkie odstępstwo uczyniło Kościół rzymski Babilonem-matką. I nawet oni sami to powiedzieli: „Kościół Katolicki, Matka nas wszystkich”; „Protestancki Kościół Episkopalny, piękna córka pięknej matki” – oto, co wypisuje wiodące prezbiteriańskie czasopismo, publikując wynurzenia „doktora teologii” jakiś czas temu, a o ile mi wiadomo, jak dotąd żaden przedstawiciel tegoż Kościoła nie sprzeciwił się temu.

Tak mówią i tak jest. Dotąd te Kościoły nie przyłączyły się do ziemskiej władzy. Popełniały wiele błędów i chodziły wieloma złymi drogami; czyniły wiele rzeczy niezgodnych z ewangelią; odpadły od Chrystusa, ale przecież kobieta może opuścić męża, a przy tym nie przyłączyć się do innego mężczyzny. Wtedy jest jeszcze nadzieja, że wróci do męża. Jednak gdy przyłącza się do innego mężczyzny, co wtedy? Jest zupełnie stracona. Jest cudzołożnicą. Nie może wrócić. Choć te Kościoły odeszły od Chrystusa, to jednak nie przyłączyły się do innego aż do 1892 roku. Dopiero wtedy to dobrowolnie przyłączyły się do innego – do władzy Stanów Zjednoczonych i przejęły władzę nad tym narodem. Władzę uczyniły swoim mężem, od niej się uzależniły, czyniąc ją źródłem swej pomocy, zamiast Pana. Czyż Kościoły te nie są tak samo odstępcze, jak odstępczy stał się Kościół papieski gdy to uczynił? Czy Babilon jako matka i jej córki nie jest już kompletny? Czyją matką jest Babilon? „Wszetecznic i obrzydliwości ziemi” (Obj. 17,5). Zaś te Kościoły są córkami – tak mówią o sobie i nikt nawet nie protestuje.

Co potem? „Potem widziałem innego anioła zstępującego z nieba, który miał wielkie pełnomocnictwo, i rozjaśniła się ziemia od jego blasku. I zawołał donośnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego. Gdyż wszystkie narody piły wino szaleńczej rozpusty jego i królowie ziemi uprawiali z nim wszeteczeństwo, a kupcy ziemi wzbogacili się na wielkim jego przepychu. I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające, gdyż aż do nieba dosięgły grzechy jego i wspomniał Bóg na jego nieprawości” (Obj. 18,1–5).

Przyjrzyjcie się siódmej pladze. „A siódmy wylał czaszę swoją w powietrze; i rozległ się ze świątyni od tronu donośny głos mówiący: Stało się. I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie. I rozpadło się wielkie miasto na trzy części, i legły w gruzach miasta pogan. I wspomniano przed Bogiem o wielkim Babilonie, że należy mu dać kielich wina zapalczywego gniewu Bożego” (Obj. 16,17–19).

A więc gdzie znajdujemy się na tej linii czasu? Co przychodzi potem na Babilon? Wyroki Boże. Zatem jako bezpośredni efekt ogłoszenia poselstwa, następuje siedem plag ostatecznych, po których nasze dzieło zostanie dokonane.

Z dziejów Bożego postępowania wobec narodów bezpośrednio wynika, że nasz naród obecnie stoi właśnie w tym miejscu, w jakim znalazły się inne narody świata, gdy odwróciły się od Boga i zaprzestały szukania Go. Wiemy, co się z nimi stało. Tak samo pewny upadek czeka ten naród. A wpływ tego narodu sięga na cały świat.

Dlatego, gdy przyjdzie upadek na ten naród, przyjdzie także na cały świat. Gdy te Kościoły, które powinny wieść ludzi i narody do szukania Pana, poszły za przykładem odstępstwa i porzuciły Pana, ucząc ludzi polegać na ziemskiej władzy, wówczas jaki jest sens ich dalszego istnienia na świecie? Żaden. Zatem, co zawisło nad tymi Kościołami? Jedynie zagłada w wyniku wyroków Bożych. Jednakże w tych Kościołach znajduje się jeszcze lud Boży, a zanim nastąpi ich ostateczny upadek, Bóg wywoła z nich swój lud. Tym, co wywoła ludzi, będzie poselstwo trzeciego anioła. Zatem gdzie jesteśmy, bracia i siostry? Jesteśmy w czasie „głośnego wołania”. Niechaj więc to głośne wołanie da się słyszeć.

Tak oto mamy dzisiaj trzy kolejne punkty, podobnie jak mieliśmy trzy wyraźne punkty wczorajszego wieczora, jednoznacznie ograniczające nasze działania do głoszenia poselstwa trzeciego anioła w jego dosłownym brzmieniu.

Przeczytam fragment nawiązujący bezpośrednio do tego, który czytaliśmy poprzedniego wieczora:

„Gdy lud Boży ukorzy duszę przed Bogiem, indywidualnie szukając Ducha Świętego z całego serca, wtedy z ust ludzi da się słyszeć świadectwo, jakie zostało przedstawione w tym oto wersecie Pisma Świętego: »Potem widziałem innego anioła zstępującego z nieba, który miał wielkie pełnomocnictwo, i rozjaśniła się ziemia od jego blasku«” (E.G. White, Ye Shall Receive The Pover, s. 157).

A teraz fragment, który dotyczy bezpośrednio nas:

„Jezus pragnie obdarzyć swój lud niebiańskim darem w obfitej mierze. Codziennie wznoszą się do Boga modlitwy o spełnienie tej obietnicy, a żadna z tych modlitw zanoszonych z wiarą nie jest daremna. [Czy modlitwy o spełnienie tej obietnicy wznoszą się codziennie? Czy wśród nich jest i wasza modlitwa?]. Chrystus wstąpił na wysokości, powiódłszy za sobą jeńców i ludzi darami obdarzył. Gdy po wniebowstąpieniu Chrystusa Duch Święty zstąpił zgodnie z obietnicą, jak porywisty, silny wiatr, napełniając miejsce, w którym zgromadzili się uczniowie, jaki był wówczas tego skutek? Tysiące nawróciły się jednego dnia. Nauczaliśmy, oczekiwaliśmy, że anioł zstąpi z nieba, aby ziemia została oświecona jego chwałą. Zatem ujrzymy żniwo dusz podobne do tego, jakie widzimy w dniu Pięćdziesiątnicy.

„Jednak anioł ten zstępuje nie z poselstwem łagodnym i ugodowym, ale ze słowami mającymi do głębi poruszyć serca ludzi. Ten anioł jest przedstawiony jako wołający potężnym głosem: »Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego... Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające«. Czy rzeczywiście jako ludzcy pośrednicy mamy współdziałać z boskimi czynnikami w głoszeniu poselstwa tego potężnego anioła, który ma oświecić ziemię swoją chwałą?” („General Conference Daily Bulletin”, 1.02.1893, rozdz. „Jesus longs to bestow...”).

Gdzie jesteśmy? W czasie głośnego wołania poselstwa trzeciego anioła. Poselstwo to ma zostać ogłoszone, by wywołać lud Boży z Babilonu. Ale anioł zstępuje z wielką mocą. Czyż więc nie stoimy wobec potrzeby tej mocy, którą musimy mieć, abyśmy byli przyodziani mocą z wysokości – mocą przyniesioną przez Ducha Świętego? Czyż tak właśnie nie jest? [Głosy z sali: Tak].

Tak więc, bracia i siostry, trwajmy w tym. Trwajmy w tym, błagając o tę moc i polegając na niej całkowicie, gdy przyjdzie.

Wykład 5

Zauważyłem, że niektórzy zaczynają się nieco niepokoić, iż nie studiujemy tego, co uzgodniliśmy pierwszego wieczora albo nie przyszli na czas i nic o tym nie wiedzą. Otóż pierwszego wieczora uzgodniliśmy, iż będziemy się trzymać wersetu Pisma Świętego, który brzmi: „Jeśli kto mniema, że coś poznał, jeszcze nie poznał, jak należało poznać” (I Kor. 8,2). Niektórzy z tych, co przybyli tuż po rozpoczęciu wykładu albo zapomnieli, że mieliśmy się trzymać tego wersetu, zaczęli mówić mniej więcej tak: „Cóż, wszystko, o czym mówisz, jest jasne ale nie wiemy, jak powiązać jedno z drugim” – jak powiązać te pozornie oderwane od siebie tematy, które poruszyliśmy dotąd.

Nie obawiajcie się ani trochę. Jeśli te rzeczy są jasne – a tak mówią – to przyjrzyjcie się im. Jeśli są dla was nowe, nie próbujcie wlewać nowego wina do starych bukłaków. Tym wszystkim, dla których te rzeczy są nowe, mówię: nie próbujcie wlewać nowego wina do starych bukłaków. Nie należy tego czynić. Nie martwcie się o to, co usłyszeliście wcześniej. W tym, co mówię, nie ma żadnej przypadkowości. Wiem, co mówię i wiem jeszcze więcej, o czym nie powiedziałem. Jeśli wcześniej rozumowaliście właściwie, te rzeczy będą się zgadzać. A jeśli nie rozumowaliście właściwie – nie powinny się zgadzać. Studiujmy razem te sprawy. Czy dotąd powiedziałem wam coś, co nie jest sprawdzonym faktem? [Głosy z sali: Nie].

Wszystko, co studiujemy w tym tygodniu, wiąże się z tym wersetem, od którego zaczęliśmy. Poruszymy wiele innych rzeczy, do których jeszcze nie nawiązałem ale w tym tygodniu studiujemy ten tekst: „Ludzie, którzy już teraz wiedzą, co ma przyjść, dzięki temu, co zostało nam przekazane, nie będą dłużej ufać ludzkim wymysłom ale będą odczuwać potrzebę uznania i przyjęcia Ducha Świętego oraz przedstawienia Go innym” (E.G. White, The Home Missionary, 1.11.1893).

Jak dotąd zaszliśmy dość daleko w omówieniu tego, co wydarzyło się na naszych oczach i co wkrótce ma się wydarzyć. Przyjrzyjmy się temu uważnie i wyciągnijmy z tego wnioski, a reszta ułoży się w swoim czasie.

Dzisiejszego wieczora chciałbym podjąć studium podobnie jak poprzednio – nawiązując do tego, co wydarzyło się na naszych oczach. Po prostu przedstawię fakty – to, co możecie sami zobaczyć i co ludzie na całym świecie widzą i o czym czytają w codziennej prasie. Możecie to zobaczyć i każdy może to ujrzeć. Czy w tych wykładach wspomniałem o czymś, co się wydarzyło, a co nie byłoby jawne dla wszystkich? [Głosy z sali: Nie]. Możemy mówić ludziom o tym, co ma się wkrótce wydarzyć. Oczywiście, mogą w to nie uwierzyć ale nie zaprzeczą temu, co już mogą widzieć na własne oczy.

Przed czterema laty, jesienią, wyznaczono mnie, abym napisał czytankę na tydzień modlitwy, zatytułowaną „Our present Standing and Work” („Nasza aktualna sytuacja i dzieło”). W tej czytance wspomniałem pewne myśli, do których nawiązałem któregoś wieczora ale dzisiaj chciałbym zwrócić uwagę na pewną szczególną myśl, w ramach naszego studium. Oto ona:

„Zgodnie z Konstytucją Stanów Zjednoczonych w jej obecnym kształcie zupełny rozdział Kościoła i państwa oraz całkowita wolność religijna zapewniona dzięki temu rozdziałowi, były od setek lat światłem postępu dla innych narodów. Amerykańska zasada swobód i praw człowieka miała nieodparty wpływ na inne narody we wszystkich częściach świata. To jest prawdziwa zasada protestantyzmu, którą krótko można określić jako zasadę ogłoszoną przez Chrystusa, iż należy oddawać to co cesarskie, cesarzowi, a to co boskie, Bogu.

„Wbrew tej zasadzie papiestwo nieustannie utrzymuje, iż żadne państwo nie może istnieć bez powiązania z Kościołem. Więcej – państwa istnieją jedynie po to, by wspierać Kościół i zapewnić mu trwanie. To prawda, że amerykańska zasada nie została przyjęta w pełni przez żaden inny naród ale wywarła ogromny wpływ na umysły ludzi, odwracając ich od wpływu papieskiej teorii. Jednak właśnie teraz, kiedy inne narody w swych problemach zabiegają o wsparcie Watykanu, papiestwo korzysta z tego, aby umocnić papieską teorię i oznajmić, że taka postawa ze strony władców i przywódców jest jednoznaczna z przyznaniem słuszności tej teorii.

„W świetle tego wszystkiego, właśnie w tym czasie, w bieżącym roku 1888... [tu wspominam proponowaną poprawkę do Konstytucji i narodową ustawę niedzielną, które wtedy były rozważane na wniosek senatora Blaira, w których to dokumentach chrześcijaństwo jako religia narodowa i niedziela jako dzień odpoczynku miały zostać oficjalnie uznane; a potem czytam dalej]. Gdy to się stanie, wpływ tego na rzecz papiestwa będzie ogromny. Wtedy będzie można powiedzieć, że ten naród, niegdyś słynący z wolności religijnej, stawiany jako wzór władzom innych państw, został zmuszony do odwrócenia tego, co uznawano za oświecony porządek i przyjął zasady, głoszone cały czas przez Kościół.

„Jak ten naród był wzorem wolności, oświecenia i postępu dla innych, tak gdy jego zasady zostaną odwrócone, gdy swobody i prawa człowieka zostaną stłumione, gdy naród cofnie się do średniowiecznych zasad papiestwa, a prześladowania ze względu na sumienie zostaną wszczęte, inne narody zareagują na to w sposób, który na zawsze umocni i wywyższy zasady i władzę papiestwa.

„Tak oto spełnią się słowa Pisma Świętego: »I oddadzą mu pokłon wszyscy mieszkańcy ziemi, każdy, którego imię nie jest od założenia świata zapisane w księdze żywota« (Obj. 13,8). W ten sposób papiestwu zostanie znowu dana moc, aby toczyło wojnę ze świętymi Najwyższego, jak mówi Pismo: ów »róg prowadził wojnę ze Świętymi i przemógł ich, aż przyszedł Sędziwy i odbył się sąd i prawo zostało przyznane Świętym Najwyższego, i nadszedł czas, że Święci otrzymali królestwo« (Dan. 7,21–22).”

Wtedy nie znałem jeszcze tego fragmentu, który odczytam teraz z książki dr. Philipa Schaffa, „Church and State in the United States” („Kościół a Państwo w USA”). Dr Schaff, Europejczyk z pochodzenia, który w wieku dorosłym przybył do Ameryki, ukończył studia na europejskich uniwersytetach i rozumie sprawy europejskie lepiej niż ktokolwiek inny w Stanach Zjednoczonych. Po przybyciu tutaj, gdy w odpowiednim stopniu zapoznał się z sytuacją w Stanach Zjednoczonych, napisał w swojej pracy „Church and State in the United States”, następująco:

„Podsumowując, musimy krótko opisać wpływ amerykańskiego systemu na inne kraje i Kościoły. W obecnym pokoleniu zasada wolności religijnej i równości oraz towarzyszące jej rozluźnienie unii Kościoła z państwem, stopniowo i nieodparcie rozwijały się w wiodących krajach Europy i w większym lub mniejszym stopniu znajdowały wyraz w ich spisanych Konstytucjach.... Skuteczne działanie zasady wolności religijnej w Stanach Zjednoczonych napędzało ten postęp bez żadnych oficjalnych zakłóceń. Wszyscy zwolennicy zasady dobrowolności [we wspieraniu Kościołów i religii] oraz rozdziału Kościoła i państwa w Europie wskazują na przykład tego kraju (USA) jako najsilniejszy praktyczny argument” (s. 83).

[Kaznodzieja Lewis Johnson: Wiemy, że tak jest w Skandynawii].

Tak, jest to znane w całej Europie. Jednak chcielibyśmy wiedzieć, że tak jest w naszym kraju, iż taki wpływ nasz kraj wywarł do tej pory, a to po to, byśmy wiedzieli, jaki wpływ wywrze w przyszłości, gdy obecnie zwrócił się w innym kierunku i poszedł inną drogą.

Oto co dr Schaff napisał o zasadach papieskich w cesarstwie niemieckim w 1871 roku:

„Traktat Westfalski z 1648 roku potwierdził równe prawa dwóch rywalizujących Kościołów. Jednak papież nigdy nie przystał nawet na ograniczoną tolerancję i zawsze będzie protestował przeciwko temu traktatowi. Papieski katechizm z 1864 roku potępia tolerancję religijną jako jedną z osiemdziesięciu najgroźniejszych herezji tamtych czasów. Kościół Rzymsko-katolicki nie uznaje żadnego innego Kościoła i nie może tego uczynić. Nie uznaje także żadnych granic, ani geograficznych ani narodowych i jest podporządkowany wyłącznie watykańskiemu rzekomemu »zastępcy Boga na ziemi«. Jednak musi się podporządkować z prostej konieczności, co jednak czyni niechętnie i nie bez sprzeciwu” (s. 91–92).

Zatem, jak widzicie, według tego co przeczytaliśmy, zasady papiestwa są całkowicie przeciwne zasadom Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Przeczytam jeszcze kilka fragmentów, dotyczących papieskich zasad. Czytam z książki Gladstone’a i Schaffa zatytułowanej „Rome and the Newest Fashions in Religion” („Rzym i najnowsze mody w religii”). Traktowane jako błąd i jako takie twierdzenie jest potępiane przez papieża, jakoby:

„Każdy człowiek jest wolny w kwestii przyjęcia i wyznawania religii, w którą wierzy jako prawdziwą, kierując się światłem rozumu” (s. 113).

Ta zasada jest potępiana jako błąd przez Kościół Rzymskokatolicki ale jest zasadą rządu Stanów Zjednoczonych – jest zasadą Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Innym błędem potępianym przez Kościół Rzymskokatolicki jest twierdzenie, jakoby:

„Kościół nie ma prawa korzystać w jakikolwiek sposób – bezpośredni czy pośredni – z doczesnej władzy” (s. 115).

Oto błąd potępiany przez Kościół Rzymskokatolicki. Ale jest to zasada Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Jest to jedna z fundamentalnych zasad rządu Stanów Zjednoczonych – iż Kościoły nie powinny mieć nic wspólnego ze sprawami władzy.

Innym błędem [USA] potępianym przez papiestwo jest twierdzenie, że „Kościół powinien być oddzielony od państwa a państwo od Kościoła” (s. 123).

Wszystkie te twierdzenia i zasady są potępiane przez Kościół Rzymskokatolicki jako błędne. A jednak są one podstawowymi zasadami Konstytucji Stanów Zjednoczonych, zgodnie z intencją jej twórców. Nie można już wyraźniej ukazać, jak wprost przeciwne są zasady papiestwa, w stosunku do zasad rządu USA, zawartych w Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Przeczytam teraz kolejny fragment. Jest to oświadczenie papieża Leona XIII z 1891 roku na temat władzy Kościoła i jego prawa w tej kwestii. W dziele „The Two Republics” („Dwie Republiki”) tak pisze on do całego świata o sytuacji ludzi pracy oraz konflikcie pracy i kapitału, rządów i ludzi pracy:

„To Kościół na podstawie ewangelii głosi nauki, które mogą położyć kres temu konfliktowi albo przynajmniej zmniejszyć jego natężenie. Kościół posługuje się swymi wpływami nie tylko w celu oświecania umysłu ale także kieruje przy pomocy swoich przepisów życiem i postępowaniem ludzi... i działa zgodnie z wizją, iż w tych celach należy się uciekać w odpowiedniej mierze i stopniu do pomocy prawa i władzy państwa.”

Oto najnowsza nauka papieskiego Kościoła, oficjalnie ogłoszona jak wszystkie inne, zdecydowanie przeciwna zasadom Konstytucji Stanów Zjednoczonych w ich najprostszym brzmieniu i intencji jej twórców ale nie wykładni Sądu Najwyższego z 29 lutego 1892 roku.

Tak oto wpływ władzy tego kraju prowadził inne narody do odrzucenia papieskiej doktryny. Jak pisze dr Schaff, wpływ ten był „stały i nieodparty”. Jednak wraz z decyzją Sądu Najwyższego z 29 lutego 1892 roku i legislacją Kongresu, uznającą i ustanawiającą niedzielę jako „chrześcijański sabat”, władza Stanów Zjednoczonych odwróciła ten porządek. Konstytucja została zlekceważona i całkowicie pogwałcona. Władza Stanów Zjednoczonych jest dzisiaj w rękach kościelnej hierarchii, która dla realizacji swoich dążeń sprzymierzyła się wyraźnie z papiestwem.

W kwestii wpływu, jaki będzie to mieć na inne narody, pozwólcie mi przeczytać świadectwo zapisane w Biuletynie nr 1, na stronie 16. Dotyczy ono tej kwestii, którą dzisiaj rozważany, a Pan mówi, jakie będą konsekwencje odwrócenia wspomnianego pierwotnego porządku władzy w naszym kraju:

„Gdy Ameryka, kraj wolności religijnej, połączy się z papiestwem ażeby siłą narzucić sumieniom ludzi cześć dla fałszywego sabatu, wówczas ludy wszystkich krajów świata pójdą za tym przykładem” (E.G. White, Testimonies for the Church, t. 6, s. 18).

Jak dalekosiężny będzie wpływ tego narodu teraz, gdy zmienił kierunek? Otóż wpływ ten dosięgnie każdego narodu na ziemi. Do czego doprowadziła zmiana tego kierunku w tym narodzie [USA]? Do powstania obrazu bestii. Zatem w świetle tego faktu, skoro wcześniej stwierdziliśmy, że nie pozostało nam nic innego, jak głoszenie tego poselstwa w dosłownym brzmieniu, jak dalekosiężne ma być to przesłanie? Ma ono dotrzeć do wszystkich narodów, języków i ludów. Skoro ten naród, po tym jak zmienił kierunek, poprowadzi inne narody świata na złą drogę, z powrotem ku zasadom papiestwa, to znaczy, że nadszedł czas, aby poselstwo trzeciego anioła dotarło do wszystkich narodów na ziemi.

Takie jest poselstwo na dziś. Czy jesteście gotowi iść? Skoro to poselstwo wymaga pójścia, to czy każdy, kto w nie wierzy, nie powinien być gotowy pójść na krańce świata gdy Bóg go do tego powoła? Wpływ tego, co się stało, sprowadzi wszystkie narody z powrotem do papiestwa. Zadaniem poselstwa trzeciego anioła jest ostrzeżenie wszystkich narodów ziemi przed oddawaniem czci papiestwu i jego obrazowi, gdyż prowadzi on ludzi z powrotem do papiestwa. Jak pewne jest to, że ten wpływ dociera do wszystkich narodów na świecie, tak pewne jest to, że ostrzeżenie także musi dotrzeć do wszystkich narodów. Zatem, jeśli ktokolwiek odrzuca Boże wezwanie pójścia do całego świata, wówczas jest niewierny powołaniu Bożemu, związanemu z poselstwem trzeciego anioła – czyż nie tak? To prowadzi nas znowu do potrzeby takiego poświęcenia, jakiego jeszcze nie było wśród adwentystów dnia siódmego. Prowadzi nas to do potrzeby takiego poświęcenia, że oddamy nasze domy, rodziny, majątek i wszystko w ręce Boga, aby mógł nas powołać i posłać wraz ze wszystkim co mamy, tam, gdzie On zechce i wybierze dla nas miejsce. Czy jesteście na to gotowi? Czy nie czas, abyśmy byli gotowi?

[Kaznodzieja C. L. Boyd: Tak, wszyscy jesteśmy gotowi, bracie Jones].

To dobrze! O tym właśnie powinniśmy myśleć.

Rozmawiając dzisiaj z pewnym bratem powiedziałem, że te sprawy, które obecnie się rozgrywają, wystawiają na próbę praktyczną wiarę bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Musimy bowiem uświadomić sobie, powiedzieć sobie z przekonaniem, iż faktem jest, że siedem plag ostatecznych nastąpi niebawem, więc działajmy w świetle tego faktu, a przyjście Pańskie nastąpi zaraz po siedmiu plagach ostatecznych, o czym także musimy pamiętać w naszym działaniu, zaś wraz z przyjściem Pana nastąpi koniec świata. A gdy sam myślę o tym i mówię o tym, robi to na mnie wrażenie. Naprawdę mnie to porusza. Cóż, mogę jedynie powiedzieć, bracia i siostry: niechaj nas to poruszy! Nie mogę uchylić się od tej świadomości i nie chciałbym się uchylać, nawet gdybym mógł. Nie uchylałbym się, nawet gdybym mógł. Jednak wystawia to wiarę człowieka na próbę, to fakt. Niechaj więc porusza nas to i niech sprawi, że wyzujemy się z siebie zupełnie, a obleczemy się w Jezusa Chrystusa.

Kiedy Stany Zjednoczone, kraj wolności religijnej, zjednoczą się z papiestwem w celu naginania sumień ludzi do czczenia fałszywego sabatu, wszystkie kraje świata pójdą za tym przykładem. Nasz lud nawet w połowie nie ocknął się, by uczynić wszystko, co można uczynić w mocy zapewnionych nam środków, w celu ogłoszenia poselstwa przestrogi całemu światu. Należy zakładać nowe zbory, organizować nowe grupy. Niechaj światło jaśnieje we wszystkich krajach i wszystkim ludom.

Mam nadzieję, że brat Robinson zdobędzie wszystko, o co prosił, by rozwijać dzieło w Londynie, a siostra White otrzyma wszystko, o co prosi, aby zbudować zbór w Australii, jak również brat Chadwick zdobędzie wszystko, o co prosi, podobnie jak inni. Jak długo jeszcze to, co posiadamy, będzie się mogło na coś przydać, skoro nadchodzą plagi ostateczne? Ile wtedy będzie to warte? Co z tym zrobimy, gdy spadnie siedem plag ostatecznych? Na cóż wtedy się to zda?

Jednak rzecz w tym, że gdy będziemy naprawdę przekonani i staniemy twarzą w twarz z faktem, iż siedem plag ostatecznych naprawdę nadchodzi i że Pan przyjdzie zaraz potem – wtedy nasza wiara zostanie wystawiona na próbę. To sprawi, że damy z siebie wszystko. Jeśli ktoś naprawdę wierzy w to poselstwo, wówczas będzie to widoczne.

Będzie także dość środków. Ani trochę nie martwię się o środki. Jeśli ci adwentyści dnia siódmego, którzy posiadają środki, nie poświęcą się Panu i nie oddadzą mu ich, wtedy Pan znajdzie środki u innych. Powoła innych ludzi. Bracia i siostry, najgorszą rzeczą, jaka może się przydarzyć adwentystom dnia siódmego, którzy dysponują środkami, jest to, że Bóg ich pominie i znajdzie innych, którzy oddadzą mu to, o co ich poprosi. Adwentysta dnia siódmego pozostawiony samemu sobie będzie w najgorszym położeniu ze wszystkich ludzi na świecie. Nastał czas, gdy Bóg chce od nas wszystkiego, co mamy. Jeśli w to wierzymy, oddamy samych siebie i nasze środki do Jego dyspozycji. Jego dzieło szybko zostanie dokończone, a potem nie będą już potrzebne żadne materialne środki. Taka jest obecnie sytuacja.

Władza w naszym kraju pociągnęła za sobą inne narody, tak iż te odchodziły coraz dalej od papiestwa. Jednak teraz prowadzi wszystkich z powrotem do papiestwa. Papiestwo wie o tym. Wiedząc to, działa, aby to zachować i wtyka swoje – chciałem powiedzieć, że wtyka swoje palce ale nie całe ramiona w to i zaprzęga władze Stanów Zjednoczonych do realizacji swoich celów. Cały protestantyzm w Stanach Zjednoczonych i wszystko, czym są protestanckie Kościoły działające na rzecz prawa niedzielnego, to jedynie narzędzia w rękach papiestwa.

Jak wielu z was widziało przedstawienie zatytułowane „Punch and Judy”? [Wiele osób podniosło rękę do góry]. Te małe marionetki, które podskakują tu i tam, są zza kurtyny manipulowane przez lalkarzy. Nie widzicie tych ludzi. Te małe lalki podskakują tak, jak te protestanckie Kościoły dzisiaj w rękach papiestwa. Ono jest ukryte w cieniu, siedzi za kurtyną, pociąga za sznurki, porusza nimi. Ci protestanci w swojej ślepocie sądzą, że sami z siebie dokonują wielkich rzeczy ale są tylko marionetkami w rękach papiestwa, spełniającymi jego życzenia, wywierającymi wpływ na władzę tego kraju, a przez nią na cały świat.

Czas im to uświadomić. Jednak gdy dociera do nich poselstwo, które im to uświadamia, wówczas mówi im ono, że „Babilon upadł”, a oni muszą wyjść z Babilonu, aby uciec przed plagami, lecz gdy zostają wywołani z Babilonu, dokąd mają się udać? Cały świat jest opanowany przez papiestwo – z wyjątkiem poselstwa trzeciego anioła, dzięki Panu! Cały świat jest opanowany przez papiestwo i jego zasady. Ale gdy ludzie zostaną wywołani z Babilonu, dokąd jedynie będą mogli się udać? Do poselstwa trzeciego anioła takiego, jakie dał Bóg!

Bracia i siostry, żyjemy w najdonioślejszym okresie dziejów świata. O, poświęćmy się Bogu, jak przystało na ludzi żyjących w takich czasach!

Następnym razem przeczytam wam fragment z IV tomu Świadectw o tym, jak wielu kaznodziejów nawróci się do prawdy poselstwa trzeciego anioła, gdy stanie się ono „głośnym wołaniem”. Wielu kaznodziejów, którzy dzisiaj uważają, że działalność na rzecz prawa niedzielnego jest w porządku – nie widząc, co się za tym kryje – wycofa się z tego ruchu, kiedy papiestwo zacznie działać nieco bardziej otwarcie. Wówczas odetną się od tego zdecydowanie. Ale dokąd będą mogli się udać? Jedynie do poselstwa trzeciego anioła. Dzięki niech będą Panu! Powiadam wam, bracia i siostry, iż moc Boża dokona niebawem czegoś niebywałego. Obyśmy podporządkowali Mu wszystko bez reszty, aby mógł On działać!

Pozwólcie mi teraz przedstawić zamierzenia papiestwa, wyrażone jego własnymi słowami. Zacytuję z „New York Sun” z 11.07.1892 roku, a jeśli jest jakaś oficjalna katolicka gazeta w Stanach Zjednoczonych, to jest nią właśnie „New York Sun” – pamiętajcie o tym – nie żeby była nią oficjalnie, ale w gruncie rzeczy taką w rzeczywistości jest. „Sun” ma korespondenta w Rzymie, w Watykanie – księdza – nie pamiętam jego nazwiska. On nie podpisuje się swoim nazwiskiem, lecz pisze pod pseudonimem. Możecie być pewni, że jego doniesienia dla „Sun” z Rzymu są zawsze zgodne z prawdą. Zatem mogę powiedzieć, że „Sun” jest chyba bardziej reprezentatywna dla papiestwa i Kościoła Rzymskokatolickiego w naszym kraju, niż większość organów katolickich, może z wyjątkiem wydawanej gazety przez kardynała Gibbonsa. Zacytuję list napisany bezpośrednio przez korespondenta „Sun” z Rzymu ubiegłego lata. Zatytułowany został „The Papacy and Nationality, Pope Leo and the United States” (Papiestwo a narodowość, papież Leon, a Stany Zjednoczone). Po omówieniu poszczególnych klas w Kościele Rzymskokatolickim – biskupów, arcybiskupów itd. – tak mówi o ich zamierzeniach w Stanach Zjednoczonych:

„Jednak Leon XIII ma jeszcze wyższy cel. Jego apel o narodowe zjednoczenie jest oparty na tradycyjnej koncepcji Stolicy Apostolskiej.

„Według niego, Stany Zjednoczone wkroczyły w okres, gdy konieczne staje się połączenie wszystkich różnorodnych elementów w jeden jednorodny i nierozerwalny naród. Mężowie stanu zajmują się, zresztą bardzo słusznie, rozmaitymi siłami odśrodkowymi, które zagrażają rozpadowi republiki. Wrogowie próbują wykorzystać to ukryte zagrożenie, by oskarżać katolików z zagranicy o skłonność do tworzenia państwa w państwie. Dlatego też papież pragnie, by katolicy okazali się najbardziej oświeconymi i najbardziej poświęconymi pracownikami na rzecz narodowej jedności i politycznej asymilacji. Pewne zdarzenia rzuciły cień na lojalność niektórych obcych grup. Należy rozwiać wszelkie wątpliwości w tym względzie. Kościół zawsze umiejętnie współpracował ze wszystkimi ludźmi w dziele narodowej jedności. To Kościół ustanowił, dzięki staraniom papieży i biskupów, wielkie ciała polityczne i wielkie organizacje narodowe. Najbardziej zjednoczone rasy i najtrwalsze populacje, politycznie i narodowo, to te, które najgłębiej odczuwały pomocne działania papiestwa i Kościoła. Francja jest typowym przykładem tej historycznej zasady. We Włoszech w średniowieczu nie skorzystano z tego niezrównanego dobrodziejstwa, jako że zazdrosne państwo przeciwdziałało jednoczącemu działaniu Kościoła i rzymskich biskupów.

„Stany Zjednoczone odczuwają pilną potrzebę działania na rzecz wewnętrznego ujednolicenia. Stworzone z mozaiki ras i narodowości, chcą być jednym narodem, zbiorową jaźnią, silną i zjednoczoną. Co Kościół w przeszłości uczynił dla innych, to uczyni dla Stanów Zjednoczonych...

„Dlatego też Stolica Apostolska zachęca amerykańskie duchowieństwo, by zazdrośnie strzegło solidarności i działało na rzecz wymieszania wszystkich obcych i rodzimych elementów w jedną wielką narodową rodzinę. Amerykański Kościół jest i musi być obecnie dowodem, że chrześcijaństwo jest szkołą patriotyzmu i uczuć narodowych. Dzięki dalszemu wspieraniu tego dzieła zespolenia, Stany Zjednoczone osiągną wielkość i staną się dowodem, że religia i Kościół są twórcami politycznej i patriotycznej niepodległości.

„Jako że niebezpieczeństwo zagrażające Stanom Zjednoczonym polega na podziale republiki na odśrodkowe i wrogie partie, katolicy, dzięki współdziałaniu dla skupienia narodu, okażą się najlepszymi synami tej ziemi i obrońcami politycznej jedności. Papież przyniesie Amerykanom jako motto „E pluribus unum” („Jedność w mnogości)” odniesione do kwestii, o której mówimy.

„Wreszcie Leon XIII pragnie ujrzeć siłę w tej jedności. Jak wszyscy ludzie o przenikliwym umyśle, dostrzega w Stanach Zjednoczonych i ich młodym, rozwijającym się Kościele, źródło nowego życia dla Europejczyków. Pragnie, by Stany Zjednoczone były silne, aby Europa mogła odzyskać swą siłę idąc za ich przykładem.”

Powiadam wam, bracia i siostry, skoro sprawy zaszły tak daleko we władzach Stanów Zjednoczonych, iż papiestwo tak otwarcie może wyznaczać swoje cele i zamierzenia – to oznacza to, że sprawy zaszły naprawdę bardzo daleko. Papiestwo nie mówi otwarcie, póki nie jest pewne, że stoi na mocnym gruncie. Zawsze działa skrycie i potajemnie, póki nie nadejdzie czas, by się ujawnić ale nigdy nie ujawnia się, gdy nie jest pewne swego. A skoro sprawy w Stanach Zjednoczonych są pod kontrolą papiestwa do tego stopnia, iż papiestwo tak myśli i mówi o tym otwarcie do mieszkańców Stanów Zjednoczonych, to znaczy to, że sprawy przybrały obrót zadowalający dla papiestwa.

„Europa bacznie przygląda się Stanom Zjednoczonym. Pewne rzeczy mogą przerażać niektórych, lecz ogólny obraz jest zachęcający. Bryce, Claudio, Fanet, Carlies oraz inni historycy i publicyści świadczą o tym dobitnie. Dlatego też będziemy potrzebować autorów, którzy wypuszczą się na to pole dociekań: »Co możemy zapożyczyć i co powinniśmy zapożyczyć od Stanów Zjednoczonych w naszej organizacji społecznej, politycznej i kościelnej?«”

Do 1892 roku co mógł zapożyczyć jakikolwiek europejski naród czy jakikolwiek naród na świecie z władzy czy kościelnej organizacji Stanów Zjednoczonych? Nic. Co wspólnego miała władza w Stanach Zjednoczonych ze sprawami kościelnymi? Konstytucja absolutnie zakazywała takiego zaangażowania. Jednak teraz Konstytucja została odsunięta na bok, a papiestwo może zacząć sobie zadawać pytanie: „Co możemy zapożyczyć i co powinniśmy zapożyczyć od Stanów Zjednoczonych w naszej organizacji kościelnej?”. Przykład został dany, stało się. Stany Zjednoczone doszły do tego, że papiestwo może czerpać przykład ze Stanów Zjednoczonych i wpływać przez to na kościelną reorganizację w Europie i na całym świecie. I czyni to skwapliwie. Zapożycza i wykorzystuje to do własnych celów.

„Ze szczególnego punktu widzenia papieża, »jakie są przykłady, które dają nam amerykańscy katolicy?«. Problem jest trudny ale swoimi meandrami i niezwykłą złożonością przyciąga najsilniejsze i najbardziej dalekosiężne umysły.

„Odpowiedź na to pytanie zależy w wielkiej mierze od tego, jak rozwinie się przyszłość Stanów Zjednoczonych. Jeśli Stany Zjednoczone skutecznie rozwiążą liczne problemy, które wydają się nam bardzo trudne do rozwiązania, wówczas Europa pójdzie za ich przykładem, a to światło wyznaczy nowy etap nie tylko w historii Stanów Zjednocznych ale całej ludzkości. »Res vestra agitur« (»Wasze sprawy się dzieją«) – możemy rzec Amerykanom. Dlatego też ojciec święty, gorliwie zabiegający o pokój i siłę, współpracuje z zaangażowaniem w dziele zjednoczenia i rozwoju Stanów Zjednoczonych. Według niego Kościół powinien być wybranym tyglem, w którym ukształtują się rasy i zostaną wchłonięte do jednej rodziny. I to jest szczególny powód, dla którego pracuje on nad ułożeniem i połączeniem praw w kościelnych interesach, aby ten odległy człon chrześcijaństwa mógł wnieść nową krew w stary organizm.”

Bracia i siostry, czy ktokolwiek na świecie jest w stanie zamknąć oczy na to, co się dzieje i nie zauważyć tego? Dzieje się to przecież jawnie wobec wszystkich. Czy ktokolwiek może tego nie zauważyć? Czy na podstawie tego, co widzimy dzisiaj, możemy wiedzieć, co wkrótce się wydarzy?

Papiestwo nie tylko oznajmia swój cel ale szybko i odważnie przystępuje do jego realizacji. Co nam mówi fakt, iż niedawno ustanowiona została w tym kraju stała „nuncjatura apostolska”? Jego ekscelencja Satolli przybył tu jako osobisty reprezentant papieża, by asystować w otwarciu „World’s Fair” – dobry pretekst. Przybył rzekomo jakoby ze specjalną misją. Ale gdy przybył, zatrzymał się na jakiś czas jako delegat papieża. Jednak w samym Kościele katolickim ujawnił się pewien odłam, wypowiadający się jednoznacznie: „Nie chcemy go tutaj”, wtedy papież ustanowił go na stałe [nuncjuszem Watykanu przy rządzie USA]. Oto jak donosi o tym „New York Sun”:

„Rzym, 14 stycznia. Papież postanowił ustanowić stałą nuncjaturę apostolską w Stanach Zjednoczonych i mianował jego ekscelencję kardynała Satolliego jako pierwszego nuncjusza. Ta decyzja Watykanu wydaje się wystarczającą odpowiedzią na opozycję wobec jego ekscelencji kardynała Satolliego i jego misji.

„Kongregacja Nauki Wiary wyśle ks. F.Z. Rookera z dokumentami, uwierzytelniającymi nową władzę przekazaną jego ekscelencji kardynałowi Satolliemu jako stałemu nuncjuszowi.

„Papież Leon jest wielce zainteresowany sytuacją w Stanach Zjednoczonych i pragnie położyć kres kościelnym rozbieżnościom w tym kraju. Z tym zamiarem papież przygotowuje encyklikę dla amerykańskiego episkopatu, zalecającą zgodę i jedność.

„Waszyngton, 14 stycznia. Jego ekscelencja kardynał Satolli, papieski legat, otrzymał dzisiaj na Uniwersytecie Katolickim następujące przesłanie od dr. O’Connella, amerykańskiego sekretarza Kongregacji Doktryny Wiary, który towarzyszył kardynałowi Satolliemu w podróży do Stanów Zjednoczonych, a niedawno wrócił do Rzymu:

„Rzym, 14 stycznia 1893 roku

„Jego ekscelencja kardynał Satolli

„Nuncjatura apostolska zostaje na stałe ustanowiona w Stanach Zjednoczonych, a jego ekscelencja zostaje potwierdzony jako pierwszy legat.

O’Connell”.

„Przekazano także informację, że Ks. F.Z. Rookes z Albany został formalnie ustanowiony sekretarzem nuncjatury apostolskiej i wyjechał z Rzymu niewątpliwie zabierając ze sobą bullę papieską, ustanawiającą nuncjaturę i potwierdzającą władzę kardynała Satolliego”.

„St. Paul, 14 stycznia. Zapytany o ustanowienie nuncjatury apostolskiej w Stanach Zjednoczonych bp. Ireland powiedział: »Tak, stała nuncjatura apostolska została ustanowiona w Stanach Zjednoczonych, a kardynał Satolli został mianowany pierwszym legatem apostolskim. Wczoraj wieczorem w Rzymie wydano odpowiedni dekret. Otrzymałem bezpośredni telegram w tej sprawie ze Stolicy Apostolskiej. Jestem tym niezwykle uradowany. Spory dzielące od jakiegoś czasu amerykańskich katolików ustały i zapanował pokój.«

„Kardynał Satolli przybył do tego kraju jako papieski legat tymczasowy, co wskazuje na tymczasowy charakter jego misji i ograniczone uprawnienia. Natychmiast w pewnych kręgach dał się słyszeć sprzeciw wobec niego, zakwestionowano jego władzę i autorytet, zażądano jego odwołania, a jego misję uznano za nieudaną. Na tego rodzaju reakcje papież dał szybką i skuteczną odpowiedź. Oświadczył, że będziemy mieli stałą nuncjaturę apostolską w Stanach Zjednoczonych. Był tak zadowolony z działań dokonanych przez legata, iż w uznaniu zasług kardynała Satolliego, mianował go pierwszym legatem apostolskim w tym kraju.

„Leon XIII jest człowiekiem silnego charakteru – sprzeciw tylko wzmacnia jego zdecydowanie. Wszystko, co wydarzyło się od czasów przybycia kardynała Satolliego, świadczy wyraźnie o potrzebie reprezentanta papieża wyposażonego w ściśle określone i szerokie uprawnienia. Dla katolików Watykan jest najwyższym trybunałem ale Watykan jest daleko. Potrzeba reprezentanta Watykanu na miejscu, który w każdej chwili będzie mógł reagować na bieżące potrzeby. Jeśli ktoś chciał najskuteczniej uświadomić wszystkim potrzebę legata papieskiego w Ameryce, nie mógłby dowieść tego skuteczniej niż w ten sposób, w jaki to się stało. Należy dziękować Bogu za to, co się stało.

„Kościół Rzymskokatolicki w Ameryce jest teraz w pełni zorganizowany i przybrał szatę pełnej dojrzałości. Ma teraz na swoim terytorium najwyższą władzę – filię Sądu Apelacyjnego Stolicy Apostolskiej, wyposażoną w autorytet przez Watykan i zdolną do natychmiastowego działania. Jest to najwyższa władza lokalna amerykańskich katolików w tym wszystkim, do czego katolicy z dala od Watykaniu potrzebują władzy. Obok naszej energii i inspiracji, możemy we wszystkich naszych przedsięwzięciach liczyć na wskazówki i bodźce, tak bezpośrednie jak nigdy dotąd, ze strony suwerena Kościoła. Katolicy będą mogli sobie pełniej uświadamiać, co oznacza jedność Kościoła i papieska supremacja. Odległy autorytet z czasem staje się mglistą teorią czy pięknym ideałem, natomiast władza na miejscu jest żywą próbą. Jest próbą posłuszeństwa, a jednocześnie dodaje siły do właściwego postępowania.

„Jeśli chodzi o kraj, naród amerykański przyjmie tę nominację jako ważne wydarzenie religijne, zaś katolicy jako chwalebny etap w swojej historii i czynnik dodający nowej siły ich religijnemu życiu.

„Ponadto bliższe zapoznanie się z działaniami papiestwa będzie interesujące i pożyteczne, pomoże usunąć wiele dawnych uprzedzeń. Papiestwo ukaże się nam w nowym świetle, znakomicie harmonizującym z aspiracjami współczesnej demokracji i przyczyniającym się do wszystkiego, co użyteczne, dobre i wzniosłe we współczesnym rozwoju. Chmury niewiedzy spowijające dotąd tron Piotrowy, rozciągają się jedynie nad mglistą rzeką religijnych uprzedzeń i w ciemnych zakamarkach wąskich, zaślepionych umysłów.

„Nie ma ich w Watykanie. Dzisiaj najbardziej dalekosiężnym i postępowym umysłem na świecie jest papież Leon, człowiek o najłagodniejszym i najbardziej dobroczynnym sercu. Ani katolicy, ani protestanci w Stanach Zjednoczonych nie znają go dość dobrze. Obowiązkiem wszystkich, a zwłaszcza katolików, jest poznać go, przybliżyć się do niego i lojalnie iść za jego duchowym kierownictwem«”.

Są też inne rzeczy, które wydarzyły się w związku ze sprawami przeznaczania na Kościół publicznych pieniędzy. Kościół Rzymskokatolicki zgarnia obecnie niemal całą pulę, jako że metodyści, baptyści i episkopaliści odmówili przyjęcia pieniędzy od władz państwowych. Przywódcy Kościoła Prezbiteriańskiego starają się przekonać Kościół, by nie przyjmował żadnych pieniędzy od władz. Wkrótce zatem Kościół Rzymskokatolicki będzie miał wszystko dla siebie, całą dotację z publicznej kasy – niemal 400 tys. dolarów rocznie. Czy wtedy protestanci będą stali z boku i bez żadnego sprzeciwu pozwalali katolikom brać pieniądze? Jednak nawet gdyby chcieli protestować, nie na wiele się to zda. Jeśli zaprotestują, twierdząc, że to niekonstytucyjne, Kościół Rzymskokatolicki może po prostu odpowiedzieć:

„To jest chrześcijański naród. Sąd Najwyższy postanowił, że to jest chrześcijański naród. Aby tego dowieść, sąd zacytował dekret Ferdynanda i Izabeli, którzy byli jedynie katolikami i wysłali Kolumba, który był katolikiem, aby odkrył nowy świat, który należało przyprowadzić do Boga i chrześcijańskiej religii. Jedyną religią Ferdynanda, Izabeli i Kolumba była religia katolicka. Kiedy Sąd Najwyższy powołał się na dekret, by dowieść, że to jest chrześcijański naród, uznał tym samym, że jest to naród katolicki”. Takiego oto argumentu może użyć Kościół Rzymskokatolicki, a protestanci nie będą w stanie skutecznie z tym dyskutować. Protestanci nie mogą posługiwać się argumentem niekonstytucyjności, gdyż posłużyli się decyzją Sądu Najwyższego dla własnych interesów, domagając się ustawy niedzielnej. Przyjęli tę decyzję jako słuszną, a kiedy posłużyli się nią dla własnych celów, nie mogą się wycofać, gdy papiestwo w podobny sposób dąży do swoich celów. Złapali się w pułapkę tak skutecznie, iż nie mogą się z niej wydostać, a jedynym sposobem ocalenia byłoby dla nich pozwolić Panu Jezusowi Chrystusowi wydobyć ich z nieprawości przez poselstwo trzeciego anioła. Czy nie czas, żeby usłyszeli to poselstwo?

Katolicy przeprowadzili ostatnio kampanię w tej sprawie. Prezydent Harrison usiłował przez całą swoją kadencję położyć kres dotowaniu Kościołów. Kościół Rzymskokatolicki przeciwdziałał tym staraniom. Starał się nie dopuścić do nominowania go w Minneapolis ale to mu się nie powiodło. Kiedy nominowany został Cleveland, Kościół poparł go i Cleveland został wybrany. (* Zob. Sentinel Library, nr 53, s. 48–54).

Prezydent Harrison starał się położyć kres tym dotacjom ale nie był w stanie tego dokonać i musiał przyznać za pośrednictwem senatora Dawesa w Kongresie, że nie da się tego zrobić. Zatem jeśli nie było możliwe dokonanie tego przez administrację, która była temu absolutnie przeciwna, jak mogłoby się to stać za administracji, która to zapoczątkowała, która sprzyja temu i jest wspierana przez Kościół Rzymskokatolicki pod tym właśnie warunkiem?

A więc w czyich rękach dzisiaj jest władza w Stanach Zjednoczonych? W rękach Kościoła Rzymskokatolickiego – to on trzyma władzę i będzie ją trzymał wbrew wszystkim protestantom. Jednak nie dostałby jej, gdyby protestanci byli prawdziwie protestantami i nie oddali władzy w ręce Kościoła Rzymskokatolickiego. Fałszywy protestantyzm zdradził władzę w Stanach Zjednoczonych ustanowioną na Bożych zasadach, wydając ją w ręce papiestwa, gdzie pozostanie wbrew temu, co teraz protestanci będą chcieli z nią zrobić.

Oto słowa, będące fragmentem z niemieckiej gazety, a otrzymałem je dzisiaj od brata Conradiego. Dotyczą one chełpliwych oświadczeń Kościoła Rzymskokatolickiego w Niemczech. Niemcy są pierwszym protestanckim krajem w Europie. To jest fragment z katolickiej gazety, więc jest to katolickie stanowisko w tej kwestii.

„Katolicka gazeta w Niemczech otwarcie oświadcza, że wkrótce władza w Niemczech wróci w ręce wiary katolickiej. Kiedy dwa i pół miliona dolarów zostało wyasygnowanych przez rząd na budowę protestanckiej katedry w Berlinie, katolicy oświadczyli, że to nic nie szkodzi, bo wkrótce i tak katedra ta będzie katolicka”.

To wszystko dzieje się na oczach świata, a świat to widzi i czyta o tym. Bracia i siostry, czy Bóg nie dał nam słowa mówiącego na ten temat? Oto to słowo. W książce „Wielki Bój”, w rozdziale „Dążenie papiestwa”, na stronie 448 w.III lub 401 w.VIII czytamy: „Zadziwiająca jest przebiegłość i chytrość Kościoła katolickiego. On potrafi przewidzieć to, co nastąpi”. Skoro papiestwo, dzięki światłu danemu mu przez szatana i mądrości czerpanej z własnego doświadczenia w czynieniu zła, mądrości czerpanej z własnej historii, potrafi przewidzieć, co się wydarzy, to czy lud, do którego przemawia Bóg, nie powinien także wiedzieć, co ma się wydarzyć?!

Oto te właśnie wydarzenia są przed nami, a Słowo Boże mówi, że skoro ten Naród [USA] odwrócił się od zasad danych przez Boga, to tak, jak niegdyś swoim wpływem odprowadzał narody coraz dalej od papiestwa, tak teraz zacznie wieść je z powrotem do papiestwa. To doprowadzi papiestwo do zajęcia najwyższej pozycji, jaką miało w dziejach świata. A gdy zajmie tę pozycję, wtedy spełnią się słowa zapisane w Obj. 18,7: „Mówi w sercu swoim: Siedzę jak królowa, wdową nie jestem, a żałoby nie zaznam”.

Narody – z którymi papiestwo było w przeszłości „zaślubione” – od czasów napoleońskich jeden po drugim odchodziły i odchodziły, aż pozostało ono samotne, owdowiałe, nie mając ani jednego „męża” z tych, którzy byli z nim związani od dawna. Co wtedy? Oto największy naród, najmłodszy ze wszystkich, stoi przed światem w mocy swych zasad, ustanowionych dla niego przez Boga, prowadząc inne narody za sobą, wskutek czego papiestwo jest coraz bardziej opuszczone. Wtedy i z tego powodu papiestwo zarzuca swoją sieć właśnie na ten naród, by uwieść go, przyciągnąć go do siebie w celu uprawiania cudzołóstwa. Ten zamiar powiódł się dzięki odstępczemu protestantyzmowi. A teraz, gdy papiestwo podporządkowało sobie ten naród, odzyskuje wraz z nim wszystkie inne i tak się z tego cieszy, że nie omieszka się chełpić mając najlepsze widoki na przyszłość i gratulując sobie: „Siedzę jak królowa, wdową nie jestem, a żałoby nie zaznam”.

I co dalej? „Dlatego w jednym dniu przyjdą jego plagi, śmierć i boleść, i głód, i spłonie w ogniu; bo mocny jest Pan, Bóg, który go osądził” (Obj. 18,8).

Te wydarzenia i te działania, które papiestwo prowadzi obecnie, stawiają nas twarzą w twarz z sądami Boga nad narodami świata. Po tym, co się wydarzyło, możemy poznać, co nadchodzi. Czy nie czas, byśmy zaczęli mówić ludziom, którzy o tym nie wiedzą, jak wygląda rzeczywistość? Czy nie czas? Niektórzy mówią: Wydaje mi się, że nie mogę już więcej wygłaszać kazań czy wykładów o Stanach Zjednoczonych w proroctwie w taki sposób, jak czyniłem to do tej pory. Dzięki Panu! Dzięki Panu, że i wy nie możecie. Dzięki Panu, że wiecie, gdzie naprawdę są Stany Zjednoczone w proroctwie i nie możecie już posługiwać się starym sposobem przedstawiania tych zagadnień. Chcemy wiedzieć, gdzie są teraz Stany Zjednoczone w proroczej perspektywie. Ta wiedza jest nam potrzebna. Czy chcecie ją poznać? [Głosy z sali: Tak]. Czy inni ludzie mogą to poznać? Niewątpliwie tak, nawet jeśli nie uwierzą w to, co ma się wydarzyć. Jednak wtedy musieliby zaprzeczyć własnemu rozumowi i życiowemu doświadczeniu, by nie widzieć tego, co jest faktem.

„Dlatego w jednym dniu przyjdą jego plagi, śmierć i boleść, i głód, i spłonie w ogniu; bo mocny jest Pan, Bóg, który go osądził”. Ale jaki to ogień spali Babilon? „Objawi się ów niegodziwiec, którego Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego” (II Tes. 2,8). Dla grzechu „Bóg nasz jest ogniem trawiącym” (Hebr. 12,29). Dzięki niech będą Panu, że taki jest. Jednak, bracia i siostry, jest On także cudownym zbawieniem dla tych, którzy są wolni od niegodziwości. Pozwólmy Mu oczyścić nas od niegodziwości już teraz, abyśmy w dniu objawienia Jego chwały nie spłonęli ale zostali przemienieni w Jego podobieństwo w chwale. On tego właśnie pragnie. „I zapłaczą nad nim, i smucić się będą królowie ziemi, którzy z nim wszeteczeństwo uprawiali i rozkoszy zażywali, gdy ujrzą dym jego pożaru. Z dala stać będą ze strachu przed jego męką, mówiąc: Biada, biada tobie, miasto wielkie, Babilonie, miasto potężne, gdyż w jednej godzinie nastał twój sąd” (Obj. 18,9–10).

Nie wiem, czy ta „godzina” to czas wyrażony w proroczej symbolice, tzn. piętnaście rzeczywistych dni, czy też po prostu określony moment w dziejach. Tak czy inaczej, nie ma to teraz dla nas znaczenia. Ważne jest to, iż niewiele czasu dzieli nas od momentu, w którym papiestwo pogratuluje sobie, że wszystkie narody wróciły pod jego panowanie – od momentu, w którym wyroki Boże spadną na papiestwo i narody. Gdy to się stanie, lud Boży będzie wyzwolony.

Zatem, bracia i siostry, gdzie jesteśmy? Oto stoimy wobec szybko nadchodzących Bożych wyroków. Postępujmy stosownie do tego. Postępujmy tak, jakby te wyroki miały spaść już teraz.

Wykład 6

Dzisiaj chciałbym dokonać pewnego rodzaju podsumowania tego, o czym mówiliśmy w tym tygodniu, a potem przejść do kolejnego wykładu. Pierwszego wieczora po tym, jak przedstawiłem sprawozdanie z przesłuchania, od którego rozpoczęliśmy nasze studium – a było to we wtorek – zaczęliśmy nasze rozważania od trzech szczególnych punktów. W środę dodaliśmy trzy kolejne. Trzy punkty omówione pierwszego wieczora, jak pamiętacie, nie pozostawiają nam nic innego, jak głoszenie poselstwa trzeciego anioła w jego dosłownym brzmieniu. „Jeśli się kto pokłoni bestii i obrazowi jej, i jeśli weźmie piętno na czoło swoje albo na rękę swoją, i ten pić będzie z wina gniewu Bożego” (Obj. 14,9–10 BG). Słowa te same w sobie świadczą, że nadszedł czas, kiedy obraz bestii już powstał, a piętno bestii ma być przyjmowane, jako że ostrzeżenie jest skierowane przeciwko oddawaniu czci bestii i jej obrazowi oraz przyjęciu znamienia lub piętna na czoło lub rękę.

Pierwszy z trzech punktów dotyczył tego, iż jesteśmy obecnie zmuszeni zaprzestać działalności, jaką prowadziliśmy dotąd, a w kwestii poselstwa trzeciego anioła jesteśmy ograniczeni wyłącznie do głoszenia tego przesłania w jego dosłownym brzmieniu. Po drugie, obraz bestii został uczyniony, co oznacza, że cała ziemska władza znalazła się w rękach wroga poselstwa trzeciego anioła i dzieła Bożego, a więc może on posłużyć się tą władzą przeciwko ludowi Bożemu i dziełu Bożemu, czego nie omieszka wykorzystać. Zatem ktokolwiek stoi po stronie Boga, musi posiadać większą moc niż moc całego świata. Trzeci punkt zaś mówił o tym, że cytując czwarte przykazanie w Ustawie i interpretując je tak, by oznaczało ono pierwszy dzień tygodnia, powszechnie zwany niedzielą, tym samym stawiając niedzielę w miejscu Sabatu z czwartego przykazania, Kościoły protestanckie w naszym kraju, przy pomocy władzy państwowej, uchyliły Prawo Boże w takim stopniu, w jakim może to uczynić ziemska władza, czym upodobniły się do pierwotnego papieskiego odstępstwa, jednocząc się z władzą w celu dokonania tego, czego niegdyś dokonało papiestwo. A gdy to zostało dokonane, Bóg przekazał nam takie oto słowa: „Już czas, PANIE, abyś działał, bo naruszono twoje prawo” (Ps. 119,126 UBG). To przywodzi kolejną myśl, że skoro cała moc ziemi zwrócona jest przeciwko Bogu i Jego Sabatowi oraz Jego ludowi, który zachowuje Sobotę, to lud ten, aby wytrwać, musi posiąść moc większą niż cała moc ziemi. I to właśnie prowadzi nas do tego wersetu: „Już czas, PANIE, abyś działał, bo naruszono twoje prawo”. Dlatego potrzebujemy mocy Bożej. Codziennie powinniśmy kierować do Boga tę modlitwę: „Panie, czas, byś działał; my nie możemy już nic więcej uczynić”.

Następnie pierwszym punktem w kolejnym wykładzie było to, że poselstwo to jest dane w świetle faktu, iż plagi wkrótce mają spaść na tych, którzy odrzucają ostrzeżenie: „Jeśli ktoś odda pokłon bestii i jej wizerunkowi i przyjmie znamię na czoło lub na rękę; Ten również będzie pił z wina zapalczywości Boga” (Obj. 14,9–10 UBG). Pierwsza plaga zostanie wylana na tych, którzy przyjęli znamię bestii, zaś podczas szóstej plagi królowie ziemi zgromadzą się na bitwę w wielkim dniu Boga wszechmogącego. W czasie tej bitwy nastąpi przyjście Pana i koniec świata. „A siódmy wylał czaszę swoją w powietrze; i rozległ się ze świątyni od tronu donośny głos mówiący: Stało się. I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie” (Obj. 16,17–18).

Kolejny punkt dotyczył tego, iż w dziejach narodów, które przeminęły, działo się tak dlatego, że naród zaprzestawał szukania Pana i odwracał się od Boga, by nastawić się przeciwko Bogu; wtedy nie było już dla niego miejsca na świecie. Jedyne, co mogło później nastąpić, to upadek. Jeśli władza tego kraju dopuściła się takiej rzeczy, jedynym skutkiem może być upadek.

Przy okazji przeglądałem dzisiaj po południu „Special Testimonies” i tam znalazłem fragment tak wyraziście podkreślający tę kwestię, iż pozwolę sobie go przeczytać. Znajduje się on na 16 stronie „Special Testimony to Ministers and Conference Committees”. Oto on:

„Chrześcijański świat przyjął dziecko papiestwa, wykarmił je i wychował, wypierając się przy tym Boga przez odrzucenie Jego pomnika [stworzenia] i ustanowienie konkurencyjnego dnia odpoczynku.”

Kiedy to się stało? Stało się to wtedy, gdy usunięto Jego pomnik – wyparto się Boga odrzucając Jego pomnik i ustanawiając fałszywy dzień odpoczynku. A teraz słowa, które czytaliśmy już wcześniej:

„Boży pomnik został zburzony, a na jego miejsce wzniesiono przed światem fałszywy sabat.”

Zostało to dokonane przez Kościoły, które pozyskały władze, by swoim działaniom nadać mocy prawnej. Do czego doprowadziły ten kraj odstępcze Kościoły protestanckie, działające na terenie Stanów Zjednoczonych? Do wyparcia się Boga. Gdy Belsazar wyparł się Boga, używając podczas pijackiej uczty świętych naczyń, zrabowanych z domu Bożego, nie było już miejsca dla jego władzy w świecie. Obecna władza doszła do tego samego punktu, przypieczętowując swój upadek. Zaś upadek tego narodu będzie upadkiem świata, gdyż wpływ tego narodu obejmuje cały świat, zaś upadek ten nastąpi przy powtórnym przyjściu Pana, jako że wydarzenie to zostało porównane do wielkiej bitwy, którą narody będą próbowały stoczyć z przychodzącym Chrystusem. I oto stoimy wobec takich wydarzeń.

Kolejnym punktem było to, iż odstępczy Kościół żydowski połączył się z cesarzem, aby pozbyć się Pana. Odstępczy Kościół Rzymskokatolicki połączył się z „cesarzem”, by pozbyć się sabatu Pańskiego, a obecnie odstępcze Kościoły także połączyły się z cesarzem, by pozbyć się sabatu Pańskiego. Jedynym, co Bóg mógł zrobić dla odstępczego Kościoła żydowskiego, kiedy ten przyłączył się do cesarza, to wydać go na zniszczenie. Jednak zanim to uczynił, wywołał z niego tych, którzy należeli do Pana. Kościół żydowski był jednocześnie Kościołem i narodem, zatem jego upadek stanowił lekcję zarówno dla Kościołów, jak i narodów. Żydowski naród i żydowski Kościół jednocześnie odwróciły się od Boga. Gdy żydowski Kościół usunął Boga, to samo uczynił żydowski naród. Gdy to się stało, naród został wydany na zagładę, a wraz z nim Kościół. Zatem skutek był taki sam dla Kościoła jak i narodu – totalny upadek.

Kiedy Kościół Rzymskokatolicki poszedł tą samą drogą, doprowadziło to do ruiny imperium rzymskiego, a gdy nasz naród poszedł tą samą drogą, pozostaje mu już tylko upadek, a upadek tego narodu jest także upadkiem Kościoła. Jednak zanim nastąpi upadek, ogłoszone zostanie poselstwo: „Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające” (Obj. 18,5).

Ostatniego wieczora mówiliśmy o tym, że papiestwo działa, by objąć wszystkie narody swoim wpływem, a gdy to osiągnie, będzie sobie gratulować, mówiąc: „Siedzę jak królowa, wdową nie jestem, a żałoby nie zaznam” (Obj. 18,7). A co przyjdzie potem? Plagi.

Wtedy z naszym narodem stanie się to samo, co stało się z wszystkimi narodami, które odwróciły się od Boga. Znaleźliśmy się w wirze wydarzeń prowadzących do tego. Wkrótce z tym narodem stanie się to, co stało się z innymi narodami, które zapomniały o Bogu.

Zanim nastąpi koniec świata, mamy siedem szczególnych punktów, z których każdy prowadzi nas do wydarzeń związanych z poselstwem trzeciego anioła, które ma ocalić ludzi, gotowych przyjąć zbawienie. Nie są to żadne wymysły – ani jeden z nich nie jest oparty na teorii. Wszystkie są prostymi konsekwencjami zdarzeń, wiadomych wszystkim na świecie. Od tego tekstu, między innymi, zaczęliśmy: „Ludzie, którzy już teraz wiedzą, co ma przyjść, dzięki temu, co zostało nam przekazane, nie będą dłużej ufać ludzkim wymysłom ale będą odczuwać potrzebę uznania i przyjęcia Ducha Świętego oraz przedstawienia Go innym” (E.G. White, The Home Missionary, 1.11.1893). Zatem, podczas tych wykładów przedstawiam jedynie to, co jest dla nas jawne oraz to, co wkrótce ma się wydarzyć, bo wydarzyć się musi. Nie ma ucieczki przed tym, co wszyscy na świecie mogą i muszą zobaczyć na własne oczy, bez względu na to, czy tego chcą, czy nie. Nieważne, czy wierzą czy też nie wierzą w to, co ma nastąpić – nie mogą zaprzeczyć temu, co widzą. Nie ma dla nich innej ucieczki jak ku poselstwu trzeciego anioła.

Pójdźmy nieco dalej w tym kierunku, zwracając szczególną uwagę na to, co dotyczy nas. Stwierdziliśmy, że prawie cała władza na ziemi jest już pod wpływem papiestwa. Widzicie, że tak jest. Ale kto kieruje papiestwem? Kto działa przeciwko Kościołowi Bożemu? Szatan. Przez kogo działał w czasach, gdy Chrystus był na ziemi? Przez smoka. Przez kogo działał w czasach, gdy Kościół Boży był na pustyni? Przez bestię. A przez kogo działa przeciwko ostatkom? Przez obraz bestii. To są trzy narzędzia, przez które toczy on wojnę przeciwko Kościołowi Bożemu od narodzenia Chrystusa aż do końca świata.

Zatem wszelka władza na ziemi jest w rękach szatana i on skieruje ją przeciwko Bożemu Kościołowi. Jak wiele czasu upłynie aż spełni się ten werset, w którym jest napisane, że szatan działa z całą mocą? Przecież już ją ma, czyż nie? Prawie cała władza na ziemi, w sferze, w której przebywa szatan, oraz cała władza w świecie jest teraz w jego rękach. On będzie działał z całą mocą. „A ów niegodziwiec przyjdzie za sprawą szatana z wszelką mocą, wśród znaków i rzekomych cudów” (II Tes. 2,9). W jakim celu ma tę moc? Czy nie po to, aby jej użyć? Nie sądźcie, że długo pozostanie bezczynny, zwłaszcza gdy lud Boży woła do Boga i poświęca się Mu. To doprowadza szatana do wściekłości, iż są tacy, którzy zachowują Boże przykazania i wśród których manifestuje się świadectwo Jezusa Chrystusa.

Tak więc ma on władzę w swych rękach, aby użyć jej przeciwko Kościołowi Bożemu, przeciwko Bogu, Jego sabatowi i tym, którzy czczą Pana i Jego Sabat, gdyż jest on znakiem ich przynależności do Pana.

Zatem powtarzam jeszcze raz, iż każdy, kto pragnie być wierny Bogu, musi być Mu wierny wobec całej władzy, jaka jest na świecie – po prostu wszelkiego rodzaju władzy znanej światu. Tak więc, bracia i siostry, teraz musimy zdecydować, czy chcemy iść dalej czy nie. Musimy zdecydować, czy idziemy dalej, czy zatrzymamy się tu, gdzie jesteśmy. Jak pewne jest to, że mamy się trzymać swojego wyznania, tak pewne jest, że jeśli postanowimy stać po stronie Prawa Bożego i wierności naszemu wyznaniu, to musimy zdecydować o tym wobec całej władzy znanej światu, władzy będącej w użyciu i posiadaniu szatana. Musimy więc dochować wierności Bogu i Jego Prawu nie zabiegając o żadne ziemskie poparcie czy ochronę. Czy nie przystoi tym, którzy opowiadają się za Prawem Bożym, by byli zależni wyłącznie od Boga, gdyż poza Nim nie ma dla nich żadnego pewnego oparcia pod słońcem?

Musimy ostrzec ludzi na całym świecie przed tą mocą i jej działaniem oraz odciągnąć ich od niej ku Bogu. Czy mogę to uczynić z mocą, jeśli popadłem w jakąś zależność od świata lub zeświecczenia? [Głosy z sali: Nie]. Jeśli miałbym mieć udział w światowym duchu, usposobieniu świata i jego skłonnościach, to jak mógłbym ostrzegać ludzi i wzywać, aby zupełnie odłączyli się od świata? Skąd miałbym wziąć siłę w moich słowach, by tego dokonać? Czy możecie mi na to odpowiedzieć? Czy możecie powiedzieć, jak mielibyście tego dokonać? Nieważne, czy jesteście kaznodziejami czy nie – jeśli jesteście adwentystami dnia siódmego, czy choćby tylko wyznawcami Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego – nie musicie być kaznodziejami; wystarczy, że jesteście adwentystami dnia siódmego, byście mogli odpowiedzieć na to pytanie. Chcę wiedzieć, jak możecie składać wyznanie wiary warte cokolwiek lub posiadać jakąkolwiek moc wobec ludzi tego świata, jeśli jesteście w jakiś sposób związani ze światem – duchem, umysłem, myślami, pragnieniami i skłonnościami? Otóż nie możecie. Wystarczy cienkie jak włos powiązanie ze światem, a utracicie całą moc, jaką musi posiadać wezwanie, które ostrzeże ludzkość przed złem światowej władzy, aby ci, którzy usłuchają, zupełnie odłączyli się od niej.

Tak więc, bracia, jeśli od tej pory w naszym poselstwie ma być zawarta jakaś moc, to co musimy zrobić? Musimy się odciąć od wszystkiego, co zna ten świat. Czy jesteście na to gotowi? Nie wystarczy zapytać, czy jesteście gotowi. Chcę zapytać: czy to uczyniliście? Czy to jest zrobione? [Głosy z sali: Tak].

Brat Porter jakiś czas temu przeczytał piękny opis o tym, jak prorokini szukała wzrokiem tych, którzy przekazywali to poselstwo ale ona patrzyła zbyt nisko. Anioł powiedział: „Spójrz wyżej”. Dzięki Panu, oni są ponad światem. Należą do tamtej sfery. Ponad światem, na fundamencie, który Bóg ustanowił dla nich, aby po nim chodzili. A każdy, kto jest tak nisko, że trzeba patrzeć na świat, aby go zobaczyć, nie może głosić poselstwa trzeciego anioła. Musimy być ponad światem. Zatem, bracia i siostry, odetnijmy się od świata.

Tak więc, bracia i siostry, nadszedł czas jak nigdy przedtem na tym świecie, kiedy musimy odłączyć się od świata. Jezus mówi: „Ja was wybrałem ze świata” (Jan 15,19). Oto On nas wybrał. Pozwólmy Mu ordynować nas do dzieła, które ma dla nas, a dziełem tym jest nieść Słowo Boże wbrew całej władzy znanej światu i odłączać ludzi od świata; tak zupełnie odłączać ich dla Boga, aby całkowicie odrzucili władzę tego świata i wszelkie z nią powiązania.

To znowu prowadzi nas do potrzeby poświęcenia – czyż nie tak? Dzięki niech będą Panu, że tak jest. Nie możemy wytrwać przy poselstwie trzeciego anioła, nie możemy w nim się ostać, nie możemy mieć jego ducha ani prowadzić jego dzieła, jeśli się nie poświęcimy.

A teraz kolejna rzecz. Ludzie, którzy trwają przy Prawie Bożym, nie będą cieszyć się uznaniem w oczach opinii publicznej. O nie! Nie będą chwaleni ani lubiani, nie będą mile widziani ani popularni, ani pożądani. Przeciwnie. Przeczytam krótki fragment na ten temat z książki E.G. White, Wielki Bój, s. 408–409 wyd. VIII:

„Wtedy wielki oszust wmówi ludziom, że to ci, którzy służą Bogu są powodem tych nieszczęść. Ta grupa, która spowodowała niezadowolenie niebios, obwini o wszystkie swoje dolegliwości tych, których posłuszeństwo wobec Prawa Bożego jest stałym wyrzutem dla przestępców Dekalogu. Zwolennicy szatana będą twierdzić, że ludzie obrażają Boga przez lekceważenie niedzieli, że grzech ten spowodował nieszczęścia, które nie ustaną, dopóki nie będzie się rygorystycznie przestrzegać święcenia niedzieli i że ci, którzy uznają wymagania czwartego przykazania, tym samym pozbawiając szacunku niedzielę, czynią zamieszanie w społeczeństwie oraz przeszkadzają ludziom w zdobyciu łaski Bożej i osiągnięciu doczesnego dobrobytu. W ten sam sposób i z tych samych powodów powtórzone zostanie oskarżenie, skierowane kiedyś przeciwko słudze Bożemu: »Gdy Achab zobaczył Eliasza, rzekł Achab do niego: Czy to ty jesteś, sprawco nieszczęść w Izraelu? A on odpowiedział: Nie ja sprowadziłem nieszczęście na Izraela, lecz ty i ród twojego ojca przez to, że zaniedbaliście przykazania Pana, a ty poszedłeś za Baalami« (I Kól. 18,17–18). Gdy fałszywe oskarżenie roznieci w ludziach gniew, postąpią oni z posłami Bożymi tak samo, jak Izrael postąpił z Eliaszem.”

I dalej na stronie 409:

„Ludzie, zachowujący biblijny dzień odpoczynku, zostaną oskarżeni o to, że są wrogami prawa i porządku, oskarżeni o łamanie moralnych praw społeczeństwa, a także o to, że powodują anarchię i zepsucie oraz są powodem kary Bożej nawiedzającej ziemię. Sumienność tych osób uważana będzie za sprzeciwianie się, upór i znieważanie władzy. Oskarżeni zostaną o wrogość wobec rządu. Kaznodzieje, którzy zaprzeczają niezmiennej mocy Prawa, będą nauczać z ambon o obowiązku posłuszeństwa względem władz, jako ustanowionych przez Boga. W sądach i siedzibach rządu będzie się fałszywie przedstawiać i potępiać tych, którzy zachowują przykazania. Słowa oskarżonych będą przekręcane, a motywy ich postępowania zniekształcane”.

W 5 tomie Testimonies for the Church, s. 452 czytam Świadectwo, które zostało dane w roku 1885 – przed siedmioma laty:

„Gdy ludzie śpią, szatan aktywnie układa sprawy tak, aby lud Pański nie dostąpił ani miłosierdzia ani sprawiedliwości”.

Jakże moglibyśmy liczyć na jakąkolwiek sprawiedliwość czy miłosierdzie, skoro wszystkie siły rządowe na całej ziemi znajdują się w rękach papiestwa i są kontrolowane przez szatana? Jak w ogóle możecie spodziewać się sprawiedliwości? Jak możecie liczyć na sprawiedliwość, skoro wszystkie ziemskie potęgi skierowane są przez szatana przeciwko ludowi Bożemu? Nie będzie żadnej sprawiedliwości; nie liczmy na nią. Wszystko to razem prowadzi nas do tego momentu, w którym będziemy tak zupełnie odcięci od świata, że nawet nie będziemy liczyć na jakąkolwiek sprawiedliwość czy miłosierdzie. Jedyne, czego doznamy, to miłosierdzia Bożego, które przyjdzie wbrew woli świata. Kiedy znajdziemy się w sytuacji, w której jedynym miłosierdziem jakiego będziemy mogli spodziewać się na ziemi jest to, które Bóg pozyska dla nas w sercach ludzi, wtedy na kim będziemy mogli polegać? Jedynie na Bogu!

Nikt nie będzie się cackał z nami. A skoro tak, oznacza to, że pojawi się i rozprzestrzeni wszelki rodzaj zarzutów pod naszym adresem. Chciałbym wiedzieć, czy ktokolwiek z tych, którzy tak bardzo dbają o to, co ludzie o nich powiedzą, którzy tak bardzo troszczą się i polegają na swojej reputacji, będzie niewzruszenie trwać w wierności poselstwu trzeciego anioła i uczestniczyć w dziele tego poselstwa? Niestety nie będzie mógł się ostać. Jednak dzięki niech będą Panu; Bóg ma dla nas coś znacznie lepszego, na czym możemy polegać, a mianowicie: charakter. Nie zapominajmy o tym, że Jezus – będący dla nas przykładem na tym świecie – „ogołocił samego siebie” (Filip. 2,7 UBG) lub „wyniszczył samego siebie” (BG), a przekład KJV podaje dosłownie jako: „pozbawił siebie reputacji”.

Tak więc jasne jest, że ludzie, którzy mają głosić poselstwo trzeciego anioła i dochować wierności Bogu w świecie, aby to czynić, muszą mieć baczenie wyłącznie na charakter a nie na reputację, jako że kwestia reputacji w ich przypadku nawet nie wchodzi w rachubę. Żadne pytanie w kwestii tego, co o nas ludzie myślą czy mówią, nie powinno nigdy już być brane przez nas pod uwagę. Nigdy! Bowiem człowieka nie zbawia reputacja. Jeśli ktoś przywiązuje jakiekolwiek znaczenie do reputacji, jeśli w ogóle przychodzi mu to na myśl, niech lepiej da sobie spokój z chrześcijaństwem, bo o ile wytrwa przy poselstwie trzeciego anioła, nie będzie się cieszył żadnym uznaniem w świecie.

Zatem teraz, dziś wieczór, drodzy bracia i siostry, czyż nie przyszedł czas na porzucenie wszelkiego tego typu myślenia? Bo czyniąc tak, ulżycie swym braciom. Jeśli jednak zamierzacie pójść na kompromis ze światem, lepiej uczyńcie to teraz, ponieważ im dalej zajdziecie, tym większą trudność sprawicie swoim braciom i siostrom. O ile zatem nie zamierzacie pójść dalej tą prostą drogą, zatrzymajcie się dziś w miejscu, zwrócie się w innym kierunku i dajcie sobie w ogóle spokój; a tych, którzy chcą podążać tą prostą drogą zostawcie wolnymi. Dotarliśmy do rozstaju dróg, zatem niech każdy zadecyduje, nie polegając na niczym co pochodzi z tego świata, że żaden światowy punkt widzenia, w ogóle nie powinien być brany pod uwagę. Żadna kwestia jakiejkolwiek reputacji czy też tego, co o nas mogą pomyśleć ludzie, nie może być kiedykolwiek brana pod uwagę. Kiedy wszystkie moce świata powstaną przeciwko tym, którzy trwają wiernie przy Bogu, wtedy charakter Jezusa Chrystusa będzie wart dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy więcej niż reputacje, jakie ktokolwiek i kiedykolwiek mógłby zaoferować.

Choć reputacja uchodzi za wielką wartość w oczach świata, to jednak u Boga nie ma żadnego znaczenia. Reputacja to wszystko, co ma do zaoferowania szatan. Tylko na tym może budować. To, jakże często cytowane oświadczenie, brzmi prawdziwie w ustach człowieka, któremu przypisał je autor opowiadania: „Najdroższym skarbem, jaki może posiąść śmiertelnik, jest niesplamiona reputacja”. A gdy ją utracił, biadał wielce zasmucony, wołając: „Och, moja reputacja, moja reputacja! Utraciłem moją reputację”. Gdy ją utracił, oczywiście nie pozostało mu nic, na czym mógłby się oprzeć. Był skończony. Otóż nie miał charakteru ale tylko reputację, na której polegał. To oświadczenie było prawdziwe w ustach postaci, której zostało przypisane przez autora ale w rzeczywistości jest ono kłamstwem. Podkreślam, jest kłamstwem. Najcenniejszym skarbem śmiertelnika nie jest niesplamiona reputacja, lecz najcenniejszym skarbem śmiertelnych i nieśmiertelnych jest niesplamiony charakter, a jedynym, niesplamionym charakterem, jaki kiedykolwiek istniał na świecie, jest charakter Jezusa Chrystusa. I oto On obdarza tym charakterem was i mnie jako darem z łaski Tego, który ten charakter ukształtował.

Tak więc, bracia i siostry, darujmy sobie wszelkie kwestie, związane z reputacją, bo nie warto o tym mówić. Opinia jest niepewna, podczas gdy charakter jest tak trwały, jak wieczność. Nie mówmy więc o opinii, ale miejmy charakter. Miejmy charakter, który uczyni nas gotowymi na sąd. Jeśli wówczas szatanowi uda się rozpowszechnić o nas nawet najgorszą opinię, jaką zdoła wymyślić, dziękujmy Panu, że mamy charakter, który ostoi się na sądzie. Wtedy będziemy mogli się pożegnać ze światem i z rozpowszechnioną o nas opinią. W Jezusie Chrystusie mamy coś lepszego.

To nie wszystko. Jest jeszcze inna strona zagadnienia. Nadchodzi czas, kiedy wszyscy, którzy opowiedzieli się za poselstwem trzeciego anioła, Sabatem Pańskim i trwają wiernie przy nim, nie będą mogli nawet kupować ani sprzedawać na tym świecie. Tak więc każdy, kto uważa się za adwentystę dnia siódmego, kto zna poselstwo trzeciego anioła, musi postanowić już teraz, czy będzie trwał przy tym poselstwie wbrew wszystkiemu, nawet za cenę utraty tego wszystkiego, co posiada na tym świecie.

Żadne kwestie, żadne kalkulacje związane z dobrami materialnymi, interesami na tym świecie, nie mogą wchodzić w rachubę gdy rozważamy dzieło, które jest teraz przed nami. Od tej pory, tego rodzaju kwestie nie mogą być brane pod uwagę przez żadnego adwentystę dnia siódmego. Jeśli ktoś próbuje tak kalkulować, to lepiej niech się wycofa od razu, bo jeśli opowiadam się za Sabatem, a jednocześnie zastanawiam się jak bardzo chcę się wzbogacić i jakie interesy przyniosą największe zyski, ile mogę stracić z jakiegoś powodu, a ile zyskać z innego, to powinienem raczej zająć się wyłącznie pomnażaniem majątku i dać sobie spokój z innymi sprawami. Ale co stanie się z interesami i bogactwem, o które zabiegam? Ulegnie zupełnemu zniszczeniu. Zatem, jeśli cokolwiek wiąże mnie z tymi rzeczami, to dokąd pójdę gdy to wszystko ulegnie zniszczeniu? Oczywiście, pójdę razem z nimi. Przypuśćmy, że to powiązanie jest tak nikłe, jak jedwabna nić – czy to pociągnie mnie za sobą? Tak! Zatem, bracia i siostry, czas się od tego odciąć. Znowu dochodzimy do rozstaju dróg.

Odtąd każdy, kto stoi wiernie przy poselstwie trzeciego anioła, musi i będzie to czynił bez żadnych kalkulacji dotyczących zysków, pieniędzy czy dóbr materialnych ani czegokolwiek w tym rodzaju, a to wszystko nie będzie miało żadnego wpływu na jego postępowanie w kwestii poselstwa trzeciego anioła. Tak jest; tak to wygląda. Czytamy bowiem, że: „nikt nie może kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia – imienia bestii lub liczby jej imienia” (Obj. 13,17), „jeśli kto wielbi Bestię, i obraz jej, i bierze sobie jej znamię na czoło lub rękę” (Obj. 14,9). Nie musi nawet w to wierzyć. Prawo mówi: „Świętuj niedzielę”, a jeśli ktoś to czyni, co wówczas? Idzie na kompromis z szatanem i przyjmuje piętno szatana zamiast znaku Chrystusa. Stawia szatana ponad Chrystusem i jest posłuszny władzy świata, zamiast słowom Chrystusa. A ile władzy świata potrzebuje ów człowiek, aby być zbawionym?

Człowiek, który idzie na kompromis z prawami niedzielnymi w takim stopniu, iż zaprzestaje pracy w niedzielę, zachowuje ją jako dzień odpoczynku lub nawet przyznaje, iż też jest dniem świętym, stawia szatana ponad Chrystusem. Przyjmuje postawę zależności od ziemskiej władzy; a w czyich rękach jest ta władza? W rękach szatana. Zatem, czy stosownie do swojej postawy i postępowania, nie jest on zależny od szatana zamiast od Chrystusa? Czy ci dwaj są partnerami? Przenigdy. Zatem, bracia i siostry, nie dopuszczajmy szatana do partnerstwa z Chrystusem. Nikt, kto jest wierny poselstwu trzeciego anioła, nie pozwoli szatanowi na takie partnerstwo.

Czyż Sobota nie jest znakiem tego, kim Bóg jest dla człowieka? Czy nie jest znakiem prawdziwego Boga i czy Bóg nie jest taki, jaki jest? Czy zatem Sabat nie jest znakiem Boga takiego, jakim jest On w rzeczywistości? Skoro więc Sabat jest znakiem tego, kim jest Bóg i jaki On jest, to jaki On jest? On jest Panem, Bogiem miłosiernym i łaskawym, cierpliwym i pełnym dobroci oraz prawdy, dochowującym miłosierdzia dla tysięcy, przebaczającym winę i występek, i grzech. On jest naszym życiem.

Dobrze. Zatem Sabat jest znakiem tego, kim jest Bóg dla człowieka wierzącego w Niego. Ale gdzie znajdujemy Boga? Gdzie człowiek może jedynie znaleźć Boga? W Jezusie Chrystusie. „Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić” (Łuk. 10,22). Zatem dla nas Chrystus jest Bogiem. Dla tak pojmowanego świata i wszystkich inteligentnych stworzeń Chrystus jest Bogiem. Tak więc czy Sabat nie jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla człowieka? Gdy więc święcimy Sabat, jest on znakiem tego, kim Chrystus jest dla nas. Wobec tego wydaje mi się, że zachowywanie niedzieli ze względu na ziemskie prawo jest jednoznaczne z przyznaniem, że niedziela jest dla mnie tym samym, co sobota, a co za tym idzie, szatan jest dla mnie tym samym, co Chrystus. A skoro tak, to znaczy, że Chrystus nie znaczy dla mnie zbyt wiele. Skoro zaś Chrystus znaczy dla mnie tak niewiele, iż znak władzy papiestwa, który jest jedynie znakiem władzy szatana, stawiam na równi ze znakiem tego, kim jest dla mnie Chrystus, wówczas Chrystus jest dla mnie nikim. A przecież jeśli Chrystus nie jest wszystkim, to kim On jest? „On jest wszystkim we wszystkim”. Jeśli On nie jest dla mnie wszystkim, to kim jest dla mnie? Niczym. Bracia i siostry, to prowadzi nas znowu do faktu, że teraz mamy się opowiedzieć za tym znakiem wbrew wszelkim ziemskim względom.

Ale to jeszcze nie wszystko. Jest kolejna myśl w tym wersecie: „I pozwolono jej tchnąć ducha w wizerunek bestii, tak żeby przemówił wizerunek bestii i sprawił, że ci, którzy nie oddali pokłonu wizerunkowi bestii, zostali zabici.” (Obj. 13,15 UBG).

Tak więc przyjdzie czas, że ten, kto trwa wiernie przy poselstwie trzeciego anioła, zostanie skazany na śmierć – zostanie przez ziemskie władze, w których mocy pozostaje, uznany za niegodnego, aby żyć. Zatem, czy jakiekolwiek egzystencjalne kwestie wchodzą teraz w rachubę? Bracia i siostry, czy mogą się one liczyć? Czy ktokolwiek powinien ważyć, ile warte jest jego życie teraz i kalkulować w kontekście poselstwa trzeciego anioła, zastanawiając się czy go usłuchać i pójść za nim? Dlaczego nie miałby go odrzucić już teraz? Faktem jest, potwierdzonym tutaj, że jeśli opowiem się za tym poselstwom, to zostanę uznany za niegodnego, by żyć. A więc jeśli mamy zamiar ważyć tę kwestię, to możemy się zatrzymać już teraz i dać sobie z tym spokój.

A czyż nie wiecie, że od pradawnych czasów wyrok śmierci jest w istocie sednem prześladowań? Z pewnością tak. Jeszcze nie ma oficjalnej ustawy w tym zakresie – jeszcze nie został ogłoszony publicznie – ale już jest, bo gdy władza podejmuje się narzucania religijnych praw, zawsze czyni to w swoim interesie, zawsze dla ratowania siebie. Niedzielna ustawa Kongresu została przecież przyjęta właśnie w tym celu. Teraz ludzie, którzy nie przestrzegają praw niedzielnych, są karani grzywną, a gdy nie płacą grzywny – bo „sabatarianie” nie płacą – są zamykani w więzieniu, aby odbyć wyrok pozbawienia wolności zasądzony zamiast grzywny. Gdy wyrok dobiega końca, zostają wypuszczeni na wolność. Potem znowu idą spełnić swoje obowiązki w niedzielę i znowu są karani grzywną, a to prowadzi do uwięzienia, by odsiedzieć wyrok zamiast grzywny, po czym wychodzą na wolność. Oczywiście tylko po to, by znów podjąć spełnianie swoich obowiązków w niedzielę. A gdy to się dzieje, wtedy otrzymują jeszcze wyższą grzywnę i dłuższy wyrok pozbawienia wolności. Jednak mimo tego nie można ich zmusić do uznania niedzieli za dzień święty, choć tego się od nich oczekuje. Zatem skoro coraz surowsze kary nie są w stanie wymusić tego, czego domaga się władza, w końcu sięgnie ona po najsurowszą karę – karę śmierci. A więc kara śmierci jest od początku wpisana w każde prawo niedzielne, jakie kiedykolwiek zostało uchwalone na świecie, jako że prawo to nie odniosłoby żadnego skutku, gdyby nie było stosowane pod przymusem. Dlatego historyk Gibbon powiedział światu już ponad sto lat temu:

„Obowiązkiem autorów prześladowania jest zastanowić się wcześniej, czy są zdecydowani prowadzić je do końca. Rozniecają oni ogień, który próbują ugasić, a wkrótce są zmuszeni karać opór innowierców na równi z przestępstwem. Kary finansowe, których taka osoba nie chce lub nie może zapłacić, narażają ją na surowy wymiar sprawiedliwości, a pogarda wobec lżejszych kar sugeruje użycie kary ostatecznej.”

W ten sposób historyk zwrócił uwagę narodów i przywódców na całym świecie, iż zanim wkroczą na drogę prześladowania, powinni rozważyć, czy są gotowi poprzeć je zastosowaniem kary głównej. Jeśli nie, to lepiej niech nie zaczynają. Taka konkluzja wynika z natury rzeczy, a praktyka potwierdza ją w całej rozciągłości. Czy słowa te nie świadczą wyraźnie, iż ludzie, którzy będą trwać wiernie przy poselstwie trzeciego anioła, wierni Prawu Bożemu i Sabatowi Pańskiemu, będą musieli to czynić bez żadnych kalkulacji co do samego życia? Czy nie jest tak? [Głosy z sali: Tak jest].

Kolejna rzecz. Gdy wszelkie ziemskie wsparcie i ochrona zostaną zabrane, gdy wszelkie kwestie reputacji, którą świat tak ceni, staną się bez znaczenia, gdy wszelkie kwestie własności lub interesów wszelkiego rodzaju stracą sens i kwestia dalszej ziemskiej egzystencji straci sens, co pozostanie? Ile ziemskich spraw czy ziemskich interesów będzie wiązać takiego człowieka? Gdy podliczy swój rachunek i usunie wszelkie względy ziemskiej ochrony, a nawet miłosierdzia i sprawiedliwości, gdy podsumuje swój rachunek i usunie wszelkie kwestie związane z tym, co myślą i mówią inni, gdy podliczy swój rachunek i usunie wszelkie kwestie własności, jaką może posiadać oraz swobodę działalności gospodarczej, gdy podliczy swój rachunek i usunie wszelkie kwestie kalkulacji co do tego, ile warte jest jego życie i czy należy jeszcze liczyć je po stronie zysków – gdy wszystkie te rzeczy zostaną policzone, to jak wiele świata pozostanie w rachubie takiego człowieka? [Głosy z sali: Nic].

Zatem czy Biblia, Słowo Boże, nie stawia każdego adwentysty twarzą w twarz z tym rachunkiem i nie wzywa go, by dokonał obliczenia i podjął decyzję? [Głosy z sali: Tak]. Zatem nadszedł czas dla każdego z nas, byśmy zaczęli myśleć naprawdę poważnie. Jednak dzięki Panu nie musimy ani trochę bać się naszego wroga. Pan nigdy nie dopuści, abyśmy wy czy ja zostali zamknięci w miejscu, z którego On nie może nas wydobyć w sposób bardziej chwalebny niż gdybyśmy nigdy nie zostali tam zamknięci. Pan nie powołuje was lub mnie, byśmy wkroczyli na drogę wymagającą wyrzeczenia się czegokolwiek poza tym, co chce zastąpić czymś nieskończenie lepszym. Gdy wzywa nas, abyśmy stali wiernie przy Jego prawdzie, co zmusza nas do odrzucenia wszelkich względów ziemskiego wsparcia czy ochrony, mówi po prostu: „Oto cała moc na niebie i na ziemi jest dla was”; „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi” i „jestem z wami” – oto ochrona Wszechmocnego rozciągnięta nad wami. Pójdźcie za mną. „Schronem pewnym jest Bóg wiekuisty, a tu na dole ramiona wieczne” (Ps. 33,27); „Nie lękajcie się”. To jest Jego słowo, prawda? Czytajmy je częściej, odnosząc bezpośrednio do tego to, o czym mówimy. W Izaj. 51,9–11 znajdujemy modlitwę, którą Pan daje nam, byśmy ją kierowali do Niego:

„Obudź się, obudź się, oblecz się w siłę, tyś, ramię Pana! Obudź się jak za dni dawnych, jak w czasach odległych! Czy to nie tyś rozłupało potwora, przeszyło smoka morskiego? Czy nie tyś osuszyło morze, wody wielkiej toni, uczyniło drogę poprzez głębiny morskie, aby przyszli odkupieni? I wrócą odkupieni przez Pana, i przybędą na Syjon z okrzykiem radości, a wieczna radość będzie nad ich głowami, dostąpią radości i wesela, zniknie zmartwienie i wzdychanie.”

Z czym przybędą na Syjon? Ze śpiewem. Zatem zacznijmy już teraz. Pan nie chce, byśmy szli z głowami zwieszonymi, rozglądając się strachliwie, jakbyśmy bali się, że ktoś nas zauważy i nie będziemy mieli miejsca na świecie. Jezus powiedział: „Wyprostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze” (Łuk. 21,28). Należymy do tego świata, każdy z nas, póki Bóg nie zakończy wraz z nami Swego dzieła na świecie i nawet szatan nie może nam wyrządzić żadnej szkody, póki Pan nie dokończy wraz z nami Swego dzieła, a nawet później wróg nie będzie mógł nas tknąć. Idźmy więc naszą drogą ze śpiewem. Cieszmy się, że nią idziemy!

„Ja, Ja jestem tym, który was pociesza. Kim jesteś ty, że się boisz człowieka śmiertelnego, syna człowieczego, który ginie jak trawa?” (Izaj. 51,12).

Przecież wyznajemy, iż wierzymy Bogu! Stoimy przy Prawie Bożym i mamy Sabat Pański, który świadczy nam o tym, kim jest Bóg – że jest prawdziwym Bogiem, Bogiem żywym i wiecznym Królem. Przed Jego gniewem zadrży ziemia, a przez Swoje słowo może On powołać do istnienia światy, jak również rozbić je w kawałki, a oto tutaj jacyś ludzie, którzy są jak trawa i za chwilę przeminą, twierdzą, że jeśli zrobisz coś, czego oni zakazują, to pójdziesz do więzienia, a jeśli będziesz się upierał do końca, to zostaniesz skazany na śmierć. I czegoś takiego mielibyśmy się bać?! Czyż Pan nie ma racji zadając to pytanie: „Kim jesteś ty, że się boisz człowieka śmiertelnego?”. O to właśnie nas zapytuje. Czy nie jest to właściwe pytanie? „Ja, Ja jestem tym, który was pociesza. Kim jesteś ty, że się boisz człowieka śmiertelnego, syna człowieczego, który ginie jak trawa?”. Czy nie widzicie jaką zniewagą jest, gdy ktoś, kto wyznaje, iż wierzy Panu, a przejawia taką postawę? Pan mówi, że taki człowiek nie polega na Nim.

Przeczytajmy więcej: „A zapomniałeś Pana, swojego Stworzyciela, który rozciągnął niebiosa i założył ziemię? Ustawicznie, dzień po dniu, drżysz przed zawziętością gnębiciela, ilekroć zamierza niszczyć. A gdzie się podziała zawziętość gnębiciela?” (Izaj. 51,13). Dzięki niech będą Panu! Już niebawem zawziętość gnębiciela ma zostać złamana. Dlaczego więc mielibyśmy drżeć z powodu zawziętości gnębiciela, nawet jeśli zamierza nas niszczyć? Czy Eliasz nie został zaatakowany i zmuszony do ucieczki dla ratowania życia? Lecz gdy przeszedł długą drogę i był zmęczony, położył się aby odpocząć i zasnął z wyczerpania, wówczas anioł Pana obudził go i polecił mu, by wstał i pożywił się. Eliasz zobaczył chleb i wodę. Dzięki Panu.

Czy Eliasz nie był zupełnie bezpieczny? Bracia i siostry, czy nie warto czasami zostać wygnanym, by przeżyć takie spotkanie z aniołem? Co wolelibyście – nigdy nie być wygnanymi i nie mieć takiej anielskiej opieki? Tak więc nie bójmy się. Eliasz znowu położył się i zasnął, tak jak Piotr, gdy został skazany na śmierć. Dlaczego nie? Czemu miał się martwić? Eliasz położył się i zasnął, a anioł znów go zbudził i służył mu. Kazał mu się posilić na drogę, która jest przed nim. Bracia i siostry, Bóg da nam chleb na drogę. Jeśli droga jest zbyt daleka, On da nam chleb w dwójnasób już na początku. Powiadam wam, bracia i siostry, czas zaufać Panu. Uczyńmy to teraz. On nas do tego wzywa. W innym miejscu czytamy: „Ten ma pod dostatkiem chleba i nie wysychają jego wody” (Izaj. 33,16). I tak jest.

„Spętani będą szybko rozpętani i nie umrą w dole, i nie braknie im chleba. Ja, Pan, jestem twoim Bogiem, Ja wzburzam morze tak, że szumią jego fale: Pan Zastępów, to jest jego imię. I włożyłem moje słowa w twoje usta i ukryłem cię w cieniu mojej ręki, aby rozciągnąć niebiosa i założyć ziemię, i powiedzieć do Syjonu: Ty jesteś moim ludem!” (Izaj. 51,14–16).

Tak więc, bracia i siostry, przyjmijmy to, a nie będziemy się bać ani ucisku ani trudności, ani tego, czy cokolwiek będziemy mogli kupować i sprzedawać, bo Pan ma dla nas coś znacznie lepszego.

A teraz jeszcze o reputacji czy opinii. Nie przejmujcie się nią. Pan daje nam charakter – charakter, który On sam utkał od naszego dzieciństwa aż po grób – a który szanuje pod każdym względem. On mówi: „Weź go i odziej się nim, a zostaniesz wpuszczony na moją ucztę weselną”. To jest charakter i to jest okrycie, które On nakłada na swój lud, aby plagi nie mogły ich dotknąć ani żadna moc wroga nie pokonała i nie skaziła ich. „Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości” (Izaj. 61,10). Dzięki niech będą Panu!

I jeszcze o życiu. Gdy On wzywa was i mnie, byśmy stanęli wiernie po stronie Jego Prawa, ryzykując życiem, gdy ziemska władza zwróci się przeciwko nam, co to oznacza? On mówi po prostu: nie martw się o swoje doczesne życie. Tak czy inaczej, za jakiś czas dobiegnie ono końca. Oto jest życie, które trwać będzie wiecznie. Gdy On wzywa was i mnie, byśmy stanęli wiernie po stronie Jego Prawa, narażając to ulotne, zanikające, śmiertelne życie, jednocześnie mówi: „Oto życie wieczne jest przed tobą”; „Kto wierzy we mnie, ma żywot wieczny” (Jan 6,47); „A takie jest to świadectwo, że żywot wieczny dał nam Bóg, a żywot ten jest w Synu jego” (I Jan 5,11). Czy dał je nam? Czy ten, „kto ma Syna”, będzie miał kiedyś życie? [Głosy z sali: Nie. Kto wierzy w Syna, już ma życie]. Jakże mogłoby być inaczej – jak moglibyśmy mieć Syna i nie mieć życia wiecznego? Czyżby Chrystus nadal był martwy? Nie. On żyje! Zatem gdy Go mamy, mamy życie, które należy do Niego.

Spójrzcie tylko, dokąd nas to prowadzi kiedy człowiek, który wyznaje, że ma Chrystusa nie wierzy, że ma życie, które jest w Chrystusie, a więc życie wieczne. Jakim On jest Chrystusem? Chrystusem bez życia? Nie. Chrystus nie jest martwy. Czyż nie tak to brzmi od lat w naszych uszach głosem, przemawiającym do nas w imieniu Pana? „Bracia i siostry, Chrystus nie spoczywa w grobie Józefa, przywalonym wielkim kamieniem zatoczonym u wejścia. O nie! On zmartwychwstał! On żyje! On żyje! Mówcie o tym i piszcie o tym”.

Zatem, skoro On żyje i będzie żył zawsze, to jeśli Go mam, to mam żywego Zbawiciela. „Kto ma Syna, ma żywot”. Jakie życie jest w Nim? Wieczne życie i żadne inne. Tak więc gdy Go mam, wówczas mam życie, które należy do Niego, a to jest życie wieczne, tak jak On mówi. Jak mówił nam brat Haskell w swoich wykładach, nie możemy mieć tego życia nie podporządkowując Mu życia doczesnego. Czyniąc to, przychodzimy do Jezusa Chrystusa. To było w dzisiejszym wykładzie, pamiętacie? Podporządkuj Mu woje życie a otrzymasz w zamian nieskończenie lepsze. Teraz nastaje ten czas. Jeśli jednak trzymam się kurczowo tego doczesnego życia, to kiedy ono przeminie, co mi pozostanie? [Głosy z sali: Nic].

Dlatego człowiek, który ma i bazuje tylko na doczesnym życiu, nie powinien się angażować w poselstwo trzeciego anioła, bo gdy przyjdzie próba, której stawką będzie właśnie to życie, on ponad wszystko będzie się trzymał tego doczesnego życia. A to jest dla niego niebezpieczne. Człowiek nie może obejść się bez niego stając po stronie poselstwa trzeciego anioła, jeśli jedyne co ma, to doczesne życie. Nie jest w stanie tego uczynić. Ponieważ to życie jest wszystkim, co ma, będzie się go trzymał, gdy zaistnieje potrzeba położenia doczesnego życia na szali. Jednak kiedy podporządkuje to życie Bogu, uważając je za niewiele warte w porównaniu do życia Bożego, wówczas to życie, które otrzyma od Boga, nigdy nie będzie zagrożone. Taki człowiek będzie bezpieczny. Będzie mógł pójść wszędzie, dokąd wskaże mu poselstwo trzeciego anioła. Bowiem Ten, który jest życiem tego poselstwa, jest także życiem tego, kto trwa wiernie przy tym poselstwie.

Tak więc „Nieustannie nosimy w ciele umieranie Pana Jezusa, aby i życie Jezusa objawiło się w naszym ciele. Zawsze bowiem my, którzy żyjemy, jesteśmy wydawani na śmierć...” (II Kor. 4,10–11 UBG). Czy coś się zmieniło od tamtych czasów? Czy nie jest prawdą po dziś dzień, że ci, którzy stoją przy poselstwie trzeciego anioła, są zawsze „wydawani na śmierć”, jak np. spotkało to apostołów? Zawsze „wydawani na śmierć” i to jest podsumowanie wszystkich naszych kalkulacji. Żyjemy zawsze twarzą w twarz z tą rzeczywistością.

Zatem, bracia i siostry, zamiast polegania na ziemskiej władzy, na której polegać nie możemy bo jest ona zdecydowanie nastawiona przeciwko nam, Bóg daje nam Swoją moc.

Zamiast reputacji – dobrej opinii, Bóg daje nam charakter.

Zamiast ziemskich rzeczy – ziemskich bogactw, domów, ziemi, dóbr, interesów – Bóg daje nam Jezusa Chrystusa, w którym ukryte są wszystkie skarby mądrości i wiedzy i „macie pełnię w Nim”. Bóg wyznaczył Go jako dziedzica wszechrzeczy, a my jesteśmy dziedzicami Boga i współdziedzicami z Chrystusem, jeśli tylko cierpimy z Nim, abyśmy wraz z Nim zostali uwielbieni. On jest dziedzicem wszechrzeczy, a my współdziedzicami. Zatem jak wiele należy do nas? [Głosy z sali: Wszystko]. Zatem co posiadamy? Wszystko, co należy do Boga. Więc czy nie jesteśmy bogaci?

Zamiast tego życia, które mogą nam odebrać ziemskie władze, Bóg daje nam Swoje życie. Gdy wzywa nas, abyśmy wiernie trwali przy Nim i Jego sprawie, mówi po prostu: „Oto życie wieczne, które zaczyna się już teraz”.

Tak więc, bracia i siostry, czy Pan nie wyposażył nas należycie? Zatem przywdziejmy zbroję Bożą. Tego potrzebujemy, aby być silnymi w Panu i mocnymi Jego mocą. „Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich. Dlatego weźcie całą zbroję Bożą, abyście mogli stawić opór w dniu złym i dokonawszy wszystkiego, ostać się” (Efez. 6,12–13).

To jest miejsce, w którym Pan chce nas postawić i tak mamy czynić. On mówi: „Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę” (Hebr. 13,5). Oto, gdzie jesteśmy. Co teraz zrobicie? „Wybierzcie sobie dzisiaj, komu będziecie służyć” i jaką drogą pójdziecie.

Wykład 7

Niektórzy w ostatni piątek zastanawiali się, czy nie przesadzam. Ale myślę, że po tym, jak brat Porter przeczytał fragment ze Świadectw, wszyscy się zgodzą, że jest tak, jak mówię. Nie chciałbym, byście sądzili, bracia i siostry, że zmyślam, by mieć co wam powiedzieć. Gdybym mówił od ostatniego poniedziałku do ludzi, którzy nigdy nie słyszeli o adwentystach dnia siódmego ani o poselstwie trzeciego anioła, mówiłbym im zupełnie to samo, co powiedziałem wam, bo nie wiem, o czym innym mógłbym mówić teraz, jak nie o poselstwie trzeciego anioła. Nie wiem, co lepszego mógłbym zrobić dla ludzi – gdziekolwiek przemawiam – niż uświadomić im potrzebę mocy Bożej? Zatem nie mówię wam niczego, czego nie powiedziałbym komukolwiek innemu. Być może później powiem wam coś, czego nie powiedziałbym innym ludziom i to tylko z tego powodu, że niektórzy z nas robili rzeczy, jakich nie uczynią ci, którzy nigdy nie słyszeli o adwentystach dnia siódmego.

Teraz zwróćmy uwagę na podsumowanie dotychczasowych wykładów. Odkryliśmy, że w obecnych czasach nie mamy żadnego wsparcia poza mocą Bożą. Odkryliśmy, że nie możemy się zadowolić niczym mniej, jak tylko Bożym charakterem. Odkryliśmy, że nie możemy już polegać na ziemskich środkach i interesach, lecz jedynie na tym, co daje nam Bóg. Odkryliśmy, że co do samego życia, nie możemy już na nie liczyć, a jedynym, co nas nasyci i na czym możemy polegać – jedynym, co spełni nasze oczekiwania, oczekiwania ludzi, którzy trwają przy Panu – jest życie lepsze niż to doczesne, bo życie wieczne, życie Boga.

Tak więc, po pierwsze, nie mamy w nikim i w niczym żadnego oparcia, prócz wsparcia w mocy Bożej. A gdzie znajdujemy moc Bożą? W Jezusie Chrystusie. „Chrystusie, który jest mocą Bożą i mądrością Bożą” (I Kor. 1,24) – a tym właśnie On jest. Gdzie znajdujemy Boży charakter? W Chrystusie. Gdzie znajdujemy wszystko – wielkie rzeczy Boże? W Chrystusie. Gdzie znajdujemy lepsze życie niż to, które mamy teraz? W Chrystusie! W Nim mamy życie Boże.

Zatem co mamy głosić światu, jeśli nie Chrystusa? Na czym mamy polegać, jeśli nie na Chrystusie? Cóż więc jest treścią poselstwa trzeciego anioła, jeśli nie Chrystus? Chrystus jest mocą Bożą; Chrystus jest niezgłębionym Bożym bogactwem; Chrystus jest Bożą sprawiedliwością; Chrystus jest życiem Boga; Chrystus jest Bogiem! Takie przesłanie mamy obecnie głosić światu. A może inne? Czego potrzebuje świat? Chrystusa. Czy potrzebuje czegoś jeszcze? Nie. Czy istnieje cokolwiek więcej? Nie. „Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości i macie pełnię w nim” (Kol. 2,9).

Jak powiedziałem przed chwilą, gdybym mówił do ludzi, którzy nigdy wcześniej nie słyszeli nic o poselstwie trzeciego anioła – gdybym przemawiał do nich od poniedziałkowego wieczora – mówiłbym to samo, co powiedziałem wam, stawiając ich twarzą twarz z Chrystusem tak, jak to uczyniliśmy. Na marginesie, tu opodal zgromadza poważna liczba niewierzących i oni zamierzają mnie zaprosić, abym przemawiał do nich; oświadczam, że zamierzam im powiedzieć to samo, co mówię do was; całe zgromadzenie ludzi, uważających się za niewierzących, a mimo to już trzykrotnie dali mi sposobność przemawiania do nich i ja mówiłem im wszystko tak, jak jest jawne wszystkim ludziom, a niektórzy już mnie pytali: „co mamy czynić?”. Zaś jeden z nich rzekł: „Cóż, powiedział nam pan to wszystko i wydaje się to oczywiste ale nie powiedział nam, co mamy robić”. Na to ja odrzekłem: „Otóż nie mam dzisiaj czasu, by mówić wam, co macie robić. Dajcie mi kolejną okazję, a powiem wam, co macie robić”. Oni przystali na to i znów będę przemawiał do nich.

Gdy przyjdzie ten czas, mam zamiar im powiedzieć, co powinni robić. Przedstawię im to, co przedstawiłem wam – że jeśli chcą się przeciwstawić temu ruchowi Kościoła i państwa, to muszą odrzucić wszelkie pojęcia ziemskiej zależności, wszelkie myśli o bogaceniu się, gromadzeniu majątku i tego rodzaju sprawach, a także wszelkie plany w doczesnym życiu. I wiem, że potrafią to zrozumieć. A potem powiem im, że nie mogą tego uczynić, jeśli nie przyjmą w zamian czegoś lepszego, a tym „lepszym” jest Jezus Chrystus, więc muszą Go mieć, bo w przeciwnym razie z pewnością się nie ostoją. Otóż, bracia i siostry, świat jest gotowy usłyszeć poselstwo, gdy tylko je od nas otrzyma – świat jest gotów je usłyszeć i usłyszy je.

Zatem Chrystus jest mocą Bożą; Chrystus jest mądrością Bożą; Chrystus jest niezgłębionym Bożym bogactwem; Chrystus jest życiem Boga. To właśnie mamy głosić. A jak można to podsumować jednym słowem? Jakim słowem to wyrazić? Ewangelia! Co to znaczy, głosić ewangelię? To znaczy głosić „tajemnicę Bożą”, którą jest Chrystus w ludziach, owa nadzieja chwały. Co Bóg dał nam do przekazania światu, jeśli nie „ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom” (Obj. 14,6)? Czy nie od tego zaczyna się poselstwo? A jeśli ludzie nie przyjmą Wiecznej Ewangelii ani nie uczczą Tego, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód, to kogo będą czcić? Bestię i jej obraz. „Upadł, upadł Babilon”, a potem poselstwo trzeciego anioła oznajmia, że ci ludzie będą czcić bestię i jej obraz. Zatem każdy z ludzi będzie czcił albo bestię i jej obraz, albo Boga. To pewne. Według poselstwa w jego prostym brzmieniu oraz czasów, w których się obecnie znajdujemy, jedynym, kogo ludzie na świecie mogą i powinni czcić jest Ten, który uczynił niebo i ziemię, morze i źródła wód, gdyż w przeciwnym razie będą czcić bestię i jej obraz – nie ma pośredniej postawy. Trzy poselstwa są tak naprawdę jednym poselstwem złożonym z trzech części. W „Świadectwach” znajduje się jedno zatytułowane: „Do braci na odpowiedzialnych stanowiskach”. Czytamy w nim:

„Gdy mocno trzymacie sztandar prawdy, głosząc Prawo Boże, niechaj każdy pamięta, że wiara Jezusa jest związana z przykazaniami Bożymi. Trzeci anioł jest przedstawiony jako lecący środkiem nieba, a symbolizuje dzieło tych, którzy zwiastowali poselstwa pierwszego, drugiego i trzeciego anioła – te trzy poselstwa są ze sobą ściśle związane” (E.G. White, Selected Messages, s. 117).

Zatem punktem wyjścia i całością – tym, co obejmuje wszystkie te poselstwa – jest Wieczna Ewangelia.

Nawiązaliśmy raz czy dwa razy do Kościoła żydowskiego, jako przykładu sytuacji, w której znaleźliśmy się obecnie. Stwierdziliśmy, że Kościół ten odwrócił się plecami do Boga i przyłączył się do cesarza, aby usunąć Chrystusa i zrealizować własne zamysły wobec Niego i ludu. Wtedy Pan wywołał z tego Kościoła i tego narodu wszystkich tych, którzy byli Mu posłuszni – wszystkich, którzy Mu służyli – zanim ten naród został zniszczony. Bóg wykonał to dzieło przez tych nielicznych uczniów, którzy uwierzyli w Jezusa, kiedy wstąpił On do nieba. Byli oni z Jezusem przez trzy i pół roku podczas Jego publicznej działalności. Czynili nawet cuda w Jego imieniu. On posłał ich, by zwiastowali słowo: „Przybliżyło się królestwo niebios”, a ich poselstwo było tak ważne, że jeśli nawet w jakimś miejscu ich nie przyjęto, mieli strząsnąć proch ze swoich stóp, zanim stamtąd odeszli.

Jednak zanim byli gotowi głosić ewangelię, którą On im dał do zwiastowania, wstępując do nieba, powiedział im: „...a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości” (Łuk. 24,49 BG). Zatem, czy nie należałoby sądzić, że skoro byli z Chrystusem przez trzy i pół roku, słuchali Go, miłowali Go, uczyli się o Nim i z Nim, byli nauczani przez Niego przez ten długi czas, a nawet sami nauczali, to w naturalny sposób byli przygotowani do głoszenia ewangelii światu? Jednak nie, gdyż On powiedział: „Zostańcie w mieście Jeruzalemie”. „A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości” (Łuk. 24,49 BG).

Jak wiele sił i władzy zgromadzono przeciwko nim i poselstwu, które mieli głosić? Wszelką moc władzy całego świata. Bowiem kościół Boży – rzekomy kościół Boży, niemal cały naród przyłączył się do cesarza, którego władza obejmowała cały ówczesny świat. Cała władza świata sprzymierzyła się przeciwko nim. Rzekomy kościół i naród Boży sprzymierzył się z władzą i wystąpił przeciwko Bogu i imieniu Chrystusa. A jednak ten Chrystus, którego oni ukrzyżowali i którego ze wszystkich sił starali się wymazać ze świata i świadomości ludzi, miał być głoszony przez Jego uczniów – Jego osoba i Jego imię – że tylko wiara w Niego może zbawić. Mieli oni głosić tę prawdę w obliczu wszelkiej władzy świata.

Nieco wcześniej – zaledwie dwanaście dni czy dwa tygodnie przed tym, jak Jezus im to powiedział – Piotr wystraszył się dziewczyny i wyparł się znajomości z Chrystusem. Pewna dziewczyna zaczęła mówić innym: „Widziałam go z tym Galilejczykiem”; „Nie, to niemożliwe! Nie znam Go!”. Jednak gdy Piotr podszedł bliżej do ogniska, przyjrzała mu się lepiej i znowu powiedziała: „Ależ jesteś jednym z nich”. „Nie! Nic podobnego! Nigdy się z Nim nie spotkałem!”. Aby tego dowieść, zaczął się zaklinać używając przekleństw. Czy był gotowy stawić czoło całej władzy świata? Nie. Zanim był w stanie stawić czoło światu, musiał się zapoznać z takim życiem i uchwycić się takiej mocy, żeby nawet byle jaka dziewczyna i byle jaka władza nie mogła go wystraszyć. Czyż nie potrzebował tego? Jezus powiedział jemu i pozostałym: „Wy wszyscy zostawicie mnie i uciekniecie tej nocy”. „Nie, nie zrobimy tego” – powiedzieli, a Piotr dodał: „Choćby wszyscy Cię opuścili, ja Cię nie opuszczę”. Jezus odrzekł: „Jeszcze tej nocy, zanim kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz”. Na to Piotr: „Choćbym miał z tobą umrzeć, nie zaprę się ciebie”. „Podobnie mówili i wszyscy uczniowie” (Mat. 26,31–35).

Zatem widzimy, że jeśli chodzi o nich samych i ich dzieło oraz władzę, przeciwną ich dziełu, znajdujemy się w zupełnie takiej samej sytuacji, w jakiej oni znaleźli się, kiedy Jezus odszedł do nieba. Znajdujemy się w identycznej sytuacji, w której cała władza na ziemi sprzymierzyła się przeciwko poselstwu, które mamy przekazać światu, a zatem potrzebujemy, podobnie jak oni, napełnienia mocą z wysokości. Jak widać i to jest faktem, iż znajdujemy się dokładnie tam, gdzie oni się znajdowali po odejściu Jezusa do nieba, gdy nakazał im czekać, aż otrzymają tę moc.

Gdy wstępował do nieba, powiedział, jak czytamy w Dz. 1,8: „Weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was”. Zatem na co mieli czekać? Na Ducha Świętego. Co On miał im przynieść? Moc. Kto miał ich napełnić mocą? Duch Święty. Nie muszę czytać wersetów ze „Świadectw” ani ze „Słudzy Ewangelii”, które brat Prescott przeczytał tu wcześniej, a dotyczących tego samego, iż Pan mówi nam, że jak postępowali uczniowie tak i my powinniśmy postępować. Mówi o tym, że powinniśmy zbierać się w grupach i modlić o Ducha Świętego; mówi o tym, że potrzeba było dziesięciu dni szukania Boga, by doszli do tego, że ich modlitwa została wysłuchana i otrzymali to, o co prosili, bo prosili z usilną wiarą, na którą Bóg odpowiada.

Nie muszę też czytać kolejny raz tych fragmentów, które czytałem z rękopisu Świadectw, że gdy lud Boży, każdy z osobna, szukać będzie Ducha Świętego całym sercem, z ust ludzi słychać będzie świadectwo, które stanie się wypełnieniem słów: „Potem widziałem innego anioła zstępującego z nieba, który miał wielkie pełnomocnictwo, i rozjaśniła się ziemia od jego blasku” (Obj. 18,1), a „modlitwy o spełnienie tej obietnicy codziennie wznoszą się do nieba”, obietnicy napełnienia mocą. Zatem mamy słowo Pana, iż modlitwy wznoszą się codziennie. Czy nasze modlitwy są wśród nich? Czy moje modlitwy są wśród nich? Przyjdzie dzień, gdy wzniesie się do nieba ostatnia modlitwa, potrzebna do wysłuchania tej prośby. I co wtedy? Wtedy to nastąpi. Wody runą, Duch Święty zstąpi jak w dniu Pięćdziesiątnicy. Zauważcie, że pośród tych „modlitw codziennie wznoszących się do nieba”, „żadna z nich zanoszona z wiarą nie jest daremna”. Oto widzicie błogosławieństwo tej obietnicy. Gdy więc Bóg poleca nam modlić się o coś, wówczas otwiera nam drzwi, byśmy mogli się modlić z całkowitą ufnością, że otrzymamy to, o co prosimy. Gdy On mówi nam byśmy się modlili o coś, wówczas szeroko otwiera drzwi i nie ma niczego, co mogłoby sprawić, aby te modlitwy nie dotarły do Niego. Co On nam powiedział? Że żadna z tych modlitw, zanoszona z wiarą, nie jest daremna.

Tak, któregoś dnia ostatnia, niezbędna modlitwa dotrze tam i błogosławieństwo zostanie wylane. Kto je otrzyma? Ci, których modlitwy wznosiły się do Boga z prośbą o to błogosławieństwo. Nieważne, czy człowiek ten będzie się znajdował w środkowej Afryce czy w Battle Creek – otrzyma je, gdyż przez nasze modlitwy, otwarta zostaje droga między nami a źródłem tego błogosławieństwa i jeśli droga ta jest otwarta przez nasze modlitwy, to kiedy Duch Święty zostanie posłany, wówczas dotrze tam, skąd modlitwy się wznosiły – jeśli tylko droga pozostanie otwarta.

Bracia i siostry, czy potrzebujemy większej zachęty do modlitwy, widząc, co dzieje się wokół nas? Czy coś może nas bardziej zachęcić do modlitwy z całego serca i z pełną ufnością?

W książce „Gospel Workers” („Słudzy Ewangelii”) jest taki fragment, który chciałbym przeczytać, a dotyczy on właśnie tej kwestii. Na str. 370–371 jest w nim mowa o apostołach:

„W napięciu oczekiwali spełnienia Jego obietnicy i modlili się z niezwykłą żarliwością. Tak właśnie powinni postępować ci, którzy mają udział w dziele głoszenia przyjścia Pana na obłokach nieba, gdyż ludzie muszą być przygotowani, aby ostać się w wielkim dniu Boga. Choć Chrystus dał swoim uczniom obietnicę, iż otrzymają Ducha Świętego, to jednak obietnica ta nie oznaczała, że modlitwa nie jest konieczna.”

Oczywiście że nie. Ta obietnica wskazała drogę do modlitwy. Gdyby Bóg nie obiecał tego, to czy mógłbym się o to modlić? Nie, gdyż mamy prosić stosownie do Jego woli. Ale gdy Bóg coś obiecał, to czy powinienem robić cokolwiek innego niż modlić się o to? Oto piękno tej zasady.

„Modlili się tym usilniej. Trwali zgodnie w modlitwie. Ci, którzy obecnie biorą udział w doniosłym dziele przygotowania ludzi na przyjście Pana, także powinni trwać w modlitwie. Pierwsi uczniowie byli jednomyślni. Nie spekulowali ani nie mnożyli dziwnych teorii o tym, w jaki sposób błogosławieństwo ma przyjść.”

A teraz najważniejsza myśl, na którą chcę zwrócić uwagę: „Nie spekulowali ani nie mnożyli dziwnych teorii o tym, w jaki sposób błogosławieństwo ma przyjść”. To dotyczy także nas obecnie. Nie mamy wymyślać dziwnych teorii na temat tego, w jaki sposób ma przyjść błogosławieństwo. Jeśli ktoś zaczyna mówić: „O, to przyjdzie tak, jak w dniu Pięćdziesiątnicy; rozlegnie się szum jakby gwałtownego wiatru; pojawią się języki ognia itd. itd” i decydować o tym, mówiąc: w taki właśnie sposób stanie się to tym razem i po tym poznam, że to się stało”, to ten, kto mierzy sprawę w taki sposób, nigdy nic nie otrzyma. Tamci potrzebowali oczyszczenia serc przed Bogiem, a nie naszą sprawą jest, w jaki sposób Pan spełni swoją obietnicę. On nie życzy sobie, abyśmy dyktowali Mu i mówili: „Duch Święty musi przyjść w taki sposób albo nie będzie to Duch Święty”. Jeśli mieliście jakąś teorię na ten temat, odrzućcie ją dzisiaj i odrzućcie ostatecznie wszelkie tego rodzaju teorie. Nie mamy prawa wbijać sobie do głowy tego, w jaki sposób Pan ma działać. W takiej sytuacji byli pierwsi uczniowie i w takiej sytuacji jesteśmy my, bracia i siostry, a jak pewne jest to, że obietnica spełniona została wobec nich, tak pewne jest to, że zostanie spełniona teraz wobec tych, którzy modlą się o to. Nie wiemy, jak długo to potrwa.

Kolejna rzecz – tamci mieli zwiastować. Co mieli zwiastować? Ewangelię. Ap. Paweł definiuje ewangelię raz po raz jako „tajemnicę Bożą”, która była zakryta w minionych pokoleniach, obecnie została objawiona świętym. Zwiastowali tę ewangelię, tę Bożą tajemnicę, a co nią jest? „Chrystus w was, nadzieja chwały”; „Chrystus, który jest mocą Bożą i mądrością Bożą”; „niezgłębione bogactwo Boga”; „Chrystus ukrzyżowany”. To właśnie było poselstwem i nic więcej.

W II Kor. 6,10 ap. Paweł zdefiniował głoszących to poselstwo – jak pamiętacie: „jako nic nie mających, a jednak wszystko posiadających”. Czy widzicie nędzny, opłakany stan człowieka, który trzyma się tego, co posiada na tym świecie? Czy dostrzegacie nędzny, opłakany stan adwentysty dnia siódmego, który teraz trzyma się tego, co posiada na tym świecie? Musi mieć więcej niż to, bo w przeciwnym razie nie przetrwa czasu ucisku. Jednakże, gdy odpuścimy wszystko i uznamy siebie za nic nie mających, co wtedy? Co wtedy będziemy mieć? „Wszystko”. Wtedy już nikt niczego nie będzie mógł nam zabrać. Ludziom, którzy są w tym stanie, niczego nie można odebrać. Czy zgadzacie się z tym? [Głosy z sali: Tak]. Oczywiście, że tak jest. Nie mogą nam odebrać mocy, prawda? Nie mogą nam odebrać charakteru; nie mogą nam odebrać naszego bogactwa [duchowego]; nie mogą nam odebrać naszego życia, bo naszym życiem jest Chrystus, a Jego nie mogą nam odebrać. Zatem, gdy zajmujemy takie stanowisko, mamy zwycięstwo nad światem i całą jego mocą za jednym zamachem.

I jeszcze jedno wyrażenie w tym kontekście. „Jako ubodzy, jednak wielu ubogacający, jako nic nie mający, a jednak wszystko posiadający”. To jest nasze dzieło w świecie – czynić ludzi bogatymi. Jak Jezus stał się ubogim, by uczynić nas bogatymi, tak my staliśmy się ubogimi, aby wielu innych mogło stać się bogatymi. Tak więc gdy mamy Chrystusa, tylko Chrystusa, nic poza niezbadanym bogactwem Chrystusa, możemy czynić bogatymi wszystkich, którzy przyjmą bogactwo w darze.

Tamci głosili tajemnicę Bożą – „Chrystus w was, nadzieja chwały”. Ale powstała inna tajemnica. Zaczęła się pojawiać, kiedy oni zwiastowali. Ta tajemnica, którą oni mieli zwiastować, „była zakryta od wieków”, a teraz została objawiona światu jak nigdy dotąd. Lecz kiedy oni zwiastowali tę tajemnicę, pojawiło się działanie innej tajemnicy, a mianowicie „tajemnicy nieprawości”, która z czasem znowu zakryła „tajemnicę Bożą”. Po śmierci apostołów „tajemnica nieprawości” rozrosła się, ogarniając cały świat i znowu ukryła „tajemnicę Bożą” na wieki i pokolenia. Czyż nie tak było? Ale gdy dochodzimy do Obj. 10, jest tam przedstawiony anioł, stojący jedną stopą na morzu, a drugą na lądzie, wołający potężnym głosem. „I poprzysiągł na tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim, i ziemię, i to, co na niej, i morze, i to, co w nim, że to już długo nie potrwa, lecz w dniach, kiedy siódmy anioł się odezwie i zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boża” (w. 6–7).

Niedawno zastanawiałem się, czy nie jest to celowo przedstawione w ten sposób, iż tajemnica Boża powinna się już dokonać, zamiast nadal czekać na dokonanie. Powinna zostać dokonana dawno temu. Tak czytamy w Świadectwach. Jednak przez naszą opieszałość, gnuśność, otępiałą wiarę Bogu, tajemnica nie jest jeszcze dokonana. Jednak Bóg powiedział, że powinna być dokonana. Dzięki Panu, wreszcie zostanie dokonana. Oczywiście, gdyby mówił dzisiaj, powiedziałby „będzie”. Jednak chodzi o to, że kiedy rozlegnie się trąbienie siódmego anioła, tajemnica Boża zostanie objawniona światu. Czym jest ta tajemnica? „Chrystus w was, nadzieja chwały”. To jest Wieczna Ewangelia. To jest poselstwo trzeciego anioła. Czy widzicie, jak Bóg to zaplanował, iż poselstwo trzeciego anioła, „tajemnica Boża”, zatriumfuje nad „tajemnicą nieprawości”; a jak pewne jest to, że „tajemnica nieprawości” przyciągała uwagę świata i wzrok narodów, wzbudzając podziw ludzi, tak pewne jest to, że „tajemnica Boża” przyciągnie uwagę narodów i wzbudzi podziw ludzi. Tak będzie.

Sięgnijmy teraz do Księgi Joela i przeczytajmy raz jeszcze rozdział drugi. Są tam pewne rzeczy warte przestudiowania. Pierwsza część, jak pamiętacie, do wersetu dwunastego, nie włączając tego wersetu, jest opisem przyjścia Pana. Gdy przeczytacie to świadectwo (E.G. White, Testimonies for the Church, t. I, s. 180), które zostało zatytułowane „Przesiew”, znajdziecie rozdział dany przez Ducha Pańskiego w kontekście opartym na tej myśli, dotyczącej czasu przesiewu, a przesiew jest przygotowaniem na głośne wołanie.

„Zatrąbcie na rogu na Syjonie! Krzyczcie na mojej świętej górze! Niech zadrżą wszyscy mieszkańcy ziemi, gdyż nadchodzi dzień Pana, gdyż jest bliski! Dzień ciemności i mroku, dzień pochmurny i mglisty. Jak zorza poranna kładzie się na góry, tak nadciąga lud wielki i potężny, któremu równego nie było od wieków i po nim już nie będzie aż do lat najdalszych pokoleń. Przed nim ogień płonący, a po nim płomień gorejący. Przed nim kraj jest jak ogród Eden, a po nim jak step pusty. Nikt też przed nim nie ujdzie. Wyglądają jak konie, a biegną jak rumaki. Podskakują po wierzchołkach gór z turkotem wozów wojennych, z trzaskiem płomienia ognia, który pożera ściernisko, podobnie jak potężny lud, gotowy do bitwy. Przed nim ze strachu drżą ludy, wszystkie twarze bledną. Biegną naprzód jak bohaterowie, wdzierają się na mury jak wojownicy; każdy idzie prosto swoją drogą i nie zbacza ze swojej ścieżki. Nie wypiera jeden drugiego, każdy idzie swoim torem, prą naprzód wśród pocisków, w ich szeregach nie ma przerw. Uderzają na miasto, szturmem zdobywają mur, wpadają do domów i wdzierają się oknami jak złodzieje. Drży przed nimi ziemia, trzęsie się niebo, słońce i księżyc są zaćmione, a gwiazdy tracą swój blask. I Pan wydaje swój donośny głos przed swoim wojskiem, gdyż bardzo liczne są jego zastępy i potężny jest wykonawca jego rozkazu. Tak! Wielki jest dzień Pana i pełen grozy, któż go przetrwa?” (Joel 2,1–11). Porównywalnym do tego fragmentu jest Obj. 19,11–18.

„Wszakże jeszcze teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie całym swym sercem, w poście, płaczu i narzekaniu! Rozdzierajcie swoje serca, a nie swoje szaty, i nawróćcie się do Pana, swojego Boga, gdyż On jest łaskawy i miłosierny, nierychły do gniewu i pełen litości, i żal mu karania! Kto wie, może pożałuje i zlituje się, i pozostawi błogosławieństwo, abyście mogli składać ofiarę z pokarmów i płynów Panu, waszemu Bogu” (Joel 2,12–14).

Kto z nas nie wie, że gdy ktoś szuka Pana całym sercem, to Pan zwróci się ku niemu i ześle na niego błogosławieństwo? Jeśli wiemy, że tak uczyni, to postępujmy zgodnie z tą wiedzą. Mamy ku temu wszelkie, niezbędne zachęty. Jak pewne jest to, iż wiemy, że On tak uczyni, tak nic nie powinno nas powstrzymywać przed szukaniem Go całym sercem, bo wiemy, że On da nam błogosławieństwo. Przyjmijmy je.

„Zatrąbcie na rogu na Syjonie, ogłoście święty post, zwołajcie zgromadzenie! Zgromadźcie lud, poświęćcie zebranie, zbierzcie starszych, zgromadźcie dzieci i niemowlęta! Niech oblubieniec wyjdzie ze swej komory, a oblubienica ze swej komnaty!” (Joel 2,15–16).

Jak wielu ludzi na Syjonie to dotyczy? Ludu, zgromadzenia, dzieci, starszych, niemowląt, oblubieńców i oblubienic. Jak wielu jest wezwanych? [Głosy z sali: Wszyscy]. Tak, wszyscy. Do czego zostaliśmy wezwani? Aby szukać Pana całym sercem. Czyńmy to więc. Teraz jest na to czas.

„Niech kapłani, słudzy Pana, zapłaczą między przedsionkiem a ołtarzem i mówią: Zmiłuj się nad swoim ludem, Panie, i nie wystawiaj na hańbę swojego dziedzictwa, aby poganie szydzili z niego! Dlaczego mają mówić wśród pogańskich ludów: Gdzie jest ich Bóg?” (Joel 2,17).

Czy poganie już nie wzięli spraw w swoje ręce, by panować nad nami? Zamierzają usunąć Sabat Pański i panować nad światem. Mam tutaj słowo na ten temat, które dobrze będzie przeczytać. W Świadectwie zatytułowanym „Do braci na odpowiedzialnych stanowiskach” [a także w 7ABC. 984–985] czytam takie słowa:

„Ow fałszywy sabat zostanie wymuszony poprzez prześladowcze prawo. Szatan i jego aniołowie są czujni i ogromnie aktywni, z całą energią i wytrwałością działając przy pomocy ludzi w celu urzeczywistnienia swoich zamiarów wymazania z umysłów ludzkich wiedzy o Bogu.”

Czego znakiem jest Sabat? Tego, iż Pan jest naszym Bogiem i uświęca swój lud. Zatem gdy ten znak identyfikujący Go wobec ludzi zostanie usunięty, wówczas Bóg zostanie wymazany ze świadomości ludzi. Taki jest ich zamiar. To właśnie dzieje się teraz. Jak czytałem wcześniej: „Boży pomnik został obalony, a na jego miejsce ustanowiono przed światem fałszywy sabat”. Wszelkie władze na ziemi są teraz zaangażowane, by działać w tym kierunku. Zamierzają więc wymazać wiedzę o Bogu na świecie. Dlatego musimy szukać Pana całym sercem, aby poganie nie panowali nad nami. A teraz dowiedzmy się, co On zamierza uczynić:

„Wtedy Pan zapłonął gorliwością o swoją ziemię i zmiłował się nad swoim ludem. I odpowiedział Pan, i rzekł do swojego ludu: Oto ja ześlę wam zboże i moszcz, i oliwę, i tym się nasycicie” (Joel 2,18–19).

Co zamierza On zesłać? Czym jest „oliwa”? „Olejek radości zamiast szaty żałobnej”, „radości w Duchu Świętym”. Czym jest „moszcz”, sok winorośli? Jotam mówi o „moszczu, który uwesela Boga i ludzi” (zob. Sędz. 9,13 BG). Zatem On da nam radość. A czym jest „zboże”? Ziarnem, z którego robi się chleb dla podtrzymania życia i siły. Zatem On da nam i siłę. Dzięki niech będą Panu! On ześle nam siłę, pocieszenie i radość.

Ale komu ześle to wszystko? Kiedy to ześle? Gdy ludzie zgromadzą się i zbierze się lud, dzieci i niemowlęta, starsi, oblubieńcy i oblubienice oraz kaznodzieje – gdy zbierzemy się zgodnie ze Świadectwem, „w grupach”, szukając Boga całym sercem – wtedy to się stanie, wtedy uczyni On to, co zapowiedział. Dążmy do tego jak nigdy przedtem. To wspaniałe, kiedy Pan obiecuje, iż będziemy nasyceni tym, co On zamierza nam dać. A udzieli nam tego nie według naszej miary. Ile Bóg chce nam dać, aby nas nasycić? Nie oszczędzi niczego, co ma, gdyż już dał nam wszystko w Jezusie Chrystusie i nie chce, by zabrakło nam czegokolwiek z tego, co On nam daje. Jak rano brat Haskell przeczytał w tym wspaniałym Świadectwie – pamiętacie tę cudowną rzecz? – że gdy przychodzimy jak żebracy, nie mając własnych zasług, wtedy wszystko staje się nasze w jednym wiecznym darze.

„I już was nie wystawię na hańbę między narodami. I oddalę od was wroga z północy, i zapędzę go do kraju suchego i pustego; jego przednią straż do Morza Wschodniego, jego tylną straż do Morza Zachodniego. I rozejdzie się po nim smród i zaduch, ponieważ butnie postępował” (Joel 2,19–20).

A któż to tak „butnie postępował”? Kto ma całą władzę świata w swoich rękach? Szatan. To jemu się wydaje, że dokona wielkich rzeczy. Ale przypatrzmy się, co Pan wtedy uczyni. „Nie bój się, ziemio! Raduj się i wesel, gdyż Pan dokona wielkich rzeczy!” (Joel 2,21).

Otóż, bracia i siostry, powinniśmy się cieszyć jak nikt na świecie, iż szatan butnie postępuje i zamierza dokonać wielkich rzeczy, bowiem wynika z tego, że kiedy szatan zamierza dokonać wielkich rzeczy a okazuje się, że to Bóg dokonuje wielkich rzeczy, wtedy szatan musi wytężyć wszystkie siły, by zdobyć uznanie. Jednak nawet wtedy nie jest w stanie zapewnić sobie uznania, choć wcześniej chełpił się przed całym światem, wobec wszystkich narodów, iż posiada całą władzę – ostatecznie jego przypadek okaże się tak żałosny, iż będzie musiał osobiście się ukazać jako imitacja anioła światłości. Jednak wtedy możemy się radować jeszcze bardziej, bo to będzie oznaczać, że wkrótce Jezus przyjdzie i ukaże się osobiście. Ale kiedy Pan dokona tych wielkich rzeczy? Kiedy szatan wywyższy się, zamierzając dokonać wielkich rzeczy.

„Nie bójcie się wy, zwierzęta polne, gdyż zazielenią się pastwiska na stepie; drzewa wydadzą swój owoc, drzewo figowe i winorośl obficie rodzić będą. A wy, dzieci Syjonu, wykrzykujcie radośnie i weselcie się w PANU, SWOIM BOGU” (Joel 2,22–23).

Dlaczego mielibyśmy czuć się zniechęceni? Po co żywić takie odczucia? Czy to ma jakiś sens? Jezus powiedział: „Podnieście głowy!”, a to znaczy: „Cieszcie się i radujcie”. Potem mówi znowu: „A wy, dzieci Syjonu, wykrzykujcie radośnie i weselcie się w Panu, swoim Bogu”. Tak czyńmy. Bracia i siostry, powiadam wam, iż nie widzę powodu do czegokolwiek innego, jak tylko do radości, gdyż tak mówi mi Pan. I to jest również słowo Boże jak każdy inny fragment Słowa Bożego. I stwórcza moc jest w tych słowach tak samo, jak w każdych innych, aby wlać radość i wesele w nas, byśmy radowali się w Panu.

„I wy, synowie Syjonu, cieszcie się i radujcie w PANU, waszym Bogu. Da wam bowiem deszcz wczesny i ześle wam deszcz jesienny i wiosenny, jak dawniej” (Joel 2,23, UBG).

Czy to, co wydarzyło się w dniu Pięćdziesiątnicy, było „według potrzeby”, umiarkowane w porównaniu z tym, co Bóg zamierza uczynić teraz? Tak. Pierwszy deszcz spadł według potrzeby.

Tym razem spadnie w pełnej mierze. Jeśli tamten był umiarkowany, to co będzie teraz? Nie sposób sobie tego wyobrazić. Pozwólcie, że przeczytam wam fragment z IV tomu, a także zapisany w książce „Wielki Bój”, s. 423 wyd. VIII:

„Ruch adwentowy lat 1840–1844 był wspaniałym objawieniem mocy Bożej, a poselstwo pierwszego anioła zostało zaniesione do każdej stacji misyjnej na świecie, zaś w niektórych krajach zrodziło się ogromne zainteresowanie religijne, jakiego w niektórych z nich nie było od czasów szesnastowiecznej Reformacji; jednak to wszystko zostanie znacznie przewyższone przez potężny ruch, głoszący ostatnie ostrzeżenie trzeciego anioła.”

Inne Świadectwo, które nigdy wcześniej nie zostało wydrukowane, mówi, że nastąpi to tak nagle, jak w roku 1844 i z to „dziesięciokrotnie większą mocą” („Spalding and Magan Collection”, 1985).

A teraz o Pięćdziesiątnicy czytam w tym samym miejscu „Wielki Bój”, s. 423 wyd. VIII:

„Proroctwa, które wypełniły się podczas wylania wczesnego deszczu na początku zwiastowania ewangelii, wypełnią się raz jeszcze podczas późnego deszczu, pod koniec tego dzieła”.

Widzicie więc, że są proroctwa odnoszące się wyłącznie do późnego deszczu ale te, które odnoszą się do wczesnego deszczu, wypełnią się ponownie także w wylaniu późnego deszczu. Zatem zrozumiałe jest, że ten drugi „deszcz” będzie wylany w podwójnej mierze.

„To jest czas ochłody, którego wyglądał apostoł Piotr, mówiąc: »Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa« (Dz. 3,19–20)” (tamże).

Czy to oznacza, że mamy się opamiętać i nawrócić? Ktoś powie: „Ależ ja nawróciłem się przed dwudziestoma laty”. To prawda, lecz nawróć się po raz kolejny. Ja nawróciłem się prawie dziewiętnaście lat temu ale to nic nie znaczy jeśli nie jestem nawrócony teraz. Nie jest dobrze oglądać się za siebie. Ktoś powie: „Czy to oznacza, że wcześniej się nie nawróciłem?”. O nie, nic takiego nie mam na myśli. Mam na myśli to, że jeśli polegasz na nawróceniu sprzed lat, to nie ma ono znaczenia dzisiaj. Jeśli zapomniałeś, co to jest skrucha, przyjmij Jezusa Chrystusa, a przypomnisz sobie. Każdy, kto przyjmuje Pana Jezusa Chrystusa, staje się nowym stworzeniem.

„I klepiska będą pełne zboża, a prasy opływać będą moszczem i oliwą. I wynagrodzę wam szkody lat, których plony pożarła szarańcza, konik polny, larwa i gąsienica, moje wielkie wojsko, które na was wyprawiłem. Wtedy będziecie jeść obficie i nasycicie się, i wysławiać będziecie imię Pana, swojego Boga, który dokonał u was cudów, i mój lud nigdy nie zazna wstydu” (Joel 2,24–26).

Tak więc chwalmy Pana! Ludzie będą nas znieważać, będą nas oczerniać, traktować jak szumowiny i okazywać nam bezgraniczną pogardę. Ale Bóg mówi: „Mój lud nigdy nie zazna wstydu”. I mówi to z przekonaniem. Jednak to nie wszystko; dodaje jeszcze: „I poznacie, że Ja jestem wśród Izraela i że Ja, Pan, jestem waszym Bogiem i nie ma innego; i lud mój nigdy nie zazna wstydu” (Joel 2,27).

Dlatego pytam was, bracia i siostry, czego jeszcze Bóg nie obiecał nam w tym rozdziale? Oto pocieszenie, błogosławieństwo, obietnice! A skoro uznał za słuszne powtórzyć, iż „nie zaznamy wstydu”, to znaczy, że wszystko na tej ziemi weźmie sobie za cel pohańbienie nas. Jednak Bóg obiecał i dał słowo, że do tego nie dojdzie i nigdy nie zaznamy wstydu.

„A potem wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało, i wasi synowie i wasze córki prorokować będą, wasi starcy będą śnili, a wasi młodzieńcy będą mieli widzenia” (Joel 3,1).

Dzięki niech będą Panu, iż nie zadowoli się jednym prorokiem! Będzie miał ich więcej. Przy pomocy jednej prorokini dokonał wielkich rzeczy. Skoro zaś dokonał tak wiele przy pomocy jednej, to czego dokona mając ich wielu?

„Nawet i na sługi i na służebnice wyleję w one dni Ducha mego. I dam cuda na niebie i na ziemi, krew i ogień i słupy dymowe. Słońce obróci się w ciemność, a miesiąc w krew, pierwej niż dzień Pański wielki a straszny przyjdzie. Wszakże stanie się, że ktobykolwiek wzywał imienia Pańskiego, wybawiony będzie; bo na górze Syjon i w Jeruzalemie będzie wybawienie, jako rzekł Pan, to jest w ostatkach, których Pan powoła” (Joel 2,29–32 BG lub Joel 3,2–5 NP).

Gdzie będzie wybawienie? „...to jest w ostatkach, których Pan powoła” (w. 32 BG). A przeciw komu szatan toczy wojnę? Przeciwko „ostatkom”. Przeciwko komu szatan kieruje całą władzę ziemi? Przeciwko „ostatkom”. Przeciwko komu kieruje całe swoje siły i starania? Przeciwko „ostatkom”; jednak to wśród „ostatków” jest wybawienie. Bracia i siostry, najlepszym miejscem na świecie, w jakim można się znaleźć, jest to miejsce, przeciwko któremu diabeł kieruje wszystkie swoje wysiłki, gdyż w tym miejscu jest wybawienie. Tam są łaska i moc Jezusa Chrystusa, a szatan musi zebrać wszystkie swoje zastępy, by w ogóle myśleć o tym, iż coś wskóra. To jest najlepsze miejsce na ziemi, gdyż tam jest Chrystus, tam jest Bóg, a Jego lud „nigdy nie zazna wstydu”.

Bracia i siostry, bardzo się cieszę z tego wszystkiego. Cieszę się najbardziej, jak potrafię z tego, co Pan mówi w tym rozdziale, gdyż to wszystko jest prawdą na obecny czas – jak sami widzicie. Każdy werset dotyczy teraźniejszości i mówi o wspaniałych rzeczach. Pan zamierza dokonać cudownych rzeczy i prosi nas, byśmy szukali Go całym sercem, abyśmy mogli przyjąć to wszystko. Jeśli szukamy Go połowicznie, nie będziemy w stanie przyjąć wszystkiego, co On chce nam dać. Musimy szukać Go całym sercem, aby przyjąć wszystko, co On ma dla nas. Czyńmy to, do czego Pan nas wzywa: „wy, dzieci Syjonu, wykrzykujcie radośnie i weselcie się w Panu” bo „Pan dokona wielkich rzeczy” i „nigdy nie zaznacie wstydu”, gdyż „w ostatkach będzie wybawienie” – właśnie wśród tych, przeciwko którym diabeł toczy wojnę ze wszystkich sił.

Wykład 8

Raz po raz otrzymujemy dowody, świadczące o tym, że stoimy na progu wydarzeń prowadzących do końca świata. Raz po raz przedstawiane są dowody z Biblii i wskazań Bożych zapisanych w Świadectwach, że teraz jest czas, kiedy musimy mieć moc, która jest w stanie sprawić, iż poselstwo zostanie przekazane światu, aby ci, którzy chcą przyjąć zbawienie, zostali uratowani od zagłady, jaką ściągną na świat mające się rozegrać wydarzenia. Bracia i siostry, niebezpieczeństwa zagrażające nam w związku z końcem świata, z prześladowaniami i wszystkim co zewnętrzne, są, jak zawsze, niewielkie w porównaniu z niebezpieczeństwem, jakie wisi nad każdym człowiekiem w jego osobistym doświadczeniu. [Głosy z sali: Tak jest].

Największym niebezpieczeństwem w tym zgromadzeniu i w całym naszym ludzie jest to, że nie dostrzegą tego, co dotyczy ich osobiście ale będą spoglądać tylko ku temu, co zewnętrzne, badać dowody tych rzeczy, zamiast baczyć na to, czy ich serce jest w porządku wobec Boga. Będą badać te sprawy bardziej jako teorię, zamiast posiadać żywego Chrystusa w sobie, aby te wszelkie zewnętrzne sprawy stały się dla nich żywą rzeczywistością i aby byli przygotowani na nie w bojaźni Bożej i Bożym zbawieniu. To jest największe niebezpieczeństwo, jak powiedziałem, zarówno dla nas obecnych w tym zgromadzeniu, jak również wśród wszystkich powszechnie uznanych zachowawców soboty na świecie.

W naszym studium doszliśmy teraz do tej części, która dotyczy bezpośrednio was i mnie jako jednostek – tego, co wy i ja musimy czynić oraz czego potrzebujemy od Boga, aby patrzeć na te sprawy i działać w związku z nimi w świetle Bożego zbawienia, które jest sednem tych spraw dla was i dla mnie. Według mnie – z tego co wiem i o czym jestem przekonany, że wiem – ten wykład i następny to najważniejsze, jakie kiedykolwiek wygłosiłem. Nie wybrałem ich i wzdragam się przed ich wygłoszeniem ale, bracia i siostry, po tym, co brat Prescott przedstawił nam poprzedniego wieczora, nie ma sensu cokolwiek przemilczać. Nie wolno nam niczego zafałszowywać, traktować lekceważąco i żyć w tych czasach z przymkniętymi oczami, nie wiedząc, jaka jest sytuacja. Nie ma sensu, abyśmy żywili oczekiwania, rozbudzone przez prawdę Bożą, jako że rozbudza ona ludzkie oczekiwania, tak że oczekiwalibyśmy tego, co ma nastąpić, a jednocześnie problemy w naszym sercu i życiu sprawiałyby, iż te rzeczy, gdy wreszcie nastaną nie przyniosą nam żadnej cząstki dobra. Taka postawa nie miałaby sensu, prawda?

Powtórzę zatem, że wykład, do którego właśnie dotarłem i który muszę przedstawić – co jest rzeczą nieuniknioną – jest dla mnie najpoważniejszy ze wszystkich w moim dotychczasowym nauczaniu, ze względu na rzeczywistość tego, co mówią pewni ludzie i w jakiej sytuacji nas stawiają. Powiem więc jeszcze raz – wzdragam się. Wzdragam się przed tym, z uwagi na pewne konsekwencje, jakie może wywołać, jeśli nie zostanie przyjęty tak, jak powinien – sercem i umysłem uległym wobec Boga, z pytaniem skierowanym do Niego: czy tak się rzeczy mają? Niektóre rzeczy nie wszystkim mogą się wydać miłe i dlatego mogą mieć mi za złe, że o tym mówię. Odnoszą się one bowiem do nas osobiście. Jednak, bracia i siostry, tu gdzie stoimy i w sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy, w bojaźni Bożej, trzeba to powiedzieć.

A skoro trzeba to powiedzieć, proszę was, byście odtąd nie uważali mnie za kogoś, kto stoi z boku, jakbym nie utożsamiał się z wami w tym, co będę mówił. Jestem z wami w tym wszystkim. Podobnie jak wy, muszę być tak samo pewnie i w takim samym stopniu przygotowany na przyjęcie tego, co Bóg chce nam dać – w takim samym stopniu jak każdy człowiek na ziemi. Tak więc proszę was, byście nie odłączali mnie od siebie w tej sprawie. A jeśli widzicie błędy, które popełniliście, ja też zobaczę błędy, które popełniłem. I proszę, nie wińcie mnie, jakobym was osądzał albo wytykał wam winy. Po prostu przedstawię fakty; a ci z was, którzy mają z nimi coś wspólnego, będą wiedzieli, że te fakty dotyczą ich tak samo jak mnie, bowiem gdy one dotyczą mnie, będę wiedział, że dotyczą mnie i są faktem. Bracia i siostry, pragnę tylko szukać Boga z całego serca i chcę usunąć z drogi wszystkie przeszkody, aby Bóg mógł dać nam to, co ma dla nas. [Głosy z sali: Amen].

Nie będę się starał iść naprzód zbyt szybko i nie oczekujcie tego ode mnie, bo chciałbym abyśmy studiując powoli, mogli dokładnie rozważyć te sprawy. Poświęcę te wykłady starannemu przedstawieniu tego, co mam na myśli. Tak więc, po prostu studiujmy te sprawy razem.

Zacznę od myśli, na której zakończyliśmy wczorajszego wieczora. Rozważaliśmy myśl, iż nadszedł czas, kiedy Bóg obiecał dać nam wczesny i późny deszcz. Nadszedł czas, kiedy mamy prosić Go o to i oczekiwać tego. Powinniśmy też zapamiętać wykład i świadectwo brata Prescotta na ten temat, przedstawione wcześniej.

Dzisiaj przeczytam fragment, do którego odwołałem się wczoraj ale którego nie przeczytałem, gdyż nie miałem ze sobą książki E.G. White, „The Spirit Of Prophecy”, t. III, str. 9 lub E.G. White, „Historia Zbawienia”, s. 184 wyd. II. Jest to fragment z rozdziału, poświęconego służbie apostoła Piotra i nawróceniu Saula. Po opisie wylania Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy i rezultacie w postaci nawrócenia wielu osób itd., czytamy:

„To świadectwo o założeniu Kościoła chrześcijańskiego jest nam dane nie tylko jako ważna część historii świętej ale także jako nauka. Wszyscy, którzy wyznają imię Chrystusa, powinni czekać, czuwać i modlić się w jedności serc. Wszelkie rozbieżności należy odrzucić, a jedność czułej, wzajemnej miłości powinna przeniknąć wszystkich. Wtedy nasze modlitwy mogą się wznieść razem do naszego niebiańskiego Ojca z silną, żarliwą wiarą. Wtedy możemy cierpliwie i z nadzieją czekać na spełnienie tej obietnicy.”

Kiedy nastąpi to „wtedy”? Gdy będziemy czekać, czuwać i modlić się w jedności serc, a wszelkie rozbieżności zostaną odrzucone i jedność czułej wzajemnej miłości przeniknie wszystkich.

Dlatego, bracia i siostry, jeśli są jakieś rozbieżności między wami a kimkolwiek na świecie lub na tej sali, czas już abyśmy, wy i ja, usunęli te rozbieżności. Jeśli tej osoby tu nie ma i nie możecie z nią porozmawiać, napiszcie list i wyjaśnijcie sprawę, wyłóżcie swoje stanowisko i co zamierzacie. Nie jesteście odpowiedzialni za to, jak ktoś zareaguje na taki gest ale waszym obowiązkiem jest wyciągnąć rękę na zgodę. Macie to uczynić w bojaźni Bożej, ponieważ Bóg tak chce. [Pytanie z sali: Czy masz na myśli także niewierzących? Wszystkich?]. Tak, mam na myśli wszystkich, gdyż jeśli są jakieś grzechy między mną a ludźmi spoza Kościoła, to oni to wiedzą, a te rozbieżności uniemożliwiają nam dostęp do nich z poselstwem, nawet gdy Bóg da nam wsparcie Ducha Świętego w postaci wylania późnego deszczu. Wszelkie rozbieżności, wrogość, cokolwiek tego rodzaju, co jest między mną a kimkolwiek na świecie – czy nie widzicie, że to powstrzymuje mnie przed głoszeniem mu poselstwa?

Jeśli oszukaliśmy ludzi i nie byliśmy uczciwi w naszych interesach ze światem, to ze względu na własne dobro, naprawmy to. Tu, w Battle Creek, być może są wśród nas tacy, którzy są to winni mieszkańcom tego miasta. Nasze spotkania w tym mieście są otwarte dla jego mieszkańców, a usłyszeliśmy w tym zgromadzeniu, iż oczekuje się, że kiedy błogosławieństwo Boże spocznie na tych spotkaniach, wówczas mieszkańcy miasta zapragną w nich uczestniczyć wraz z nami. Tak więc powiadam adwentystom, mieszkającym w tym mieście: wyprostujcie wszystko, co wymaga wyprostowania dla dobra was samych i tych ludzi, których Bóg chce zbawić w tym mieście. Wyprostujcie to. Jeśli oszukaliście kogoś, idźcie i przyznajcie się oraz oddajcie to, co ukradliście. Jeśli wasze transakcje biznesowe nie były uczciwe, jeśli zawłaszczyliście coś niesłusznie, naprawcie tę nikczemność. Uporządkujcie wasze sprawy przed Bogiem. Oto słowo do nas, cytuję:

„Wszelkie rozbieżności należy odrzucić, a jedność czułej wzajemnej miłości powinna przeniknąć wszystkich”.

To właśnie czynili uczniowie, gdy szukali Pana w owych dniach. Odrzucili wszelkie rozbieżności. Czy sądzicie, że w ciągu tych dziesięciu dni, inni uczniowie – którzy byli tak zazdrośni, kiedy Jakub i Jan za pośrednictwem swej matki poprosili Zbawiciela o miejsce przy Jego boku w Królestwie Bożym, co bardzo nie podobało się pozostałym – nie porzucili tego rodzaju odczuć i nie wyznali ich sobie nawzajem, nie przebaczyli sobie i nie uznali, że było to niskie i podłe?

Zbawiciel wskazał im małe dziecko i powiedział, że kto chce być wielki w królestwie niebios, ten powinien się stać jak to dziecko i służyć wszystkim. Tak więc odrzucili wszelkie rozbieżności, niezgodę, zawiść o to, kto będzie większy w Królestwie Bożym – tego wszystkiego wyzbyli się w owym czasie. Czytamy, że takie rzeczy istnieją także pośród nas – ambitne pragnienie wyższych stanowisk, zawiść o wpływy, zawiść o sytuację życiową – to wszystko jest pośród nas. Teraz przyszedł czas, by to wszystko odrzucić. Przyszedł czas, by każdy z nas przekonał się, jak nisko może się pokłonić do stóp Chrystusa, a nie jak wysoką pozycję może zdobyć w Zjednoczeniu, w ocenie ludzi, czy jak wysokie stanowisko może osiągnąć w zarządzie Zjednoczenia lub zarządzie Generalnej Konferencji. Nie to powinno być naszym dążeniem.

Wszelkie rozbieżności należy odrzucić a jedność czułej, wzajemnej miłości powinna przeniknąć wszystkich”.

Jeśli chodzi o nas, braci i siostry w Kościele, koniecznym jest, byśmy usunęli wszelkie znane nam nieporozumienia między nami a wszystkimi ludźmi na świecie. Nieważne, ile nas to będzie kosztować. To nie ma nic do rzeczy. Tak trzeba. A gdy to zostanie uczynione, „wtedy nasze modlitwy mogą się wznieść razem do naszego niebiańskiego Ojca z silną, żarliwą wiarą”. Tak jest. Gdy będziecie wiedzieć, że jesteście czyści w oczach Boga na tyle, na ile możliwe jest usunięcie wszystkiego, co stoi między wami a braćmi i siostrami, i wyznaliście Bogu wszystko, co wam uświadomił, tak iż jesteśmy wobec Niego jako błądzące, bezradne, zagubione dzieci, rozumiejące naszą potrzebę tego, co On ma dla nas, wówczas wszystkie Jego obietnice będą należeć do nas i będziemy to wiedzieć. Wtedy możemy polegać na tych obietnicach i „wtedy nasze modlitwy mogą się wznieść razem do naszego niebiańskiego Ojca z silną, żarliwą wiarą. Wtedy możemy cierpliwie i z nadzieją czekać na spełnienie tej obietnicy”.

To właśnie powinniśmy teraz czynić. Gdy to zostanie uczynione – gdy wszystkie rozbieżności zostaną usunięte i zapanuje jedność, a każdy będzie dążył do jedności serc i umysłów – wtedy zgodnie z Bożą obietnicą ujrzymy na własne oczy spełnienie przepowiedni. Ten czas nadszedł, więc uczyńmy to.

Czytam dalej z tej samej strony 184:

„Odpowiedź może przyjść nagle i nieoczekiwanie, z przytłaczającą mocą albo może się odwlekać dniami i tygodniami, tak iż nasza wiara zostanie poddana próbie. Jednak Bóg wie, jak i kiedy odpowiedzieć na naszą modlitwę. Naszym zadaniem jest trwać w łączności z Bogiem, a Bóg wykona swoją część działania.”

Jak wspomnieliśmy ubiegłego wieczora, gdy łączność jest zachowana, a nasze modlitwy wznoszą się do nieba tak, jak to zostało opisane, wówczas droga jest wolna, a kiedy Duch Święty zostanie wylany, dotrze wszędzie tam, dokąd będzie miał otwartą drogę.

„Częścią naszego zadania jest trwanie w łączności z Bogiem, Bóg zaś odpowiada za Swoją część działania. On jest wierny swoim obietnicom. Wielką i doniosłą sprawą dla nas jest jedność serc i umysłów, usunięcie wszelkiej zawiści i złości, pokorne oczekiwanie i czuwanie. Jezus, nasz Przedstawiciel i Głowa, jest gotowy uczynić dla nas to, co uczynił dla modlących się i czuwających w dniu Pięćdziesiątnicy” (tamże).

I jeszcze jedna myśl warta głębokiego rozważenia:

„Jezus jest tak samo gotów udzielić odwagi i łaski swoim naśladowcom dzisiaj, jak był gotowy to uczynić dla swoich uczniów w Kościele wczesnochrześcijańskim. Nikt nie powinien pochopnie przystępować do bitwy ze zwierzchnościami i mocami ciemności” (E.G. Whitem, The Spirit of Prophecy, t. 3, rozdz. 22 – „Pentecost” s. 273).

Musimy przystąpić do tego ostrożnie, z namysłem. Musimy być pewni – nie wyruszać do walki, póki nie będziemy wiedzieć, że Bóg jest z nami i że otrzymaliśmy moc i łaskę Bożą dającą nam odwagę i siłę, aby sprostać mocom, którym mamy stawić czoło. Bój, który jest przed nami, nie będzie łatwy.

„Gdy Bóg każe nam zaangażować się w walkę, to wtedy będzie na to czas. Wtedy On da słabym i chwiejnym odwagę i elokwencję ponad ich nadzieje i oczekiwania” (tamże str. 273).

Tak więc Pan pragnie, abyśmy Go szukali a potem, kiedy On nas pośle, pójdziemy tylko w Jego mocy i łasce. Na stronie 11 czytamy:

„Uczniowie i apostołowie Chrystusa mieli głębokie poczucie swojej niemocy, więc w pokorze i modlitwie łączyli swoją słabość z Jego mocą, swoją niewiedzę z Jego mądrością, swoją niegodność z Jego sprawiedliwością, swoją nędzę z Jego niewyczerpanym bogactwem. Tak wzmocnieni i wyposażeni, przestali się wahać w służbie dla Mistrza” (tamże str. 274).

Co za wspaniałe wyposażenie! Pomyślcie o tym! Siła, mądrość, sprawiedliwość, niewyczerpane bogactwo! To jest to, czego potrzebujemy w obliczu przeciwności, wobec których stoimy, bo nie możemy liczyć na żadną ziemską moc, ani na pozytywną opinię wśród ludzi, ani środki materialne na tym świecie, ani nawet poszanowanie dla ludzkiego życia. Tak więc mamy tu wymienione te same czynniki, o których mówiliśmy w poprzednich wykładach.

Ale w jaki sposób tamci otrzymali siłę? Uznając swoją słabość i przyznając się do niej. W jaki sposób otrzymali mądrość? Przyznając się do swojej niewiedzy. Jak otrzymali sprawiedliwość? Wyznając swoją niegodność. Jak otrzymali bogactwo? Przyznając się do swojej nędzy.

Oto sytuacja, w jakiej mamy się znaleźć: nieefektywni, nieświadomi, nędzni, niegodni i ślepi. Czy nie jest to sytuacja opisana w liście do Laodycei – iż jesteśmy nędzni i biedni, ślepi i nadzy a o tym nie wiemy? Ktoś czytał ten fragment kilka dni temu, a gdy padło to słowo „ślepy”, natychmiast przyszedł mi na myśl ostatni werset 9–go rozdziału Ewangelii Jana. Zajrzyjcie tam, jeśli chcecie (Jan 9,41). To jest opis epizodu uzdrowienia człowieka, który był niewidomy od urodzenia. Co tam czytamy?

„Rzekł im Jezus: Gdybyście byli ślepi, nie mielibyście grzechu, a że teraz mówicie: widzimy, przeto pozostajecie w grzechu.”

Gdy Jezus mówi do mnie i do was, że jesteśmy ślepi, jedyne, co nam pozostaje, to powiedzieć: „Panie, jesteśmy ślepi”. Powiedział tamtym, że są ślepi, bo byli ślepi ale oni twierdzili, że jest inaczej; a jednak byli ślepymi. Gdyby przyznali się do swojej ślepoty, ujrzeliby w uzdrowieniu tego niewidomego dzieło Boże. Tak więc, bracia i siostry, to, co musimy zrobić, to przyjąć poselstwo do Laodycei i przyznać, że jest ono prawdziwe wobec nas, co do słowa. Gdy On mówi, że wy i ja jesteśmy godni pożałowania, powiedzmy Mu: „Tak, jest; jestem godzien pożałowania, nędzny – to prawda. Jestem nędzny i biedny – tak jest. Jestem biedny, ślepy i nigdy nie będę inny. Jestem nagi – to prawda. A ponadto nie wiem o tym wszystkim – to także prawda. Nie wiem o tym tak, jak powinienem wiedzieć”. I wtedy będę mówił Mu codziennie, w każdej godzinie: „Panie, to wszystko tak jest. Ale zamiast mojego żałosnego stanu daj mi Twoją pełnię. Zamiast mojej nędzy daj mi Twoją pociechę. Zamiast mojego ubóstwa daj mi Twoje bogactwo. Zamiast mojej ślepoty daj mi Twój wzrok. Zamiast mojej nagości oblecz mnie Twoją sprawiedliwością. I naucz mnie, Panie, tego, czego nie wiem”. [Głosy z sali: Amen].

Bracia i siostry, gdy w jedności serc i umysłów przychodzimy na to miejsce, nie powinniśmy mieć żadnych trudności z okazaniem skruchy; nie będzie nam trudno okazać skruchę i nie będzie też jej brak. Spełni się to, o czym czytamy w kolejnym wersecie: „Wszystkich, których miłuję, karcę i smagam; bądź tedy gorliwy i upamiętaj się” (Obj. 3,19).

Trudność w okazywaniu przez nas skruchy polega na tym, iż nie potrafimy przyznać, że to, co Pan nam powiedział, jest prawdą. Gdy wiem, że jestem nędzny, wówczas wiem, że potrzebuję czegoś, co mnie ubogaci. Wiem też, że nikt prócz Pana nie potrafi tego dać, więc polegam wyłącznie na Nim, aby to otrzymać. Gdyby nie On, miałbym tylko nędzę. W każdej chwili, kiedy Go nie mam, mam tylko nędzę, a gdy nie mam Jego pocieszenia, jestem godzien pożałowania. W każdej chwili, gdy nie polegam zupełnie na Jego nieprzebranych bogactwach – nieprzebranych bogactwach Chrystusowych – jestem nędzarzem i biedakiem. W każdej chwili, w której nie zauważam i nie przyznaję, że jestem ślepy i nie mam Jego wzroku, jestem w grzechu. On tak powiedział.

Teraz mówicie, że widzicie, a więc trwacie w grzechu. W każdej chwili, gdy nie widzę mojej nagości i nie polegam zupełnie na Nim i Jego sprawiedliwości aby mnie odziała, jestem skończony, zupełnie skończony, a w każdej chwili, gdy zaczynam mówić: „Wiem już bardzo wiele”, to wówczas jest całkowicie przeciwnie, bo nic nie wiem. Zatem powinienem mówić: „Panie, nic nie wiem. Polegam na Tobie, że wszystkiego mnie nauczysz – że pouczysz mnie, iż jestem godny pożałowania i nędzny, ubogi i ślepy, nagi, a dlatego jestem w potrzebie”. A gdy powiem Mu to wszystko, wówczas On da mi wszystko, czego potrzebuję. Tak będzie. Taka jest nasza sytuacja.

Oto fragment z I tomu „Testimonies for the Church”, s. 353 w którym czytamy coś wspaniałego:

„Podczas przemienienia Jezus został uwielbiony przez swego Ojca. On powiedział: »Teraz został uwielbiony Syn Człowieczy i Bóg został uwielbiony w nim« (Jan 13,31). W ten sposób przed zdradzeniem Go i ukrzyżowaniem został On wzmocniony, by przetrwać straszliwą mękę. Gdy członkowie ciała Chrystusowego [kościoła] zbliżać się będą do czasu ostatniej walki, »czasu trwogi Jakuba«, będą wzrastać w Chrystusie i zostaną obficie obdarzeni Jego Duchem. Gdy poselstwo trzeciego anioła przejdzie w głośne wołanie, a wielka moc i chwała będą towarzyszyć zakończeniu dzieła [na ziemi], wierny lud Boży będzie miał udział w tej chwale. To jest »późny deszcz«, który ożywi i wzmocni ich, by przetrwali czas trwogi. Ich twarze zajaśnieją chwałą światłości, towarzyszącej trzeciemu aniołowi.”

Co jest celem głośnego wołania? Czy wzmocnienie nas na czas ucisku? Gdzie jesteśmy teraz? [Głosy z sali: W czasie głośnego wołania]. Czy głośne wołanie się rozpoczęło? [Głosy z sali: Tak]. W jakim celu rozpoczęło się głośne wołanie? Aby wykonać dzieło dla nas; uzdolnić nas do przetrwania czasu trwogi Jakubowej.

A teraz jeszcze coś o potrzebie jedności. To, co jest przed nami, to wezwanie do wydania głośnego wołania – późnego deszczu; właśnie to ma nas wzmocnić na czas trwogi i ucisku. I to już się rozpoczęło. Dlatego skierowane jest do nas to słowo. To jest jedna z najważniejszych rzeczy – zachować jedność serc i umysłów.

Teraz przeczytam kilka fragmentów z tego Świadectwa, które jeszcze nie zostało opublikowane: List do Br. U.Smith’a 30.08.1892, Lt. 25b, a także w Ms. Releases, nr. 1200 lub Published in the Paulson Collection, pp. 145–147, lub The Ellen G. White „1888 Materials”, tom 3, str. 1008:

„To grzech, w takiej czy innej postaci, powoduje niezgodę i brak jedności. Uczucia muszą się zmienić; konieczne jest osobiste doświadczenie odradzającej mocy Chrystusa. »W nim mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego« (Efez. 1,7). O chrześcijanach powołanych z łaski Boga, apostoł mówi: »Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu« (I Jan 1,7). Oto są jasno wyrażone warunki. Jeśli chodzimy w światłości, jak On jest w światłości, wówczas rezultat jest pewny – mamy społeczność z sobą. Wszelkie zazdrości, zawiści i złość zostaną odrzucone. Będziemy żyć tak, jakbyśmy widzieli świętego Boga.”

To znaczy, że będziemy żyć teraz, dzisiaj, każdego dnia, jakbyśmy widzieli świętego Boga, bo nasze modlitwy będą się wznosić do Niego, a w odpowiedzi na nie będzie nam towarzyszyć Jego obecność dzięki wylaniu Ducha Świętego. Czy możemy nadal żyć beztrosko i w niedbały sposób, wiedząc, że panują wśród nas zawiść, zazdrość i złość?

„Powszechne stało się pobłażanie naszym wrodzonym, naturalnym skłonnościom, nawet w naszym życiu religijnym. Taka postawa nigdy nie przyniesie pokoju i miłości duszy, gdyż zawsze odwodzi nas od Boga, od Jego światłości. »Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota« (Jan 8,12). Gdy powstają między braćmi rozbieżności co do zrozumienia jakichś prawd wiary, wtedy jest jedna biblijna reguła, której należy przestrzegać. W duchu pokory i miłości do Boga i do siebie nawzajem, niechaj bracia spotkają się i po żarliwej modlitwie, ze szczerym pragnieniem poznania woli Bożej, studiują Biblię w duchu właściwym dzieciom, by przekonać się, jak bardzo mogą zbliżyć swoje stanowiska, nie rezygnując z niczego prócz egoistycznego poczucia fałszywej godności. Powinni przy tym czuć się tak, jakby znajdowali się w obecności całego Bożego wszechświata, przyglądającego się im z najwyższą uwagą, jak bardzo starają się patrzeć sobie w oczy i rozumieć słowa Chrystusa, żeby byli wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami” (tamże).

Bracia i siostry, co robi Boży wszechświat? Przygląda się nam, wam i mnie. Mieszkańcy wszechświata pragną widzieć, że jesteśmy braćmi i siostrami. Tak właśnie czynią. Patrzą na was, aby ujrzeć, że jesteście braćmi i siostrami w Kościele – prawdziwymi braćmi i siostrami. Patrzą na nas, czy spoglądmy sobie w oczy. Zatem, bracia i siostry, nie pozwólmy, aby patrzyli na darmo.

„Gdy przypominacie sobie modlitwę Chrystusa o to, by Jego uczniowie byli jedno, jak On jest jedno z Ojcem, czy rozumiecie, jak bardzo całe niebo przygląda się temu, jakiego ducha przejawiacie wobec siebie nawzajem? Czy ci, którzy twierdzą, że są zbawieni przez sprawiedliwość Chrystusa, starają się wszelkimi sposobami odpowiedzieć na modlitwę Zbawiciela? Czy zasmucają Ducha Bożego, pobłażając swoim niepoświęconym uczuciom, walcząc o pierwszeństwo i trzymając się z dala od siebie nawzajem? ...Uroczyste i ważne godziny dzielące nas od czasu sądu nie powinny upływać na waśniach ze współwierzącymi” (tamże str. 1008–1009).

Bracia i siostry, jakie mamy powody, by kąsać jedni drugich i toczyć wojny między sobą? To diabeł wszczyna wojny przeciwko braciom. Zostawmy mu to zajęcie. My zaś miłujmy się wzajemnie jak bracia i siostry. Wspierajmy się jak bracia i siostry. Nawet gdy adwentysta atakuje kogoś z braci czy sióstr, brońmy go. Brońmy go w bojaźni Bożej. Reputacja mojego brata jest ważna, bo skoro ktoś atakuje reputację mojego brata wobec mnie, to może zaatakować moją reputację wobec mojego brata. Gdy słucham plotek i sensacyjek na temat braci i sióstr, to dlaczego inni nie mają słuchać podobnych plotek na mój temat? Otóż, bracia i siostry, naszym obowiązkiem jest troszczyć się o reputację naszych braci i sióstr. Brońmy naszych braci i sióstr. Mamy prawo skarcić plotkarza, który przychodzi do was lub do mnie i chce opowiedzieć to i owo o braciach i siostrach. Mamy prawo skarcić go za przejawianie ducha szatana, bo takiego ducha szerzy. „Uroczyste i ważne godziny”. Ważne co? Dni czy lata? Nie. „Uroczyste i ważne godziny”. Dni minęły. Mamy godziny, a już niedługo przeminą godziny i zostaną tylko minuty.

„Uroczyste i ważne godziny, dzielące nas od czasu sądu, nie powinny upływać na waśniach ze współwierzącymi. To jest dzieło szatana. Rozpoczął je w niebie i z niespożytą energią prowadzi je od tamtej pory. »Lecz jeśli jedni drugich kąsacie i pożeracie, baczcie, abyście jedni drugich nie strawili« (Gal. 5,15). Niech nie będzie w żadnym z was złego, niewierzącego serca. Nadszedł czas, kiedy ma się rozlegać wołanie jednego wiernego strażnika do drugiego: »Jaka to pora nocna?«, na które padnie odpowiedź: »Nadszedł poranek, lecz także noc (Izaj. 21,11–12)«” (tamże str. 1009).

Odpowiedź nie będzie brzmiała: „Nie wiem, jaka to pora nocy”. Odpowiedź nie będzie brzmiała: „Myślę, że wybiegasz zbytnio w przyszłość”; „Myślę, że nazbyt się spieszysz”; „Myślę, że popadasz w skrajność”. Nie taka będzie odpowiedź. Gdy padnie pytanie: „Strażniku! Jaka to pora nocna?”, jedyna odpowiedź, jaką Bóg przyjmie, będzie brzmiała: „Nadszedł poranek, lecz także noc”. Zatem przygotujmy się na nią.

„Czy nie byłoby dobrze, gdyby każdy z osobna uważnie przemyślał swoją sytuację wobec Boga, w świetle Jego świętego Słowa, aby ujrzeć, jakie zagrażają mu niebezpieczeństwa?” (tamże str. 1011).

Nie ujrzeć, jak dobrzy jesteśmy czy o ile lepsi od braci i sióstr ale „ujrzeć, jakie zagrażają mu niebezpieczeństwa”. Jakie niebezpieczeństwa zagrażają mi? Wystarczy, że to będę widział, by wystrzegać się mojego własnego diabelstwa, a nie wypatrywać go u innych.

„Bóg nie odłącza się od swojego ludu ale Jego lud odłącza się od Boga wskutek swego postępowania. Nie znam większych grzechów w oczach Boga niż pielęgnowana zazdrość i nienawiść wobec braci i sióstr oraz zwracanie się ku nim z wrogimi postawami i czynami” (tamże str. 1011).

Czy mogą być większe grzechy? Czy nie tak postępuje szatan?

„Wskazuję moim braciom i siostrom Golgotę. Pytam was: jaka jest wartość człowieka? Jest zmierzona ofiarą jednorodzonego Syna, nieskończonego Boga. Jest to wartość wszystkich skarbów nieba” (tamże str. 1011).

Taka jest wartość człowieka. Zatem czy wy i ja możemy lekceważyć kogoś, kogo Bóg tak ceni – kogoś, za kogo Bóg oddał wszystkie skarby wszechświata? Czy mogę kogoś takiego traktować lekceważąco, jakby był niczym, jakby był niewiele wart? O nie. Jest wart tyle, ile Bóg za niego zapłacił. Tyle Bóg za was zapłacił. Czy mam was uważać za mało znaczących i mało cennych? O nie. Proszę o łaskę od Boga, abym umiał uważać was za wartych tyle, ile Bóg za was zapłacił. Nie pozwolę także żadnym adwentystom poniżać was w mojej obecności. Nie pozwolę na to. O nie. Nie pozwolę. Jak mógłbym na to pozwolić, skoro miłuję Chrystusa, który zapłacił tę cenę? Bracia i siostry, tym, czego potrzebujemy, jest miłość Chrystusowa w naszym sercu, a wtedy będziemy miłowali wszystkich, których On miłuje; jak On umiłował ich od początku.

„Zło zawsze walczy przeciwko dobru. A skoro wiemy, że bój z księciem ciemności toczy się nieustannie i musi być srogi, zatem bądźmy zjednoczeni w tym boju” (tamże str. 1013).

O tak. Potrzebuję wsparcia wszystkich, których Chrystus odkupił. Potrzebuję tego wsparcia w boju. Potrzebuję go, by być skutecznym w boju. Potrzebuję go. Bracia i siostry, przysięgam przed Bogiem, że dzięki Jego łasce, będziecie mieli moje wsparcie w waszym boju. Jeśli zostaniecie powaleni, podniosę was. Jeśli upadniecie, powiem: „Odwagi, bracie”. Jeśli upadniecie, powiem: „Powstańcie, bo możecie powstać”. Bracia i siostry, tym, czego Bóg pragnie dla nas, jest wzajemna miłość, podobna do tej miłości, jaką On nas umiłował, bo mamy się wzajemnie miłować, jak On nas umiłował. Gdy Go mamy – Jego miłość w naszych sercach – nie możemy inaczej, nie będziemy chcieli nawet wtedy, gdybyśmy inaczej mogli.

„Przestańcie walczyć przeciwko współwierzącym. Niech nikt z was nie pomaga szatanowi w jego działaniach. Mamy czynić wszystko, co tylko jest możliwe, w przeciwnym niż jego kierunku” (tamże str. 1013).

Bracia i siostry, stójmy dzisiaj razem bo to jest Boże dzieło, które Bóg pragnie dla nas wykonać.

„Bierna pobożność na nic się nie zda w tych czasach. Niech bierność przejawia się tam, gdzie jest potrzebna – w cierpliwości, uprzejmości i wyrozumiałości. Jednak światu mamy zanieść zdecydowane poselstwo ostrzeżenia. Książę Pokoju tak określił swoje dzieło: »Nie przyszedłem przynieść pokój ale miecz« (Mat. 10,34). Złu należy postawić wyraźne zarzuty. Fałsz i kłamstwo muszą zostać ukazane w ich prawdziwym charakterze. Grzech należy zdemaskować. Świadectwo wszystkich wierzących w Prawdę musi być jednomyślne. Wszystkie drobne rozbieżności, które budzą ducha sporu wśród braci i sióstr, są środkami szatana, obliczonymi na odwracanie umysłu od wielkich i doniosłych spraw, jakie są przed nami” (tamże str. 1013–1014).

Czy pozwolimy szatanowi wodzić nas za nos? Bracia i siostry, wiecie, że w sprawach tego świata źle jest dawać wodzić się za nos ale kiedy człowiek w najpodlejszy sposób wodzi was za nos w najmniej znaczącej sprawie, czujecie się gorzej niż gdyby próbował to czynić w inny sposób, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Szatan wyolbrzymia te drobne rozbieżności, które w żadnym stopniu nie dotyczą ani zasad ani rzeczywistego sensu rzeczy, gdyby przyjrzeć im się realnie. A jednak udaje mu się skupić naszą uwagę na tych rzeczach i wzbudzić wielkie zamieszanie w Kościele, odwracając umysły od poważnych spraw, które wiszą nad naszymi głowami. Wystarczająco złe jest być wodzonym za nos w jakiejkolwiek sprawie ale gdy pozwalamy się wodzić za nos w taki nikczemny, podły i bezsensowny sposób, jest to o wiele gorsze. Przestańmy więc pozwalać na to.

„Prawdziwy pokój zapanuje wśród ludu Bożego, kiedy dzięki zjednoczeniu w gorliwości i żarliwej modlitwie zburzony zostanie fałszywy spokój, panujący obecnie w znacznej mierze... Ci, którzy są pod wpływem ducha Bożego, nie będą fanatyczni, lecz spokojni, wytrwali, wolni od przesady. Ale niechaj wszyscy, których ścieżkę jasno i wyraźnie oświeca światło prawdy, zachowają ostrożność, jeśli chcą wołać: »Pokój i bezpieczeństwo«. Uważajcie, by nie czynić żadnego ruchu w kierunku tłumienia przesłania prawdy. Uważajcie na to, jaki wpływ wywieracie w obecnych czasach. Ci, którzy wyznają, iż wierzą w szczególne prawdy przeznaczone na nasz czas, muszą być nawróceni i uświęceni przez prawdę. Jako chrześcijanie jesteśmy powiernikami świętej prawdy i nie wolno nam jej zatrzymywać na zewnętrznym dziedzińcu ale mamy ją wnieść do świątyni duszy. Wtedy cały kościół będzie przeniknięty boską żywotnością. Słaby będzie jak Dawid, a Dawid jak anioł Pański” (II Sam. 14,17; 19,27; tamże: str. 1014).

Zatem, najszybciej jak to możliwe uznajmy, że jesteśmy słabi, oraz wyznajmy naszą słabość. „Słabi będą jak Dawid”, a ich słabość zjednoczy się z siłą Chrystusa.

„Jedno dążenie będzie pochłaniać wszystkich: jak najbardziej upodobnić się do Chrystusa” (tamże str. 1014).

Oto najważniejsza rzecz – nie kto będzie na najwyższym stanowisku w „Zjednoczeniu”, „Unii” czy w kościele albo kto będzie tym czy tamtym w zborze, czy Generalnej Konferencji. Nie to jest najważniejsze, lecz „aby jak najbardziej upodobnić się do Chrystusa”!

„Aby jak najwięcej uczynić dla ratowania dusz ku sprawiedliwości. Gdy taka ambicja będzie przyświecać wierzącym, spory ustaną, a modlitwa Chrystusa zostanie spełniona” (tamże str. 10014–1015).

Bracia, w tym czasie właśnie żyjemy.

„Gdy Duch Święty został wylany na Kościół wczesnochrześcijański, wszyscy wierzący byli zjednoczeni sercem i duszą. Duch Chrystusowy czynił ich jednością. Taki jest owoc trwania w Chrystusie. Lecz jeśli przynosimy owoc w postaci niezgody, zawiści, zazdrości i waśni, to znaczy, że nie trwamy w Chrystusie” (tamże str. 1015).

I teraz fragment, który już wcześniej czytałem raz czy dwa razy:

„Jezus pragnie obdarzyć swój lud niebiańskim wyposażeniem w wielkiej mierze... Jakże wielka i dalekosiężna musi być moc księcia zła, że jedynie potęga Ducha Świętego jest w stanie ją przełamać. Niewierność wobec Boga, występki w każdej formie szerzą się na świecie. Ci, którzy chcą pozostać wierni Bogu, aktywni w służbie dla Niego, stają się celem zaciekłych ataków piekła” (tamże str. 1015–1016).

To prowadzi nas wprost do wykładów z poprzednich wieczorów – że nie możemy wytrwać, jeśli nie mamy Chrystusa.

„Jeśli ci, którzy otrzymali wielkie światło, nie mają stosownych do tego wiary i posłuszeństwa, wkrótce ulegną zakwaszeniu przez powszechnie panujące odstępstwo – inny duch przejmie nad nimi władzę. Choć zostali wywyższeni do nieba w kwestii możliwości i przywilejów, są w gorszym stanie niż najżarliwsi rzecznicy błędnych nauk” (tamże str. 1016).

„Jeśli ci, którzy otrzymali wielkie światło, nie mają stosownych do tego wiary i posłuszeństwa”, to „są w gorszym stanie niż najżarliwsi rzecznicy błędnych nauk”. To dotyczy was i mnie. Sąd zaczyna się od domu Bożego. Gdy posłańcy przeszli przez miasto, by zabić jego mieszkańców, nakazano im zacząć od starszyzny przed domem Pańskim (Ezech. 9,5–7), a jeśli my jesteśmy „w gorszym stanie niż najżarliwsi rzecznicy błędnych nauk”, to sąd musi się rozpocząć od nas.

„W ten sposób wielu stanie się moralnie niezdolnymi do sprostania wielkiemu kryzysowi” (tamże str. 1016).

Przerwiemy ten wykład w tym momencie i podejmiemy go kolejnego wieczora, jako że dzisiaj nasz czas dobiegł już końca.

Wykład 9

Niektórzy powiedzieli, iż nie rozumieją, jak człowiek może przyznać, że jest godny pożałowania, nędzny, biedny, ślepy oraz nagi i że o tym nie wie, a jednocześnie radować się w Panu. Cóż, chciałbym wiedzieć czy to możliwe, żeby mogło być inaczej. Jak człowiek może się radować w Panu, jeśli wydaje mu się, że jest w porządku taki, jaki jest? Możecie mi to powiedzieć? Ja nie potrafię sobie tego wyobrazić. Ale gdy człowiek wie, że jest tym, kim Pan mówi, że jest i przyznaje się do tego, a potem dowiaduje się, że Pan jest dla niego tak dobry, iż weźmie go takiego, jakim jest i przygotuje go, aby mógł przebywać w obecności Boga przez całą wieczność, wówczas ten człowiek ma powód, by się radować. Nie może się nie radować.

Otóż, bracia i siostry, Pan zbawia nas nie dlatego, że jesteśmy tak dobrzy ale dlatego, że On jest dobry! Nie zapominajcie o tym. On zbawia nas i błogosławi nam w dziele Bożym nie dlatego, że jesteśmy tak dobrzy ale dlatego, że On jest dobry, a my źli. A wspaniałość tego polega na tym, że On będzie tak bardzo nas błogosławił, choć jesteśmy tak bardzo źli. Radosne w tym jest to, że On zbawia nas i czyni nas podobnymi do Niego, choć jesteśmy źli. To jest powodem naszej radości.

Jeśli chodzi o zrozumienie tego – ja nie potrafię tego zrozumieć ale wiem, że tak jest i tylko to się dla mnie liczy. Potrzeba będzie wieczności, by to wyjaśnić, byśmy mogli to zrozumieć lecz jeśli wiem, że tak jest, nie mam zamiaru kłopotać się i martwić o to, jak Pan może tego dokonać i czy mogę to zrozumieć. A wy? [Głosy z sali: Nie].

Powinniśmy pamiętać także o tych, którzy nie potrafią zrozumieć tego, że tak jest. Bracia i siostry, mówcie Panu raz po raz, że tak jest, a ujrzycie to. Nie pojmiecie tego ale to ujrzycie. Nie możecie dostrzeć, jak to jest możliwe ale możecie zrozumieć, że jest to faktem i nie może być inaczej. Czy mogę to zrozumieć jeśli trzymam się od tego z dala? Nie. To jest coś, co dotyczy serca, a tylko Duch Boży daje maść na oczy, abyście mogli to ujrzeć. A teraz coś, co nie pomoże wam wyjaśnić ale z pewnością lepiej zrozumieć. W Świadectwie nr 31 czytam:

„Czy jesteście w Chrystusie? Nie, jeśli nie przyznajecie, że jesteście błądzącymi, bezradnymi, potępionymi grzesznikami” (E.G. White, Testimonies for the Church, t.5, s. 48).

Tego właśnie nie rozumieją niektórzy nasi bracia i siostry. Mówią: „Nie rozumiem dlaczego, mam przyznać, skoro jestem w Chrystusie, że jestem bezradnym, zgubionym grzesznikiem. Myślałem, że skoro jestem w Chrystusie, to mogę dziękować Panu za to, że jestem dobry, bezgrzeszny, absolutnie doskonały, uświęcony i tak dalej”. Otóż nie wy! To On taki jest! Gdy jesteście w Chrystusie, to On jest doskonały, On jest sprawiedliwy, On jest święty i nieomylny, a Jego świętość jest wam przypisana – jest wam podarowana. Jego wierność, Jego doskonałość jest moja ale ja taki nie jestem!

Być może zrozumiecie tę myśl nieco wyraźniej dzięki dobrze znanym słowom z I Kor. 1,30: „Jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem”. Zatem gdzie jest moja sprawiedliwość? W Chrystusie. Gdzie jest moja mądrość? W Chrystusie. Gdzie jest moje zbawienie? W Chrystusie. Gdzie jest moje odkupienie? W Chrystusie.

O tak, ale gdy przychodzę do Niego po mądrość i proszę Go o nią, a On mi ją daje, to czy mogę się chełpić i mówić: „Jestem mądry”? Otóż nie! Gdy tylko zaczynam tak mówić, jestem większym głupcem niż kiedykolwiek wcześniej. Gdy poddałem się Panu, On obiecał stać przy mnie i udziela mi Swojej mądrości, aby prowadziła mnie drogami mądrości i abym szedł właściwą drogą. Skoro On to czyni, to czy ja mogę się tym chełpić i mówić: „Teraz jestem mądry”? Czy nie rozumiecie, iż z natury rzeczy wynika, że coś takiego byłoby bezprzykładną głupotą. On tego dokonał, On przyszedł mi z pomocą. On dał mi Swoją mądrość; On jest moją mądrością. Gdy ja nie potrafiłem mądrze postępować, On dał mi Swoją mądrość. Jego mądrość mnie prowadziła. Jego mądrość opanowała mój umysł i serce, prowadziła mnie i wiodła drogą mądrości. Dlatego to On jest moją mądrością, a ja nie mam żadnej poza Jego mądrością. Czy rozumiecie to? Pojmijcie to w ten sposób, a będziecie wiedzieli, że tak naprawdę jest.

„I will guide thee with mine eye” [„Moje oko poprowadzi cię”] (Ps. 32,8 King James Version). Gdy On mówi, że Jego oko mnie poprowadzi, to znaczy, że to Jego oko, a nie nasze oczy prowadzi was i mnie. Tak więc jedyne, co możemy zrobić, to pozwolić Mu na całkowite prowadzenie oraz w zupełności należeć do Niego, aby On był wszystkim w nas wszystkich.

Tak więc On jest naszą mądrością, uświęceniem, odkupieniem i sprawiedliwością. On jest moim uświęceniem, gdy ja jestem godny pożałowania. On jest moją pociechą, gdy ja jestem nędzny. On jest moim wzrokiem, gdy ja jestem ślepy. On jest moim bogactwem, gdy ja jestem biedny. On jest moją wiedzą, gdy ja nic nie wiem.

A teraz o tym, co powiedzieli niektórzy wczoraj, że zupełnie przesadzam. Mogli np. powiedzieć, iż wystarczy, że mówię: „Jesteście godni politowania”. Ale ja mówię, że to ja jestem godny politowania; mówię: „Jesteście biedni” oraz mówię, że to ja jestem biedny; mówię: „Jesteście ślepi”, także mówię, że to ja jestem ślepy; mówię: „Nie wiecie tego”, a jednocześnie: „Ja to wiem”. O nie! Gdy mówię: „Nie wiecie tego”, mówię także: „Nie wiem tego”. Nie próbujcie wykrzywiać dróg Pańskich. Gdy mówię, że jestem godny pożałowania, nędzarz, biedak, ślepy i nagi, a Bóg mówi, że tego nie wiem, to mówię: „Panie, nie wiem tego”. To prowadzi nas wprost do wersetu, od którego zaczęliśmy pierwszego wieczora: „Jeśli kto mniema, że coś poznał, jeszcze nie poznał, jak należało poznać” (I Kor. 8,2). Nie poznałem jeszcze, jak należało poznać, bo choć przyznaję się do tego, to jednak nie wiem, jak godny pożałowania i nędzny, ubogi, ślepy i nagi jestem, chyba że On pokaże mi mnie takiego, jakim jestem. Gdy przyjmujemy poselstwo do Laodycei tak, jak On je wypowiedział, wówczas przyjmiemy wszystko, co to poselstwo zawiera. To jest bowiem, bracia i siostry, intencją tego poselstwa. Taki efekt ma właśnie wywołać poselstwo do Laodycei. Niechaj wykona ono swoje dzieło w sposób przewidziany przez Pana. Zwróćcie uwagę na to Świadectwo, zapisane w książce Testimonies for the Church, t. 5, str. 186–187. Zostało ono dane w 1859 roku:

„Ukazano mi, iż świadectwo do laodycejczyków odnosi się do ludu Bożego w obecnym czasie, a powodem dla którego nie odniosło większego skutku, jest zatwardziałość ich serc. Jednak Bóg dał czas temu poselstwu, aby wykonało swe dzieło. Serce musi zostać oczyszczone z grzechów, które tak długo broniły dostępu Jezusowi. To straszne poselstwo wykona swe dzieło. Gdy zostało po raz pierwszy przedstawione, doprowadziło do gruntownego badania serc.”

To właśnie ma uczynić owo poselstwo obecnie. Niechaj więc wykona swoje dzieło. Jednak od czasu gdy po raz pierwszy zostało przedstawione, upłynęło sporo lat. Czytam dalej:

„Grzechy były wyznawane, a lud Boży został poruszony na każdym miejscu. Niemal wszyscy wierzyli, że to poselstwo zakończy się głośnym wołaniem trzeciego anioła. Ale gdy nie dostrzegli potężnego dzieła, które mogło być wykonane w krótkim czasie, wielu utraciło efekty tego poselstwa.”

Zrezygnowali – jak czytamy w cytowanym przeze mnie nieopublikowanym świadectwie; dziś już opublikowanym w 1985 roku w „Spalding and Magan Collection”, str. 3:

„Grzechy Izraela muszą wcześniej trafić na sąd. Każdy grzech musi zostać wyznany w świątyni, a wtedy dzieło pójdzie naprzód; trzeba to zrobić teraz. Późny deszcz przychodzi na tych, którzy są czyści – wtedy wszyscy otrzymają go tak, jak wczesny. Późny deszcz otrzymają ci, którzy czynią wszystko, co mogą. Chrystus chce nam pomóc. Wszyscy mogą być zwycięzcami dzięki łasce Boga, przez krew Jezusa. Całe niebo jest zainteresowane tym dziełem. Także aniołowie są zainteresowani.

„Bóg może ich uczynić zastępem wobec ich wrogów. Zbyt szybko się poddajecie. Zbyt szybko rezygnujecie z trzymania się tego ramienia! Boże ramię jest potężne. Szatan działa różnymi sposobami, by odciągnąć umysł od Boga. Zwycięstwo, zwycięstwo! Musimy je odnieść nad wszelkimi przejawami zła. Musimy być zdecydowanie zagłębieni w Bogu. Przygotujcie się. Uporządkujcie swój dom.”

Jednakże gdy po raz pierwszy to poselstwo zostało przedstawione, a ponieważ nie dokonało dzieła „w krótkim czasie” i jak mówili „czas nie nadszedł”, więc poddali się i zapomnieli. Czytam znowu z „Testimonies for the Church”, tom I, s.186:

„Widziałam, że to poselstwo nie dokona swego dzieła w ciągu kilku krótkich miesięcy. Jego celem jest obudzenie ludu Bożego, ukazanie im ich odstępstw i doprowadzenie do żarliwej skruchy, aby zostali ubogaceni obecnością Jezusa i przygotowani na wydanie głośnego wołania trzeciego anioła. Gdy to poselstwo wywarło wpływ na serca, doprowadziło do głębokiego ukorzenia się przed Bogiem. Aniołowie zostali posłani we wszystkie strony, by przygotować serca niewierzących na przyjęcie prawdy.”

Oto gdzie jesteśmy. Kiedy to poselstwo przygotowuje nas na głośne wołanie, wtedy Bóg pośle aniołów na cały świat, by przygotować ludzi na przyjęcie tej prawdy. A gdy rozjedziemy się z tej Konferencji z tym poselstwem takim, jakim jest ono teraz, ludzie je usłyszą.

„Dzieło Boże zaczęło się rozwijać, a lud Boży został zapoznany ze swoim stanem. Gdyby rada Wiernego Świadka została w pełni przyjęta, Bóg działałby dla swego ludu z większą mocą. Jednak wysiłki czynione od czasu ogłoszenia tego poselstwa zostały pobłogosławione przez Boga tak, iż wielu ludzi zostało wyprowadzonych z błędu i ciemności ku radości prawdy. Bóg podda swój lud próbie” (tamże).

Szczególnie chciałem przeczytać o tym, że poselstwo to ma nas przygotować, abyśmy „zostali ubogaceni obecnością Jezusa i przygotowani na wydanie głośnego wołania trzeciego anioła”. Zatem co przygotowuje nas na wydanie głośnego wołania trzeciego anioła? Poselstwo do Laodycei.

Otóż, bracia i siostry, ten fragment, który czytałem ubiegłego wieczora, podaje nam przyczynę, dlaczego jest to tak ważne; chodzi o to, aby nasze oczy zostały właśnie teraz namaszczone maścią. Wczoraj tylko przeczytałem ten fragment, nie omawiając go. Teraz przeczytam go jeszcze raz i szerzej skomentuję:

„Jeśli ci, którzy otrzymali wielkie światło, nie mają stosownych do tego wiary i posłuszeństwa, wkrótce ulegną zakwaszeniu przez powszechnie panujące odstępstwo – po prostu inny duch przejmie nad nimi władzę. Choć zostali wywyższeni do nieba w kwestii możliwości i przywilejów, są w gorszym stanie niż najżarliwsi rzecznicy błędnych nauk. W ten sposób wielu stanie się moralnie niezdolnymi do sprostania wielkiemu kryzysowi” (List do br. U. Smith’a z 30.08.1892, Lt. 25b, a opublikowany między innymi w „The Ellen G. White 1888 Materials”, str. 1016).

Czy obecnie „stajecie się moralnie niezdolnymi”? Czy ja takim się staję?

„Są chwiejni i niezdecydowani. Inni, którzy nie otrzymali tak wielkiego światła, którzy nigdy nie utożsamiali się z prawdą, pod wpływem Ducha Świętego odpowiedzą na światło, kiedy ich oświeci. Prawda, która utraciła swą moc wobec tych, którzy od dawna lekceważyli jej cenną naukę, jawi się jako piękna i atrakcyjna tym, którzy są gotowi chodzić w świetle.”

Teraz przyjrzymy się temu, iż wielu „stanie się moralnie niezdolnymi do sprostania wielkiemu kryzysowi”. Chcemy wiedzieć, czym jest ta „moralna niezdolność”, na czym polega to niebezpieczeństwo i w jaki sposób jesteśmy na nie narażeni? Jeśli dotyczy to mnie, to czy nie powinienem chcieć się dowiedzieć, co to znaczy ta „moralna niezdolność”, jakie niebezpieczeństwo jest z nią związane i w jaki sposób mi zagraża? Trudność tkwi w doprowadzeniu ludzi do tego, by dostrzegli, czego potrzebują. Pan zawsze stara się nas wieść naprzód. On pokazuje nam drogę. Jednak najpierw musimy zrozumieć niebezpieczeństwo, a potem, jak jesteśmy na nie narażeni. Przyjrzyjmy się temu. Zróbmy to w tym samym duchu, w jakim studiowaliśmy wczorajszego wieczora bo to jest dalszy ciąg tamtego wykładu.

W Special Testimonies, „Danger in Adopting Worldly Policy in the Work of God” (Niebezpieczeństwo świeckich praktyk w dziele Bożym), str. 5 [patrz „Testimonies to Ministers”, 460–471], czytam takie oto słowa:

„Już w 1882 roku przedstawione zostały naszemu ludowi ważne świadectwa mające żywotne znaczenie dla dzieła i ducha, jaki powinien cechować pracowników. Ponieważ te ostrzeżenia zostały zlekceważone, przejawy zła, na które wskazywały, nadal były demonstrowane przez wielu, co hamowało rozwój dzieła i narażało wielu na niebezpieczeństwo. Ci, którzy czują się samowystarczalni, nie odczuwają potrzeby ciągłej modlitwy i czujności, zostaną usidleni. Przez żywą wiarę i żarliwą modlitwę, posłańcy Boży muszą się stać uczestnikami boskiej natury, bo w przeciwnym razie okaże się, iż rzekomo działają dla Boga ale w rzeczywistości służą księciu ciemności.”

Przerażające byłoby znaleźć się w takim położeniu. Myśleć, że działa się dla Boga, a w rzeczywistości pełni się służbę na rzecz wroga! Kto znajdzie się w takim położeniu? Ci, którzy nie mają żarliwej wiary, którzy nie poddali się zupełnie i nie mają Chrystusa. Innymi słowy, ci, którzy nie przyjęli poselstwa do Laodycei. Dalej:

„Ponieważ ich oczy nie są namaszczone niebiańską maścią, ich zrozumienie będzie przyćmione, tak iż nie zauważą doskonale zakamuflowanych sideł wroga.”

Bracia i siostry, żyjemy w czasie i będziemy w nim żyli do końca świata, gdy możemy w każdym dniu i w każdej godzinie znaleźć się w sytuacji, w której oczekiwanie na zupełne przekonanie może nas pchnąć do zguby. Jeśli będziemy czekali na wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, staniemy po niewłaściwej stronie. Możemy uzyskać rozeznanie jedynie dzięki niebiańskiej maści na oczy, dzięki której „poznacie prawdę”, a wtedy ujrzycie drogę przed sobą. Znajdziemy się w sytuacjach, w których honor dzieła Bożego będzie zależał od tego, co wy i ja powiemy, podobnie jak przewaga wroga nad nami będzie zależała od tego, co wy czy ja powiemy. A w tym czasie, który będzie trwał już do końca, jeśli wy i ja nie przejrzymy i nie posiądziemy niebiańskiego Ducha, żeby dał nam właściwe słowa, bo inaczej wypowiemy niewłaściwe słowa, co zepchnie wszystkich braci do defensywy, tak, iż wszyscy znajdziemy się w niekorzystnej sytuacji; wróg ma zamiar poddać próbie nasze stanowisko w każdej sprawie.

Wróg przygląda się teraz naszemu stanowisku w każdej sprawie tylko po to, by je wypaczyć i postawić nas w niekorzystnej sytuacji. Wy i ja potrzebujemy więcej niż ludzkiej mądrości czy własnego rozumu by wiedzieć, jak zająć właściwe stanowisko. Znajdziemy się w sytuacjach, w których honor dzieła będzie zależał od nas. Zostaną nam zadane pytania, jakich nie słyszeliśmy nigdy dotąd. Przed komisjami, ciałami ustawodawczymi i w tego rodzaju miejscach, do których Bóg nas posłał i gdzie dał nam możliwość szerzenia światła i prawdy, mogą być zadane pytania, jakich nigdy wcześniej nie słyszeliście. Będziecie musieli wiedzieć natychmiast, co odpowiedzieć – nie będziecie mieli czasu na zastanowienie czy przemyślenie. Zostaną zadane pytania, po których, jeśli zaczniecie się zastanawiać, to przypuszczalnie udzielicie odpowiedzi zupełnie przeciwnej do woli Ducha Bożego, bo Jego drogi to nie drogi nasze, a Jego myśli to nie nasze myśli.

Bracia i siostry, nie mówię od rzeczy. Niektóre z tych rzeczy już się wydarzyły, tak iż dzisiaj wy i ja znaleźliśmy się w trudnym położeniu, a na was i na mnie spadły brzemiona, które musimy dźwigać wskutek ślepoty niektórych adwentystów dnia siódmego. W takiej jesteśmy sytuacji. A gdy nasi wrogowie uczepią się tych rzeczy, jeśli nieszczęśliwie tak się stanie i wytoczą je przeciwko nam, by zmusić nas do kompromisu w kwestii naszego stanowiska, gdy opowiadamy się za prawdą, która jest w Chrystusie, wówczas będziemy zmuszeni odrzucić całą tę rzecz i oświadczyć, że nie jest ona prawdą, choć wyszła od adwentystów dnia siódmego. Niedobrze jest znaleźć się w takiej sytuacji. Nie chciałbym was stawiać w takiej sytuacji i nie chciałbym, byście wy mnie stawiali w takiej sytuacji. Zatem wy i ja potrzebujemy niebiańskiego namaszczenia, abyśmy wiedzieli, co mówić i co czynić w jednej chwili. „Namaścić oczy twoje, abyś przejrzał”.

W „Special Testimonies, »Danger in Adopting Wordly Policy in the Work of God«” na str. 7 czytam następujące słowa:

„Ci, którzy wierzą w prawdę, muszą być jak wierni strażnicy na wieży, gdyż w przeciwnym razie szatan wmówi im pokrętne rozumowanie i zaczną wypowiadać opinie, będące zdradą wobec świętego powiernictwa.”

Jakie święte powiernictwo mamy? Czyż nie jest nim dzieło Boże, dzieło poselstwa trzeciego anioła? Czyż nie jest to jedyne święte powiernictwo, jakie mamy? A gdy wy i ja zdradzamy święte powiernictwo, to co zdradzamy? Zdradzamy poselstwo trzeciego anioła. Zdradzamy braci i siostry, stawiając ich w trudnej sytuacji, zaprzedając ich w ręce wroga. Chciałbym wiedzieć, dlaczego wy i ja nie mielibyśmy chodzić prawości.

[Głos z sali: Czy jest taki werset, w którym jest napisane, że Duch Boży powie nam, co mamy mówić?].

Właśnie, i to jest istota rzeczy. To napomnienie mówi, że powinniśmy polegać na Duchu Bożym i być pewni, że na Nim polegamy, nie uchylając się od nauki Ducha Bożego ani od drogi, którą On nas prowadzi. Na stronie 13 jest napisane o Eliaszu:

„Czy Eliasz zachwiał się w obecności króla? Czy zadrżał i stchórzył, czy uciekł się do pochlebst, by uśmierzyć wściekłość rozgniewanego władcy? Izraelici wypaczyli swoje postępowanie i porzucili drogę wierności Bogu, a czy prorok, by ocalić życie, miał zdradzić święte powiernictwo? Czy miał prorokować miłe rzeczy, żeby przypodobać się królowi i zyskać jego przychylność? Czy miał złagodzić poselstwo? Czy miał ukryć przed królem prawdziwy powód kary Bożej, spadającej na kraj Izraelitów?”.

Co to oznacza dla nas? Czyż nie jesteśmy w czasach Eliasza? Czy nie mamy być wygnani tak, jak Eliasz był wygnany? Czy ogień nie ma zstąpić z nieba przeciwko prawdzie, jak zstąpił z nieba na rzecz prawdy Bożej? Czy nie mamy zostać wygnani i być strzeżeni przez aniołów, jak on? Czy nie mamy zostać przemienieni jak on? Czy nie mamy trwać jak on? Zatem czy nie potrzebujemy wiary takiej, jaką on miał? Ważne słowo dla nas na ten temat jest zapisane w „Świadectwach dla Kościoła” tom 5, str. 383:

„Czy szatan zawsze ma tak triumfować? O nie! Światło płynące z krzyża Golgoty świadczy, że należy dokonać większego dzieła niż wszystko to, co kiedykolwiek oglądały nasze oczy.

„Trzeci anioł, lecący środkiem nieba i ogłaszający Przykazania Boże i świadectwo Jezusa, symbolizuje nasze dzieło. Poselstwo to nie traci nic ze swej mocy w miarę lotu anioła, Jan bowiem widział je, przybierające na sile i rosnące w moc, aż cała ziemia została oświecona jego chwałą. Droga ludu Bożego wiedzie wciąż naprzód, zawsze naprzód. Poselstwo prawdy, które niesiemy, musi dotrzeć do narodów, języków i ludów. Wkrótce przejdzie ono w głośne wołanie i ziemia zostanie oświecona jego chwałą.”

Oto zapisane słowo mówi nam, iż poselstwo trzeciego anioła nie rozpocznie się ale już się rozpoczęło i że to poselstwo jest głoszone potężnym głosem.

„Czy przygotowujemy się na to wielkie wylanie Ducha Bożego? Ludzie mają uczestniczyć w tym dziele. Gorliwość i energia muszą rosnąć, a talenty niszczejące wskutek bierności należy zaangażować w służbie. Głos, który mówi: »Czekaj; nie pozwól na siebie nakładać ciężarów«, jest głosem tchórzliwych zwiadowców. Potrzebujemy teraz Kalebów, którzy pójdą naprzód – wodzów w Izraelu, którzy odważnymi słowami skierują mocne wezwanie do natychmiastowego działania.”

Kto wszedł do ziemi Kanaan? [Głosy z sali: Kaleb i Jozue]. Tylko ci, którzy powiedzieli, że można tam wejść. A ponieważ Bóg był z nimi, weszli do ziemi, podczas gdy pozostali pomarli na pustyni. Przez trzydzieści osiem lat wędrowali ze swoimi ginącymi braćmi, skazanymi na pobyt na pustyni wskutek ich niewiary. Ale Bóg obiecał: „Wejdziecie do tej ziemi”. Kto teraz wejdzie do ziemi obiecanej? Czy nie słyszeliśmy Świadectwa, iż jak Izraelici znaleźli się na granicy ziemskiego Chanaanu, tak i my stoimy na granicy niebiańskiego Chanaanu? Kto tam wejdzie? Ci, którzy „odważnymi słowami skierują mocne wezwanie do natychmiastowego działania”. Ci wejdą. Tak mówi Bóg. Być może wątpiący, bojaźliwi będą się wahać, sprawiając, że dzieło Boże będzie się opóźniać ale nie obawiajcie się. Bóg obiecał, że wejdziemy – Kalebowie wejdą. To pewne.

„Gdy egoistyczni, nawykli do łatwizny, przerażeni ludzie, obawiający się olbrzymów i murów nie do zdobycia trąbią do odwrotu, niechaj da się słyszeć głos Kalebów, mimo, że tchórze stoją z kamieniami w rękach, gotowi ich ukamienować za ich świadectwo.”

Po co tu jesteśmy? Mówiliśmy wcześniej, że nie powinniśmy się lękać całej władzy świata i potęgi wrogów, którzy powstaną przeciwko nam i przeciwko dziełu Bożemu. Mówiliśmy o tym w poprzednich wykładach. Teraz prowadzi nas to do wniosku, iż mamy wiernie opowiedzieć się za Bożym poselstwem i nie bać się nawet tchórzliwych adwentystów dnia siódmego. Takie stanowisko zaleca nam Bóg. Chce, byśmy wiedzieli, jakie jest nasze poselstwo dzisiaj. Chce, byśmy głosili to poselstwo takim, jakim ono jest dzisiaj, a jeśli są tacy, którzy chcą was za to tłuc kamieniami i kijami albo piętnować czy cokolwiek w tym rodzaju, dziękujcie Bogu, że teraz nastał czas „natychmiastowego działania”. Inne fragmenty ze „Testimonies to Ministers and Gospel Workers”, str. 464:

„Pokazano mi, że szaleństwa Izraelitów, jakie okazali w czasach Samuela, powtórzą się wśród ludu Bożego w naszych czasach, jeśli nie będzie więcej pokory, mniej pewności siebie, a więcej zaufania do Pana, Boga Izraela, który włada Swoim ludem.”

I dalej w tym samym rozdziale:

„Muszą być ociosani przez proroków naganą, ostrzeżeniem, napomnieniem i radą, aby zostali ukształtowani zgodnie z boskim Wzorcem.”

A na stronie 463 czytam:

„Świat nie jest naszą miarą. Niechaj Pan działa, niech Jego głos będzie słyszany. Ci, którzy pełnią służbę w jakiejkolwiek dziedzinie dzieła, które ma zmienić świat, nie mogą zawierać sojuszów z tymi, którzy nie znają prawdy. Świat nie zna ani Ojca ani Syna i nie ma duchowego rozeznania co do charakteru naszego dzieła – tego, co powinniśmy, a czego nie powinniśmy czynić. Musimy być posłuszni rozkazom płynącym z góry. Nie wolno nam słuchać rady ani realizować planów sugerowanych przez niewierzących. Sugestie tych, którzy nie mają pojęcia o dziele realizowanym przez Boga w naszych czasach, będą jedynie osłabiać moc tych, którzy służą Bogu. Przyjmując takie sugestie, udaremnimy radę Chrystusa.”

Co jest celem tego ostrzeżenia? Czy istnieje niebezpieczeństwo, że będziemy chodzić drogami świata? Gdyby nie było takiego niebezpieczeństwa, Bóg nie powiedziałby nam, że takie niebezpieczeństwo istnieje. Czy istnieje niebezpieczeństwo w sprzymierzaniu się ze świeckimi organizacjami lub czerpaniu z nich wzorców, wstawianiu ich za przykład, kopiowaniu ich sposobów działania i planów gdy odniosą pozór sukcesu w dziedzinie „wstrzemięźliwości” czy „moralności” lub czegoś w tym rodzaju?

Bóg ma coś lepszego. Chce, byśmy kierowali się planami układanymi w niebie. Dawno temu powiedział nam, że choć niektóre z tych organizacji mogą się poszczycić dokonaniami, które same w sobie są dobre – na przykład w dziedzinie wstrzemięźliwości – to jednak nie możemy się z nimi sprzymierzać, skoro one są sprzymierzone ze znamieniem bestii, instytucją niedzieli, działając na jej rzecz i dążąc do wymuszenia prawem jej święcenia przez naginanie sumień ludzi. To Świadectwo mamy już od ośmiu czy niemal dziewięciu lat. Pan potrzebuje nas, a pytanie obecnie brzmi: Czy będzie nas miał? Czy będzie nas miał, by się móc nami posłużyć? Czy ulegniemy zupełnie Jego woli? Czy będziemy słuchali rozkazów z góry i spełniali je?

Na ten temat jest napisane w 1 tomie „Świadectw dla Kościoła”, s.183, lub 1SK.45 w.PW lub 50 w.I, gdzie jest mowa o dziele Bożym, kiedy rozpocznie się głośne wołanie:

„Wszyscy robili wrażenie, że posiadają głębokie poczucie niegodności i objawiali całkowite poddanie się woli Bożej.”

Zaś w „Świadectwach dla Kaznodziejów” na str. 460 w rozdziale „Danger in Adopting Worldly Policy in the Work of God” (Niebezpieczeństwo świeckich praktyk w dziele Bożym) lub w „Life Sketches” na str. 320 („Życie i działalność Ellen G.White”) czytam takie słowa:

„»Mam ci za złe, że porzuciłeś pierwszą twoją miłość. Wspomnij więc, z jakiej wyżyny spadłeś i upamiętaj się, i spełniaj uczynki takie, jak pierwej; a jeżeli nie, to przyjdę do ciebie i ruszę świecznik twój z jego miejsca, jeśli się nie upamiętasz« (Obj. 2,4–5). Ten, który płakał nad zatwardziałymi w grzechu Izraelitami, widząc ich nieznajomość Boga i Chrystusa, ich Odkupiciela, spojrzał w serce dzieła w Battle Creek. [Bracia i siostry, teraz jesteśmy w Battle Creek i tu Bóg ma na myśli także nas. Ten sam Odkupiciel patrzy teraz na nas]. Wielkie niebezpieczeństwo zagrażało ludowi ale niektórzy o tym nie wiedzieli. Niewiara i zatwardziałość zaślepiła ich tak, iż ufali ludzkiej mądrości w kierowaniu najważniejszymi sprawami dzieła Bożego.”

Natomiast w Świadectwie „An Appeal to Our Ministers and Conference Committees”, w rozdziale „To Brethren in Responsible Positions” („Do braci na odpowiedzialnych stanowiskach”) s. 10, czytam:

„Pierwsze odstępstwo zaczęło się od niewiary i zaprzeczania prawdzie. Mamy utkwić wzrok wiary w Jezusie. Gdy nadejdą dni, a przyjdą na pewno, kiedy Prawo Boże zostanie unieważnione, wtedy gorliwość wiernych powinna wzrastać w miarę potrzeby, powinna być bardziej żarliwa i zdecydowana, a ich świadectwo powinno być mocne i niezachwiane.”

Zaś na stronie 12 czytamy:

„Są tacy, którzy chełpią się swoją ostrożnością wobec »nowego światła« – jak to określają – ale są zaślepieni przez wroga i nie potrafią rozpoznać dzieł i dróg Bożych. Światło, drogocenne światło płynie z nieba, a oni zajmują stanowisko przeciwko niemu. Co będzie dalej? Ci sami ludzie przyjmą poselstwa, których Bóg nie posłał i w ten sposób staną się jeszcze bardziej niebezpieczni dla dzieła Bożego, gdyż ustanowią fałszywe standardy.”

I dalej:

„Potrzebowali niebiańskiego namaszczenia, by mogli pojąć, czym jest światło i prawda.”

To jest powiedziane do was i do mnie; a zwłaszcza do mnie.

Powiadam wam, dobrą rzeczą jest – jeśli jeszcze tego nie zrobiliście – przeczytać artykuł z pierwszej strony „Review and Herald” z 7 lutego 1893r. Jest tam mowa właśnie na ten temat. Przeczytam kilka zdań.

„Stawianie siebie w sytuacji, w której wyglądamy na uległych, jest czymś nowym dla tego ludu. To jest nowe doświadczenie, będące odejściem od zasad, których trzymaliśmy się dotąd, a które uczyniły nas takimi, jakimi jesteśmy dzisiaj – ludem błogosławionym przez Boga, ludem, z którym jest Pan zastępów... Was, którzy macie do czynienia ze świętymi sprawami, Bóg wzywa, byście zachowali ostrożność, podejmując kolejne kroki. On czyni was odpowiedzialnymi za światło prawdy, aby jaśniało wyraźnie i mocno wobec świata. Świat nie pomoże wam swoimi sposobami, by wasze światło jaśniało... Wszyscy, którzy trzymają się prawdy, powinni ją wyznawać w sprawiedliwości oraz cenić jej wartość i świętość... Potrzebujemy boskiej mądrości i umiejętności, aby wykorzystać każdą możliwość, jaką Bóg w swej opatrzności przygotuje celem przedstawiania prawdy.”

Wykorzystać możliwość, a nie zdradzić, nie zawieść z powodu braku przygotowania gdy otwiera się owa możliwość. Na cóż się tu zdamy, jeśli nie jesteśmy przygotowani? Na cóż zdamy się tutaj wy i ja jako kaznodzieje adwentystów dnia siódmego, kaznodzieje mający nieść poselstwo trzeciego anioła, jeśli nie jesteśmy przygotowani gdy Bóg powołuje nas i daje nam te możliwości?

„Niechaj lęk przed ludźmi czy chęć uzyskania protekcji nie przyćmią nawet jednego promienia niebiańskiego światła. Gdyby stróżowie prawdy mieli teraz zawieść w głoszeniu ostrzeżenia, okazaliby się niegodnymi swego stanowiska jako nosiciele światła dla świata, a gdyby wypuścili sztandar z rąk, Pan powoła innych, którzy będą wierni i lojalni.

„Potrzeba moralnej odwagi, by niezachwianie pełnić dzieło Boże. Ci, którzy to czynią, nie mogą dawać miejsca egoizmowi, samolubnym dążeniom, ambicjom, umiłowaniu łatwizny czy niechęci do ponoszenia wyrzeczeń... Niektórzy przezornie nie angażują się w walkę po żadnej stronie. Nie wygląda na to, żeby opowiadali się przeciwko prawdzie ale nie opowiadają się też odważnie za Chrystusem z obawy, że utracą dobra albo spotkają się z urąganiem. Wszyscy tacy są zaliczeni do wrogów Chrystusa” (tamże).

Przyszedł czas, kiedy przyjaciele Chrystusa muszą się ujawnić. A gdy jakiś adwentysta dnia siódmego będzie oskarżany z powodu trwania przy Chrystusie i Jego poselstwu, niech wasza przyjaźń z Chrystusem będzie jawna, kiedy staniecie przy Nim.

Teraz mamy kilka minut, by powiedzieć, jak znaleźliśmy się w tej sytuacji i jak te zagrożenia stały się naszym udziałem.

Pamiętacie tamten wieczór, kiedy czytałem drugi rozdział Księgi Joela, a jeden z braci, gdy czytałem werset 23 – brat Corliss – zwrócił uwagę na przypis. Pamiętacie to? Wtedy powiedziałem, że skorzystamy z tego przypisu innym razem. Otwórzmy Biblię i przeczytajmy ten przypis. W wersecie 23 czytamy: „A wy, dzieci Syjonu, wykrzykujcie radośnie i weselcie się w Panu, swoim Bogu, gdyż da wam obfity deszcz jesienny”. Co czytamy w przypisie? „Nauczyciela sprawiedliwości”. Dał wam „nauczyciela sprawiedliwości”. Jak? „Według sprawiedliwości”; „I ześle wam, jak dawniej deszcz”, a potem co? Gdy dał wczesny deszcz, co to było? „Nauczyciel sprawiedliwości”. A gdy daje późny deszczy, co to będzie? „Nauczyciel sprawiedliwości”. Jak? Według sprawiedliwości. Czy to nie jest to, co czytaliśmy w Świadectwie w tym artykule, który był cytowany kilka razy? „Głośne wołanie trzeciego anioła”, późny deszcz, który już się zaczął, „w przesłaniu sprawiedliwości Chrystusa”. Czy nie to powiedział nam Joel dawno temu? Czy nasze oczy nie zostały przyćmione tak, iż tego nie widzieliśmy? Czy nie potrzebowaliśmy namaszczenia? Bracia i siostry, czego moglibyśmy potrzebować bardziej niż tego? Jakże wdzięczni powinniśmy być, że Bóg posłał swego Ducha, by przemówił przez proroków, aby ukazać nam to, czego nie widzieliśmy! Jakże powinniśmy się radować z tego!

Zatem późny deszcz – głośne wołanie – według Świadectw i według Pisma Świętego, to „nauczyciel sprawiedliwości” i „według sprawiedliwości”. Bracia i siostry, kiedy wśród nas, jako ludu, zaczęło być głoszone poselstwo o sprawiedliwości Chrystusa?

[Głos z sali: Trzy lub cztery lata temu].

Ile to było – trzy czy cztery lata temu?

[Głosy z sali: Cztery lata].

Tak, cztery lata. A gdzie to było?

[Głosy z sali: W Minneapolis].

Co wtedy bracia odrzucili w Minneapolis?

[Głosy z sali: Głośne wołanie].

Czym jest poselstwo o sprawiedliwości? Świadectwo powiedziało nam, czym ono jest – jest głośnym wołaniem, późnym deszczem. Zatem, co bracia zajmujący wysokie stanowiska, odrzucili w Minneapolis? Odrzucili późny deszcz – głośne wołanie poselstwa trzeciego anioła.

Bracia i siostry, czy to nie fatalne? Oczywiście, bracia nie wiedzieli, że to robią ale Duch Pański był tam i był gotowy powiedzieć im, że to robią, czyż nie? Ale gdy odrzucili głośne wołanie, „nauczyciela sprawiedliwości”, a potem Duch Pański przez Jego prorokinię powiedział nam, co zrobili – co wtedy? Po prostu odsunęli prorokinię na bok wraz z całą resztą. To było potem. Bracia i siostry, czas przemyśleć te sprawy. Czas myśleć trzeźwo, myśleć uważnie.

Na stronie 8 „Danger in Adopting Worldly Policy in the Work of God” lub „Świadectwa dla Kaznodziejów” str. 465 czytam:

„Jako Pośrednik i Obrońca człowieka, Jezus poprowadzi wszystkich, którzy są gotowi pozwolić się prowadzić. On mówi: »Pójdźcie za mną w górę, krok po kroku, gdzie jaśnieje wyraźnie światło Słońca Sprawiedliwości«. Jednak nie wszyscy idą za światłem. Niektórzy schodzą z bezpiecznej ścieżki, która na każdym kroku jest ścieżką pokory. Bóg powierzył swoim posłańcom poselstwo na obecny czas ale to poselstwo nie u wszystkich jest zbieżne z poglądami niektórych przywódców, więc niektórzy z nich krytykują poselstwo i posłańców. Ośmielają się nawet odrzucać słowa napomnienia posłane im przez Boga za pośrednictwem Ducha Świętego.”

Wiecie, o kogo chodzi. Nie chcę przez to powiedzieć, byście spoglądali na innych. Wy wiecie, czy te słowa dotyczą także was, czy nie. Bracia i siostry, czas podjąć to, co odrzucaliśmy. Nikt z nas nie potrafi sobie wyobrazić wspaniałego błogosławieństwa, jakie Bóg miał dla nas w Minneapolis i którym cieszylibyśmy się od czterech lat, gdyby tylko nasze serca były gotowe przyjąć poselstwo dane przez Boga. Bylibyśmy cztery lata do przodu; bylibyśmy dzisiaj pośród cudów głośnego wołania. Czy Duch Proroctwa nie mówił nam wtedy, w tamtym czasie, iż błogosławieństwo wisiało nad naszymi głowami? Cóż, bracia i siostry, sami dobrze wiecie. Każdy wie o samym sobie. Nie chodzi o to, żeby teraz zacząć badać serca innych ale raczej powinniśmy zbadać nasze własne. Każdy o sobie wie, jaką rolę odegrał wtedy, a teraz nadszedł czas, by się z tego rozliczyć. Bracia i siostry, nadszedł czas, aby coś zmienić. Przeczytam kolejny fragment na ten temat.

„Jaką moc ma Pan w odwodzie, by dotrzeć do tych, którzy odrzucili Jego ostrzeżenia oraz napomnienia i przypisali świadectwa Ducha Bożego wyłącznie ludzkiej mądrości? Wy, którzy to uczyniliście, jak usprawiedliwicie się przed Bogiem na sądzie, iż odwróciliście się od dowodów, które wam dał, że to On działał? »Po owocach poznacie ich«. Nie będę wam teraz wymieniać dowodów, danych w minionych dwóch latach, iż Bóg działał przez swoje wybrane sługi.”

To świadectwo zostało dane jesienią 1890 roku, 3 listopada. Dwa lata wstecz od tamtego czasu przenoszą nas do listopada 1888 roku, a był to czas, kiedy to właśnie wydarzyło się w Minneapolis. Jest na tej sali z pół tuzina braci, a może i cały tuzin, którzy innym razem, po Minneapolis, podczas Konferencji słyszeli, jak Duch Boży napominał i karcił w otwartych słowach ducha Minneapolis, jaki panował wówczas podczas tej Konferencji, otwarcie mówiąc, że był to „duch szatana”. To było wiosną po Minneapolis. Ale czytam dalej:

„Jednak obecnie dowody Jego działania zostały wam objawione i teraz waszym obowiązkiem jest uwierzyć. Nie możecie zaniedbywać Bożego poselstwa przestrogi, nie możecie odrzucać go i lekceważyć bez narażania się na niepowetowaną stratę. Małostkowe zaczepki, kpiny i świadome wprowadzanie w błąd mogą was zaprowadzić jedynie w dół, drogą ku upodleniu własnej duszy. Posługiwanie się takimi środkami nie przyniesie wam cennych zwycięstw ale raczej umysłową miernotę, a przy tym odłączy duszę od Boga. W ten sposób święte rzeczy są stawiane na równi z pospolitymi, a ten stan rzeczy zadowala księcia ciemności, zaś Ducha Bożego zasmuca. Zaczepki i krytycyzm pozbawiają duszę rosy łaski, podobnie jak wzgórza Gilboa były pozbawione deszczu. Nie należy pokładać zaufania w osądach tych, którzy uciekają się do szyderstw i świadomego wprowadzania w błąd. Nie należy przywiązywać żadnej wagi do ich rad i postanowień. Żeby wpływać na funkcjonowanie dzieła Bożego, trzeba najpierw posiadać Boże uwierzytelnienie. Oskarżanie i krytykowanie tych, którymi Bóg się posługuje, jest jednoznaczne z oskarżaniem i krytykowaniem Pana, który ich posłał. Wszyscy muszą rozwijać swoje uduchowienie, aby mieć właściwe rozeznanie w sprawach religijnych. Niektórzy nie odróżniają czystego złota od błyszczącej podróbki, rzeczywistości od cienia” (tamże 466–467).

Zanim przeczytam kolejny akapit, chciałbym zacytować dwa akapity ze Świadectwa, które jeszcze nie zostało opublikowane; (obecnie opublikowane w „The E.G. White, 1888 Materials”, tom 3, str. 1010):

„Fałszywe poglądy, w znacznym stopniu rozwinięte w Minneapolis, nie zostały zupełnie wykorzenione z umysłów pewnych osób. Ci, którzy nie wykonali gruntownego dzieła skruchy pod wpływem światła, które Bóg dał swojemu ludowi od tamtego czasu, nie ujrzą spraw wyraźnie i nazwą poselstwo dane przez Boga – zwiedzeniem” (Letter 25b, 30.08.1892 to U.Smith).

Bracia i siostry, jakie większe niebezpieczeństwo może nam zagrażać niż to, w które popadliśmy przez postawę, opisaną w tych oto słowach ostrzeżenia: niebezpieczeństwo zdrady świętego powiernictwa, niebezpieczeństwo zdrady naszych braci i sióstr i postawienia ich w sytuacji oraz pozycji, w której będą musieli dźwigać ciężkie brzemię, jakie wróg nałoży na nas, aby nas prześladować?

Przeczytam kolejne Świadectwo na ten sam temat:

„Powinniśmy być ostatnimi ludźmi na ziemi, dopuszczającymi się choćby w najmniejszym stopniu ducha prześladowania wobec tych, którzy niosą Boże poselstwo światu. To jest najstraszniejszy przejaw braku podobieństwa do Chrystusa, uwidaczniający się wśród nas od czasu Konferencji w Minneapolis. Kiedyś uwidoczni się to w swej prawdziwej naturze: w tragicznych konsekwencjach postępowania, będących wynikiem obrania tej drogi” (tamże str. 1013).

Bracia i siostry, Bóg traktuje tę sprawę bardzo poważnie. Czas, byśmy szukali Pana, póki trwa miłosierdzie, abyśmy mogli dostrzec brzemię nędzy w całej jej ohydzie, póki jeszcze możemy otrzymać miłosierne uwolnienie od tej nędzy. Bóg wzywa nas do siebie.

A teraz kolejny akapit z „Special Testimonies”, a obecnie zanotowane między innymi w „Testimonies to Ministers and Gospel Workers”, str. 467:

„Uprzedzenia i poglądy, dominujące podczas Konferencji w Minneapolis, w żadnym przypadku nie ustały. Przeciwnie, posiane tam nasienie gotowe jest wzrosnąć i wydać podobne żniwo. Ścięto jedynie źdźbła ale korzenie nigdy nie zostały wyrwane i nadal przynoszą nieświęty owoc, zatruwający osąd, wypaczający postrzeganie i przyćmiewający umysły tych, z którymi się kontaktujecie w kwestii poselstwa i posłańców. Gdy przez dogłębne wyznanie winy zniszczycie korzeń goryczy, ujrzycie jasność w Bożej światłości. Bez tego gruntownego dzieła nigdy nie oczyścicie swojej duszy”.

Bracia i siostry, czy zatem oczyścicie swoje dusze i otworzycie drogę dla Pana, by posłał Ducha Świętego, wylewając późny deszcz?

„Musicie studiować Słowo Boże w określonym celu – nie po to, by potwierdzić swoje poglądy ale by je ociosać, osądzić i poprawić, stosownie do tego, czy są lub nie są zgodne ze Słowem Bożym. Biblia powinna wam stale towarzyszyć. Powinniście też studiować Świadectwa ale nie po to, by z nich wyrywać poszczególne zdania, które wydają się potwierdzać wasze stanowisko i uzasadniać wasze działania, a przy tym lekceważyć najwyraźniejsze stwierdzenia, mające na celu zmianę i poprawę waszego postępowania.

„Wśród nas pojawiło się odstępstwo od Boga, a gorliwe dzieło skruchy i powrotu do naszej pierwszej miłości, tak niezbędnej do przywrócenia więzi z Bogiem i odrodzenia serca, nie zostało jeszcze wykonane. Niewierność wdziera się w nasze szeregi i modne staje się odchodzenie od Chrystusa oraz uleganie sceptycyzmowi. Wielu w swym sercu mówi: »Nie chcemy, aby Ten panował nad nami«. Ludzie ci odrzucają Pana a wybierają Baala. Religijność wielu z nas przypomina religijność odstępczych Izraelitów, gdyż upodobali sobie własną drogę, a porzucili drogę Pana. Prawdziwa religia, jedyna religia Biblii, która uczy o przebaczeniu grzechów wyłącznie dzięki zasługom ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Zbawiciela, broniąca sprawiedliwości przez wiarę w Syna Bożego, została znieważona, oczerniona, wyszydzona i odrzucona. Uznano ją za prowadzącą do niezdrowego entuzjazmu i fanatyzmu. Jednak w rzeczywistości jest ona życiem Jezusa Chrystusa w duszy – jest aktywną zasadą miłości, zaszczepioną przez Ducha Świętego, która czyni duszę owocującą dobrymi uczynkami. Miłość Chrystusa jest napędem i mocą każdego poselstwa Bożego, jakie kiedykolwiek zostało przekazane za pośrednictwem proroków. Jaką przyszłość mielibyśmy przed sobą, gdybyśmy nie byli w stanie dojść do jedności wiary?” (tamże str. 467–468).

To pytanie zadawaliśmy sobie wczorajszego wieczora – pytanie o jedność wiary. Kiedy pierwsi uczniowie w jedności modlili się i szczerze patrzyli sobie w oczy, wówczas Duch Święty zstąpił na nich i do tego samego także my zostaliśmy wezwani.

Bracia i siostry, nie mówię tego, by wytykać winy czy potępiać lecz mówię to w bojaźni Bożej, aby każdy z nas wiedział, jaka jest nasza sytuacja. A jeśli gdzieś jeszcze korzenie Minneapolis przetrwały przez te cztery lata albo jeśli gdzieś wydały żniwo w tym czasie, dopilnujmy teraz, by wyrwać to wszystko i paść do stóp Chrystusa z tym jednym wyznaniem: „Jestem pożałowania godny, nędzny, biedny, ślepy i goły, a w dodatku nie wiem, jak bardzo”. Oto nasza sytuacja.

Wiem, że niektórzy z was już to rozumieją. Jednak inni całkowicie odrzucili to poselstwo. Wiecie o tym. Jeszcze inni starają się zająć pośrednie stanowisko ale nie jest to właściwy sposób przyjęcia tego poselstwa. Ludzie ci sądzą, że mogą znaleźć wyważone stanowisko i choć jeszcze nie opowiedzieli się zdecydowanie po żadnej ze stron, są gotowi popłynąć z nurtem – tam gdzie zwróci się większość.

Od tamtego czasu niektórzy, widząc Boże prowadzenie w tym kierunku, postanowili iść wraz z innymi tą drogą. Bracia i siostry, potrzebujecie pełniejszego zrozumienia sprawiedliwości Jezusa Chrystusa niż to, które skłania jedynie do – nie w pełni świadomego – naśladownictwa. Każdy musi głębiej pojąć sprawiedliwość Boga niż można to osiągnąć przez rozważenie cudzych postaw i argumentów oraz pójście na kompromis między dwiema stronami. W przeciwnym razie nikt nie zrozumie lub nie pozna sprawiedliwości Bożej w jej prawdziwym sensie.

Są i tacy, którzy najwyraźniej opowiedzieli się za tą prawdą i mówili o niej z uznaniem, kiedy wszystko temu sprzyjało ale wobec zaciekłości tego ducha – ducha opisanego jako ducha prześladowczego – gdy ten duch powstał w swej zaciekłości i wszczął wojnę z poselstwem o sprawiedliwości przez wiarę, wówczas, zamiast przyjąć szlachetną postawę i w bojaźni Bożej odpowiedzieć na atak: „To jest prawda Boża i wierzę w nią całą duszą”, ludzie ci zaczęli się chwiać i tłumaczyć tych, którzy tę prawdę głosili, jakby to była jedynie ludzka sprawa i przychylność wobec niej zależała od osobistych sympatii.

Bracia i siostry, prawda Boża nie potrzebuje przeprosin czy usprawiedliwień. Człowiek, który głosi prawdę Bożą, nie potrzebuje się usprawiedliwiać. Prawda Boża domaga się waszej wiary – tego właśnie żąda. Wszystko, czego prawda Boża potrzebuje to, abyśmy w nią uwierzyli i przyjęli ją sercem, a potem stali przy niej, wbrew atakom skierowanym przeciwko niej, oznajmiając wszem i wobec, iż jesteśmy po stronie posłów, których Bóg posyła, by głosili prawdę nie dlatego, że podobają się ludziom ale dlatego, że Bóg ich posyła z poselstwem.

Ale to jest tylko mała próbka. Przyjdą rzeczy, które znacznie przewyższą to, co stało się w Minneapolis i wszystko, co do tej pory widzieliśmy. Jednak bracia i siostry, także wówczas będziemy mieli obowiązek przyjąć i głosić tę prawdę. Jeśli jednak nie usuniemy onego ducha z Minneapolis z każdego włókna naszego serca, wówczas potraktujemy to poselstwo i posłów tak, jak Bóg oznajmił o naszym zachowaniu wobec poprzedniego.

Przeczytam jeszcze kilka fragmentów z „Testimonies to the Church, tom I, str. 186–187, a potem zakończymy na dziś.

„Bóg podda swój lud próbie. Jezus cierpliwie znosi ich i nie wypluwa natychmiast ze swoich ust. Anioł powiedział: »Bóg waży swój lud«. Gdyby poselstwo miało być głoszone tak krótko, jak niektórzy przypuszczali, nie byłoby czasu, by rozwinęli właściwy charakter. Wielu działało w oparciu o uczucia, a nie o zasady i wiarę, a to uroczyste, straszliwe poselstwo poruszyło ich. Podziałało na ich uczucia i wzbudziło bojaźń ale nie wykonało dzieła zamierzonego przez Boga. Bóg czyta w sercu. Aby Jego lud nie dał się oszukać co do swego stanu, Bóg daje im czas, by emocje opadły, a potem poddaje ich próbie, aby przekonać się, czy posłuchają rady Wiernego Świadka.”

Tak więc, nie ustawajmy w szukaniu Boga podczas tej Konferencji, a jeśli błogosławieństwo nie przyjdzie następnego dnia, tygodnia czy miesiąca, idźmy dalej właściwą drogą, ponieważ Bóg powiedział, że ono nadejdzie.

Czytam dalej na stronie 187:

„Bóg prowadzi swój lud krok po kroku. Stawia ich w różnych sytuacjach, mających wykazać, co jest w ich sercach. Niektórzy okazują wytrwałość w jednej sytuacji ale upadają w innej. W każdej kolejnej sytuacji serce jest wypróbowywane i doświadczane nieco silniej. Jeżeli wyznawcy Boga zauważają, że ich serce opiera się temu dziełu, powinno to ich przekonać, że mają dzieło do wykonania, aby zwyciężyć, jeśli nie chcą zostać wypluci z ust Pana. Anioł powiedział: »Bóg będzie coraz dalej rozwijał swoje dzieło, by poddać próbie i doświadczyć każdego ze swoich wyznawców«. Niektórzy są gotowi przyjąć jedną próbę ale gdy Bóg poddaje ich kolejnej, wzdragają się przed nią i cofają, stwierdzając, że uderza ona w ich umiłowanego bożka.”

To wszystko widziałem w indywidualnych przypadkach, raz po raz, od czasu Konferencji w Minneapolis.

„W ten sposób mają oni możliwość dostrzec, co w ich sercu jest przeciwne Jezusowi. Cenią coś bardziej niż Prawdę, więc ich serce nie jest gotowe na przyjęcie Jezusa. Poszczególne osoby są poddawane próbie i doświadczane przez dłuższy czas, by można było stwierdzić, czy porzucą swoje bożki i usłuchają rady Wiernego Świadka. Jeśli ktoś nie zostanie oczyszczony przez posłuszeństwo prawdzie i nie pokona swojego egoizmu, pychy czy namiętności, wtedy aniołowie Boży otrzymają co do niego polecenie: »Ten przylgnął do swoich bożków. Zostawcie go samego«. Aniołowie porzucą swoje dzieło wobec niego, pozostawiając takiego człowieka z grzesznymi cechami, które czynią go poddanym władzy aniołów zła. Ci, którzy w każdej sytuacji wytrwają w próbie i zwyciężą bez względu na cenę, usłuchają rady Wiernego Świadka i otrzymają późny deszcz, dzięki czemu zostaną przygotowani na przemienienie.”

Bracia, w takiej sytuacji jesteśmy. Postępujmy stosownie do tego. Dziękujmy Panu, że wciąż nad nami pracuje, by uratować nas od naszych błędów, wybawić nas od niebezpieczeństw, zachować nas od złego postępowania i zesłać nam późny deszcz, abyśmy mogli zostać przemienieni. To właśnie oznacza owo poselstwo – przemienienie dla was i dla mnie. Bracia i siostry, przyjmijmy je całym sercem i dziękujmy za nie Bogu.

Wykład 10

Radzę ci, abyś nabył u mnie złota w ogniu wypróbowanego, abyś się wzbogacił i abyś przyodział szaty białe, aby nie wystąpiła na jaw haniebna nagość twoja, oraz maści, by nią namaścić oczy twoje, abyś przejrzał. Wszystkich, których miłuję, karcę i smagam; bądź tedy gorliwy i upamiętaj się. Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną” (Obj. 3,18–20).

To jest rada, którą będziemy studiować dzisiejszego wieczora. „Radzę ci”. Kto radzi? [Głosy z sali: Chrystus]. Jak jest On nazwany w wersecie 14? [Głosy z sali: „Świadkiem wiernym i prawdziwym”]. Zatem musi być dobrym doradcą, prawda? „Świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego” przychodzi i doradza wam i mnie. Jakież to niepojęte uniżenie, zważywszy miejsce, z którego przybywa Doradca. To, co studiowaliśmy podczas kilku ostatnich wykładów, co tak często i szeroko przytaczaliśmy od kilku dni – słowo posłane do zboru w Laodycei o tym, jakimi jesteśmy i jak nie zdajemy sobie z tego sprawy – to właśnie docierało do nas z każdej strony przez te kilka dni; prawda? Docierało do nas z każdego kierunku i z ust wszystkich, którzy tutaj przemawiali, a Pan przemawiał wprost do nas w słowach, które czytaliśmy wczoraj na ten temat. Tak więc przypuszczam, że wszyscy są gotowi wyznać, iż jest tak, jak On mówi. Nie będę zatem powtarzał tego, o czym mówiliśmy dotąd.

On nam tak powiedział, a teraz, jeśli uznajemy, że tak jest, powinniśmy być gotowi przyjąć Jego radę i docenić ją, skorzystać z niej, bo tylko takim ludziom rada ta została udzielona. Ci, którzy przyjmują Jego świadectwo, to ci, o których jest mowa wcześniej. Tak więc Bóg kieruje swoją radę do biednych, godnych pożałowania, nędznych, ślepych i nagich, a ponadto nie wiedzących, że są takimi – po prostu do tych, którzy są letnimi. Do takich ludzi skierowana jest ta rada. Skoro zostaliśmy doprowadzeni dotąd przez Słowo i Świadectwo oraz dzięki temu, że Pan nas prowadził w ostatnich dniach przez wszystkie wykłady, które zostały wygłoszone, nie ociągajmy się z przyjęciem tej rady, jakby nie dotyczyła ona nas. Nie ociągajmy się z przyjęciem jej, jakbyśmy czekali na inną radę.

Tak więc Bóg przychodzi do nas jako Doradca. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Zatem gdy będziecie chcieli się dowiedzieć, kiedy powinniście sprzedać swój majątek, przypuszczalnie zapytacie brata co robić? [Głos z sali: Zapytamy Doradcę]. Gdy będziecie chcieli wiedzieć co zrobić, czy zapytacie o to drugiego człowieka? Dlaczego miałbym pytać innego człowieka co mam robić, skoro on na moim miejscu zapytałby mnie o to samo? Jak miałbym uzyskać pomoc od niego, skoro on sam nie wie, co by zrobił, gdyby był na moim miejscu, a nawet gdyby był na moim miejscu, to i tak nie wiedziałby, co robić i musiałby o to zapytać kogoś innego.

A może powinienem postąpić inaczej? Jestem tylko zwykłym wyznawcą Kościoła, więc może powinienem się udać do kaznodziei w zborze albo kogoś bardziej prominentnego i zapytać, co powinienem zrobić? Ale przypuśćmy, że ów kaznodzieja sam chce się tego dowiedzieć, więc powiedzmy, że musi zapytać przewodniczącego Zjednoczenia, co powinien zrobić.

Kaznodzieja Boyd: czyż w mnogości doradców nie tkwi bezpieczeństwo?. Ale przypuśćmy, że przewodniczący Zjednoczenia także chce się dowiedzieć i musi poprosić o radę – do kogo ma się zwrócić? [Głosy z sali: Niech zapyta Pana]. Zatem równie dobrze każdy z was może zapytać Pana, prawda? Czy więc my, zwykli ludzie, możemy czerpać wiedzę wprost od Pana bez uciekania się do pośrednictwa pół tuzina osób, jak to czynią katolicy? Możemy? [Głosy z sali: Tak]. Czy na pewno? [Głosy z sali: Tak].

W Kościele Rzymskokatolickim zwykli ludzie są uczeni, że nie mają przystępu do Pana inaczej jak przez kapłana, a kapłan przez biskupa, biskup zaś przez arcybiskupa, arcybiskup przez kardynała, a kardynał przez papieża. Czy tak ma być w ludzie Bożym? O nie! To nie jest Boża metoda. Gdy chcecie coś wiedzieć, pytajcie Pana. On jest waszym Doradcą, On jest moim Doradcą. A skoro On jest waszym i moim Doradcą, to, bracie Boyd, „w mnogości doradców jest bezpieczeństwo” ale tylko pod warunkiem, że każdy z nich radzi się Pana. A skoro On jest Doradcą nas wszystkich, więc gdy radzimy się wspólnie i Bóg jest wśród nas, to znaczy, że jest bezpieczeństwo w mnogości doradców!

W „Gospel Workers” a także w „Testimonies to Ministers and Gospel Workers” na str. 110 oraz w 2. tomie „Testimonies for the Church” na str. 152 znajdziecie takie stwierdzenia:

„Mamy się radzić razem i być podporządkowani sobie nawzajem ale jednocześnie mamy korzystać z danej nam przez Boga możliwości poznawania prawdy. Każdy z nas ma oczekiwać oświecenia od Boga”.

„Gdy otrzymałeś radę od kogoś mądrego i rozsądnego, jest jeszcze Doradca, którego mądrość nie zawodzi. Nie zaniedbaj przedstawienia swojej sprawy Jemu i proś Go o wskazówki. On obiecał, że jeśli brakuje ci mądrości i prosisz Go o nią, wówczas On udzieli ci jej obficie i bez wymawiania” (E.G. White, Testimonies for the Church, t. 2, s. 152).

Tak więc pytam znowu, czy odtąd, od tego wieczora, jest On naszym Doradcą? [Głosy z sali: Tak]. I jeszcze to, co usłyszeliśmy od brata Underwooda na ten temat, zwłaszcza o sprzedawaniu własności; „gdyby było więcej takich, którzy szukają rady u Pana, wtedy byłoby więcej Bożego kierownictwa”. Byłoby więcej Boga w naszym dziele i naszych radach. Po cóż czyniłby On siebie naszym Doradcą, gdyby nie oczekiwał, że będziemy korzystać z Jego rady? Więc czyńmy to.

Jaki jest Jego tytuł? [Głos z sali: Cudowny Doradca]. Tak jest napisane: „Dziwny [Cudowny], Radny [Doradca], Bóg mocny, Ojciec wieczności, Książę pokoju” (Izaj. 9,6 BG). Takim imieniem miał być nazwany. Jaka jest pierwsza część Jego imienia? [Głosy z sali: Cudowny]. A druga część? [Głosy z sali: Doradca]. A kolejna? [Głosy z sali: Bóg mocny]. A kolejna część? [Głosy z sali: Ojciec wieczności]. A ostatnia? [Głosy z sali: Książę pokoju]. On jest „Cudownym” i „Doradcą”, zatem czyż nie jest On cudownym Doradcą? [Głosy z sali: Tak]. Można tak powiedzieć. Pamiętacie też zapewne inny fragment: „Cudowny w radzie” (Izaj. 28,29). I co jeszcze? „Wzniosły w swym działaniu” (Ps. 36,22). Pamiętajcie, że gdy Bóg przybywa jako doradca, jest także działającym, doskonałym w działaniu, wykonującym dzieło, „albowiem Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie” (Filip. 2,13).

Zatem teraz mamy Doradcę, Wiernego i Prawdziwego Świadka, Cudownego Doradcę, cudownego w radzie i wzniosłego w działaniu. Tak więc, gdy szukamy rady i otrzymujemy ją, On towarzyszy nam w działaniu w/g tej rady tak samo, jak byłby przy nas, by jej nam udzielić. Czy tak? Jeśli tego się nie nauczymy, jeśli nie polegamy w pełni na Jego mocy, Jego charakterze, Jego sprawiedliwości i Jego życiu, to nie ma sensu iść dalej. Gdybyśmy mieli brać pod uwagę cokolwiek innego, jakikolwiek inny sposób, to lepiej od razu dajmy sobie ze wszystkim spokój. Skoro tak, to znaczy, że nie możemy zrobić ani kroku bez Niego. Dobrze. Zatem, On jest Cudownym Doradcą, cudownym w radzie i działaniu i mówi nam: „Jestem z wami, by radzić i działać według rady”.

„Radzę ci, abyś nabył u mnie złota w ogniu wypróbowanego”. Inne wersety także upewniają nas, że nic innego nie może być dla nas wystarczające prócz tego złota, które wytrzymało próbę ognia. Pamiętacie I Piotr 1,4–5), gdzie jest mowa o żywej nadziei, do której Bóg zrodził nas przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa i że jesteśmy strzeżeni mocą Bożą przez wiarę dla zbawienia. W jaki sposób jesteśmy strzeżeni? [Głosy z sali: Przez moc Bożą]. Przez co? [Głosy z sali: Przez wiarę]. W jakim celu? [Głosy z sali: Dla zbawienia]. Kiedy? [Głosy z sali: Gotowego objawić się w czasie ostatecznym]. Możemy teraz przeczytać: „Gotowego objawić się” i zatrzymać się na tym, ponieważ tak będzie, bo dotarliśmy do „czasu ostatecznego”. Co jednak tyczy się nadziei – jak jesteśmy strzeżeni? [Głosy z sali: Przez moc Bożą]. Przez co? [Głosy z sali: Przez wiarę]. W której co czynicie? [Głosy z sali: Radujemy się]. Czy to wiecie? Ja chcę to wiedzieć teraz, czy tak jest? [Głosy z sali: Tak, tak].

„Z tego się radujecie”. Czy tak jest? Dlaczego więc chodzicie ze smutnymi minami? Nadszedł czas, byśmy wierzyli Biblii. Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to uznane za sprawiedliwość. Pan tak powiedział, a on radował się, że tak było. Czy my dzisiaj radujemy się? [Głosy z sali: Tak]. „Z tego się radujecie, choć teraz na krótko, jeśli trzeba, zasmuceni jesteście z powodu rozmaitych prób” (I Piotr 1,6 ). Co to znaczy „rozmaitych”? [Głosy z sali: Wielu różnych].

Zatem doznajemy wielu różnych doświadczeń, a mimo to radujemy się. Jak to możliwe? Jest to możliwe, gdyż Bóg tak mówi. A dokąd nas to prowadzi? „Aby doświadczenie waszej wiary, o wiele cenniejszej od zniszczalnego złota, które jednak próbuje się w ogniu, okazało się ku chwale, czci i sławie przy objawieniu Jezusa Chrystusa” (I Piotr 1,7 UBG; patrz Dział. Ap. 382 w. I lub 316 w.II). Co jest wypróbowywane? [Głosy z sali: Wiara]. Czy powinniście oczekiwać, że wasza wiara zostanie wypróbowana niby w ogniu? Czy powinniście się spodziewać, że wasza wiara przetrwa próbę tak, jak złoto przechodzące przez ogień? [Głosy z sali: Tak].

Studiujmy to dalej. Jakże ludzie zabiegają na tym świecie o złoto, które ginie! Wielu gromadzi znaczne ilości złota i w tym celu wznosi się solidne budynki – sejfy depozytowe – gdzie ludzie ci mają własne skrytki i tam umieszczają swoje złoto, a potem chowają je do metalowej szafy w sejfie, który jest strzeżony dzień i noc. Setki ludzi w wielkich miastach tak przechowują złoto, które ginie. Pozwólcie mi powiedzieć wam, bracia i siostry, iż próba waszej wiary, choćby była ona najsłabsza, jest ważniejsza w oczach Cudownego Doradcy, cenniejsza w oczach Boga niż całe złoto i kamienie szlachetne we wszystkich sejfach na świecie.

Nie obawiajcie się, że On o was zapomni. Jak On nazwał wiarę? Cenniejszą niż zniszczalne złoto. Kto to mówi? Cudowny Doradca, sam Pan. Dziękujmy Mu więc, iż uważa naszą słabą, drżącą wiarę za tak cenną. Tak więc, bracia i siostry, czyż nie mamy przed sobą największej zachęty, jakiej Pan może nam udzielić? Nie wiem, dlaczego ludzie biadają nad swoją słabą wiarą. Czasami mówicie: „Nie mam za grosz wiary”. Otóż Pan mówi, że macie, a ja mówię: Dziękujcie Jemu za to, co macie. Nieważne, jak małe jest to, co macie, choćby było nawet tak małe jak ziarnko gorczycy – dziękujcie Mu, że to macie i dziękujcie Mu, że jest to dla Niego cenniejsze niż całe złoto i bogactwo świata. Tak Pan traktuje waszą wiarę!

Nie powinniście kwestionować czy macie wiarę, czy nie. Bóg mówi, że ją macie i tak jest. Czytajmy Rzym. 10,6–8 UBG:

„Sprawiedliwość zaś, która jest z wiary, tak powiada: Nie mów w swym sercu: Kto wstąpi do nieba? – to znaczy, aby Chrystusa na dół sprowadzić; Albo: Kto zstąpi do otchłani? – to znaczy, aby Chrystusa od umarłych wyprowadzić. Ale cóż mówi: Blisko ciebie jest słowo, na twoich ustach i w twoim sercu. To jest słowo wiary, które głosimy”.

Zatem, czy słuszne jest biadać i zastanawiać się czy mamy wiarę, czy nie? Nie. Bóg zaszczepił wiarę w sercu każdego człowieka przychodzącego na świat, a uczynił to przez Światłość, która oświeca każdego rodzącego się człowieka. Bóg sprawia, że ta wiara wzrasta ponad miarę i On objawia swoją sprawiedliwość wobec nas, kiedy ona wzrasta „z wiary w wiarę”. Skąd bierze się wiara? Bóg nam ją dał. Kto jest sprawcą wiary? Chrystus, a tym światłem, oświecającym każdego człowieka, który przychodzi na świat, jest także Jezus Chrystus. To jest wiara, która jest w sercu każdego człowieka. Jeśli ktoś posługuje się wiarą, którą ma, to nigdy mu jej nie zabraknie, ale jeśli nie będzie używał wiary, którą ma, to jakim sposobem ma jej otrzymać więcej?

Zatem, czyż nie mamy wiary? Zaś próba waszej wiary jest „cenniejsza” niż wszystkie złoto na świecie. Zapamiętajcie, że ona jest cenniejsza w oczach Boga. Nie znaczy to wcale, że złoto jest cenne w Jego oczach – nie o to tu chodzi. Otóż to wiara jest cenniejsza w oczach Boga bardziej niż całe złoto byłoby cenniejsze w oczach człowieka. Jak cenne byłoby dla człowieka złoto, gdyby miał je całe? Czyż nie uważałby się za bogatego? Czyż nie chełpiłby się nim nad miarę? Zatem nie zapomnijcie, że próba tej wiary, którą macie – nieważne, jak jest ona niewielka – jest cenniejsza w oczach Boga niż całe złoto tego świata w oczach człowieka. Tak więc, „wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu” – jest o wiele cenniejsza w oczach Boga. Kto jest najbardziej zainteresowany tym procesem? [Głosy z sali: „Pan”]. Zapewne! Nie sposób wyrazić, jak cenne jest to w Jego oczach. Moje pojęcie o tym, jak cenne jest to w Jego oczach, jest tak dalekie od rzeczywistości, jak moje myśli są dalekie od Jego myśli. Tak więc Bóg jest najbardziej ze wszystkich we wszechświecie zainteresowany wartością naszej wiary, działaniem naszej wiary i wszystkim, co jest z nią związane. Czyż ona nie jest Jego darem? Czy powinno nas dziwić, że jest nią zainteresowany? Oto rzeczywiste światło, w jakim powinniśmy widzieć tę kwestię.

W takim razie czytajmy dalej:

„Aby doświadczenie waszej wiary, o wiele cenniejszej od zniszczalnego złota, które jednak próbuje się w ogniu, okazało się ku chwale, czci i sławie przy objawieniu Jezusa Chrystusa. A choć go nie widzieliście, miłujecie [Jezusa]” (I Piotr 1,7 UBG). Tak jest, prawda? A skoro Bóg mówi, że tak jest, więc tak jest. „Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały” (w. 8). Czyż nie tak? Zapewne tak. Jednak, bracia i siostry, często zastanawiam się nad tym fragmentem: „Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go”, a wierząc, że tak jest, zastanawiam się, co to dopiero będzie, gdy Go ujrzymy? A cudowne jest to, że nie będziemy już musieli długo na to czekać. [Głosy z sali: Chwała Panu!].

Chcę nawiązać do innego fragmentu Słowa Bożego, zapisanego w I Piotr 4,12 UBG: „Umiłowani!” Kto? „Umiłowani”. Czy tak jest? Otóż, bracia i siostry, jakże moglibyśmy nie być najszczęśliwszymi ludźmi na świecie, skoro Bóg tak mówi do nas? On przychodzi do nas jako Cudowny Doradca i pragnie doradzać nam i mówić do nas, a pierwsze Jego słowo to „umiłowani”. Nieraz myśleliśmy, że gdy anioł przybył do Daniela i powiedział: „Danielu, mężu umiłowany!”, było to bardzo osobiste powitanie. Jednak nie bardziej osobiste niż to wobec was i mnie. Oto sam Pan przybywa i mówi do nas: „Umiłowani!”.

I dalej: „Temu żarowi, który w pośrodku was trwa dla waszego doświadczenia, nie dziwcie się, jakby was spotkało coś niezwykłego”. Teraz, bracia i siostry, słowo skierowane do nas brzmi „umiłowani”. Posługujmy się tym słowem w taki sposób. Umiłowani, czy odtąd mamy uważać te ogniste próby za coś dziwnego? Nie ma w nich nic dziwnego. Nie powinniśmy być zaskoczeni gdy nas spotkają. Wiecie, że wielu ludzi jest nieśmiałych i kiedy spotykają twarzą w twarz nieznajomych, czują się nieswojo. Jeśli wy i ja mielibyśmy być wstydliwymi i bojaźliwymi wobec prób – a przecież niebawem staniemy wobec nich twarzą w twarz i to z mocnymi – to jeśli będziemy bojaźliwi, wówczas poczujemy się nieswojo. A jeśli ktoś da się zbić z tropu podczas próby, wówczas wróg odniesie nad nim zwycięstwo. On chce nas w ten sposób przyłapać nieprzygotowanych, żebyśmy poczuli się zaskoczeni i zbici z tropu choćby na chwilę, a wtedy on wypuści na nas swoje ogniste pociski i zrani nas dotkliwie.

Pan przychodzi i radzi nam: „Nie dziwcie się, jakby was spotkało coś niezwykłego”. Jeśli usłuchamy tej rady, to kiedy pojawią się ogniste próby, nie będziemy się dziwili. Rozumiecie to? Będziemy na nie przygotowani. Będziemy wiedzieli, że coś takiego może nas spotkać. Niezależnie od tego, jak ktoś jest z natury bojaźliwy czy wstydzi się swej wiary, kiedy spotyka znajomego, z którym był umówiony, to nie jest zaskoczony ani zmieszany jego pojawieniem się. Nie będzie się czuł nieswojo ale spokojnie przyjmie znajomego. Tak więc Pan pragnie, byśmy zapoznali się z ognistymi próbami, abyśmy, bez względu na to jak nagle się z nimi spotkamy, mogli powiedzieć: „O, spodziewałem się tego. Wiedziałem, że to nastąpi”. Zatem, gdy On nam o tym mówi, nie dziwmy się temu żarowi, jakby spotkało nas coś nadzwyczajnego. Nie powinniśmy traktować je jako zaskoczenie i jako obce lecz jako wiadome nam. I nie tylko, ale mamy te próby powitać jako naszych pomocników w drodze na Syjon.

Już dawno temu Jakub powiedział nam: „Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie” (Jak. 1,2). Jakub nazywa nas tu „braćmi”, a w innych miejscach jesteśmy nazwani „umiłowanymi”. Co znaczy słowo „rozmaite”? Różne. Jak o tym mówi Piotr? „Różnorodne”. Tak więc, moi bracia i siostry, poczytujcie to sobie za najwyższą radość, gdy spadają na nas różnego rodzaju pokuszenia, nie traktujmy ich jak coś dziwnego, gdyż mamy je traktować jako coś, co jest nam znane.

Dalej czytamy: „Ale według tego, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusa, radujcie się” – gdy będziecie uczestnikami? O nie, ale: „Ale według tego, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusa, radujcie się” (I Piotr 4,13 TNP). To jest sedno. Jakub mówi: „Bracia”. A teraz przeczytajmy tekst, który połączy te dwa:

„Przystało bowiem, aby Ten, dla którego i przez którego istnieje wszystko, który przywiódł do chwały wielu synów, sprawcę ich zbawienia uczynił doskonałym przez cierpienia. Bo zarówno ten, który uświęca, jak i ci, którzy bywają uświęceni, z jednego są wszyscy; z tego powodu nie wstydzi się nazywać ich braćmi, mówiąc: Będę opowiadał imię twoje braciom moim” (Hebr. 2,10–12).

Oto dlaczego On nazywa nas braćmi i dlaczego mamy poczytywać sobie za radość, gdy spotykają nas rozmaite doświadczenia i pokusy – dlaczego? Bo On także przez nie przechodził. On przeszedł przez nie wszystkie; On stawił czoło każdej pokusie w pełnej mierze; przeszedł przez to wszystko dla nas. A potem wraca do nas i mówi nam: Przejdę przez to wszystko jeszcze raz z tobą. Najpierw przeszedł przez nie sam ze względu na nas, a teraz przechodzi przez nie z nami. „Sam jeden tłoczyłem prasę i spośród ludu nie było ze mną nikogo” (Izaj. 63,3 UBG). Ale dzięki Panu, Bóg był z Nim, bo Ojciec „nie zostawił mnie samego” (Jan 8,29). Dzięki Panu, iż miał królewską odwagę to uczynić, ufając jedynie Ojcu, że jest z Nim. Jakże wspaniałomyślny jest On dla nas, że nie każe nam przejść przez to samotnie. Nie. Przychodzi i mówi: Przejdę wraz z tobą przez wszystkie te próby. Bracia i siostry, On pójdzie z wami. [Patrz: Jezus w piecu ognistym wraz z Sedrachem, Mesachem i Abednegiem]. Dlatego nie powinniśmy uważać te próby za coś dziwnego. On nazywa nas swoimi braćmi i przeszedł przez wszystkie, dobrze je zna, dlatego i my nie powinniśmy uważać ich za coś dziwnego.

Zatem, czy Chrystusowi nie są znane próby? Jak wiele prób przeszedł? Wszystkie. Jak wiele prób, przez które wy przejdziecie, On przeszedł? Przez wszystkie. W jakim stopniu stoczył walkę z każdą pokusą? W najpełniejszym stopniu pod każdym względem. Z kim toczył walkę w tych pokusach? Z diabłem. Szatan zna więcej zwodniczych sztuczek, prób i pokus niż jakikolwiek człowiek będzie zmuszony kiedykolwiek znieść, czyż nie? I wypróbował je wszystkie na „moim Bracie”, czyż nie? Wypróbował wszystkie pokusy na Jezusie. W jakim stopniu wypróbował je wszystkie na Jezusie? W najpełniejszym stopniu. Czy wykorzystał całą posiadaną moc pod każdym względem kusząc i poddając próbom Jezusa? Tak. Czy wypróbował na Nim wszystko co wie, w każdy możliwy sposób, jaki był w stanie wymyślić? A czy wypróbował to w najpełniej możliwym stopniu, w jakim mógł to wypróbować? Tak. Zatem czy wyczerpał na Chrystusie cały swój repertuar zwiedzeń, pokus i prób? Czy wyczerpał całą swoją moc, której mógł użyć w każdej z tych prób i pokus? Tak. Zatem gdy jestem w Jezusie, a On we mnie, ile mocy pozostało szatanowi, by mi zaszkodzić? [Głosy z sali: Żadnej]. Jak wiele jeszcze innych sztuczek zna, aby ich użyć przeciwko mnie? Żadnej. Zatem czy rozumiecie, że gdy jesteśmy w Chrystusie, mamy zwycięstwo – mamy je już teraz? Zwycięstwo to nie jedyne słowo – mamy triumf i to już teraz.

Czytam II Kor. 2,14 (TNP): „A Bogu niech będą dzięki”. Kiedy? Teraz. „Temu, który w Chrystusie zawsze nas wiedzie w pochodzie triumfalnym”. Kiedy? Zawsze. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak]. „który nas nieustannie prowadzi w triumfalnym marszu zwycięstwa w Chrystusie”. Jak? Przez nas. Czy tak? Gdzie? [Głosy z sali: Po wszystkich miejscach]. Pomyślcie o tym. Kiedy to się dzieje? Otóż teraz i zawsze. Jak? Przez nas. Gdzie? Wszędzie. Zatem chciałbym zapytać, jaki jest powód, iż nie mamy zwycięstwa w Chrystusie. Chciałbym zapytać, jaki jest powód, że nie jesteśmy teraz zwycięzcami. „A zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza” (I Jan 5,4). Czy tak? Tak, to jest zwycięstwo. Chrystus jest naszym zwycięstwem. Jego zwycięstwo jest moim zwycięstwem, czy tak? Tak. Zatem gdy jesteśmy w Nim, jesteśmy zupełnie bezpieczni, czyż nie? Czy jesteśmy bezpieczni tak długo, jak jesteśmy w Nim? Tak.

Pamiętacie zapewne, że w starożytności istniały miasta ucieczki na wypadek, gdyby doszło do jakiegoś nieszczęśliwego wypadku, na przykład: siekiera zsunęła się z trzonka i uderzyła człowieka tak, iż pozbawiła go życia, a był przy tym jego przyjaciel czy krewny, który nie mając czasu, aby zastanowić się spokojnie nad tym co zaszło, w przypływie gniewu mógłby dopuścić się zemsty. Co miał wtedy zrobić sprawca wypadku? Musiał natychmiast, ze wszystkich sił zmierzać do miasta ucieczki, jako że mógł być ścigany przez mściciela. A gdy szczęśliwie dotarł do miasta ucieczki, co wtedy? Był bezpieczny, a mściciel nie mógł go tknąć, gdyż w obrębie miasta podejrzany był zupełnie wolny. A gdyby wyszedł z miasta? Wtedy, jeśli znalazł go mściciel, winowajca pozostawał bez ochrony, a wina za przelanie jego krwi spadała na niego samego. To on był odpowiedzialny. Jednak tak długo, jak pozostawał w mieście ucieczki, był bezpieczny. A miał tam pozostać aż do śmierci najwyższego kapłana. Gdy najwyższy kapłan umierał, wówczas człowiek ten był zupełnie wolny i mógł się udać, dokąd chciał, a mścicielowi nie wolno było go tknąć, choćby nadal pałał żądzą zemsty.

Mówiąc o Abrahamie, apostoł dochodzi do wniosku: „Abyśmy przez dwa niewzruszone wydarzenia, co do których niemożliwą jest rzeczą, by Bóg zawiódł, my, którzy ocaleliśmy, mieli mocną zachętę do pochwycenia leżącej przed nami nadziei” (Hebr. 6,18). Popełniliśmy zło. Zgrzeszyliśmy. Co jest zapłatą za grzech? Śmierć. Zatem kto nas ściga? Śmierć. Kto ma moc nad śmiercią? Szatan. Zatem kto nas ściga? Szatan. A my uciekamy do miejsca schronienia, by uchwycić się leżącej przed nami nadziei. Gdzie jest ta nadzieja? [Głosy z sali: W Chrystusie]. Kto jest naszym miejscem ucieczki? [Głosy z sali: Chrystus]. Kto jest naszym miastem ucieczki? [Głosy z sali: Chrystus]. Kto jest naszym wrogiem? [Głosy z sali: szatan; śmierć].

Lecz gdy jesteśmy w Chrystusie, naszym bezpiecznym miejscu ucieczki, czy szatan może nas tknąć? Nie może. Skąd to wiecie? Bo tak jest napisane. Przypuśćmy, że wyszlibyśmy z tego bezpiecznego miejsca, zanim kapłaństwo dobiegnie końca – co wtedy? Szatan może nas uderzyć i uderzy nas na pewno, a nasza krew spadnie na naszą głowę. Jeśli opuścimy miasto, zanim kapłaństwo dobiegnie końca, nie będziemy mieli ochrony i on nas dopadnie. Czy ktoś, kto schronił się w mieście ucieczki i pozostał tam dziesięć czy piętnaście lat, stał się na tyle silny, iż mógł wyjść i stawić czoło wrogowi? Nabierał tam doświadczenia, a potem mógł sobie powiedzieć: „Jestem już dość silny i nie boję się żadnego wroga. Teraz mogę wyjść na zewnątrz. Mogę wyjść, bo nic mi nie grozi. Mój wróg już dawno sobie poszedł i zapomniał o całej sprawie”. Jednak w rzeczywistości nie był w stanie zmierzyć się z wrogiem, prawda? Gdzie jedynie mógł się skutecznie obronić przed wrogiem? W mieście. Zaś w mieście w ogóle nie musiał się bronić, prawda? [Głos z sali: Miasto go broniło]. To mury miasta broniły go przed wrogiem. To tarcza wiary, która gasi wszystkie ogniste pociski złego – tarcza wiary, która jest w Jezusie Chrystusie, jest murem naszego miasta ucieczki, a ogniste pociski wroga nie mogą jej przeniknąć.

Zatem nasza siła i bezpieczeństwo zawsze są jedynie wewnątrz miejsca ucieczki, prawda? A gdy kapłaństwo dobiega końca, możemy udać się w dowolne miejsce we wszechświecie – ale nie poza Chrystusem. Możemy wtedy udać się dokądkolwiek chcemy, a czy wróg może nam wyrządzić szkodę? Nie. Zatem, bracia i siostry pozostańmy w Mieście; pozostańmy w miejscu ucieczki, w którym się schroniliśmy i gdzie jesteśmy bezpieczni. A gdy tam jesteśmy, czy mamy zwycięstwo? Tak. W Chrystusie mamy zwycięstwo. Możemy więc z radością stawić czoła pokusie. Mamy przecież zwycięstwo, zanim stawimy czoła pokusie, prawda? Więc czy nie powinniśmy się cieszyć? Czy nie wolałbyś stoczyć bitwę, wiedząc z góry, że odniesiesz zwycięstwo niż wcale nie przystąpić do bitwy? Tak więc walczmy w ten, a nie w inny sposób. Dlaczego mielibyśmy się lękać? Zwycięstwo już jest nasze.

Oczywiście, jeśli przystępujemy do walki biorąc pod uwagę, że możemy zostać pokonani, to lepiej, żebyśmy nie przystępowali do walki. Ten, kto wyrusza oczekując porażki, niech lepiej ucieka, zanim zacznie się bitwa. Pan nie chce, byśmy walczyli w taki sposób. Nasz Brat nie walczy w ten sposób. O nie. Nie życzy sobie, byśmy tak walczyli. On chce, byśmy wiedzieli, że mamy zwycięstwo; chce, byśmy wiedzieli, że możemy mieć ufność; chce, żebyśmy znali naszą siłę; chce, żebyśmy znali moc, która jest nasza i chce, byśmy znali naszą powinność. A wtedy, gdy wyniknie walka, będziemy wiedzieli, jak stawić czoło wyzwaniu. Stawimy czoła walce w Nim. Przystąpimy do walki przez Niego. Przystąpimy do walki z tarczą wiary i ogniste pociski wroga zostaną zgaszone – a co do tego nie ma wątpliwości. Tak więc, w cierpieniu otrzymujemy moc, zwycięstwo i podnoszącą nas obecność Chrystusa. Gdy przychodzą próby, jesteśmy przy Nim i wiemy, że nie możemy wytrwać bez Niego. „Poczytujcie to sobie za najwyższą radość”, tak właśnie czyńmy. „Nie dziwcie się, gdy spotykają was ogniste próby, jakby spotkało was coś niezwykłego ale radujcie się. Ale w tej mierze, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, radujcie się, abyście i podczas objawienia chwały jego radowali się i weselili” (I Piotr 4,13).

Tak więc, potrzebujemy złota doświadczonego w ogniu, by stawić czoła tym próbom; zgoda? Potrzebujemy czegoś, co wytrzyma próbę, która nadejdzie, jak dowiedzieliśmy się wcześniej. „Ci, którzy wytrwali w każdej próbie, to ci, którzy usłuchali świadectwa wiernego Świadka i otrzymają późny deszcz, aby mogli zostać przemienieni” (patrz: E.G. White, Testimonies for the Church, t. 1, s. 187). Bracia i siostry, czyż nie jest to pocieszająca myśl, że późny deszcz ma nas przygotować na przemienienie? Ale gdzie i kiedy ma spaść późny deszcz? Teraz jest czas na późny deszcz. A kiedy jest czas na głośne wołanie? [Głos z sali: Teraz]. Na co ma nas przygotować? [Głos z sali: Na przemienienie]. Jest to dla mnie pocieszeniem, że próby, które Pan nam daje teraz, przygotowują nas na przemienienie. Kiedy On przychodzi i mówi do was i do mnie, czyni tak dlatego, bo pragnie, byśmy mieli udział w przemienieniu, a przecież nie może On przemienić grzechu, prawda? Zatem jedynym celem, w jakim On ukazuje nam głębię i rozległość grzechu jest to, żeby mógł nas wyzwolić od niego oraz przemienić. Zatem, czy powinniśmy czuć się zniechęceni, gdy On ukazuje nam nasze grzechy? Nie. Dziękujmy Mu, że On pragnie nas przemienić i tak bardzo pragnie to uczynić, iż chce usunąć nasze grzechy z drogi tak szybko, jak to możliwe. Bracia i siostry, wierzmy Panu zawsze i bezgranicznie.

Tak więc, potrzebujemy czegoś, co wytrzyma surową próbę, której zostanie poddane tak, jak złoto wytrzymuje próbę oczyszczającego ognia. Co Doradca radzi nam nabyć? Co poleca nam kupić? [Głos z sali: Złoto wypróbowane w ogniu]. Tego właśnie potrzebujemy teraz, by sprostać nadchodzącym próbom. Nie, próbom, które już nadeszły. Nie martwmy się o to, co nadejdzie – potrzebujemy tego teraz. Potrzebujemy tego, by sprostać aktualnym próbom i to właśnie mówi Doradca: „Nabądź ode mnie, bo ja mam wystarczający zapas”. On ma zapas, ponieważ On jest wytwórcą. On ma to, co przetrwa próbę, bo już przetrwało próbę. Przetrwało wszelkie próby, jakich przetrwanie kiedykolwiek będzie wymagane od kogokolwiek. Przetrwanie próby nastąpiło w Jego cierpieniach. Przez cierpienia złoto zostało oczyszczone, aż stało się białe, wypróbowane i doskonałe, autentyczne ponad wszelką wątpliwość. Mamy jego definicję podaną przez Ducha Pańskiego. Złoto wypróbowane w ogniu, to miłość – „wiara i miłość”. W Gal. 5,6 czytamy: „W Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nic nie znaczy, lecz wiara, która jest czynna w miłości”. W innym miejscu jest napisane: „Wiara i posłuszeństwo”. Czym jest posłuszeństwo? [Głos z sali: Wyrazem miłości].

W książkce „Droga do Chrystusa”, w rozdziale „Sprawdzian uczniostwa” czytamy: „Ale zauważmy, że posłuszeństwo nie jest zwykłym, zewnętrznym podporządkowaniem się ale służbą z miłości”. Zatem gdy Świadectwo mówi o wierze i posłuszeństwie, chodzi o „wiarę czynną w miłości”. Wyrażenia w Świadectwie: „wiara i posłuszeństwo” oraz „wiara i miłość” oznaczają to samo, co biblijne wyrażenie „wiara czynna w miłości”. Są jedynie różnymi sposobami wyrażenia autentycznej, uduchowionej wiary, gdyż w Chrystusie nic nie jest skuteczne, jak tylko „wiara czynna w miłości”.

Prawdziwe posłuszeństwo jest służbą z miłości, a Jezus mówi nam, abyśmy kupili u Niego złota wypróbowanego w ogniu, którym jest wiara i miłość, wiara czynna w miłości, prawdziwa, autentyczna wiara. Co ma zostać wypróbowane przy pomocy srogich, ognistych prób? Wasza wiara, która jest cenniejsza niż złoto i ona napewno zostanie wypróbowana w ogniu. Zatem widzicie, że skoro wiara każdego człowieka ma być tak wypróbowana, to każdy potrzebuje wiary, która przeszła próbę. Mamy zatem Świadectwo o tych, „którzy przestrzegają przykazań Bożych” i mają wiarę Jezusa? Czy tak jest zapisane? Nie. Tam nie ma słowa „mają”. Oni „przestrzegają przykazań Bożych i [przestrzegają] wiary Jezusa”. Ona jest autentyczna, bo przetrwała próbę w Nim. To jest wiara, która oparła się każdej ognistej próbie, wymyślonej przez szatana – całej mocy, jakiej szatan mógł użyć – i ona przetrwała tę każdą próbę. A teraz Jezus przychodzi i mówi do nas: „Nabądź u mnie tej wiary, która przetrwała próbę, wiary wypróbowanej w ogniu”. Czy wyrażenie „nabądź u Mnie tej wiary, która przetrwała próbę” nie zawiera tej samej myśli, która znajduje się w apostolskiej radzie: „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie” (Filip. 2,5)?

Jeśli we mnie jest to samo usposobienie, które było w Nim, czyż nie poprowadzi mnie ono do takiego postępowania, jakie było właściwe Jemu? W jaki sposób służymy Prawu Bożemu? „Umysłem służę prawu Bożemu” (Rzym. 7,25 UBG). Chrystus, będąc na tym świecie, w każdej chwili służył Prawu Bożemu. Jak to czynił? Umysłem. Przez jaki proces umysłowy to czynił? Przez wiarę. A czy nie radzi On wam i mnie nabyć od Niego wiary? Czy to właśnie nie wiara Jezusa zachowuje doskonale Boże Przykazania przez cały czas? Czy to nie jest ta wiara, która jest czynna w miłości? Miłość jest wypełnieniem Prawa. Czy nie jest to poselstwo trzeciego anioła, kiedy mówi On: „Radzę ci, abyś nabył u mnie złota w ogniu wypróbowanego (miłości i wiary) i abyś przywdział szaty białe (sprawiedliwość Chrystusa), aby nie wystąpiła na jaw haniebna nagość twoja” (Obj. 3,18)? Zatem widzimy teraz, w jaki sposób usposobienie, które było w Chrystusie, przetrwa wszelkie próby, jakie mogą spotkać człowieka na tym świecie. Czy usposobienie Chrystusa nie jest takie samo wczoraj, dziś i na wieki? Czy usposobienie Chrystusa działało w Nim inaczej niż usposobienie Chrystusa we mnie czy w jakimkolwiek człowieku? Nie. Czyim usposobieniem jest usposobienie Chrystusa? [Głos z sali: Usposobieniem Boga]. Bóg był w Nim w ciele.

Jak mamy tego nabyć? Przeczytajmy Izaj. 55,1: „Nuże, wszyscy, którzy macie pragnienie”. Bracia i siostry, czy nie odczuwacie silnego pragnienia po tym, co Pan powiedział do nas w ciągu ostatnich dni? Pewni bracia i siostry przyszli do mnie i w rozmowie powiedzieli mi, że niemal umierają z pragnienia, mdleją z pragnienia. Zatem te słowa są dla was i dla mnie. „Nuże!”. Czy to słyszycie? Pan chce zwrócić na siebie uwagę ludzi, więc woła głośno: „Nuże, wszyscy, którzy macie pragnienie, pójdźcie do wód” (Izaj. 55,1). „Pójdźcie”.

Kiedy On powiedział do Piotra: „Pójdź”, czy Piotr mógł pójść? Tak. Czy mógł pójść po wodzie? [Głos z sali: Na słowo „pójdź”]. Tak, przez to słowo Piotr poszedł po wodzie. Ale gdy zapomniał to słowo i pomyślał, że może utonąć, zawołał: „Panie, ratuj mnie”. Nie mógł dotrzeć do Pana, prawda? Zaczął iść ale zapomniał o mocy słowa, jego wiara zanikła, a on pomyślał, że nie dotrze do Pana, więc zawołał: „Panie, ratuj mnie”. A wtedy Pan wyciągnął rękę. Nie czekał, aż Piotr dotrze do Niego lecz wyciągnął rękę i podniósł go. Mój bracie, moja siostro, jeśli masz odwagę wyruszyć na słowo „pójdź”, a potem zapomnisz o mocy słowa i twoja wiara pocznie zanikać z powodu burzy szalejącej wokoło was, wówczas możesz wołać: „Panie, ratuj mnie”, a On wyciągnie swoją dłoń i uratuje cię.

„Pójdźcie do wód, a którzy nie macie pieniędzy, pójdźcie”. On mówi nam, abyśmy nabyli, nawet jeśli nie mamy pieniędzy, bo On sam dopilnuje, byśmy nabyli – zadba o to, byśmy otrzymali to, co On oferuje. To samo powiedział do tych, którzy myślą, że mają pieniądze, a nie wiedzą, że nie mają. To mowa o nas – o was i o mnie. On przychodzi do nas ze słowami „umiłowani” i „bracia”; „Którzy nie macie pieniędzy, pójdźcie, kupujcie i jedzcie! Pójdźcie, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia wino i mleko!”. To samo czytamy w Izaj. 52,3: „Tak mówi Pan: Za darmo zostaliście sprzedani, toteż bez pieniędzy będziecie wykupieni”. Jak moglibyśmy cokolwiek oddać, skoro zaprzedaliśmy siebie? Co my właściwie mamy? Nic. Gdyby On zażądał od nas czegokolwiek jako zapłatę, jak moglibyśmy ją uiścić? Zaprzedaliśmy się za nic, a jeśli to kosztowałoby nas cokolwiek, to bylibyśmy na wieki zgubieni, czyż nie? Tak więc musimy to uzgodnić ponad wszelką wątpliwość, iż wykupienie nasze, nic nas nie kosztuje. „Za darmo zostaliście sprzedani, toteż bez pieniędzy będziecie wykupieni”. Jednak nasze wykupienie kosztowało „coś” Pana! Kosztowało Go wszystko! Jednak to „wszystko” On daje nam darmo, więc nas to nie kosztuje nic! Cena została zapłacona ale nie przez nas!

„Czemu macie płacić pieniędzmi za to, co nie jest chlebem, dawać ciężko zdobyty zarobek za to, co nie syci? Słuchajcie mnie uważnie, a będziecie jedli dobre rzeczy, a tłustym pokarmem pokrzepi się wasza dusza!” (Izaj. 55,2). Co macie uczynić, aby wasza dusza żyła? [Głos z sali: Słuchać]. Czy słuchacie, bracia? Czy usłyszeliście zaproszenie? Czy żyjecie? Słyszeliście o stwórczej i cudotwórczej mocy Jezusa Chrystusa, a czy słysząc o niej, żyjecie przez nią? Czy żyjecie w Nim, przez Niego i dla Niego?

Na pustyni Mojżesz wywyższył węża, a co mieli wtedy uczynić Izraelici? „Patrzeć i żyć”. I jak wąż został wywyższony na pustyni, a oni mieli żyć, tak Syn Człowieczy został wywyższony, aby każdy, kto patrzy na Niego, żył. Jednak tutaj czytamy: „słuchajcie, a będziecie żyć”. Bóg ma plan polegający na tym, iż przemówimy i będziemy żyć ale Mojżesz popsuł ten plan.

W IV Mojż. 20 rozdziale czytamy, iż Pan rozkazał Mojżeszowi, gdy lud szemrał z powodu braku wody, by „przemówił do skały”, a ta wyda z siebie wodę. Mojżesz wstał i powiedział: „Słuchajcie, przekorni! Czy z tej skały wydobędziemy dla was wodę?” (IV Mojż. 20,10). A potem uderzył w skałę dwukrotnie. Wtedy to zepsuł piękną Bożą alegorię, którą Pan pragnął ukazać swemu ludowi, iż wszystko, co musimy uczynić, to przemówić. Skała została uderzona już wcześniej, na początku pobytu Izraelitów na pustyni.

Czytamy w sprawozdaniu, że gdy lud nie miał wody do picia, Pan powiedział Mojżeszowi, aby podszedł do góry Horeb i stanął przed Nim na skale. Powiedział mu, żeby uderzył skałę laską, a wtedy ze skały popłynie woda i lud będzie mógł pić. Mojżesz uczynił tak i woda popłynęła. Kto był tą skałą? [Głos z sali: Chrystus].

Dlaczego więc Mojżesz uderzył skałę po raz drugi? Chrystus nie miał umrzeć po raz drugi za was i za mnie. Pan chciał pokazać nam to we wspaniałej alegorii, którą w ten sposób utworzył ale Mojżesz zlekceważył Jego słowo. Nie uwierzył Panu i postanowił zrobić to, co zrobił poprzednim razem. Zlekceważył to, że Pan powiedział mu, aby podszedł do skały i „przemówił” do niej, a on zamiast tego uderzył skałę i w ten sposób zepsuł alegorię. Wtedy Bóg powiedział mu: „Ponieważ mi nie zaufaliście, aby mnie uwielbić na oczach synów izraelskich, dlatego nie wprowadzicie tego zgromadzenia do ziemi, którą im daję” (IV Mojż. 20,12). Bracia i siostry, nawet sam Pan nie może nas powstrzymać od grzeszenia, jeśli Mu nie wierzymy. Pamiętajcie o tym. Pan nie chciał, by Mojżesz postąpił tak, jak postąpił ale Mojżesz nie zaufał Panu. Dlaczego Pan nie powstrzymał go od grzeszenia? Nie mógł, gdyż Mojżesz Mu nie zaufał. Dlatego do nas należy usłuchać Boga, gdy On mówi do nas. Wtedy On zachowa nas od grzeszenia.

Owej pamiętnej nocy Jezus powiedział swoim uczniom, że wszyscy Go opuszczą i uciekną. Oni odpowiedzieli: O nie, Panie, mylisz się; nie, nie zrobimy tego. Piotr zarzekał się, że nawet jeśli inni Go opuszczą, on tego nie zrobi. Zanim kogut zapiał, Piotr trzykrotnie wyparł się Go, choć wcześniej przysięgał: „Choćbym miał z tobą umrzeć, nie zaprę się ciebie” (Mat. 26,35). Kto miał rację? Jezus. Wszyscy uczniowie przysięgali podobnie, a jednak uciekli – dlaczego? Z powodu niewiary. Gdyby uwierzyli w to, co On powiedział, czy uciekliby? Czy nie ocaliłby On swojej trzódki? Bracia i siostry, potrzebujemy wierzyć Panu. Niewątpliwie Mojżesz, gdy Pan polecił mu przemówić do skały, uznał, że oznacza to, iż ma zrobić to samo, co poprzednio – uderzyć skałę. Jednak powinien był dokładnie usłuchać tego, co Pan powiedział. To samo dotyczy was i mnie. „Rozważ, co mówię, a Pan da ci właściwe zrozumienie wszystkiego” (II Tym. 2,7). Tak więc naszym obowiązkiem jest patrzeć i żyć, słuchać i żyć, mówić i żyć – zatem czyńmy to. Skała została uderzona, a więc teraz mówcie, a On da wam wodę żywota. Bracia i siostry, to jest rada naszego Doradcy. „Słuchajcie, a ożyje wasza dusza, bo ja chcę zawrzeć z wami wieczne przymierze, z niezłomnymi dowodami łaski okazanej niegdyś Dawidowi!” (Izaj. 55,3).

I dalej: „Radzę ci, abyś nabył u mnie złota w ogniu wypróbowanego, abyś się wzbogacił i abyś przyodział szaty białe” (Obj. 3,18). Pamiętajcie opis tej szaty. Symbolizuje ona „szatę utkaną na niebiańskich krosnach, w której nie ma ani jednej nitki ludzkich dokonań”. Bracia, ta szata została utkana w ludzkim ciele. Ludzkie ciało – ciało Chrystusa – było tymi krosnami, czyż nie? Ta szata została utkana w Jezusie, w ciele podobnym do naszego, gdyż On żył tu na ziemi w tym samym ciele i krwi, jakie my mamy. Takie ciało, jakie macie wy i ja, wziął na siebie Chrystus, będąc na tym świecie – to były krosna, na których Bóg utkał tę szatę dla was i dla mnie, byśmy nosili ją w ciele i On chce, byśmy ją nosili teraz, jak również potem, kiedy ciało w końcu zostanie uczynione nieśmiertelnym!

Co było krosnami? Chrystus w swym ludzkim ciele. Co zostało utkane w Nim? [Głos z sali: szata sprawiedliwości]. I ona jest przeznaczona dla nas wszystkich. Sprawiedliwość Chrystusa – życie, jakim On żył – dla was i dla mnie; to dla nas dzisiaj jest ta szata. Bóg Ojciec – Bóg był w Chrystusie, jednając świat ze sobą. „Nadadzą mu imię Immanuel, co się wykłada: Bóg z nami” (Mat. 1,23). Zatem On pragnie, by ta szata należała do nas ale nie chce, byśmy zapomnieli, kto ją utkał. My nie jeteśmy sami, bo On jest z nami. To Bóg był w Chrystusie. Chrystus tak ma być w nas, jak Bóg był w Nim i Jego charakter tak ma być w nas, jak Bóg był w Nim, a Jego charakter jest utkany i przeniesiony do nas przez cierpienia, pokusy i próby, przez które przechodzimy. Bóg jest tkaczem ale nie tka w próżni, bez nas. To jest współdziałanie boskości i człowieczeństwa – tajemnica Boża w was i we mnie – ta sama tajemnica, która jest ewangelią i poselstwem trzeciego anioła. To jest słowo Cudownego Doradcy.

[Głos z sali: Czy ten charakter nie został utkany poza nami?]. Tak ale [w naszym ciele] i dlatego nie stanie się on nasz bez nas. Tak więc jesteśmy prowadzeni przez ogniste pokusy, żeby być uczestnikami charakteru Chrystusa, a te próby i pokusy, jakie nas spotykają, świadczą o naszym charakterze i uświadamiają nam potrzebę posiadania Jego charakteru, abyśmy przez te same pokusy, jakie On przeszedł, stali się uczestnikami Jego charakteru, nosząc w naszym ciele sprawiedliwość życia Pana Jezusa Chrystusa.

Oczywiście, szata została utkana poza nami, a najpiękniejsze jest to, że mamy posiadać tę szatę tak samo kompletnie, jak On. Mamy wzrosnąć w Chrystusa, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary. To jest wciąż to samo poselstwo, aż wszyscy dojdziemy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, „do wymiarów pełni Chrystusowej” (Efez. 4,13).

Kto jest tkaczem? [Głos z sali: Bóg]. Kto przykłada wzorzec? Bóg. Nieraz wydaje nam się, że osnowa jest splątana gdy patrzymy na nią. Tkanina wydaje się niekształtna, brakuje w niej dokładności, piękna zaprojektowanego wzorca. Ale nie my zaprojektowaliśmy wzorzec; nie jesteśmy też tkaczami. Choć wydaje się nam, że osnowa plącze się tak, iż nie wiemy, co wyjdzie z tego tkania, to jednak kto przekłada czółenko? Bóg przekłada czółenko i dopilnuje, by przedostało się na drugą stronę. Nie musicie martwić się, że osnowa się splątała i że nie widzicie nic pięknego w tkaninie, która powstaje. Bóg jest tkaczem. Czy On może rozplątać osnowę? Z pewnością ją rozplącze.

Gdy przyglądamy się tkaninie i wydaje się nam, że wzór jest poplątany tak, iż tkanina wydaje się zepsuta, to kto odpowiada za jakość? Oczywiście Bóg. Kto zna wzorzec w jego pełni? Kto jest wzorcem? Chrystus jest wzorcem i nie zapominajcie, że „nikt nie zna Syna tylko Ojciec”. Wy i ja nie możemy kształtować naszego życia zgodnie z wzorcem. Nie znamy Go. Nie możemy widzieć dość wyraźnie, by rozpoznać Tego, który kształtuje wzorzec ani poznać właściwego kształtu, nawet gdybyśmy to my mieli tkać. Bracia i siostry, Bóg tka. On będzie prowadził ten proces. Bóg w pełni widzi jego wzór i to zanim zostanie on dokończony. W Jego oczach jest on kompletny, a w naszych oczach może się wydawać splątany i wypaczony.

Bracia i siostry, niech On tka dalej to, co wydaje się wypaczone. Niech On realizuje swój wspaniały plan tkania w całym naszym życiu i doświadczeniu, zgodnie z bezcennym wzorcem Jezusa Chrystusa. Nadchodzi dzień, a nie jest daleko, gdy ostatni raz przełożone zostanie czółenko, ostatni raz wątek zostanie dociśnięty do tkaniny, ostatni element wzoru zostanie utkany, a potem tkanina zostanie zapieczętowana pieczęcią Boga Żywego. Potem będziemy już czekali tylko na Jego przyjście, aby być jak On, bo ujrzymy Go takiego, jakim jest.

Bracia i siostry, czyż On nie jest Cudownym Doradcą? Przyjmijmy dziś Jego radę. Przyjmijmy błogosławioną wiarę, doświadczoną i wypróbowaną oraz to, co On nam mówi, bo to należy do nas. Bóg nam to dał. To jest moje. To jest wasze. Dziękujmy Mu i radujmy się.

Wykład 11

Fragment Pisma Świętego, który podczas tych wykładów studiujemy, to, jak pamiętacie, rada Wiernego Świadka, w której radzi On nam nabycie tej drugiej rzeczy. O pierwszej rzeczy studiowaliśmy poprzedniego wieczora, a mianowicie: „Radzę ci, abyś nabył u mnie złota w ogniu wypróbowanego, abyś się wzbogacił”. To studiowaliśmy podczas ostatniego wykładu. Dzisiaj zaczniemy studium od drugiej – następnej rzeczy: „Abyś przyodział szaty białe, aby nie wystąpiła na jaw haniebna nagość twoja”.

Czym jest ta szata? [Głosy z sali: Sprawiedliwością]. Czyją sprawiedliwością? [Głosy z sali: Chrystusa]. Czyja to jest sprawiedliwość? [Głosy z sali: Sprawiedliwość Boża]. Czyjej sprawiedliwości mamy szukać? [Głosy z sali: Sprawiedliwości Bożej]. Czym jest sprawiedliwość? [Głosy z sali: Czynieniem tego, co prawe]. Czy sprawiedliwość to czynienie tego, co prawe? [Głosy z sali: Tak]. [Głos z sali: „Wszystkie Twoje przykazania są sprawiedliwe”]. Czym one są dla nas? Co nam mówią? [Głos z sali: Czyńcie]. Naprawdę? Przykazania wymagają działania, czyż nie? [Głosy z sali: Tak jest]. Pierwsze ze wszystkich przykazań brzmi: „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem” (Mat. 22,37 UBG), a drugie jest podobne do tego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy” (w. 39–40). Zatem sprawiedliwość to – rzecz jasna – czynienie tego, co prawe.

Czyjej sprawiedliwości mamy szukać? [Głosy z sali: Bożej sprawiedliwości]. Czyją sprawiedliwość mamy mieć? [Głosy z sali: Bożą]. Czyje czynienie tego co prawe mamy mieć? [Głosy z sali: Chrystusa]. A czyje czynienie tego co prawe jest w Chrystusie? [Głosy z sali: Boże]. Chrystus niczego nie czynił sam z siebie. On powiedział: „Nie mogę sam z siebie nic uczynić” (Jan 5,30). Czyje czynienie tego co prawe znajdujemy w Chrystusie? [Głosy z sali: Boże]. „Bóg był w Chrystusie” (II Kor. 5,19). Czyje czynienie tego co prawe mamy mieć? [Głosy z sali: Boże]. Czy rzeczywiście tak jest? [Głosy z sali: Tak jest]. Czy będziecie się trzymać tej zasady przez tydzień? [Głosy z sali: Tak jest]. [Kaznodzieja W. Hutchinson: Przez całe życie]. To dobrze. Jeśli jednak niektórzy z obecnych tu będą się trzymać się tej zasady przez tydzień, będę szczęśliwy. Oby tak było, bo są tu także tacy, którzy nie uznawają tego poglądu nawet przez chwilę. Nie pojmują tego, nie znają tego, a jest ich wielu, dlatego musimy wyraźnie zrozumieć od samego początku, jakiego rodzaju szatę mamy nabyć – czego tak naprawdę szukamy. Czyje czynienie tego co prawe mamy mieć? [Głosy z sali: Boże]. A czyjej sprawiedliwości mamy szukać? To właśnie mamy określić w czasie tego wykładu.

Teraz zwróćmy po raz kolejny uwagę na to, co studiowaliśmy wcześniej, od czego zaczniemy nasze studium, to znaczy, czym jest dla nas dzisiaj ta sprawiedliwość. Wróćmy do fragmentu z Księgi Joela 2,23 i skierujmy uwagę także na tekst marginesowy. „I wy, synowie Syjonu, cieszcie się i radujcie w PANU, waszym Bogu. Da wam bowiem deszcz wczesny i ześle wam deszcz jesienny i wiosenny, jak dawniej” (wg UBG), a wg Biblii Jakuba Wujka, tekst ten brzmi: „I synowie Syon! weselcie się a radujcie się w Panu, Bogu waszym; bo wam dał Nauczyciela sprawiedliwości i uczyni, że spadnie na was deszcz ranny i późny jako na początku”.

Nasze studium na ten temat zostało zamieszczone w Biuletynie nr 7, s. 183. Jak brzmi ów tekst marginesowy? Czy „da wam obfity deszcz jesienny”? Jak to brzmi? „bo wam dał Nauczyciela sprawiedliwości”; „według potrzeby”. Co to znaczy „według potrzeby”? Czym był wczesny deszcz podczas Pięćdziesiątnicy? „Nauczycielem sprawiedliwości”. „Dał wam Nauczyciela sprawiedliwości według sprawiedliwości”. Czy to był wczesny deszcz? I da wam „jak dawniej deszcz, deszcz jesienny i wiosenny”. Czym będzie późny deszcz? Także „Nauczycielem sprawiedliwości”. Według czego? [Głosy z sali: Według sprawiedliwości]. Jakie jest inne wyrażenie zamiast późny deszcz? [Głosy z sali: Wylanie Ducha Świętego]. A jeszcze inne? [Głos z sali: Czas ochłody]. A czym jest późny deszcz w kontekście trzeciego poselstwa? [Głosy z sali: Głośnym wołaniem]. Czym jest późny deszcz w kontekście upadku Babilonu? Jest udzieleniem mocy i chwały, z jakimi anioł z Obj. 18 zstępuje i oświeca ziemię.

Przeczytajmy teraz kilka fragmentów z tych, do których wcześniej wyraźnie nawiązaliśmy. Na stronie 58 Biuletynu, w wykładzie brata Haskella, mamy słowa zacytowane z RH 22.11.1892:

„Czas próby właśnie nadchodzi, gdyż głośne wołanie trzeciego anioła już się rozpoczęło objawieniem sprawiedliwości Chrystusa... To jest początek światła trzeciego anioła, którego chwała napełni całą ziemię”.

Inny fragment na stronie 16 Biuletynu lub w „Testimonies to Ministers and Gospel Workers”, tom 6, str. 18, które było już cytowane:

„Jednak dzieło będzie skrócone w sprawiedliwości”.

Jakie „dzieło będzie skrócone w sprawiedliwości”?

[Głosy z sali: „Dzieło Boże”].

„Poselstwo o sprawiedliwości Chrystusa ma rozbrzmiewać od jednego krańca świata po drugi, aby przygotować drogę Panu. To jest chwała Boża, która zakończy dzieło trzeciego anioła” (E.G. White, Testimonies to Ministers and Gospel Workers, t. 6, s. 19 lub E.G. White, Wydarzenia Czasów Końca, s. 135).

Jak już czytaliśmy wcześniej w innym miejscu, czym jest to poselstwo sprawiedliwości Chrystusa? „To jest początek światła trzeciego anioła, którego chwała napełni całą ziemię”. A teraz: „To jest chwała Boża, która zakończy dzieło trzeciego anioła”. Zatem gdy dotarliśmy do tego czasu, to w jakim czasie znaleźliśmy się? [Głosy z sali: „W czasie poselstwa głośnego wołania”]. Dotarliśmy do czasu, w którym Bóg zamierza zakończyć dzieło. To jest chwała, która zamyka dzieło tego poselstwa.

Teraz kolejna rzecz: co oznacza pierwsze zdanie z tych, które przeczytaliśmy? „Jednak dzieło będzie skrócone w sprawiedliwości”. Jeśli to poselstwo dotyczy Bożej sprawiedliwości – sprawiedliwości Boga, która jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa, Bożego czynienia tego co prawe – jeśli ona zostanie przyjęta oraz będzie niesiona i zachowywana przez Jego lud, to co to oznacza dla dzieła Bożego na ziemi? To oznacza, że pozostał jeszcze bardzo krótki czas do końca.

Tak więc, gdy dochodzimy do czasu późnego deszczu, głośnego wołania, anioła zstępującego z nieba z wielką mocą – wszystko to razem, jak powiedział Pan – to dochodzimy do tego samego, do czego doszliśmy studiując to, co jest przed nami i co ma nastąpić. To studium, które przeprowadziliśmy – aby dowiedzieć się, co jest przed nami i co ma się stać wkrótce – doprowadziło nas do sześciu czy siedmiu wydarzeń, które zmuszają nas do przyjęcia wniosku, iż nastał czas, gdy dzieło zostanie szybko zakończone, a my jesteśmy świadkami ostatnich scen w dziejach świata. Oto mamy różne wyrażenia w Świadectwach Ducha Bożego, które zebrane razem wskazują, że chodzi o tę samą rzecz.

Tak więc późny deszcz jest głośnym wołaniem poselstwa trzeciego anioła. Jest początkiem poselstwa chwały, która oświeci ziemię. Ale późny deszcz jest nauką sprawiedliwości. Kiedy poselstwo sprawiedliwości Bożej jako takiej, dotarło do nas jako ludu? [Głosy z sali: Przed czterema laty]. Gdzie? [Głosy z sali: W Minneapolis]. Tak. Ta kwestia została przedstawiona jednego z poprzednich wieczorów i można o tym przeczytać w Biuletynie nr 7, s. 183 [w Kazaniu 9.]. Nie wiem, czy moglibyśmy to wyrazić bardziej przejrzyście niż to zrobiliśmy.

Tak więc poselstwo o sprawiedliwości Chrystusa jest głośnym wołaniem; jest późnym deszczem. Modliliśmy się o późny deszcz podczas tej Konferencji, prawda? Czy modliliście się o to? [Głosy z sali: Tak jest]. Czego oczekiwaliście w odpowiedzi na wasze modlitwy? Czy jesteście gotowi przyjąć teraz późny deszcz? Modliliśmy się tu o późny deszcz. O tym właśnie mówimy. Świadectwa mówią nam, czym on jest i Joel mówi nam to samo. Chcę was teraz zapytać, czy jesteście przygotowani na późny deszcz? Czy jesteście gotowi przyjąć Boże poselstwo sprawiedliwości, według sprawiedliwości? Przyjrzyjmy się temu nieco uważniej. Joel mówi, jak wskazuje tekst marginesowy w przekładzie Biblii Wujka, iż jest on (deszcz) Nauczycielem sprawiedliwości – czymś, co przynosi naukę o usprawiedliwieniu, według sprawiedliwości. Czyjej sprawiedliwości? [Głosy z sali: Bożej]. Nie, mojej? [Głosy z sali: Nie]. Ależ tak – moja sprawiedliwość wystarczy! [Głosy z sali: Nie]. Dlaczego? Jeśli przyjmuję sprawiedliwość Chrystusa zgodnie z moim poglądem, czy to nie wystarczy? Czy nie jest to przyjęciem późnego deszczu? Czy nie jest to przyjęciem sprawiedliwości Chrystusa? [Głosy z sali: Nie, to jest twoja sprawiedliwość]. Ale tak właśnie jest z wieloma dobrymi ludźmi, którzy przyjęli poselstwo sprawiedliwości Chrystusa według własnych poglądów na to, czym jest ta sprawiedliwość, a więc nie mają sprawiedliwości Chrystusa.

Zapytajmy raz jeszcze, jak mamy je przyjąć? Jak to poselstwo ma zostać dane? „Według sprawiedliwości”. Zatem jak należy je przyjąć? „Według sprawiedliwości”. Ono jest dane „według sprawiedliwości” i musimy je przyjąć „według sprawiedliwości”. Musimy je przyjąć tak, jak zostało dane.

Jednak pozostańmy przy tej myśli, jako że nie zamierzam się z tym spieszyć. Gdy przyjmiemy naukę – naukę sprawiedliwości „według sprawiedliwości”, musimy przyjąć ją zgodnie z Bożym pojęciem sprawiedliwości, a nie według naszej miary. Kto myśli o przyjęciu sprawiedliwości Chrystusa według własnego poglądu, popełnia błąd. Mamy ją przyjąć według Bożego pojęcia sprawiedliwości i nie inaczej, bo nie ma innej sprawiedliwości.

Któregoś wieczora wspomnieliśmy o tym, że poselstwo to zostało przedstawione przed czterema laty i wielu przyjęło je od tamtego czasu tak, jak zostało przedstawione, ciesząc się dobrą nowiną, iż Bóg ma sprawiedliwość, która ostoi się na sądzie i zostanie przyjęta przez Niego. Ta sprawiedliwość jest znacznie lepsza od wszystkiego, co ludzie mogą wytworzyć przez lata usilnych starań. Niektórzy ludzie doprowadzili się nieomal do śmierci, starając się wytworzyć dostatecznie dobrą sprawiedliwość, by w czasie ucisku spotkać się ze Zbawicielem w pokoju, gdy On przyjdzie ale nie osiągnęli tego. Ludzie ci tak bardzo cieszyli się, gdy dowiedzieli się, że Bóg już przygotował szatę sprawiedliwości i oferuje ją jako dar każdemu, kto ją przyjmie teraz, i w czasie plag, i w czasie sądu, i na całą wieczność, że przyjęli ją z radością tak, jak Bóg ją dał i z serca dziękowali Panu. Inni nie chcieli mieć z nią nic wspólnego i odrzucili poselstwo. Jeszcze inni zajęli pośrednie stanowisko. Nie przyjęli tej sprawiedliwości w pełni ani też otwarcie jej nie odrzucili. Postanowili zająć pośrednie stanowisko i pójść za większością – taką drogą, jaką wybierze większość. W ten sposób mieli nadzieję przyjąć sprawiedliwość Chrystsua i poselstwo sprawiedliwości Bożej. Inni celowo umniejszyli poselstwo o połowę i przyjęli to jako sprawiedliwość Bożą. Tak więc, od tamtej pory ci, którzy wybrali kompromis, zajęli stanowiska pośrednie między dobrowolnym podporządkowaniem i przyjęciem poselstwa, a otwartym i zdecydowanym odrzuceniem go. Ci, którzy zajęli kompromisowe stanowisko, nie są dziś lepsi niż przed czterema laty w przygotowaniu do rozpoznania, czym jest poselstwo sprawiedliwości Chrystusa.

Niektórzy z tych braci i sióstr od czasu Konferencji w Minneapolis – jak sam słyszałem – mówią „amen” na kazania, na wypowiedzi z gruntu pogańskie, sądząc, że to jest kazanie sprawiedliwości Chrystusa. Niektórzy z tych, co wtedy otwarcie sprzeciwili się poselstwu i głosowali przeciwko niemu przez podniesienie rąk, od tamtej pory mówią „amen” na oficjalne twierdzenia i to zdecydowanie tak papieskie, jakby wygłaszał je sam papieski kościół. Przedstawię je wam podczas jednego z kolejnych wykładów, a potem zwrócę wam uwagę na oświadczenie Kościoła Rzymskokatolickiego na temat jego nauki usprawiedliwienia przez wiarę. Przedstawię je podczas jednego z kolejnych wykładów, żebyście mogli się przekonać, jaka jest doktryna Kościoła Rzymskokatolickiego w kwestii usprawiedliwienia przez wiarę. Ktoś powie: „Jak to? Nie wiedziałem, że Kościół Rzymskokatolicki wierzy w usprawiedliwienie przez wiarę”. O tak, wierzy; naprawdę wierzy. Możecie o tym przeczytać w katolickich książkach. Ktoś powie: „Sądziłem, że oni wierzą w usprawiedliwienie z uczynków”. Owszem, nie wierzą w nic innego ale nazywają to usprawiedliwieniem przez wiarę. I nie tylko oni tak postępują. Nie tylko członkowie Kościoła Rzymskokatolickiego tak postępują.

Tak więc wzywam wszystkich, byśmy wspólnie wszystko odłożyli na bok, wszelkie wcześniej przyjęte poglądy, wszelkie myśli o tym, jaki powinien być ten czy inny pogląd i wspólnie słuchali poselstwa sprawiedliwości Chrystusa oraz studiowali je w bojaźni Bożej, modląc się z całego serca, aby Bóg podczas tej Konferencji dał nam Nauczyciela sprawiedliwości zgodnie z Jego pojęciem sprawiedliwości. Tego właśnie chcemy.

Bracia i siostry, tak, jak się modlimy, by On to uczynił, tak On uczyni. Przez swego Ducha ześle nam naukę poselstwa Jego sprawiedliwości, sprawi, że przyjmiemy ją tak, jak On ją daje, nie usunąwszy z niej niczego, choćbyśmy musieli odrzucić wszystko, co kiedykolwiek uważaliśmy za słuszne w tym względzie. Nie potrzebujemy niczego, co nie jest zgodne z tą nauką. Na początku, przychodząc by studiować, uzgodniliśmy, żeby trzymać się tej zasady, iż jeśli ktoś z nas sądzi, że coś poznał, to jeszcze nie poznaliśmy tak, jak należy poznać. To odnosi się zarówno do tej kwestii, jak i do tych, którzy ją przyjęli, jak również do tych (choć być może nie w takim samym stopniu), którzy jej nie przyjęli. Jednakże ci, którzy ją przyjęli, nie mogą się teraz chełpić, powstając i mówiąc: „Jestem w porządku. Nie muszę się już niczego więcej uczyć”. Jeśli ktoś zajmuje takie stanowisko, to musi się nauczyć najwięcej ze wszystkich.

Tak więc pragniemy odłożyć na bok wszelkie tego rodzaju myśli, wszelkie wyciąganie wniosków w tej kwestii, wszelkie pominięcia związane z nią, wszelkie formy nadane jej; odrzucić to wszystko i przyjść tak, jak powiedział Chrystus – „jako dziecię”, pytając go, czym jest Królestwo Boże, gdyż Królestwo Boże jest sprawiedliwością, pokojem i radością w Duchu Świętym. Ci, którzy nie przyjmą Królestwa Bożego jak dzieci, zgodnie ze słowami Jezusa, nie mogą wejść do tego Królestwa. Gdy przychodzimy z tym, czego wcześniej się nauczyliśmy, starając się dopasować do tego Królestwo Boże, wówczas ono nie pasuje do niczego. Jeśli staramy się dopasować lub wymodelować wszystko, co Pan nam daje, zgodnie z posiadanymi wcześniej poglądami, to wszystko wypaczymy i nie zrozumiemy niczego. Dlatego stale towarzyszy nam ten werset: „Jeśli kto mniema, że coś poznał, jeszcze nie poznał, jak należało poznać” (I Kor. 8,2). Ten werset dotyczy nas zawsze.

Teraz pójdźmy za tą myślą nieco dalej. Późny deszcz – jest poselstwem sprawiedliwości Bożej przez wiarę w Jezusa Chrystusa. To jest głośne wołanie, poselstwo nauki sprawiedliwości według sprawiedliwości, co oznacza Boże pojęcie sprawiedliwości, a nie nasze. Czy moje pojęcie Bożej sprawiedliwości – moje pojęcie w najszerszym ujęciu – czy jest Bożym pojęciem sprawiedliwości? [Głosy z sali: Nie]. Zatem, kiedy przyjmuję to najszersze ujęcie Bożej sprawiedliwości i jestem zadowolony z tego, mówiąc, że to ma mnie zbawić, to czyja sprawiedliwość ma mnie zbawić w ten sposób? [Głosy z sali: Twoja]. Oczywiście, tak jest. Ponieważ gdy mierzę Jego pojęcia i moje, czyniąc Jego pojęcia podobnymi do moich, wówczas ograniczam Go do mojego pojmowania i staję się własnym zbawicielem, gdyż czynię Go nie większym ode mnie. Czy rozumiecie to? [Głosy z sali: Tak jest].

Tak, właśnie tak. Mamy przyjąć to poselstwo, ten późny deszcz, tę sprawiedliwość Boga, zgodnie z Jego pojęciem i w Jego sposób, a kiedy On to mówi, kiedy On to daje, wówczas mamy to przyjąć i dziękować Mu za to, nie kwestionując sposobu przekazu pod żadnym względem; powinniśmy to przyjąć tak, jak On mówi, jak On to daje, pozwalając Mu czynić to, co Jemu się podoba w prowadzeniu Jego dzieła w świecie. Czym bowiem jest sprawiedliwość? Czynieniem tego co prawe. Czyja to jest sprawiedliwość? Czyje czynienie tego, co prawe? Czyją sprawiedliwość mamy mieć? [Głosy z sali: Bożą]. Tak więc mamy mieć Boże czynienie tego, co prawe. Nie nasze; Jego pojęcie czynienia tego co prawe, a nie nasze pojęcie czynienia tego co prawe. To nie ma być nasze zrozumienie Jego czynienia tego co prawe. Gdy On coś czyni, to jest to Jego czynienie tego co prawe. Dlatego wy i ja musimy poddać wszystko co nasze Jemu i pozwolić Mu działać tak, jak On chce, przy pomocy tego, czym On chce się posłużyć. To On ma czynić. My mamy być Jego narzędziami. Oddajmy siebie „Bogu na oręż sprawiedliwości” (Rzym. 6,13). Oddajmy siebie jako narzędzie sprawiedliwości. Oddajmy komu? Bogu. On posługuje się narzędziami. Czy pozwolicie Mu na to? [Głosy z sali: Tak]. Czy będziecie się tego trzymali przez tydzień? [Głosy z sali: Tak].

Teraz kolejna myśl, która prowadzi nas do tego. Wiemy, że to ma być tylko Boże pojęcie. To jest prawdziwe pojęcie sprawiedliwości Boga. Czy mogę uchwycić Jego pojęcie sprawiedliwości moim rozumem? [Głosy z sali: Nie]. Czy mogę posiąść umysł, który to pojmie? Tak. Czy istnieje jakikolwiek umysł we wszechświecie, który może pojąć Boże pojęcie sprawiedliwości? Tak. Czyj to umysł? Umysł Chrystusa. Czy to nie prowadzi nas jednoznacznie do faktu, że bez umysłu Jezusa Chrystusa, bez usposobienia Jezusa Chrystusa, nie możemy mieć sprawiedliwości Boga? Nie dbam o to, jak wiele teorii sprawiedliwości Boga może ktoś posiadać, ani nie dbam o to, jak usilnie przekonuje, iż wierzy w usprawiedliwienie przez wiarę – jeśli nie ma umysłu (usposobienia) Chrystusa, to nie rozumie Bożego pojęcia usprawiedliwienia przez wiarę i nie potrafi go wyjaśnić.

Nikt nie może pojąć sprawiedliwości Boga nie mając zrozumienia Jezusa Chrystusa, który jako jedyny ze wszystkim umysłów we wszechświecie jest w stanie to pojąć, ogarnąć czy poznać. Czyż nie jest tak? [Głosy z sali: Tak jest]. Ale czy mój umysł może się zmienić w umysł Chrystusa? Czy tak? Przemienić się, przekształcić lub przerodzić w umysł Chrystusa? [Głosy z sali: Nie]. [Głos z sali: „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie”]. Tak, czy pozwolicie na to? Czy to uczynicie? Czy nastawiliście na to wasz umysł? [Głosy z sali: Tak]. Od tego należy zacząć, prawda? Wyjaśnijmy to sobie i myślę, że na tym dobiegnie końca godzina, przeznaczona tego wieczora na nasze studium. Mianowicie, jedynym możliwym sposobem, w jaki ktokolwiek w świecie może poznać sprawiedliwość Boga, przyjąć sprawiedliwość Boga, przyjąć nauczanie tej sprawiedliwości według sprawiedliwości – jedynym sposobem, jedyną drogą wiodącą do tego, aby ktokolwiek w świecie mógł przyjąć lub poznać to, jest posiadanie umysłu Chrystusa.

Tu nawiążemy do stwierdzenia, poprawnego oczywiście, że przykazania Boże są odzwierciedleniem, kopią, wyrażeniem Bożej sprawiedliwości. Dziesięcioro Przykazań jest pisemnym ujawnieniem, literą woli Bożej. „Oto ty się nazywasz Żydem, polegasz na prawie, chlubisz się Bogiem; Znasz jego wolę, rozpoznajesz to, co lepsze, będąc pouczony przez prawo” (zob. Rzym. 2,17–18 UBG); jako że Prawo jest wyrazem woli Bożej, więc wyraża to, czym jest wola Boża, wykonywanie której jest czynieniem tego, co prawe. Czy Dziesięcioro Przykazań dopuszcza u kogokolwiek czynienie czegokolwiek, co nie dorasta do Bożego pojęcia czynienia tego co prawe? Nie. Zatem Dziesięcioro Przykazań wymaga po prostu takiej miary czynienia tego co prawe, jaką miarą mierzy to umysł Boga i jak to jest wyrażone w Jego woli. Zatem, skoro Dziesięcioro Przykazań wymaga właśnie tego i nie przyjmuje niczego mniejszego, to jak wymagania Dziesięciorga Przykazań mają być spełnione w życiu jakiegokolwiek człowieka na tym świecie, jeśli nie posiada on umysłu Boga? To niemożliwe.

Skąd mamy ten umysł? [Głosy z sali: W Chrystusie]. Zatem, czy możliwe jest, aby ktokolwiek z ludzi, w jakikolwiek sposób, wypełnił względem Dziesięciorga Przykazań to, czego one wymagają i co, jako jedyne przyjmą, nie mając przy tym umysłu [zrozumienia] Jezusa Chrystusa? [Głosy z sali: Nie]. A czy mogę mieć umysł Chrystusa nie mając całego Chrystusa? Nie, nie mogę. Skoro więc nie mogę mieć zrozumienia Chrystusa, nie mając całego Chrystusa, to muszę mieć osobistą obecność samego Chrystusa.

W jaki sposób dana jest wam i mnie osobista obecność Jezusa Chrystusa? Przez Ducha Świętego. Sięgnijcie do dwóch fragmentów – pierwszy w Ewangelii Jana, a drugi w Liście do Efezjan – i przeczytajmy je na zakończenie dzisiejszego wykładu. „Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was” (Jan 14,18). On nie pozostawi nas sierotami – to znaczy bez Pocieszyciela. Zatem On mówi: Przyjdę do was, a gdy przyjdzie, nie będziemy bez Pocieszyciela. Czyli On przychodzi do nas przez Pocieszyciela, którym jest Duch Święty.

Teraz następny fragment. Przeczytajmy go uważnie razem. „By sprawił według bogactwa chwały swojej, żebyście byli przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku, żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych” (Efez. 3,16–17). Oczywiście wymaga to wiary. Jednak środkowa część ma podwójne połączenie. Po pierwsze, „przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku, żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych”, bo On mieszka w naszych sercach przez wiarę.

Przyjmujemy obietnicę Ducha przez wiarę; ale kto ją przynosi? Duch Święty; a gdy ją już mamy, Chrystus mieszka w sercu. Tak więc to Duch Święty przynosi osobistą obecność Jezusa Chrystusa, a przynosząc nam Jego osobistą obecność, przynosi nam samego Chrystusa. Zatem to przez umysł i zrozumienie Chrystusa możemy pojąć, zbadać i zgłębić myśli Boga, które On umieszcza w nasz rozum, przez co objawia nam ich wyrazistość. To właśnie musimy mieć, aby posiąść obecność Chrystusa, aby mieć sprawiedliwość Chrystusa, aby otrzymać późny deszcz, abyśmy mogli wydać głośne wołanie.

Wykład 12

Ostatniego wieczora doszliśmy do tego, że aby mieć sprawiedliwość Boga – która jest równoznaczna z późnym deszczem i przygotowaniem na wydanie głośnego wołania – musimy mieć umysł Chrystusa. W żaden inny sposób nie osiągniemy jej. Taką właśnie radę otrzymaliśmy w Piśmie Świętym: „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie” (Filip. 2,5); lub „Ten bowiem sposób myślenia niech będzie w was, jaki i był w Chrystusie Jezusie” (TNP). Co, według tego tekstu, sprawia umysł (zrozumienie, usposobienie, duch) Chrystusa w nas? Co sprawiał w Nim? Otóż Chrystus „wyparł się samego siebie”. Kiedy ten umysł, ten duch będzie w nas, co w nas będzie czynił? To samo. Sprawi, że wyprzemy się siebie. Zatem pierwszą myślą w tym tekście jest to, że umysł Chrystusa sprawia, iż ten, który go posiada, jest zdolny wyprzeć się siebie.

Gdy ten umysł, który był w Chrystusie, sprawił, że wyparł się On samego siebie, co wtedy się stało? Bóg Go napełnił. Kiedy ten umysł, który był w Nim, jest w nas i czyni w nas to, co uczynił w Nim – sprawia, że wypieramy się siebie – kto wówczas nas napełni? Bóg w Chrystusie nas napełni. Bóg w Chrystusie zamieszka wtedy w nas. Ale aby to było możliwe, musimy wyprzeć się samych siebie.

Z natury, jaki umysł jest w nas? Umysł egoistyczny. Co czyni ten umysł? Wywyższa siebie. Jaki mamy umysł z urodzenia? Nieodrodzony umysł. Człowiek z natury ma umysł nieodrodzony, a przecież musi posiąść inny umysł. Musi posiąść umysł, który był w Chrystusie, a ten umysł, który jest w Chrystusie, sprawia, że ten, który go posiada, wypiera się siebie. Dlatego, jeśli posiadamy swój naturalny, wrodzony umysł, a musimy mieć inny, to ów inny sprawia, że ten, kto go posiądzie, wypiera się siebie i czy to nie oznacza, że umysł, który mamy z natury, jest jedynie umysłem egoistycznym?

Czy Bóg, stwarzając ludzi, kiedy wszystko powołał do istnienia i osadził ich w Edenie, dał im egoistyczny umysł? [Głosy z sali: Nie]. Jaki umysł był wtedy w człowieku? Umysł Boga. Brat Haskell przeczytał nam w swoim wykładzie o wspaniałej mądrości, jaką obdarzony został Adam, a mądrość ta była od Boga i znajdowała odzwierciedlenie w życiu Adama – w jego rozumie, jego myślach, jego usposobieniu, będącym odzwierciedleniem Stwórcy. Gdy Bóg powiedział: „Uczyńmy człowieka na obraz nasz” (I Mojż. 1,26), oznaczało to coś więcej niż zewnętrzne podobieństwo – oznaczało to, że np. gdybyśmy ty i ja mogli widzieć Adama i Ewę, kiedy wyszli z rąk Boga, wówczas widzielibyśmy w nich odbicie Boga i wręcz zmuszeni bylibyśmy myśleć o Kimś, kto „stoi” za nimi, a Kto jest nieporównalnie większy od nich. A więc o kim? O Bogu.

Jednak nie pozostali takimi, jakimi Bóg ich uczynił. Szatan wtargnął do ogrodu. Bóg powiedział im pewne słowa, a były to Jego słowa, określające Jego umysł, Jego myślenie i zrozumienie względem nich. Gdyby przyjęli te słowa i zachowali je oraz myśli Boga wyrażone w tych słowach, to czyj umysł, czyje zrozumienie, czyjego ducha zachowaliby i okazali? Boże. A kiedy intruz – szatan, przybył i wypowiedział do nich inne słowa, wyrażające jego myśli i będące wytworem jego umysłu, a oni je przyjęli i poddali się im, wówczas czyje myśli przyjęli i czyje zrozumienie i czyjego ducha posiedli? [Głosy z sali: szatana].

Nie musimy sięgać w głąb doświadczeń szatana – wiemy, jak doszło do jego upadku. Co było powodem jego upadku? [Głosy z sali: Pycha]. A korzeniem pychy jest egoizm. Własne „ja” jest korzeniem wszelkiego zła, a pycha jest tylko jego owocem. Zanim szatan zaczął odczuwać pychę, zapatrzył się w siebie. Gdyby patrzył w oblicze Tego, który zasiada na tronie, nigdy nie stałby się pyszałkiem. Odzwierciedlałby obraz Tego, który zasiada na tronie i to tak, jak obraz ten przejawia się w Jezusie Chrystusie. Jednak gdy odwrócił wzrok od oblicza Tego, który zasiada na tronie i począł wpatrywać się w siebie, wtedy zaczął odczuwać pychę. Wtedy to zaczął rozmyślać o tym, jaki jest piękny, a jego serce wzbiło się w dumę z powodu własnego piękna, tak, iż zaczął sobie przypisywać zasługę z racji tego, kim jest. Jednakże to, kim był, zawdzięczał wyłącznie Bogu. Mimo to, Lucyfer zaczął sobie przypisywać zasługę za wszystko – kim był i jaki był. W ten sposób uznał się za samoistnego, niezależnego i postawił sam siebie w miejscu Boga. Jednak to wszystko wynikało z egoizmu i takie jest tego podłoże. Powiedział on: „Będę jak Bóg. Będę jak Najwyższy”. Chciał zająć miejsce Chrystusa, a każdy, kto usiłuje zająć miejsce Chrystusa, usiłuje zająć miejsce Boga, gdyż Bóg jest w Chrystusie.

Skoro tak, skoro taki jest umysł szatana, to gdy przybył on do naszych prarodziców, a oni przyjęli ten umysł, wówczas jaki umysł posiedli? Umysł egoistyczny, gdyż taki jest umysł szatana; jest to umysł egoistyczny, a im zaszczepił tę samą ambicję, którą wykształcił w sobie, czyniąc siebie tym, kim jest. „Na pewno nie umrzecie, lecz Bóg wie, że gdy tylko zjecie z niego, otworzą się wam oczy i będziecie jak Bóg, znający dobro i zło. A gdy kobieta zobaczyła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia i że były miłe dla oczu, i godne pożądania dla zdobycia mądrości...” (I Mojż. 3,4–6). Godne pożądania w jakim celu? Dla zdobycia mądrości. Czyjej mądrości? Mądrości Boga. „Będziecie jak Bóg” – wiedzący więcej niż wiecie teraz. Wiedzący to i tamto. O tak; zatem to drzewo jest drzewem godnym pożądania, by dało mi tę wiedzę, tę mądrość – a więc to drzewo jest środkiem, przez który mogę zrealizować cel, to jest ,stać się takim jak Bóg. Tak to wygląda. Zatem jaki umysł jest w nas? [Głosy z sali: Egoistyczny]. Nieodrodzony umysł jest umysłem szatana; zawsze jest egoistyczny.

Ale Pan nie pozostawił tego w takim stanie. Pan nie poprzestał na tym. Gdyby poprzestał na tym, nie byłoby w umyśle żadnego człowieka na świecie innego impulsu niż szatański, gdyż cały nieodrodzony umysł jest egoistyczny i wyłącznie diabelski. Jednak Bóg postanowił interweniować i zmienić to. „Ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem” (Obj. 3,15). Bóg położył tu nieprzyjaźń, nienawiść wobec mocy szatana, nienawiść wobec tego, co składa się na jego umysł. Bóg zaszczepił tę nienawiść i jest ona źródłem każdego impulsu ku lepszemu, ku prawości i wszystkiemu dobremu, co kiedykolwiek przychodzi na myśl człowiekowi na tym świecie.

Ale kiedy Bóg zaszczepił tę nienawiść do zła, jednocześnie zaszczepił pragnienie czegoś lepszego niż zło, którego nienawidzimy. Co jest tym lepszym? Co jest przedmiotem tego pragnienia? [Głosy z sali: Jezus Chrystus]. Dzięki Jezusowi i Jego obecności, umysł Boga wraca na miejsce, z którego został wyparty. Obraz Boga wraca na miejsce, z którego został usunięty wskutek zwiedzenia szatana. Chrystus jest obrazem Boga, wyrażeniem Jego osobowości, a gdy przyjmujemy Jezusa Chrystusa w Jego pełni, wtedy obraz Boży wraca na to miejsce, w którym powinien się znajdować. Dlatego wszeczepienie przez Boga tej wrogości, wyzwala ludzką wolę – zdolność wyboru – aby człowiek mógł wybrać ten drugi umysł. To jest ta światłość, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat. Jeśli człowiek pójdzie za tym światłem, znajdzie Jezusa Chrystusa, podobnie jak Abraham, jak Korneliusz, jak każdy, kto pójdzie za promieniem tego światła. Tak więc to On jest „Pożądanym od wszystkich narodów” (Ag. 2,8 BG). To właśnie Chrystus.

Człowiek, który odkrywa u siebie nienawiść do zła, to pragnienie czegoś lepszego, tę wolę czynienia dobra, czy to już oznacza czynienie dobra? [Głosy z sali: Nie]. Czy może czynić dobro, do którego odczuwa pociąg pod wpływem tego impulsu? [Głosy z sali: Nie]. Przeczytajmy fragment Listu do Rzymian i przekonajmy się. „Jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego” (Rzym. 3,10). I dalej: „Wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego” (w. 12). Czy tak? [Głosy z sali: Tak jest]. Jak zatem możemy mówić o poganinie, że czyni dobro? Czy on czyni dobro? „Nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego”. [Głos z sali: Gdy człowiek ma Chrystusa, może czynić dobro]. Ale gdy człowiek ma Chrystusa, nie jest poganinem. Mówimy teraz o poganinie.

Tak się rzecz nie ma. Nie musimy udawać się do poganina, aby u niego zasięgać informacji; wystarczy, że udamy się do Żydów. Oto jeden z nich, który był Żydem [o kogo tu chodzi? O Pawła; dopisek wydawcy], podobnie jak wy i ja. Przeczytajmy Rzym. 7,14 UBG: „Gdyż wiemy, że prawo jest duchowe, ale ja [kto? Paweł przed spotkaniem z Chrystusem! – żyd z żyda i żydówki; dop.wydawcy] jestem cielesny, zaprzedany grzechowi”. Cielesny umysł to umysł wrodzony (nieodrodzony). Czyj umysł jest naturalnym – wrodzonym umysłem? Umysł szatana, umysł egoistyczny. Czytajmy dalej. „Nie rozumiem bowiem tego, co czynię” (w. 15). Dlaczego nie rozumiem tego, co czynię? W czym problem? Dlaczego nie mogę tego zrozumieć? Bo wiem, że to jest w złym stanie; nie jest to dobre. Gdyby było dobre, czy nie mógłbym tego zrozumieć? „Nie rozumiem bowiem tego, co czynię”. Zatem co czynię? Czy dobro? Nie, nie czynię dobro. Czynię zło; tylko zło.

„Bo nie czynię tego, co chcę”. Co chciałbym czynić? [Głosy z sali: Dobro]. A co czynię? [Głosy z sali: Zło]. Co czynię? [Głosy z sali: Zło]. Zatem co czynię tak czy inaczej? Zło. „Ale to, czego nienawidzę – to właśnie czynię”. Czego nienawidzę? Grzechu; nienawidzę zła, wszystkiego, co złe. Ale co czynię? Zło. Czynię zło i tylko zło.

Zatem ile dobra czyni nieodrodzony człowiek? Ani trochę. Choć nienawidzi zła, ile dobra czyni? Ani trochę. Chciałby czynić dobro ale ile dobra, które chciałby czynić, w rzeczywistości czyni? Ani trochę. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak jest]. Tak jest, bo tak mówi Biblia. Więc jaki sens ma mówienie o poganinie, czyniącym dobro czy nawet o Żydzie, czyniącym dobro czy kimkolwiek czyniącym dobro, skoro ma on tylko wrodzony umysł [zły] i jest tylko nieodrodzonym człowiekiem? Nie chodzi o to, co wie i jakie posiada impulsy do czynienia dobra. Nie w tym rzecz. Miał przecież te impulsy przez cały czas, czyż nie? Miał znajomość dobra do tego stopnia, iż nienawidził zła, które czynił.

Zastanówcie się nad tym. Oto był nieodrodzony człowiek – człowiek jak wy i ja i każdy inny urodzony na tym świecie. Miał impulsy ku dobru, miał wiedzę o tym, co dobre, nienawidził zła ale co czynił? Czynił zło. Nie chodzi o to, co wiedział. Czy czynił coś innego prócz zła? Nie. Znał coś innego – znał coś lepszego? [Głosy z sali: Tak jest]. Nie mylmy więc znajomości dobra z czynieniem dobra. Nie mylmy dobrych informacji z dobrymi czynami. Znajomość dobra nie jest jednoznaczna z czynieniem dobra. Tak więc człowiek ten nie czynił nic dobrego. Zatem jakim był? Takim jak wy i ja – nieodrodzonym człowiekiem. Czy taki jestem? Tak. Czy bez umysłu, ducha Chrystusa jestem taki? Tak. Zatem choć wyznaję, iż wierzę w Chrystusa, to czy jestem taki, jeśli nie mam umysłu, ducha Chrystusa? Tak. A czy wy tacy jesteście? [Głosy z sali: Tak jest]. Dobrze. Zatem pójdziemy dalej.

„Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, to tym samym przyznaję Prawu, że jest dobre. A zatem już nie ja to czynię” (w. 16–17). Nie. Ja raczej bym tego nie czynił. Raczej nienawidziłbym tego i nie chciałbym nigdy więcej tego czynić. A jednak to czynię. A jeśli nienawidzę tego i postanowiłem – i to nie raz, iż nigdy więcej tego nie uczynię, a jednak to uczyniłem, to co jest ze mną? Mam wiedzę, ale nie mam mocy. Zaś ewangelia Chrystusa, „którą jest Chrystus w was” – TA JEST MOCĄ. Jest mocą Bożą dla każdego, kto wierzy.

Tak wiec zrodzony człowiek nie jest wolny, prawda? [Głosy z sali: Nie jest]. Nie jest w stanie czynić tego, co chce czynić, nawet z zaciemnionym intelektem i przyćmionym umysłem, jaki posiada. Nie jest w stanie żyć zgodnie z własnymi standardami. Ale czy to, jak on sam czuje, iż powinien postępować, jest zbieżne z tym, jak Bóg chciałby, aby on postępował? [Głosy z sali: Nie]. Czy jest zbieżne z tym, jak Bóg by postępował? [Głosy z sali: Nie]. Czyje czynienie tego co prawe mamy mieć? [Głosy z sali: Boże]. Tak, gdyż mamy mieć Bożą sprawiedliwość, a sprawiedliwość to czynienie tego, co prawe. Tak więc musimy mieć Boże czynienie tego co prawe. Jednak nasze zrozumienie jest na bardzo niskim poziomie i to pomimo światła danego nam przez Boga i oświecającego nasze serce. Gdzież więc jest czynienie tego co prawe przez jakiegokolwiek człowieka, który nie ma umysłu Jezusa Chrystusa?

„Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie” (w. 18). Co jest w nas? Wola czynienia dobra. Zatem co zdziałała w nas wrogość przeciwko szatanowi – co było jej celem? Czy nie uwolnienie człowieka, aby miał wolny wybór? Tak. Czy coś więcej ponad to? [Głosy z sali: Nie]. Zastanówcie się nad tym uważnie, nad tym ostatnim punktem. Wiążą się z tym oczywiście inne rzeczy, ale czy ta nieprzyjaźń czyni dla człowieka coś więcej, niż uzdolnienie go do czynienia tego co prawe, do uwielbienia Boga? Czy czyni dla niego coś ponad uwolnienie jego woli, aby mógł wybrać pana, któremu będzie służył? [Głosy z sali: Nie]. W ten sposób w człowieku zaszczepiona została nienawiść do zła i świadomość czegoś lepszego. Ta wrogość wzbudza w nim nienawiść do zła, prowadząc go ku dobru ale czy uzdalnia go do czynienia dobra? [Głosy z sali: Nie].

A teraz kolejna myśl. Człowiek nienawidzi zła i oświadcza, że nigdy więcej nie będzie go czynił, a jednak wbrew jego woli i wbrew swojemu stanowisku w tej sprawie, czyni je. Ale co i kto w rzeczywistości czyni to zło? [Głosy z sali: Grzech, który mieszka w nim]. A kto nim rządzi? [Głosy z sali: szatan]. Więc kto jest panem tego człowieka? [Głosy z sali: szatan].

Kiedy człowiek zostanie wyzwolony z tego cielesnego umysłu, tego umysłu egoistycznego i diabelskiego, kto wówczas panuje nad człowiekiem, kto wtedy jest jego panem? [Głosy z sali: Chrystus]. Tak. Ten, który go wyzwala, to Jezus Chrystus. Gdy zostajemy wyzwoleni spod panowania szatana, wtedy znajdujemy się pod panowaniem innego Pana. Panowanie szatana jest niewolą i zatraceniem. Panowanie Chrystusa jest wolnością i życiem wiecznym, wieczną radością i wiecznym szczęściem.

Rozwińmy tę myśl nieco dalej. Gdy mieliśmy umysł szatana i on nad nami panował, to choć mówiliśmy, że nie zrobimy złych rzeczy, to jednak właśnie te złe rzeczy czyniliśmy. Kto to czynił? [Głosy z sali: Grzech, który mieszkał w nas]. Mówiliśmy, że zrobimy to czy tamto ale nie robiliśmy. Kto nam nie pozwalał? [Głosy z sali: szatan].

Ale teraz w Chrystusie jesteśmy wolni od niego – mamy inny umysł. Wtedy też mówimy, że coś zrobimy. Ale kto to uczyni? [Głosy z sali: Chrystus]. W nieodrodzonym umyśle nie czyniliśmy tego, a kto to sprawiał? [Głosy z sali: Szatan]. A gdy w umyśle Chrystusowym wybieramy drogę postępowania, kto to czyni? [Głosy z sali: Chrystus]. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak]. Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i skuteczne wykonanie.

Tę myśl omówimy pełniej w późniejszym czasie ale już dzisiaj chciałbym krótko zwrócić na to waszą uwagę.

„Nie czynię bowiem dobra, które chcę, ale zło, którego nie chcę, to czynię. A jeśli robię to, czego nie chcę, już nie ja to robię, ale grzech, który we mnie mieszka. Odkrywam więc w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, trzyma się mnie zło. Mam bowiem upodobanie w prawie Bożym według wewnętrznego człowieka. Lecz widzę inne prawo w moich członkach, walczące z prawem mego umysłu, które bierze mnie w niewolę prawa grzechu, które jest w moich członkach. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała [co wiedzie ku] śmierci?” (Rzym. 7,19–24 UBG). Jaki jest stan człowieka, który ma tylko nieodrodzony umysł? [Głosy z sali: Nieszczęsny]. Tak, to jest niewola. A im silniejsza jest nienawiść do zła, tym bardziej nieszczęsny stan, bo człowiek sam z siebie nie jest w stanie zrobić nic, by się z tego stanu wyzwolić. Zatem kto może go wyzwolić? „Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego!” (Rzym. 7,25); „Przetoż teraz żadnego potępienia nie masz tym, którzy będąc w Chrystusie Jezusie nie według ciała chodzą, ale według Ducha” (Rzym. 8,1 BG).

Teraz Rzym. 8,6–7 UBG: „Gdyż zamysł ciała to śmierć”. Jaki jest stan tego człowieka, który ma jedynie nieodrodzony umysł? [Głosy z sali: Jest w stanie śmierci]. „...zamysł Ducha to życie i pokój (Rzym. 8,6 UBG). Czy dlatego, że „zamysł ciała” jest we wrogości z Bogiem? [Głosy z sali: Nie. „Jest wrogością wobec Boga”]. Nie jest we wrogości z Bogiem ale sam w sobie jest wrogością; „...nieprzyjacielem Boga, bo nie poddaje się prawu Bożemu” (w. 7), póki człowiek się nie nawróci? [Głosy z sali: „gdyż i nie może”]. Nie może? Czy Bóg nie może uczynić tej dążności, tego zamysłu zdolnym do podporządkowania się Jego Prawu? [Głosy z sali: Nie]. Czy Pan nie może tego zamysłu, który jest w was i we mnie – nieodrodzonego zamysłu – uczynić podporządkowanym Jego Prawu? [Głosy z sali: Nie]. Jaki jest ten zamysł? Jest wrogi Bogu. Czy Pan nie może sprawić, by to, co jest wrogie wobec Niego, stało się takim, coby miłowało Go? [Głosy z sali: Nie].

I to jest sedno – jeśli umysł ten byłby we wrogości wobec Boga, można byłoby go z Bogiem pojednać, usuwając przyczynę wrogości i źródło problemu. Usuńcie źródło problemu, a to, co jest we wrogości, zostanie pojednane. My jesteśmy we wrogości, a gdy Bóg zabiera nam wrogość, zostajemy pojednani z Nim. Jednak w sprawie cielesnego umysłu nie ma nic pośredniego – to sam umysł jest wrogi. On jest korzeniem wrogości.

Zatem on nie może być poddany Prawu Bożemu. Jedynym, co można z nim zrobić, to zniszczyć go, wykorzenić, usunąć, unicestwić. Czyj to jest umysł? [Głosy z sali: szatana]. To jest umysł egoistyczny, a więc umysł szatana. Zatem co może uczynić człowiek na drodze sprawiedliwości? Co można uczynić w człowieku, w kierunku sprawiedliwości, póki ten drugi umysł jest w nim? [Głosy z sali: Nic].

Otóż taki umysł jest w całej ludzkości. A teraz zobaczmy, jak ten cielesny umysł, ten nieodrodzony człowiek, działa w kwestii sprawiedliwości, w kwestii usprawiedliwienia.

List do Rzymian 1,20–22: „Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę, dlatego że poznawszy Boga, nie uwielbili go jako Boga i nie złożyli mu dziękczynienia, lecz znikczemnieli w myślach swoich, a ich nierozumne serce pogrążyło się w ciemności. Mienili się mądrymi, a stali się głupi.” Kto był pierwszym mieszkańcem tego świata, rzekomo poszukującym mądrości za podszeptem własnego „ja”, za sugestią szatana? Ewa. Ona była pierwszą osobą, dążącą do zdobycia mądrości w ten sposób? Co zdobyła? [Głosy z sali: Głupotę]. Stała się głupia. I my wszyscy tak samo. Kto kieruje nieodrodzonym umysłem? Szatan. Kto działa przez ten umysł? Szatan. Kiedy ci, o których jest mowa w powyższym fragmencie, odeszli od Boga, stali się głupcami „i zamienili chwałę nieśmiertelnego Boga na obrazy przedstawiające śmiertelnego człowieka, a nawet ptaki, czworonożne zwierzęta i płazy” (w. 23) – tak powstało pogaństwo.

Gibbon w piętnastym rozdziale „Decline and Fall of the Roman Empire”, [Zmierzch i upadek Imperium Rzymskiego] akapit siedemnasty, mówi o tym, jak poganie poszukiwali nieśmiertelności duszy:

„W pełnych dumy poszukiwaniach, ich umysł kierował się wyobraźnią, a ich wyobraźnia pozostawała pod wpływem ich próżności.”

Zwróćcie uwagę. Jakiego rodzaju umysł? [Głosy z sali: Umysł cielesny – dumny]. Kierowali się wyobraźnią jakiego umysłu? [Głosy z sali: Cielesnego umysłu]. Czy nie jest to właśnie umysł szatana? Próżność, pycha, zarozumiałość były podstawą poszukiwania, a własne „ja” korzeniem próżności. To jest najlepszy na świecie komentarz do powyższego fragmentu Pisma Świętego. Czytam dalej:

„Gdy z samozadowoleniem myśleli o potędze swojego umysłu, gdy rozwijali zdolność zapamiętywania, wyobraźnię, osąd w najgłębszych rozważaniach i najważniejszych zadaniach i gdy rozmyślali o swoim pragnieniu sławy, które przenosiło ich w przyszłe wieki, daleko ponad śmierć i grób, wówczas nie chcieli się pogodzić z ograniczeniem, zrównującym ich ze zwierzętami i z tym, że istota, której godność otaczali najszczerszym podziwem, mogłaby zostać ograniczona do kawałka ziemi i krótkich lat istnienia.”

Jakże to przypomina początki kariery szatana. Jego rozum napędzany wyobraźnią; jego wyobraźnię, kierującą się próżnością; rozmyślanie z samozadowoleniem o potędze jego umysłu; pragnienie sławy, przewyższającej Boga; brak zgody na to, by osobę, której godność darzył najszczerszym podziwem, miano ograniczyć do określonego miejsca w Bożym wszechświecie. Czy nie jest to trafny opis ludzkości w pogańskim stanie, napisany przez filozofa, patrzącego jedynie z ludzkiego punktu widzenia? Czy może być bardziej wyrazisty opis wczesnej kariery szatana?

„Z tymi korzystnymi założeniami wezwali na pomoc naukę, a może raczej wiedzę zjawisk fizycznych do psychicznych. Wkrótce odkryli, że skoro żadne właściwości materii nie stosują się do funkcjonowania umysłu, dusza ludzka musi być substancją odmienną od ciała, czystą, prostą i duchową, niezdolną do rozkładu i przysposobioną do znacznie wyższego stopnia cnoty i szczęścia po uwolnieniu z więzienia ciała. Z tych szczególnych i szlachetnych zasad, filozofowie ci, wstępujący w ślady Platona, wywnioskowali rzecz nadzwyczaj pokrętną, jako że orzekli nie tylko przyszłą nieśmiertelność ale także przeszłą wieczność ludzkiej duszy, którą uznali za składnik nieskończonego i samoistnego ducha, przenikającego wszechświat i podtrzymującego jego istnienie” (tamże).

Cóż to jest, jeśli nie umysł szatana? Samoistny, jak Bóg; równy Bogu. Cóż to jest, jak nie działanie w człowieku tego samego umysłu, który w Lucyferze w niebie, dążył do równości z Bogiem? Umysłu, który wywyższa siebie do poziomu równości z Bogiem. To jest naturalny, wrodzony umysł. Taki „pierworodny” (naturalny, wrodzony) numysł posiada każdy człowiek na świecie. To jest umysł szatana. Tak działa ten wrodzony umysł w otwarcie i bezczelnie funkcjonującym pogaństwie. Zatem, czy każdy taki człowiek nie potrzebuje nowego umysłu – i to umysłu Jezusa Chrystusa, który nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, lecz wyparł się samego siebie? Dlatego też Bóg wielce Go wywyższył.

Tak oto wyraźnie, w całej rozciągłości, w jej prawdziwym kształcie widzimy ideę pogaństwa. A teraz przyjrzymy się tej samej rzeczy, która jawi się przed światem w przebraniu usprawiedliwienia przez wiarę. Tak właśnie przejawia się to w papiestwie. Papiestwo jest bowiem ucieleśnieniem szatana i egoistycznego umysłu. Bowiem „...wynosi się ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest przedmiotem boskiej czci” (2.Tes. 2,4). A to wszystko czyni pod nazwą i w pod postacią chrześcijaństwa, w ramach zafałszowanej prawdy.

Mam przed sobą książkę zatytułowaną „Catholic Belief” („Wiara katolicka”). Jest ona opatrzona imprimatur kardynała Johna McCloskey’a, arcybiskupa Nowego Jorku oraz kardynała Henrcicusa Eduardus’a, a została napisana przez ks. Josepha Faa Di Bruno, rektora generalnego Towarzystwa Misyjnego, wydana pierwotnie w Rzymie, a następnie przełożona na język angielski i wydana w Londynie pod redakcją ks. Lousa A. Lamberta, autora Notes on Ingersoll, a w naszym kraju jest rozpowszechniana za aprobatą miejscowej hierarchii.

Przeczytam z niej kilka fragmentów, abyście mogli uchwycić dokładnie dwie rzeczy – prawdę o usprawiedliwieniu przez wiarę i fałszywą jej wersję – jedną obok drugiej; przeczytam to, co jest napisane w tym podręczniku, a następnie to, co mówi Bóg w „Drodze do Chrystusa”; także jest to zapisane w „Świadectwach dla Kościoła” i oczywiście w Biblii. Chciałbym, abyście zrozumieli, na czym polega rzymskokatolicka nauka usprawiedliwienia przez wiarę, gdyż od czterech lat nieustannie stykam się z nią wśród zdeklarowanych adwentystów dnia siódmego. Te same rzeczy, te same wyrażenia, które znajdują się w tej katolickiej książce, opisujące, czym jest rzekomo usprawiedliwienie przez wiarę i jak je osiągnąć, są wypowiadane niemal dosłownie przez niektórych zdeklarowanych adwentystów dnia siódmego usiłujących wytłumaczyć mi, czym jest usprawiedliwienie przez wiarę.

Chciałbym was zapytać, jak wy i ja mamy nieść światu poselstwo, ostrzegając ludzi przed oddawaniem czci bestii, skoro sami wyznajemy nauki bestii. Czy to ma szanse powodzenia? [Głosy z sali: Nie]. Tak więc tego wieczora zwracam wam na to uwagę, abyście zrozumieli, czym to jest, a rozumiejąc to dokładnie i wiedząc, że jest to nauka papiestwa, jedna z nauk bestii, odrzucili ją jako taką, nawet jeśli nie jesteście gotowi uwierzyć w autentyczne usprawiedliwienie przez wiarę, nawet jeśli nie potraficie tego zrozumieć, jako że niektórzy nie potrafią je pojąć w takiej formie, w jakiej Bóg je podaje. Jeśli odkryjemy, że to jest papieska nauka, mam nadzieję, że ci, którzy się jej trzymali albo nawet ją wyznawali w jakimkolwiek stopniu, będą gotowi ją porzucić bez względu na wszystko. Na stronie 74 owego dzieła czytam:

„W przypadku osób dorosłych wymagane są od grzesznika określone wymogi, aby był w stanie uzyskać trwałą i niezbywalną łaskę usprawiedliwienia.”

Otóż na tę łaskę ma się on przygotować. Musi coś zrobić, by przysposobić się do jej przyjęcia. Czytając stwierdzenia z tej książki, będę je uzupełniał ich przeciwieństwami. Zatem w książce „Droga do Chrystusa” w rozdziale „Pokuta”; w niektórych wydaniach rozdział ten źle przetłumaczono na „Nawrócenie” lub „Wolność od poczucia winy” (ang. str. 26 i 27) czytam:

„Jeśli widzisz swoją grzeszność, nie czekaj, aż uczynisz siebie lepszym. Jakże wielu myśli, iż nie są dostatecznie dobrzy, by przyjść do Chrystusa. Czy oczekujesz, że staniesz się lepszym przez własne starania?... Jedynie w Bogu jest dla nas ratunek. Nie wolno nam czekać na silniejsze bodźce, lepsze możliwości czy bardziej uświęcone usposobienie. Nie jesteśmy w stanie nic uczynić sami z siebie. Musimy przyjść do Chrystusa tacy, jakimi jesteśmy.” Rzym. 4,5: „Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość”.

To jest usprawiedliwienie przez wiarę. To poprzednie, to usprawiedliwienie z uczynków. To jest od Chrystusa; tamto od diabła. To jest nauką Chrystusa o usprawiedliwieniu przez wiarę; tamto, nauką diabelską o rzekomym usprawiedliwieniu przez wiarę. Czas, by adwentyści dnia siódmego zrozumieli różnicę. [Głosy z sali: Amen!].

Czytam znowu z katolickiego dzieła:

„Człowiek może się wyzuć z siebie jedynie przy pomocy Bożej łaski, a skłonność, którą okazuje, nie jest w żaden sposób przyczyną czy też środkiem do zdobycia usprawiedliwienia – służy jedynie przygotowaniu człowieka na usprawiedliwienie.”

Innymi słowy: „Nie, nie wierzę w usprawiedliwienie z uczynków ale muszę coś uczynić, by przygotować się na usprawiedliwienie. Musimy w taki czy inny sposób wykazać nasze dobre intencje. Musimy na początku powziąć dobre postanowienia, tak czy inaczej – coś, co przygotuje nas na usprawiedliwienie”.

A co mówi Bóg? W tej samej książce, w tym samym rozdziale (ang.33) czytam:

„Swą czułą miłością pozyskuje serca swoich błądzących dzieci. Żaden ziemski rodzic nie jest w stanie być tak cierpliwy wobec win i błędów swoich dzieci, jak Bóg jest wobec tych, których chce zbawić.”

Co Bóg czyni? „Chce zbawić”. To jest Boży sposób. A może czeka, aż ludzie przygotują się do tego, by mogli być zbawieni? Nie! To jest szatański sposób. Czytam następny cytat z „Drogi do Chrystusa” z rozdziału „Pokuta”:

„Nikt nie jest w stanie tak czule apelować do przestępcy. Żadne ludzkie słowa nie wyrażą tak czułych próśb, jakie On kieruje do błądzących. Wszystkie Jego obietnice, Jego ostrzeżenia są jedynie tchnieniem niewysłowionej miłości.

„Gdy szatan przychodzi i oskarża cię, że jesteś wielce grzeszny, patrz na Odkupiciela i mów o Jego zasługach. To, co tobie może pomóc, to jest patrzenie na promieniujące od Niego światło. Uznaj swój grzech ale powiedz wrogowi, »że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników« (I Tym. 1,15) więc i ty możesz być zbawiony dzięki Jego niezrównanej miłości”; »Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny« (Jan 3,16)«”.

To jest usprawiedliwienie z wiary. Tamto drugie, to usprawiedliwienie z uczynków. To jest Jezus Chrystus, a tamto to szatan.

Dalej w owym katolickim dziele wymienionych jest szereg rzeczy, jakie należy czynić, aby posiąść te dyspozycje:

„Akt wiary..., akt bojaźni Bożej, akt nadziei..., akt skruchy..., postanowienie przystąpienia do sakramentu pokuty”. To są rzeczy, które mają was przygotować do usprawiedliwienia ku zbawieniu. Na stronie 76 w tym samym dziele, czytam:

„Znajdujemy się w nieustannej potrzebie rzeczywistych łask w celu pełnienia dobrych uczynków, zarówno przed jak i po tym, jak zostaliśmy usprawiedliwieni.”

Według powyższego stwierdzenia, dobre uczynki są konieczne, zanim zostaniemy usprawiedliwieni, gdyż mają nas na to przygotować.

„Jednakże dobre uczynki dokonane przy pomocy łaski, zanim nastąpi usprawiedliwienie, nie są, ściśle mówiąc, zasługami zbawczymi, ale służą utorowaniu drogi do usprawiedliwienia, by poruszyć Boga” (tamże).

Otóż służą one temu „by poruszyć Boga”. Oto ów twardy, żelazny duch, jakiego diabeł przypisuje Panu, odkąd wszczął rebelię w niebie – iż Bóg jest tyranem, nie chce wolności dla swego ludu, dla swoich stworzeń ale zasiada wysoko na tronie i nie dba o rozum, sąd, wolność ani nic w tym rodzaju. Dlatego Jego stworzenia muszą Go „poruszyć”. Oto nauka, którą szatan wciska w Prawdę o ofierze od tamtego czasu po dzień dzisiejszy. Bóg ustanowił system ofiarniczy, by dotrzeć do człowieka, przekonać człowieka, co Bóg jest gotowy dla niego uczynić – iż Bóg podejmuje ofiarę dla niego. Jednak szatan wypaczył to przesłanie, nadając mu taki sens, jakoby mówiło ono o tym, co człowiek musi zrobić, by poprawić Bogu nastrój, gdyż jakoby Pan był rozgniewany na człowieka i zamierzał go ukarać, a my mamy złożyć ofiarę, by Mu zapłacić za to, że nas nie ukarze i „poruszyć” Go ku usprawiedliwieniu nas.

Przeczytajmy teraz, co Pan mówi na ten temat w „Drodze do Chrystusa”, w rozdziale „Wiara i przyjęcie”. W kontekście przypowieści o synu marnotrawnym, w której, gdy syn był jeszcze daleko, ojciec współczuł mu, a gdy ten powracał, ojciec wybiegł mu na spotkanie, chwycił go w objęcia i ucałował, czytamy:

„Lecz i ta przypowieść – tak pełna czułości i poruszająca – nie jest w stanie wyrazić nieskończonego współczucia niebiańskiego Ojca. Pan przez swego proroka oświadczył: »Miłością wieczną umiłowałem cię, dlatego tak długo okazywałem ci łaskę« (Jer. 31,3). Gdy grzesznik jest jeszcze daleko od domu Ojca, marnując swoje dobra w obcej krainie, serce Ojca tęskni za nim, a wszelka tęsknota, która budzi się w duszy, by powrócić do Boga, jest jedynie efektem czułego błagania Jego Ducha, który apeluje, prosi, pociąga zbłąkanego ku pełnemu miłości sercu Ojca.

„Czy mając przed sobą wspaniałe biblijne obietnice, możesz dawać miejsce zwątpieniu? Czy jeszcze jesteś w stanie wierzyć, że gdy biedny grzesznik pragnie powrócić, porzucić swoje grzechy, Pan surowo zabrania mu przyjść do Jego stóp w skrusze? Precz z takimi myślami! Nic nie może zranić bardziej twojej duszy niż podtrzymywanie takiego pojęcia o naszym niebiańskim Ojcu.”

Kto chce ranić naszą duszę? [Głosy z sali: szatan]. Kto najbardziej chce zranić duszę człowieka? Szatan. Co może bardziej zranić duszę niż nauka w tej w/w katolickiej książce, iż musimy doprowadzić się do właściwego usposobienia, do właściwego stanu umysłu, czyniąc dobre postanowienia, a to wszystko po to, by „poruszyć” Boga, aby się nad nami zlitował i nas zbawił? Co może bardziej zranić duszę niż myślenie, że Bóg surowo odpycha grzesznika, póki biedna zgubiona dusza nie uczyni czegoś, by Go poruszyć? W co jeszcze bardziej szkodliwego może uwierzyć człowiek? Pan odpowiada: „Nic nie może zranić bardziej twojej duszy niż podtrzymywanie takiego pojęcia”. Zatem od kogo jedynie może pochodzić taka nauka? [Głosy z sali: Od szatana]. A jednak jest głoszona pod nazwą i w ramach pojęcia usprawiedliwienia przez wiarę! Przecież nie ma w tym żadnej wiary. Precz z takim poglądem – mówi Pan. I niech wszyscy powiedzą „amen”. Czytam ponownie z „Catholic Belief”:

„Jednakże gdy z pomocą rzeczywistej łaski, dobre uczynki czynione są przez osobę będącą w stanie usprawiedliwiającej łaski, wówczas są one przyjemne Bogu i stanowią zasługi przymnażające łaski na ziemi i przymnażające chwały w niebie.”

A co na to mówi Pan w „Drodze do Chrystusa” w rodziale „Test Uczniostwa”? Słowa te są skierowane do ludzi będących uczniami; jest skierowana do tych samych osób, dla których przeznaczona jest tamta inna („Catholic Belief”) książka. Co czytamy w „Drodze do Chrystusa”?

„Skoro nie jesteśmy w stanie uczynić nic, by zmienić nasze serce czy doprowadzić się do zgodności z Bogiem, skoro nie możemy ani trochę ufać sobie czy naszym dobrym uczynkom, to nasze życie objawia, czy łaska Boża mieszka w nas.”

Otóż widzicie, iż Boży pogląd polega na tym, że gdy On jest obecny, będzie się przejawiał przez nas. Tamten szatański pogląd polega na tym, że gdy już nawrócimy Pana do siebie, wówczas wykonujemy pewne dobre uczynki, które są „zasługami”, dzięki czemu jesteśmy bezpieczni na tym świecie – więcej, „przymnażamy łaski” na ziemi i „przymnażamy chwały w niebie”. To ma być podstawą zasług tzw. „świętych”, na których papież opiera siłę odpustów, udzielanych tym, którzy nie mają dość własnych zasług.

Teraz to, co przeczytałem z tego katolickiego dzieła, znajduje się w rozdziale o usprawiedliwieniu i ma być wykładem nauki o usprawiedliwieniu. W tym rozdziale (na str. 365) autor dokonuje przeglądu nauki o usprawiedliwieniu przez wiarę, „potępiając protestantów, którzy w nią wierzą”. Przyjrzyjmy się, bracia i siostry, czy powinniśmy być protestantami, czy katolikami. Chcemy dowiedzieć się, czy jesteśmy protestantami czy papistami. Przyjrzyjmy się, czy powinniśmy wierzyć Jezusowi Chrystusowi czy diabłu. Musimy to zrozumieć teraz i teraz dowiedzieć się, czy to rozumiemy, zanim zaczniemy głosić poselstwo trzeciego anioła. Czytam:

„Jak podczas każdej rewolucji, przywódcy starają się pozyskać lud przy pomocy przynęty – obietnicy niezależności, tak w czasie tzw. reformacji – która była rewolucją przeciwko władzy kościelnej i porządkowi religijnemu – wydaje się, iż celem reformatorów było zwabić lud pod pretekstem uniezależnienia od kapłanów, w których ręce nasz Zbawiciel powierzył dysponowanie siedmioma sakramentami przebaczenia i łaski.

„Zaczęli więc od tego, iż usunęli pięć z tych sakramentów, w tym sakrament kapłaństwa, na mocy którego ordynowani są kapłani, jak również sakrament pokuty, dzięki któremu możliwe jest przebaczenie grzechów pokutującego.... Następnie, jak się wydaje, dwa pozostałe sakramenty, które rzekomo zachowują, a mianowicie: chrzest święty i świętą eucharystię, zredukowali jedynie do formy. Aby zniwelować skutki tego odrzucenia, dali każdemu rzekomą możliwość samodzielnego nałożenia pokuty oraz wystarania się o przebaczenie grzechów i łaskę boską, niezależnie od kapłanów.”

Teraz pytam się was: czy to jest właściwa nauka? Czy prawdą jest, że człowiek może przystępować do Boga osobiście, niezależnie od jakichkolwiek ziemskich kapłanów? [Głosy z sali: Tak].

Co mówi Pan? W „Drodze do Chrystusa” w rozdziale „Przywilej modlitwy” (pod koniec rozdziału) czytamy:

„Więzi między Bogiem a każdą duszą są tak szczególne i kompletne, jakby nie było poza nią żadnej innej duszy, za którą Bóg oddał swego umiłowanego Syna.”

Dzięki niech będą Panu! A teraz czytam znowu z katolickiej książki:

„W tym celu wymyślili odpowiednie środki, nigdy wcześniej nie znane Kościołowi Bożemu, nadal odrzucane przez wszystkie Kościoły wschodnie i Kościół Rzymskokatolicki na całym świecie, na podstawie których to środków, naśladowcy Lutra śmią twierdzić, że każdy człowiek może samodzielnie osiągnąć usprawiedliwienie, niezależnie od kapłanów i sakramentów.

„Tak oto ukuli nowy dogmat, nie występujący w żadnym z wyznań wiary czy kanonów soborów powszechnych – nowy dogmat o usprawiedliwianiu wyłącznie przez wiarę lub tylko przez wiarę.”

Oto „nowy dogmat” potępiany przez papiestwo, nieobecny w wyznaniach wiary uznawanych przez papiestwo. Na stronie 366 czytam dalej:

„Dodając słowo »wyłącznie« protestanci twierdzą, iż wykluczają wszelkie zewnętrzne, ceremonialne, pobożne czy miłosierne uczynki – uczynki posłuszeństwa i pokuty – jak również wszelkiego rodzaju dobre dokonania moralne jako środki mające służyć uzyskaniu usprawiedliwienia albo będące warunkami jego uzyskania.”

No właśnie, musisz uczynić coś, by przygotować drogę; musisz uczynić coś, by ruszyć się z miejsca, w którym jesteś, abyś mógł zostać usprawiedliwiony. Musisz się podnieść i pokonać połowę drogi, a wtedy Pan da się poruszyć i przyjmie cię oraz usprawiedliwi. To jest diabelska nauka. Zatem, czy powinniśmy być protestantami czy katolikami? Oto jest pytanie! [Głosy z sali: Protestantami]. Czy powinniśmy zwiastować poselstwo trzeciego anioła przeciwko oddawaniu czci bestii i jej obrazowi? A może powinniśmy być częścią bestii i jej obrazu? Oto jest pytanie! Bowiem obraz, który się z tego wyłania to obraz bestii w tym czy innym punkcie, choć mieni się być protestantyzmem. Jest jednak protestantyzmem odstępczym.

Na stronie 367 tej katolickiej książki czytam co następuje:

„Twierdzą oni, iż pełnienie takich uczynków z zamysłem pozyskania usprawiedliwienia jest jak dawanie grosika królowej, by otrzymać od niej królewski dar.”

A co mówi Pan? „Droga do Chrystusa”, rozdział „Wiara i przyjęcie” – w nim mówi:

„Tego nauczał Jezus, gdy był tu na ziemi, że mamy wierzyć, iż otrzymaliśmy dar, który Bóg nam obiecuje, a wówczas będzie nasz.”

W takim razie, co jest chrześcijaństwem? [Głosy z sali: To ostatnie świadectwo. Kościół Rzymskokatolicki twierdzi, że to protestantyzm. Ma rację. Dzięki Panu!

Czytamy dalej z katolickiego dzieła:

„Powiadają: Przyjdź taki, jaki jesteś – nie możesz być zbyt zły dla Jezusa.”

Dzięki Panu, że nie jest to katolicka nauka. Dzięki Panu, że nie jest to część bestii czy jej kultu ani jej obrazu i jego kultu. Porównajmy, co mówi Pan? „Droga do Chrystusa”, rozdział „Pokuta”:

„Sami z siebie nie potrafimy uczynić niczego. Musimy przyjść do Niego takimi, jakimi jesteśmy.”

I znowu na stronie w rozdziale „Wiara i przyjęcie”:

„Jezus pragnie, byśmy przyszli do Niego takimi, jakimi jesteśmy – grzesznymi...”.

Co znaczy grzeszny? [Głosy z sali: Przesiąknięty grzechem]. Czy Jezus chce, żebyśmy przyszli do Niego takimi, jakimi jesteśmy, przesiąknięci grzechem? [Głosy z sali: Tak]. Czy rzeczywiście? [Głosy z sali: Tak jest]. Więc bądźmy chrześcijanami. [Głosy z sali: Amen]. Więc bądźmy protestantami. Miejmy poselstwo trzeciego anioła, które jest ewangelią Jezusa Chrystusa. Czytam dalej z „Drogi Do Chrystusa”:

„Jezus pragnie, byśmy przyszli do Niego takimi, jakimi jesteśmy – grzeszni, bezradni, zależni. Możemy przyjść ze wszystkimi [z jak wieloma? Wszystkimi!] naszymi słabościami, naszą głupotą, naszą grzesznością i upaść ze skruchą do Jego stóp. To Jego chwała otoczy nas ramionami Jego miłości i opatrzy nasze rany, oczyści nas z wszelkiej nieczystości... Nikt nie jest na tyle grzeszny, aby nie mógł znaleźć siły, czystości i sprawiedliwości w Jezusie, który umarł za niego.”

Oto dar Boży. Oto Jego dar – dar łaski bez płacenia, bez ceny, a ja przyjmuję go z radością i na wieki dziękuję Mu za ten dar. To jest pogląd Pana na usprawiedliwienie przez wiarę. Każdy inny pogląd jest diabelskim poglądem. Czytajmy dalej teraz z katolickiej książki:

„Twierdzą oni [protestanci], że jedynie przez wiarę w Jego obietnicę możesz i powinieneś przyjąć zasługi Chrystusa, uchwycić się Jego odkupienia i Jego prawości, przyjąć Chrystusa osobiście, wierząc, że Jezus jest z tobą, jest twój, przebacza twoje grzechy, a to wszystko bez żadnego przygotowania i żadnych dokonań z twojej strony.”

Dobrze! Dzięki Panu, że to jest protestantyzm! Nawet katolicy wiedzą, że to jest protestantyzm. A czy wy wiecie? Przeczytajmy, co mówi Pan w rozdziale „Wiara i przyjęcie”:

„Bowiem wolą Bożą jest oczyścić nas z grzechu, uczynić nas Swymi dziećmi i uzdolnić nas do świętego życia. O te błogosławieństwa możemy więc prosić i wierzyć, że je otrzymaliśmy oraz dziękować Bogu, że je otrzymaliśmy. Naszym przywilejem jest przyjść do Jezusa i zostać oczyszczonymi, a wobec prawa stanąć bez wstydu i wyrzutów sumienia.”

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios” (Efez. 1,3).

[Głosy z sali: Amen!]. Bez potrzeby dokonania pokuty? [Głosy z sali: Tak]. Dzięki niech będą Panu. A teraz znowu katolicka książka:

„Jakkolwiek brak ci wszystkich usposobień, których wymagają katolicy, jakkolwiek obładowany jesteś grzechami, jeśli tylko zaufasz Jezusowi, że On przebaczy twoje grzechy i zbawi cię, to wyłącznie na tej podstawie otrzymasz przebaczenie, osobiste odkupienie, usprawiedliwienie i zostaniesz uznany za zbawionego.”

A teraz przeczytajmy jeszcze raz w rozdziale „Pokuta”, co Pan Bóg mówi do nas:

„Gdy szatan przychodzi, aby ci powiedzieć, że jesteś wielkim grzesznikiem, patrz na twojego Odkupiciela i mów o Jego zasługach. Patrząc na Jego światło uzyskasz pomoc. Przyznaj się do swoich grzechów ale powiedz wrogowi, że »Jezus Chrystus przyszedł na świat, by zbawić grzeszników« (I Tym. 1,15) i że ty możesz być zbawiony przez Jego niezrównaną miłość. Jezus zadał Szymonowi pytanie, dotyczące dwóch dłużników. Jeden z nich był winien swemu panu małą, a drugi dużą kwotę. Pan przebaczył obydwóm. Chrystus zapytał Szymona, który z nich bardziej będzie miłował swego pana. Szymon odpowiedział: »Ten, któremu więcej darował« (Łuk. 7,42–43). Byliśmy wielkimi grzesznikami lecz Chrystus umarł, abyśmy mogli otrzymać przebaczenie. Zasługi Jego ofiary są wystarczające, by zostały przedłożone Ojcu za nas.”

Czy naprawdę są wystarczające? [Głosy z sali: Tak jest]. To dobrze! Jest jeszcze znacznie więcej w tym katolickim dziele ale nie mam czasu teraz tego czytać. Dalej autor definiuje pojęcie wiary. Teraz skupcie uwagę, bo raz po raz spotykam ludzi, którzy hołdują właśnie definicji wiary, przedstawionej w tej katolickiej książce. Czytam na stronie 368:

„Słowo »wiara« w Piśmie Świętym oznacza czasami zaufanie w Bożą wszechmoc i dobroć – iż jest On w stanie i pragnie uzdrawiać oraz nieść nam dobro przez swoje cudowne interwencje. Jednak przeważnie słowo to odnosi się do objawionych prawd i oznacza wierzenie w nie. Nikt nie ma prawa nadawać słowu „wiara” nowego znaczenia – np. określać nim poleganie na Jezusie w celu osobistego zbawienia przez owo poleganie, chyba że Jezus Chrystus lub apostołowie w jakiś sposób wyraźnie przypisali takie znaczenie słowu „wiara” i nauczali doktryny zaufania do Chrystusa w celu osobistego zbawienia, jako jedynego warunku usprawiedliwienia. Nikt nie powinien przypisywać tego szczególnego znaczenia słowu »wiara« nie mając ku temu dobrego uzasadnienia w Piśmie Świętym czy boskiej tradycji.

„W wielu fragmentach Pisma Świętego, w których jest mowa o zbawiennej wierze, rozumie się przez nią nie zaufanie do Chrystusa w celu osobistego zbawienia ale najwyraźniej silne wierzenie, że Jezus jest Mesjaszem, Chrystusem, Synem Bożym, a to, co o Nim jest napisane w ewangelii, jest prawdą, podobnie jak to, czego On nauczał.”

Na stronie 370 autor definiuje wiarę. Najpierw przeczytam to, a potem przeciwieństwo tego twierdzenia.

„Te fragmenty, odnoszące się do zbawiennej wiary dowodzą ponad wszelką wątpliwość nie zaufania do Chrystusa w celu osobistego zbawienia lecz wiary w sensie credo, wiary w objawione prawdy.”

Czym jest wiara według tej definicji? „Wiarą w sensie credo” [„credo” wg „Słownika Wyrazów Obcych” prof. dr Jana Tokarskiego to: „wyznanie wiary katolickiej”]. Otóż, sporządzają oni oświadczenie o czymś, co nazywają „doktryną” Boga, a ty wierzysz w to i stosownie do tego czynisz wszystko, co w twojej mocy i to nazywają usprawiedliwieniem przez wiarę. W zasadzie nie ma różnicy, czy „credo” jest spisane czy też jest tylko poglądem, który ktoś próbuje przegłosować w Generalnej Konferencji – tak czy inaczej, istnieje, a wyznawanie go jest właśnie tego rodzaju wiarą. Są tu dziś tacy, którzy pamiętają czas – przed czterema laty – i miejsce – Minneapolis – gdy trzykrotnie podjęto zdecydowane starania o to, by przez głosowanie w Generalnej Konferencji ustanowić coś takiego w związku z poselstwem trzeciego anioła. To, w co ktoś wierzył, zostało ustanowione jako filary wiary i odgłosowane jako takie, bez względu na to, czy ktoś wie, jakie są filary wiary czy nie, a następnie miano uzgodnić zachowywanie przykazań Bożych i inne rzeczy, jakie należy czynić, aby to uchwalić jako usprawiedliwienie z wiary.

Czy nie zostaliśmy wtedy ostrzeżeni, iż anioł Boży powiedział: „Nie podejmujcie tego kroku; nie wiecie, do czego to doprowadzi”? Nie mam teraz czasu, by wyjaśnić wam, co oznaczałby taki krok, ale anioł powiedział: „Nie róbcie tego”, bowiem w tym był duch papiestwa. To właśnie Pan chciał nam powiedzieć i pragnął, abyśmy to zrozumieli. Był w tym duch papiestwa. To samo stało się w każdym Kościele, który odszedł od papiestwa; jakiś czas żyły one wiarą w Boga, a potem ustanawiały jakieś ludzkie poglądy doktrynalne i postanawiały się ich trzymać jako oficjalnej nauki Kościoła, bazując swą wiarę na „credo” i realizując ją za pomocą własnych dokonań.

Czy ktokolwiek z obecnych tutaj, kto był świadkiem tamtych wydarzeń, jeszcze nie potrafi zrozumieć tego, co wydarzyło się wtedy? Zatem, bracia i siostry, czy nie czas na decyzję, choćby miało to nam odebrać życie? To nam odbierze życie – ukrzyżuje nas z Jezusem Chrystusem. Sprawi taką śmierć dla grzechu, jakiej nigdy wcześniej sobie nie wyobrażaliśmy. Usunie z nas cały ten papieski umysł, całego tego żelaznego ducha, zaszczepiając w nas boski, czuły, miłujący umysł Jezusa Chrystusa – umysł, który nie potrzebuje „credo” bo ma samego Chrystusa.

Pozwólcie, że przeczytam jeszcze raz ten fragment i jego przeciwieństwo. Wydaje się, jakby te dwie książki zostały napisane jedna w odpowiedzi na drugą. Tytuł jednej z nich brzmi „Droga do Chrystusa”, a dokładnie „Kroki do Chrystusa”. Ona precyzyjnie odzwierciedla tę treść, że mamy iść krokami do Chrystusa, a gdy już doszliśmy do Niego – mamy następnie kroczyć z Chrystusem. Teraz przeczytam fragment z katolickiej książki, a potem jego przeciwieństwo:

„W wielu fragmentach Pisma Świętego, w których jest mowa o zbawiennej wierze, rozumie się przez nią nie zaufanie do Chrystusa w celu osobistego zbawienia ale najwyraźniej silne wierzenie, że Jezus jest Mesjaszem, Chrystusem, Synem Bożym, a to, co o Nim jest napisane w ewangelii, jest prawdą, podobnie jak to, czego On nauczał.”

To jest katolicka „wiara”. A teraz definicja Pańska, Jego pojęcie wiary. „Droga do Chrystusa”, rozdział „Sprawdzian Uczniostwa”:

„Gdy mówimy o wierze, należy pamiętać o pewnym istotnym rozróżnieniu. Istnieje swego rodzaju wierzenie, które nie ma nic wspólnego z wiarą. Istnienie i moc Boga, prawda Jego Słowa są faktami, którym nawet szatan i jego zastępy nie mogą zaprzeczyć.”

Czyż złe duchy nie mówiły Jezusowi, iż wiedzą, że On jest Chrystusem? [Głosy z sali: Tak]. Zatem demony – szatan i jego zastępy – wierzą w istnienie i moc Boga, prawdziwość Jego Słowa oraz w to, że Jezus jest Mesjaszem, Chrystusem, Synem Bożym. Szatan i jego zastępy wierzą w to wszystko ale to ich wierzenie nie jest wiarą. Jaka moc jest w ich wierzeniu, by mogła ich wieść ku czynieniu dobra? Żadna – absolutnie żadna. Nie mają wiary. Ale przecież na tym polega katolicka wiara, czyż nie? Zatem jakiego rodzaju jest to wiara? Jest to wiara diabelska. Tyle i tylko tyle – diabelska wiara i nic poza tym – ale papiestwo głosi ją jako słuszną i chrześcijańską. Ktokolwiek taką wiarę uważa za właściwą, jest papistą, nawet jeśli uważa się za adwentystę dnia siódmego. Ale czytam dalej z rozdziału „Sprawdzian Uczniostwa”:

„Pismo Święte mówi: »i diabli temu wierzą, wszakże drżą« lecz ich wierzenie nie jest wiarą. Tam, gdzie panuje nie tylko wierzenie w Słowo Boże lecz ma miejsce także podporządkowanie się woli Boga; gdzie serce jest uległe wobec Boga, a uczucia niewzruszenie zwrócone ku Niemu – TO JEST WIARA...”

Taka jest prawda o usprawiedliwiającej wierze; to jest sprawiedliwość przez wiarę; to jest wiara, która działa – dzięki Panu – a nie wiara będąca wierzeniem w coś odległego, trzymająca prawdę Bożą na zewnętrznym dziedzińcu, starająca się własnymi wysiłkami uzupełnić braki. O nie. Wiara, która działa. Działa sama z siebie – ma bowiem boską moc ku zamanifestowaniu wobec świata woli Bożej w człowieku. To jest sprawiedliwość przez wiarę – sprawiedliwość uzyskiwana przez wiarę, przyjęta wiarą i zachowana przez wiarę – sprawiedliwość Boga.

Czytam dalej z rozdziału „Sprawdzian Uczniostwa”:

„Wiara czynna przez miłość i oczyszczająca duszę. Przez tę wiarę serce zostaje odnowione na obraz Boga.”

Nie muszę czytać nic więcej bo to wystarczy, by wykazać różnicę, a nasz czas już minął. To wystarczy, by wykazać, iż papieska nauka o usprawiedliwieniu przez wiarę jest diabelską nauką; jest po prostu poleganiem nieodrodzonego umysłu na samym sobie, działaniem przez siebie, wywyższaniem siebie i okrywaniem tego wszystkiego wyznaniem wiary w to i tamto, wiary pozbawionej mocy Bożej. Zatem, bracia i siostry, niechaj ta nauka zostanie wykorzeniona raz na zawsze.

W pogaństwie szatan doprowadził do tego, że ludzie zaczęli swój umysł stawiać na równi z Bogiem, wcale się z tym nie kryjąc. Chrystus przyszedł na świat i objawił prawdziwą ewangelię, jak nigdy wcześniej – Chrystus w człowieku, człowiek usprawiedliwiony przez wiarę w Niego i tylko przez wiarę; wiarę, która ma w sobie boskie życie; wiarę, która ma w sobie boską moc; wiarę, która żyje i działa; wiarę, która przynosi wszystko temu, kto ją ma i przywraca w człowieku podobieństwo do Boga. Wtedy szatan nakłonił ten sam cielesny umysł, który w pogaństwie zrównał siebie z Bogiem, do przyodziania się w diabelskie pojęcie wiary i przemycił to do chrześcijaństwa jako usprawiedliwienie przez wiarę oraz wywyższył głównego przedstawiciela tego poglądu ponad wszystko, co się nazywa Bogiem czy jest przedmiotem czci tak, iż zasiadł on jako Bóg w miejscu kultu Boga, jawiąc się jakoby był Bogiem.

Obyśmy mieli umysł i ducha Chrystusowego, a nie umysł cielesny! Obyśmy mieli umysł Chrystusa, a nie umysł szatana! Obyśmy mieli Pańskie pojęcie usprawiedliwienia przez wiarę, a nie pojęcie diabelskie! Obyśmy przyjęli Pański pogląd na sprawiedliwość przez wiarę, a nie pogląd diabelski! Wtedy narawdę przyjmiemy późny deszcz, naukę sprawiedliwości według sprawiedliwości.

Bracia i siostry, wierzmy poselstwu trzeciego anioła. Wierzę, że teraz wyraźniej otwarta została przed nami droga do studiowania tego poselstwa takiego, jakim ono jest – jako sprawiedliwości Bożej, która jest przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Pójdźmy w tym kierunku w bojaźni Bożej, prosząc o Jego Ducha Świętego, by nam to wyłożył – by Nauczyciel Sprawiedliwości nauczył nas sprawiedliwości według sprawiedliwości.

Wykład 13

W ostatnim wykładzie staraliśmy się wykazać tak wyraźnie, jak to tylko możliwe, różnicę między diabelskim wierzeniem a wiarą Jezusa Chrystusa – różnicę między usprawiedliwieniem z uczynków, nazywanym błędnie usprawiedliwieniem przez wiarę, a prawdziwym usprawiedliwieniem przez wiarę. To staraliśmy się wykazać, taki mieliśmy cel. Przypominacie sobie, jak to zrobiliśmy. To doprowadziło nas do kwestii, którą obecnie mamy przed sobą, a mianowicie, że musimy posiąść naukę o sprawiedliwości według sprawiedliwości. Jest to możliwe, jak zauważyliśmy, wyłącznie według Bożego pojęcia sprawiedliwości, nigdy według naszego pojmowania, a zatem musimy posiadać usposobienie, które to pojmie, czyli usposobienie albo umysł Jezusa Chrystusa. Kto nie ma umysłu samego Chrystusa, kto nie poddał Mu siebie i wszystkiego, co ma oraz kim jest, i nie przyjął umysłu Chrystusa, nie wie i nie może pojąć, czym jest sprawiedliwość przez wiarę – nie może pojąć, czym jest usprawiedliwienie przez wiarę. Może twierdzić, że wie, zgłaszać, że się zgadza z nim, rościć sobie pretensje do posiadania go ale nie może tego poznać, bo nikt nie może tego pojąć przyrodzonym umysłem. A teraz przeczytajmy w Biblii, gdzie jest to napisane:

„Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem” (I Kor. 2,14).

Tak właśnie sprawiedliwość przez wiarę jest traktowana przez setki tych, którzy twierdzą, że w nią wierzą.

[Kaznodzieja Lewis Johnson: Księża kościoła państwowego w Skandynawii tak nauczają sprawiedliwości przez wiarę].

Tak, katolicy tak tego nauczają. Przyrodzony umysł tak to pojmuje. Każdy, kto nie ma umysłu Chrystusa zawsze tak będzie to pojmował. Człowiek, który nie posiadł tego umysłu, nie pojmuje tego. Myśli, że rozumie; jest przekonany, że pojął sprawiedliwość Boga, która jest przez wiarę, a jednak to, co wie, to nic dobrego, bo jedynie to, czego musi dokonać sam, aby coś uzupełnić – to uważa za sprawiedliwość przez wiarę. „Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać”.

Jak więc człowiek miałby poznać sprawiedliwość Boga przy pomocy cielesnego umysłu? Zwracam się teraz do was. Nieważne, kim jesteście i co słyszeliście dotąd o Chrystusie. Podejdźcie do tego wersetu tak, jak on brzmi. Jak człowiek może poznać sprawiedliwość samego Boga przy pomocy cielesnego umysłu – umysłu szatana, jako że umysł cielesny to właśnie umysł szatana. Jak człowiek miałby być do tego zdolny? [Głosy z sali: To niemożliwe]. Czy umysł szatana może poznać sprawiedliwość Boga?

Sprawiedliwość Boga wyrażona w listach, słowach i dziesięciorgu przykazań to Prawo Boże. Wszyscy się z tym zgodzą – żaden adwentysta dnia siódmego nie zaprzeczy temu. Trudność polega na tym, że wielu ludzi stara się uzyskać sprawiedliwość Boga przy pomocy Prawa – przez Prawo. Niektórzy próbują tak ją uzyskać. Ale uzyskać ją mogą wyłącznie z pominięciem Prawa, przez wiarę Jezusa Chrystusa, która jest „dla wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy” (Rzym. 3,22). „Lecz teraz...” – i to „teraz” znaczy obecnie! – „bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków. Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy” (Rzym. 3,21–22 UBG).

Kto przyjmuje ją w ten sposób, ma ją, jednak myślę, że wszyscy zgodzimy się – a każdy adwentysta dnia siódmego to przyzna – że Dziesięcioro Przykazań w literze, w słowach, wyraża sprawiedliwość Boga.

Zatem „zamysł ciała jest nieprzyjacielem Boga, bo nie poddaje się prawu Bożemu, gdyż i nie może.” (Rzym. 8,7). Jak więc cielesny umysł miałby poznać sprawiedliwość Boga? Jak cielesny umysł miałby się jej podporządkować? To niemożliwe – tak mówi Pan. Zatem człowiek, który ma tylko cielesny umysł, który zna tylko naturalne urodzenie i nie ma umysłu Jezusa Chrystusa – człowiek, który nie posiadł naturalnego zrozumienia Chrystusa – nie może poznać sprawiedliwości Boga, która jest z wiary Jezusa Chrystusa. Teraz, właśnie teraz, gdy Pan pragnie nam objawić sprawiedliwość Boga według sprawiedliwości, teraz jak nigdy wcześniej na świecie, potrzebujemy i musimy posiąść wyłącznie zrozumienie Jezusa Chrystusa.

Przeto „zamysł ciała jest nieprzyjacielem Boga, bo nie poddaje się prawu Bożemu, gdyż i nie może”. Czy umysł Chrystusa poddaje się Prawu Bożemu? [Głosy z sali: Tak]. Czy kiedykolwiek było inaczej? [Głosy z sali: Nie]. Umysł Chrystusa zawsze poddawał się Prawu Bożemu. Cała Biblia jest wyrazem Prawa Bożego, które jest w Chrystusie. Zatem, czy umysł Chrystusa zawsze był poddany Prawu – całemu Słowu Bożemu takiemu, jakie Ono jest? [Głosy z sali: Tak]. Nigdy nie było co do tego wątpliwości. Kiedykolwiek czytane było Słowo Boże, jak przyjmował je umysł Chrystusa? Przyjmował je natychmiast. Nie mówił: „O, ciekawe, jak to możliwe”; albo „Tak, myślę, że tak właśnie jest”? A może mówił: „Czy nie za daleko się posuwasz, czytając ten tekst?”. „Czy nie mógłbyś tego nieco zmodyfikować?”. Czy kiedykolwiek czuł się zakłopotany tym, co Biblia mówi – tym, co mówi Pan? Nie. Kiedykolwiek Słowo Boże było wypowiadane, umysł Chrystusa natychmiast je przyjmował.

Bracia i siostry, wiem, że możecie poznać i że każdy człowiek na tym świecie może poznać i mieć właśnie taki umysł. Wiem, że możecie mieć taki umysł, iż kiedykolwiek Słowo Boże przemówi do was, wasza odpowiedź będzie natychmiastowa, bez kwestionowania, bez wątpliwości czy śladu sprzeciwu. Możecie zrozumieć, że jeśli wy i ja mamy taki umysł, to gdy Słowo Boże jest czytane, nie zgłaszamy zastrzeżeń ani nie wyrażamy sprzeciwu – czy taki jest umysł Chrystusa? [Głosy z sali: Tak]. Tak więc dość łatwo możemy rozpoznać, czy mamy umysł Chrystusa czy nie.

Jeśli wasz lub mój umysł – wasze usposobienie lub moje, wy czy ja – nie są podporządkowane Bogu, czyli w stanie poddania się Bogu, to kiedykolwiek On przemawia przez swoje Słowo albo przez swoich proroków, a w naszym umyśle czy sercu jest coś, co się sprzeciwia i nie zgadza z tym, to jaki umysł mamy? [Głosy z sali: Cielesny umysł]. To jest ten umysł, który jako pierwszy zaczął się sprzeciwiać Słowu. Nadszedł czas, by się go pozbyć.

Zatem twierdzę, że człowiek może mieć taki umysł, iż natychmiast przyjmie Słowo Boże, kiedykolwiek i jakkolwiek będzie ono przemawiać do niego. Nie ma w tym umyśle nic i ani wokół niego w świecie, co skłoniłoby go do sprzeciwu wobec Słowa. Taki umysł nie jest naturalnym umysłem człowieka ale człowiek może go posiąść i wiedzieć, że go ma; taki właśnie umysł mamy mieć. To jest umysł, któremu Pan może objawić swoją sprawiedliwość według sprawiedliwości, gdyż to jest umysł, który przyjmuje od Boga to, co Bóg ma do zaoferowania w Boży sposób, a nie w żaden inny, w jaki ja chciałbym go ustalić, zmodyfikować czy nabyć.

Tak więc człowiek, który usiłuje przyjąć tę prawdę – prawdę o usprawiedliwieniu przez wiarę czy o sprawiedliwości przez wiarę – po prostu nie może jej pojąć, nie jest w stanie jej pojąć i tyle. Przyjmuje jedynie to samo diabelskie pojęcie sprawiedliwości przez wiarę, a więc ten sam rzymskokatolicki system usprawiedliwienia z uczynków, który nazywa usprawiedliwieniem przez wiarę. Nadszedł właśnie czas i to w znacznie poważniejszym sensie, niż dziewięć dziesiątych z nas jest w stanie sobie uświadomić, byśmy wiedzieli, że mamy sprawiedliwość Boga i usprawiedliwienie przez wiarę zupełnie inne od tego, którym posługują się rzymskokatolicy. Tak jest z pewnością.

Przeczytam fragment lub dwa, które łączą się z tym, o czym mówiliśmy poprzedniego wieczora. W „Testimonies to Ministers and Gospel Workers”, tom I, str. 186 czytam fragment, dotyczący poselstwa do Laodycei i tego, czego ma ono dokonać:

„Ma ono obudzić lud Boży, aby uświadomić im ich odstępstwo i doprowadzić do gorliwej skruchy, aby zostali zaszczyceni obecnością Jezusa i przygotowani na głośne wołanie trzeciego anioła.”

Kto zostanie przygotowany na głośne wołanie trzeciego anioła? Ci, którzy mają obecność Jezusa Chrystusa. Ci, którym poselstwo do Laodycei przez swój wpływ i intencję przyniosło obecność Jezusa Chrystusa. To znaczy osobistą obecność – nie wyobrażoną, która nie jest żadną obecnością. Przeczytajmy wyjaśnienie tego w „Drodze do Chrystusa” w rozdziale „Wzrost”:

„Gdy Chrystus wstąpił do nieba, poczucie Jego obecności nadal towarzyszyło Jego naśladowcom. Była to osobista obecność, pełna miłości i światła. Jezus, Zbawiciel, który chodził, rozmawiał i modlił się z nimi, który wypowiadał słowa nadziei i pocieszenia wprost do ich serc, gdy poselstwo pokoju było jeszcze na Jego ustach, został zabrany od nich do nieba; a gdy obłok anielski przyjął Go, wówczas usłyszeli Jego głos: »Oto jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata« (Mat. 28,20). On wstąpił do nieba w postaci ludzkiej. Wiedzieli, że oto teraz jest On przed tronem Bożym jako ich przyjaciel i Zbawiciel, a Jego uczucia do nich nie zmieniły się, gdyż nadal utożsamia się On z cierpiącą ludzkością. Przedkłada on przed Bogiem zasługi swojej drogiej krwi, ukazując zranione ręce i stopy na pamiątkę ceny, którą zapłacił za swoich odkupionych. Wiedzieli, że wstąpił On do nieba, by przygotować dla nich miejsce i że przyjdzie powtórnie, by zabrać ich do siebie. Gdy się spotykali po Jego wniebowstąpieniu, gorliwie zanosili swe prośby do Ojca w imieniu Jezusa.”

Musiały to być wspaniałe spotkania modlitewne, prawda? Sto dwadzieścia osób i każda gorliwie zanosząca swoje prośby do Ojca w imieniu Jezusa.

„Z czcią zginali swe kolana w modlitwie, powtarzając zapewnienie: »O cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu moim, da wam. Dotąd o nic nie prosiliście w imieniu moim; proście, a weźmiecie, aby radość wasza była zupełna«. Wyciągali ramiona wiary wyżej i wyżej, mając potężny argument: »Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami« (Rzym. 8,34). Pięćdziesiątnica przyniosła im obecność Pocieszyciela, o którym Chrystus powiedział: »Lepiej dla was, żebym ja odszedł. Bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, jeśli zaś odejdę, poślę go do was« (Jan 16,23–24). Odtąd, przez Ducha Świętego, Chrystus stale pozostaje w sercach swoich dzieci. Ich więź z Nim stała się bliższa, niż kiedy fizycznie był wśród nich obecny.”

Tego właśnie teraz chce On dla nas. Chce, byśmy mieli to, co tamci otrzymali w dniu Pięćdziesiątnicy – osobistą obecność Jezusa Chrystusa – a jeśli ją posiądziemy, będzie nam bliższy, niż gdyby był obecny fizycznie wśród nas. On pragnie przyjść bliżej do was i do mnie, niż gdyby wszedł teraz tutaj i usiadł między nami. Tego właśnie pragnie On teraz. Czytam dalej:

„Światło, miłość i moc mieszkającego w nich Chrystusa jaśniały przez nich, tak więc widząc ich, ludzie »dziwili się; poznali ich też, że byli z Jezusem«.”

A oto fragment z „Testimonies for the Church”, tom 5, str. 160:

„Poselstwo niesione w miłości Chrystusa, z nieustającą świadomością wartości dusz sprawi, że nawet ludzie zeświecczeni przyznają: »Ci są podobni do Jezusa«.”

Nadszedł czas, kiedy On chce, aby poselstwo niesione było w ten sposób i ono tak będzie niesione. Jeśli ci, którzy wyznają Jego imię, nie pozwolą Mu teraz przybyć w Jego pełni, aby nieść poselstwo w ten sposób, to On znajdzie innych, którzy Mu na to pozwolą. Taka jest teraz nasza sytuacja. Nie wolno nam dłużej zwlekać. Teraz przeczytam fragment z książki „Droga do Chrystusa”, z rozdziału „Wzrost”:

„Wszystkim tym, kim Chrystus był dla pierwszych uczniów, pragnie być dla swoich dzieci dzisiaj, gdyż w swojej ostatniej modlitwie z grupką uczniów, zebranych wokoło Niego powiedział: »Nie tylko za nimi proszę ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie« (Jan 17,20).

„Jezus modlił się za nas prosząc, byśmy byli jedno z Nim, jak On jest jedno z Ojcem. Jakaż jest to więź! Zbawiciel powiedział o sobie: »Nie mogę sam z siebie nic uczynić«; »Ojciec, który jest we mnie, wykonuje dzieła swoje« (Jan 5,19; 14,10). Tak więc gdy Chrystus mieszka w naszym sercu, będzie działał w nas.”

Ten, kto martwi się i wpada w przerażenie, że nie pozwoli się mu czynić żadnych uczynków oraz udaremni wszystkie jego uczynki, przekona się, że gdy Chrystus zamieszka w jego sercu, będzie też spełniał uczynki. Bracia i siostry, nie martwcie się o uczynki. Znajdźcie Pana Jezusa Chrystusa, a znajdziecie też uczynki i to większe niż te, których sami możecie dokonać. [Głosy z sali: Amen!]. Jednak trudność polega na tym, że gdy ludzie skupiają uwagę na uczynkach, uczynkach i uczynkach zamiast na Jezusie Chrystusie, aby móc działać, wówczas wypaczają wszystko. Szatan nie dba o to, czy ktoś wyznaje, że wierzy w usprawiedliwienie przez wiarę i sprawiedliwość przez wiarę, póki tenże skupia uwagę na uczynkach. To właśnie było problemem w określeniu wiary, o którym czytaliśmy poprzedniego wieczora. Pozwólcie, że jeszcze raz przeczytam fragment z rozdziału „Sprawdzian Uczniostwa”:

„Gdy mówimy o wierze, należy pamiętać o pewnym istotnym rozróżnieniu. Istnieje swego rodzaju wierzenie, które nie ma nic wspólnego z wiarą. Istnienie i moc Boga oraz prawda Jego Słowa są faktami, którym nawet szatan i jego zastępy nie mogą zaprzeczyć.”

Wierzą w to, ale jaką moc daje im to wierzenie, aby uczynić ich sprawiedliwymi czy też uzdolnić ich do wykonywania dobrych uczynków? Jaka moc jest w ich wierzeniu? Jaką moc im zyskują? [Głosy z sali: Żadną]. Ta wiara jest daleko od nich, jest po prostu teorią, podtrzymywaną tylko po to, żeby na nią popatrzeć i teoretycznie wyznawać jako credo. Nawet demon może wierzyć w istnienie i moc Boga, może wierzyć w prawdę Biblii, może wierzyć, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, Świętym Bożym, a przy tym wciąż pozostawać duchem diabelskim. Jako papista może wierzyć w to wszystko w ten sposób i jednocześnie wyznawać usprawiedliwienie przez wiarę, będąc przy tym zdecydowanym rzecznikiem tego, co oni nazywają „dobrymi uczynkami”. Może urobić sobie ręce po łokcie, aby być dobrym, być sprawiedliwym po to, by poruszyć Boga – jak czytaliśmy poprzedniego wieczora. Wiecie, że oni tak to pojmują. Wiecie, że odbywają pielgrzymki i wykonują pokutę, szczerze urabiają ręce i fatygują nogi, a nierzadko odmawiają sobie wszelkich ziemskich wygód.

Ale kto to wykonuje te uczynki? Kto w tym wszystkim wykonuje uczynki? Własne „ja” spełnia je, aby być sprawiedliwym, aby mieć źródło zasług, które przysporzą mu łaski w tym świecie i chwały w niebie. Po to tak się stara, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Zatem kto to czyni? [Głosy z sali: Własne „ja”]. Tak jest. Czy umysł i serce zostały poddane Bogu? Czy uczucia są skupione na Nim? Czy wszystko zostało Mu podporządkowane? Nie. A zatem nadal we wszystkim przejawia się własne „ja”.

Kto więc musi działać, aby były to zawsze dobre uczynki? Przeczytajmy jeszcze raz:

„Gdy Chrystus mieszka w naszym sercu, wówczas »według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie«. Powinniśmy postępować tak, jak On postępuje; przejawiać tego samego ducha. Miłując Go i trwając w Nim, będziemy „wzrastali pod każdym względem w Niego, który jest Głową, w Chrystusa«.” Oto czego chce Pan i czym jest umysł Chrystusa. Jak już powiedzieliśmy wcześniej, nie możemy mieć umysłu Chrystusa w oddzieleniu od Niego. Nie mogę mieć umysłu Chrystusa nie mając Go osobiście. Zaś osobista obecność Jezusa Chrystusa jest tym, co On pragnie nam dać przez Ducha Świętego, wylewając na nas późny deszcz właśnie teraz. Osobista obecność Chrystusa jest tym, co On pragnie nam ofiarować.

I reszta definicji wierzenia: człowiek może wierzyć w istnienie i moc Boga; może wierzyć w prawdy Biblii; może wierzyć i mówić, że Jezus Chrystus jest Mesjaszem, Synem Bożym, Świętym Bożym, a mimo to ów człowiek może być diabłem. Takie wierzenie nie jest wiarą. Nie ma mocy w takim wierzeniu i nic nie pomoże ono nikomu. Czyż nie jest sednem wszystkich tych Świadectw, które docierały do nas w ostatnich latach, iż prawda nie może zostać zatrzymana na zewnętrznym dziedzińcu lecz musi zostać wniesiona do wnętrza świątyni duszy? Czy nie o to w nich chodzi? [Głosy z sali: Tak]. Czy nie znaczy to, że niektórzy trzymają prawdę na dystans i patrzą na nią jako na teorię, nakładając na nią własne konstrukcje i interpretacje, działając sami z siebie zgodnie z tym, jak wierzą? Ale to nie jest wiara.

Oto jest wiara: „Tam, gdzie panuje nie tylko wierzenie w Słowo Boże lecz ma miejsce także poddanie się woli Boga; gdzie serce jest uległe wobec Boga, a uczucia niewzruszenie zwrócone ku Niemu – TO JEST WIARA” (DCh. rozdz. „Sprawdzian Uczniostwa”). To są wymowne słowa, warte rozważenia. „Poddanie woli Bogu” – czy to zostało uczynione? Czy wasza wola jest poddana Jemu i nigdy nie zostanie wycofana ani sprawowana na wasz sposób, samowolnie? Czy wasza wola jest uległa wobec Niego? Wasza wola? Czy On ma waszą wolę? Ktoś mówi: „Myślę, że ma”. Cóż, powinieneś to wiedzieć. Ktoś inny mówi: „Starałem się poddać Mu moją wolę”. Przestań się starać, a poddaj Mu swoją wolę – niech to się stanie i wiedz o tym.

„Poddanie woli Bogu”. Czy poddaliście Mu swoją wolę? Czy znikła ona tak, iż wiecie, że znikła i nie macie życzenia ani zachęty, ani żadnej skłonności w jakiejkolwiek sytuacji, by posługiwać się nią samodzielnie? Czy znikła? Możecie to wiedzieć. Możecie wiedzieć, czy tak się stało? [Głos z sali: Jak?]. Jak? Czyniąc to – mówiąc Panu, że to jest dokonane i że tak jest. Oczywiście, jeśli to jest dokonane, można wiedzieć, że tak jest. [Głos z sali: Jeśli się tego nie wie, to znaczy, że nie jest to dokonane]. Dokładnie tak!

Jeśli ktoś tego nie wie, jest to najlepszy dowód na to, że nie zostało to dokonane. A jeśli to zostało dokonane, wówczas wie o tym. Tak to jest. Kiedy to zostało dokonane, człowiek staje się duchowym człowiekiem i wie to, czego nigdy wcześniej nie wiedział w swoim życiu. Nieodrodzony człowiek nie może tego przyjąć, nie może też tego zrozumieć, nigdy nie mógł. Jak miałbym zrozumieć, jak to jest czynić coś, czego nigdy nie czyniłem? Oto jest coś, co uczyniliście i wiecie, jak to jest ale ja nigdy tego nie czyniłem, a chcę, żebyście mi to wyjaśnili, żebym zrozumiał, jak się to robi, nie czyniąc tego samemu. Bracia i siostry, to nie jest proste i tak samo nie jest proste w tym przypadku, bo jeśli ma to być poznane, to może być jawne jedynie w relacji Bóg – człowiek. „I będą wszyscy pouczeni przez Boga” (Jan 6,45). Jeden człowiek może powiedzieć drugiemu, że coś jest faktem; jeden może powiedzieć drugiemu, iż wie, że to jest fakt. Nie można jednak udzielić sobie nawzajem tej wiedzy w taki sposób, iż mój brat otrzyma ode mnie moje poznanie. Mogę mu powiedzieć o tym, iż jest to faktem, jednak on musi nauczyć się tego od Boga! Jest to możliwe po prostu przez poddanie się Bogu. To jest jedyny sposób, w jaki ktokolwiek może to uczynić oraz wiedzieć. Wielu ludzi nie rozumie jak to możliwe ale jeszcze gorsze jest to, że nie chcą tego uczynić, gdy mówi się im jak to mogą uczynić.

Pytam ponownie: czy wasza wola jest poddana Bogu? Czy to miało miejsce? Czy pokonaliście tę barierę i jesteście w miejscu, które znacie i wiecie, że wasza wola jest poddana Bogu, by korzystał z niej po swojemu, i że nie ma co do tego żadnych wątpliwości ani żadnych odstępstw? Czy wasza wola jest poddana Bogu, aby On jej używał według swego upodobania, bez sprzeciwu z waszej strony? Czy nie macie myśli ani nawet skłonności, by używać jej na swój sposób? Czy pragniecie, by On czynił wszystko na swój sposób i tylko tego chcecie? Czy tak jest? Czy wasza wola podąża za tym? [Głosy z sali: Tak].

Czy u kogokolwiek z obecnych tu jest inaczej? Idźcie, powiedzcie o tym Panu. Powiedzcie Mu: „Panie, wszystko poddaję Tobie – wszystko oddaję, nic nie zatrzymuję, ani jednej rzeczy. Wszystko powierzam – moją wolę i wszystko inne – Tobie, abyś używał tego według Twojego upodobania”. [Głosy z sali: Amen]. Bracia i siostry, każdy z nas powinien tak właśnie czynić, tutaj, każdego dnia. Pan pragnie przybyć tutaj właśnie w taki sposób i zostać przez nas przyjęty.

Jednak póki zatrzymuję część swojej woli, będę szedł własną drogą wbrew sobie i dlatego Bóg nie może się mną w pełni posłużyć. Nie może do mnie przyjść w pełni; Chrystus nie może przyjść w pełni, póki nie nastąpi zupełne poddanie Mu się. Niech nastąpi śmierć; niech nastąpi prawdziwa śmierć własnego „ja”. To właśnie jest potrzebne – śmierć, a przecież nikt nie dąży do tego, aby umrzeć; jeżeli już muszą walczyć, to raczej walczą o to, by pozostać przy życiu.

Pamiętajcie, że nie wystarczy „chcieć” umrzeć. Idźcie naprzód i umrzyjcie – tego oczekuje Pan. Ktoś zapyta: Jak mam to zrobić? On mówi jak: „Uważajcie siebie za umarłych” (Rzym. 6,11). Naprawdę umarłych. Brat Durland czytał wczoraj ten werset: „Kto bowiem umarł, uwolniony jest od grzechu” (Rzym. 6,7). Tak jest. „Uważajcie siebie za umarłych dla grzechu”, a Bóg sprawi, że stanie się to faktem. Chodzi o to, bracia i siostry, że musimy poznać Pana. Problem w tym, że ludzie osobiście nie znają Pana i nie wiedzą, jak mają się te sprawy z Nim.

„Gdzie serce jest uległe wobec Boga”. Jaka jego część? [Głosy z sali: Całe]. Czy to jest dokonane? [Głosy z sali: Tak]. Czy całe serce jest oddane? Wszystko jest oddane? Ktoś powie: Tak, oddałem wszystko, o czym wiem. Zróbmy krok dalej i oddajmy to, o czym nie wiemy.

[Kazn. S. Ferren: Gdy ktoś to uczyni, czy wtedy jest biedny i nędzny?].

Kazn. Jones: Tak.

[Kazn. S. Ferren: Nagi i ślepy?].

Kazn. Jones: Tak jest.

[Kazn. O. S. Ferren: I nie wie o tym?].

O tak, oczywiście tak. Jednak dzięki Panu ma bogactwo, które przewyższa wartość wszechświata. Ktoś powie: nie rozumiem tego. Ja też nie rozumiem ale wiem, że tak jest.

Pamiętajmy o tym, bracia i siostry, i nigdy o tym nie zapominajmy, bo im dalej będziecie się w to zagłębiać, tym lepiej zrozumiecie, że jest tak, iż gdy trzymamy się ewangelii Jezusa Chrystusa w jej prawdziwym znaczeniu, na każdym jej etapie i we wszystkich aspektach, natrafiamy na tajemnicę Bożą. Na każdym kroku, w każdym punkcie znajdujecie okoliczności lub sytuacje, które tylko Bóg może wyjaśnić, a wy możecie jedynie wierzyć, bo tak powiedział Bóg. Tak się rzecz ma i będziecie wiedzieć, że to jest faktem i pozwolicie Mu to wam wyjaśnić. Trzeba będzie na to wieczności. On pragnie, byśmy wy i ja cieszyli się, że mamy wieczność przed sobą na to, by On mógł nam to wyjaśniać. Ja chcę się cieszyć, że mam wieczność, by żyć, więc nie martwię się, że nie rozumiem tego czy owego. Nie. Boże uchowaj, byśmy mieli odrzucić życie wieczne z tego powodu, że nie rozumiemy tego wszystkiego, co Bóg rozumie. To jest duch szatana, który chce być równy Bogu i nie poddaje się niczemu, czego nie rozumie w całości. Odrzućmy ten umysł. Wierzmy Panu i pozwólmy Mu wyjaśnić nam wszystko w stosownym czasie.

Zatem czy wasze serce jest Mu poddane? Wrócę do myśli sprzed chwili. Wielu mówi: „Poddałem Panu wszystko o czym wiem”. To za mało. Musicie poddać Mu wszystko o czym wiecie i wszystko o czym nie wiecie. Jeśli poddaję Mu tylko to o czym wiem, pozostaje wiele rzeczy, o których nie wiem, wiele sytuacji, w których się znajdę i wiele rzeczy, na które się natknę, a które okażą się bardzo atrakcyjne i pożądane dla mnie, i jeśli nie poddałem wszystkiego, co wtedy? Dojdzie do walki o to, czy to poddać czy nie. Tak więc wciąż będę trwał w napięciu, nie wiedząc, czy jestem poddany Panu czy nie. Pan pragnie, byście nie trwali w napięciu lecz byście mieli wewnętrzny pokój. Poddajcie Mu wszystko o czym wiecie i wszystko o czym nie wiecie. Niech wszystko On przejmie, bez ograniczeń teraz i na zawsze. Wtedy nie będziecie się obawiali niczego – nie będziecie się martwić, choćbyście za minutę mieli wpaść w głębiny morza. Wszystko jest Mu poddane, jesteście w Jego rękach – a wtedy macie „coś”. Taki człowiek ma coś, czego nie miał nigdy wcześniej, ma coś, czego nie mógł mieć, póki nie poddał wszystkiego.

„Uczucia skupione na Nim”. Czy wasze uczucia są skupione na Nim tak, iż On poprzedza wszystko? Tak, iż On jest pierwszy przed wszystkim? Nic nie może wchodzić w rachubę przed Nim, nigdzie i nigdy? Czy tak jest? Gdy człowiek tak czyni, wówczas coś ma, ma naprawdę i wie o tym. Ktoś powie: czy człowiek nie ma się troszczyć o swoją żonę i dzieci? Ależ dlaczego i oni nie mieliby być poddani Panu i Pan nie miałby zatroszczyć się o nich, znacznie lepiej niż wy możecie się o nich zatroszczyć nie będąc poddani Jemu? Gdy oni także są poddani, wtedy nie jest tak, że kiedy moje uczucia są skupione na Nim, wówczas są oderwane od moich bliskich. Przeciwnie, gdy moje uczucia są skupione na Nim, wówczas są jeszcze silniejsze i głębsze, pełne chwały, także wobec tych, którzy są ze mną blisko związani. Ludzie błądzą uważając, że skupienie uczuć na Bogu odłączy ich od tych, których darzą uczuciami na ziemi. To właśnie jest jedyny sposób, aby właściwie miłować tych, którzy są im drodzy na ziemi.

Zatem, czy tak właśnie jest? Czy wasza wola jest Mu poddana? Czy wasze serce jest poddane Bogu, a wasze uczucia są skupione na Nim? Czy jest tak, abyście mogli stanąć przed Nim i dziękować Panu, że tak jest? Nie mam na myśli powstania w zgromadzeniu i mówienia o tym lecz powiedzenia Panu, że tak jest. Ludzie czasami powstają w zgromadzeniu i mówią rzeczy, których nie mówią Panu. Wy natomiast powiedzcie to Panu. Powiedzcie Mu, że wasza wola jest rzeczywiście Jemu poddana. Poddajcie wszystko bez reszty teraz i na zawsze i powiedzcie Mu, że wasze serce jest Mu poddane, bo ono na nic się wam nie zda i wolicie Jego serce zamiast waszego. A potem wasze uczucia będą skupione na Nim i takie pozostaną. Pozostaną skupione na Nim. Mówcie Mu to zawsze, codziennie. Mówcie Mu to, dokądkolwiek się udajecie. Żyjcie z Nim, bracia i siostry, żyjcie z Nim – On właśnie tego chce. On powstał z martwych i wzbudził nas w Nim, abyśmy mogli żyć z Nim (zob. Rzym. 6,8). Jego osobista obecność ma nam towarzyszyć. To właśnie ma uczynić dla nas poselstwo do Laodycei – przynieść obecność Chrystusa, by On żył w nas.

To możecie uczynić tylko osobiście i nikt inny nie może tego zrobić za was czy dla was. Bracia i siostry, zróbmy to. Przystąpmy to tego. Gdy człowiek znajdzie się w takiej sytuacji, wtedy po prostu czeka na wskazówki Pana, czeka na czas Jego działania. Gdy Pan będzie gotowy wylać swego Ducha Świętego, nic nie będzie stało na przeszkodzie. Jeśli było coś, o czym ktoś nie wiedział, zostało to poddane już dawno. Być może, że okaże się tak drogie, jak prawe oko ale zostało poddane dawno temu. Nie ma już tego, dzięki Panu, więc nic nie stoi między wami i Nim, tak, iż On może wylać swego Ducha kiedykolwiek zechce. Tego właśnie pragnie On dla was i dla mnie podczas tej Konferencji, abyśmy czekali na Niego, że da nam naukę sprawiedliwości według sprawiedliwości.

Jak dużo mamy mieć Chrystusa? Gdy otrzymujemy osobistą obecność (duchową) Chrystusa, jest On bliższy nam niż gdyby był tu z nami podczas tej Konferencji. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak jest]. Zatem jest to ewangelia, czyż nie? To jest sprawiedliwość Boża, przez wiarę Jezusa Chrystusa. To jest ewangelia, „ukazuje się bowiem w niej sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę” (Rzym. 1,17). A może nie? Może z wiary w uczynki? Sprawiedliwość Boża objawia się z wiary w uczynki! Czy tak? Nie. „Ukazuje się bowiem w niej sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę”. Dzięki Panu.

Obecność Chrystusa, osobista obecność Chrystusa – „Chrystus w was nadzieja chwały” – to jest ewangelia, czyż nie? Teraz przyjrzyjcie się temu – i nie musi być co do tego cienia wątpliwości w kwestii wiary i uczynków, ani jednej odrobiny wahania – przyjrzyjcie się temu: Chrystus był kiedyś na świecie, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Nie czynił nic sam z siebie. „Nie mogę sam z siebie nic uczynić” (Jan 5,30). Ojciec mieszkał w Nim. To On dokonywał czynów. „Ojciec, który jest we mnie, wykonuje dzieła swoje” (Jan 14,10). „Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (Jan 20,21).

Jak Bóg był w Chrystusie, tak Chrystus ma być w nas. Czy tak się rzecz ma? [Głosy z sali: Tak]. Czy Chrystus jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki? [Głosy z sali: Tak]. Jak On postępował gdy był na ziemi w naszym ciele, które przyjął? Jak postępował wtedy, kiedy był tutaj? Czynił dobro, troszczył się o chorych, okazywał im współczucie. „On nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie” (Izaj. 53,4). On nosi nasze choroby. Jego współczucie dla chorych było tak głębokie, że gdy wyruszył, aby pełnić służbę dla nich, utożsamił się z ich odczuciami. Rzeczywiście nosił ich choroby. Co będzie czynił mieszkając teraz w naszym ciele? [Głos z sali: Będzie czynił to samo]. Co będzie czynił, gdy jest w waszym ciele? Gdy jest w ciele teraz? [Głos z sali: To, co czynił wtedy].

Zatem, czy widzicie, że przez Niego uczynki pojawią się same, w każdym, kto ma wiarę w Jezusa Chrystusa? Nie tę szatańską wiarę; mam na myśli człowieka, który ma prawdziwą wiarę. Czy rozumiecie, że błądzą ci, którzy bardziej skupiają się na uczynkach niż na Chrystusie? Tracą z oczu motywację i moc, która jedynie może działać ku dobremu, służyć chorym we właściwym duchu, odwiedzać ubogich i służyć im we właściwym duchu. Czy widzieliście ludzi, służących biednym i chorym w taki sposób, iż ci czuli się gorzej niż wtedy, gdy nikt im nie pomagał? Nie tak służy Jezus Chrystus. Nie taką służbę pełni. O nie. Chrystus w was. Gdy On idzie z wami i w was, wówczas otrzymacie świadectwo: „Nawet ludzie zeświecczeni przyznają: „Ci są podobni do Jezusa”.

Co świat według Niego ma w nas zobaczyć? [Głosy z sali: Chrystusa]. Bóg pragnie, by świat ujrzał w nas Jezusa Chrystusa – Jego życie, Chrystusa w was jako nadzieję chwały – a ludzie rozpoznają Go i wy także będziecie to wiedzieli. Bądźcie pewni, że Chrystus jest obecny i Duch Pański przekona ludzi, że On jest obecny. Ale jeśli wy i ja ukazujemy się światu zamiast Chrystusa, wtedy nic więcej nie będzie widać i świat ujrzy tylko to.

Bracia i siostry, czy istnieje jakakolwiek autentyczna potrzeba, by ktokolwiek podtrzymywał jakieś niezrozumienie co do tego, czy sprawiedliwość przez wiarę, usprawiedliwienie przez wiarę niesie ze sobą żywą Bożą skuteczność, działającą w Boży sposób? Czy istnieje taka potrzeba? Nie. Nie istnieje taka potrzeba nawet w najmniejszym stopniu. Nie będzie tego czynił nikt, kto poddaje swój umysł Bogu. Nie będzie tego czynił nikt, kto poddaje swój umysł Bogu i chce, by Bóg działał na swój sposób, by Chrystus był pierwszym i ostatnim, przez wszystko, we wszystkim i ponad wszystkim. Jest tak dlatego, że człowiek tak znając Chrystusa wie, że wiara w Jezusa Chrystusa przynosi tę boską obecność, boską moc, boską cnotę i boską łaskę, które tak zmieniają tego, kto je przyjmuje, tak działają na niego, iż ten, kto ma najwięcej wiary, będzie tym, który w całym świecie czyni najwięcej uczynków. Nie można tego rozdzielić. Jest w tym boskie życie, boska moc, boskie słowo.

Ktoś może zapytać: Czyż ap. Paweł nie starał się i czy Zbawiciel nie mówi: „Starajcie się wejść przez wąską bramę”? Tak, tak właśnie mówi i ap. Paweł mówi o tym. Przeczytajmy to. Jest to zapisane w jednym wersecie i na tym dzisiaj skończymy. Jest to w Kol. 1,25 i dalej. Apostoł mówi o ewangelii, której „sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, powziętym co do mnie ze względu na was, abym w pełni rozgłosił Słowo Boże, tajemnicę, zakrytą od wieków i od pokoleń, a teraz objawioną świętym jego. Im to chciał Bóg dać poznać, jak wielkie jest między poganami bogactwo chwały tej tajemnicy”.

Co Bóg chce dać poznać wam i mnie? Chce nam dać poznać „jak wielkie jest... bogactwo chwały tej tajemnicy”. To ważna rzecz, czyż nie? Jak wielkie jest bogactwo chwały tajemnicy Bożej? Jak wielkie? Tak wielkie jak sam Bóg. Jakże więc możemy je poznać inaczej niż przez umysł Chrystusa, który daje nam Duch Święty, przynosząc nam Jego obecność?

Dalej: „Którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały. Jego to zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie; nad tym też pracuję, walcząc w mocy jego, która SKUTECZNIE we mnie działa”.

Jak mogę się starać, jeśli nie mam siły do tego? „Beze mnie nic uczynić nie możecie”. Jak wiele? [Głosy z sali: Nic]. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Zatem jak mielibyście się starać bez Chrystusa? Jak mielibyście się starać bez Niego? Zastanówcie się nad tym. „Beze mnie nic uczynić nie możecie”. „Umarliście przez upadki i grzechy wasze”. Czy tak? Jak umarły może się starać? „Gdy jeszcze byliśmy słabi” (Rzym. 5,6). Czy byliśmy słabi? [Głosy z sali: Tak]. O tak. Jak może się starać człowiek, który nie ma siły? Czy rozumiecie, że zupełnym diabelskim wypaczeniem boskiego pojęcia jest twierdzenie, że można się starać i działać, wyniszczając samego siebie, by przyjść do Chrystusa i uzyskać dar usprawiedliwienia. W rzeczywistości jest inaczej. Usprawiedliwienie jest darem łaski Bożej dla każdego, a każdy kto je przyjmuje, w rzeczywistości przyjmuje samego Jezusa Chrystusa. Ewangelia jest mocą Bożą ku zbawieniu każdemu, kto wierzy. Tak więc ten, kto poddaje wszystko, kto jest uległy we wszystkim i otrzymuje tę moc Bożą, żywego Zbawiciela, mającego wszelką moc w niebie i na ziemi, ma coś, dzięki czemu może się starać – ma siłę, którą może wykorzystać w dobrym celu, siłę, dzięki której może coś uczynić.

Zatem co jest celem tych starań? Znalezienie Pana? A może korzystanie z tej mocy, którą daje Pan, którą wnosi w nas? Co jest celem? [Głos z sali: Korzystanie z mocy]. Oczywiście. Więc nie podchodźmy do tego z niewłaściwej strony, bracia i siostry. Podchodźmy do tego z właściwej strony.

„Walcząc w mocy jego, która skutecznie we mnie działa”. W innym miejscu mówi: „Miłość Chrystusa przymusza nas” (II Kor. 5,14 ). Przymusza, przynagla, pociąga z nieodpartą siłą. Takie jest znaczenie starania się. Inny przekład mówi „usiłujcie wejść przez ciasne drzwi”. Więc niektórzy rzeczywiście i dosłownie usiłują oraz wyniszczają siebie pokutą, jak katolicy, a czynią to po to, aby poruszyć Pana, aby okazał im litość. Nie o to jednak chodzi.

W oryginale występuje słowo zaczerpnięte z greckich igrzysk, z greckich wyścigów. Ten, który przystępował do zawodów nosił miano agonisty (sportowca). Startowali oni w biegu. Co czynili? Wytężali każdy nerw, by wygrać wyścig, nakierowywali wszelkie zdolności organizmu na osiągnięcie celu, czy tak? [Głosy z sali: Tak jest]. W tym przypadku chodzi o fizyczny wysiłek, fizyczne starania czy usiłowanie. Czy o takim usiłowaniu mówi Chrystus? [Głosy z sali: Nie]. A o jakim? Duchowym. Tak, oczywiście. Zatem, gdy przeniesiemy tę myśl z fizycznych ćwiczeń, fizycznego wytężania każdego nerwu do duchowej sfery, co to oznacza? Czy nie oznacza to zupełnego poddania woli Chrystusowi, poddania serca i uczuć Jemu, bez ograniczeń? Bez ograniczeń – poddanie wszystkiego Jemu, poświęcenie każdej cząstki istoty jednemu celowi dla chwały Bożej. Czy tak? Jego moc porusza nas, Jego boska moc przynagla nas, czy widzicie to? Powtarzam, iż w każdym przypadku ten, kto wierzy w Jezusa Chrystusa najpełniej, będzie też najwięcej czynił dla Niego.

Przeczytajmy jeszcze jeden cytat i to będzie najlepsze zakończenie na dzisiaj. „Droga do Chrystusa”, rozdział „Wzrost”: „Serce, które najpełniej polega na Chrystusie, będzie najbardziej gorliwe i aktywne w pracy dla Niego”. Amen. [Głosy z sali: Amen]. Nie zapominajcie o tym. Nie sądźcie, że człowiek, który mówi, że w pełni polega na Chrystusie, jest fizycznym czy duchowym obibokiem. Jeśli jego postępowanie świadczy, że jest obibokiem, to znaczy, że wcale nie polega na Chrystusie, a jedynie na sobie.

Serce, które najpełniej polega na Chrystusie, będzie najbardziej gorliwe i aktywne w pracy dla Niego. Oto czym jest prawdziwa wiara. To jest wiara, która przyniesie wam wylanie deszczu wieczornego. To jest wiara, która przyniesie wam i mnie sprawiedliwość według sprawiedliwości – żywą obecność Jezusa Chrystusa – by przygotować nas na głośne wołanie i głoszenie poselstwa trzeciego anioła w ten jedyny sposób, w jaki może być zaniesione dalej z tej Konferencji.

Wykład 14

Pokazaliśmy dwa sposoby przejawiania się wrodzonego lub inaczej cielesnego umysłu w pogaństwie i papiestwie. Jednak jest także inny, współczesny sposób. Ten sposób powstał stosunkowo niedawno, a jest kolejną sztuczką sprawcy cielesnego umysłu, stosowaną w celu zwiedzenia wielu ludzi nie mających umysłu (zrozumienia), który jest w Chrystusie. Do kogo należy cielesny umysł? [Głosy z sali: Do szatana]. Czym kieruje się cielesny umysł? [Głosy z sali: Własnym „ja”]. W szatanie jest własne „ja” i w nas jest własne „ja”. Wykazaliśmy, jak w pogaństwie – w otwartym, zuchwałym, nagim pogaństwie zagnieździło się to własne „ja” na miejscu Boga, na równi z Bogiem, przez naukę o nieśmiertelności duszy. Następnie wykazaliśmy, jak po powstaniu chrześcijaństwa ten sam cielesny umysł wytworzył fałszywe chrześcijaństwo i ukrył się pod jego płaszczykiem; ten sam cielesny umysł w formie chrześcijaństwa, nazywając usprawiedliwieniem przez wiarę coś, co w rzeczywistości jest usprawiedliwieniem z uczynków. To właśnie jest papiestwo, owa tajemnica nieprawości.

W ostatnich czasach, w działalności szatana rozwinął się nowy kierunek, oddzielny od papiestwa, takiego, jakim ono jawiło się dotąd. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. W jakiej formie on się pojawił? W jakiej formie działa szatan w tych ostatecznych czasach? [Głosy z sali: W spirytyzmie]. Tak, w ten sposób wywyższa własne „ja”. Ale czy spirytyzm zawsze działa w imieniu szatana? [Głosy z sali: Nie]. Im bardziej zbliżamy się do czasu powtórnego przyjścia Zbawiciela, tym bardziej spirytyzm rzekomo wyznaje Chrystusa. Kto ma pojawić się przed przyjściem Zbawiciela? Którzy to mają się pojawić? [Głosy z sali: Fałszywi chrystusowie]. Wielu przyjdzie mówiąc: „To ja jestem Chrystus”, a wreszcie osobiście szatan przyjdzie – jako kto? Jako szatan? [Głosy z sali: Nie, jako Chrystus]. Przyjdzie jako Chrystus i zostanie przyjęty jako Chrystus. Zatem lud Boży musi tak dobrze znać Zbawiciela, by nie przyjąć żadnych fałszywych twierdzeń głoszonych w imieniu Chrystusa. Jednakże kiedy fałszywe chrześcijaństwo przedstawia się światu, gdy wszelkiego rodzaju fałszywi chrystusowie się ujawniają, to jak ktoś może być bezpieczny? Jak może wiedzieć, że oni są fałszywi? Jedynie dzięki Temu, który jest prawdziwy – jedynie mając Jego umysł, Jego zrozumienie.

Teraz chciałbym wam przeczytać coś o tym ostatnim sposobie przejawiania się cielesnego umysłu. Czytaliśmy o dwóch poprzednich jego stadiach – o pogańskim sposobie i papieskim sposobie. Teraz przeczytamy o tym ostatnim i będziemy mieli wszystkie trzy stadia – będziemy mieli smoka, bestię i fałszywego proroka. Nie będzie wtedy nawet cienia wymówki dla kogokolwiek z nas, by zająć jakiekolwiek inne stanowisko niż to, które jest wyraźnie i wyłącznie umysłem Jezusa Chrystusa oraz sprawiedliwością Bożą według Bożego pojęcia sprawiedliwości. Czy tak? Żadnej wymówki. Gdy ujrzymy przejawy fałszu we wszystkich trzech formach, to nawet jeśli nie będziemy w stanie zrozumieć czy zobaczyć inne formy, będziemy wystarczająco wiedzieć, by odrzucić fałsz, a przyjąć prawdę, bez względu na to, czy ją rozumiemy, czy nie. Czy nie powinniśmy odrzucić diabła, skoro go widzimy, a przyjąć Pana, nawet jeśli nie widzimy Go tak, jak chcielibyśmy? Którego wolicie? Ja wolę przyjąć Pana z zamkniętymi oczyma, niż diabła z otwartymi.

Oto pokazuję wam miesięcznik. Powiem, co to za publikacja ale najpierw przeczytam fragment, a może dwa. To jest cytat z poradnika samokształcenia rozpisanego na poszczególne dni tygodnia.

„Niech czwartek będzie twoim dniem wyrażenia wiary”.

Zwróćcie uwagę na to, czym jest wiara wg tego poradnika.

„Powiedz: »Wierzę, że Bóg teraz działa ze mną, przeze mnie i za moim pośrednictwem oraz dla mnie«. Powiedz to z pewnością, bo to jest prawda.

„W piątek bądź odważny, silny i potężny – pokonaj wszelkie przeciwności swoim słowem, mówiąc: »Wszystko mogę przez Chrystusa, który mnie wzmacnia«. Powiedz to ze wszystkich swoich sił, a zapewniam cię, że możesz uczynić wszystko, co zechcesz, nawet czynić cuda.”

Jawne kłamstwo. Abyście przekonali się, że to kłamstwo, przeczytam zalecenie na środę:

„W środę praktykuj twierdzenia; nie tylko twierdzenia nauki ale utwierdzaj wszystkie dobre rzeczy w sobie.”

[Głos z sali: To dowodzi, że jest to kłamstwem].

Czyż nie mówią, że Bóg działa ze mną i przeze mnie i za moim pośrednictwem i dla mnie? Gdy przyszliśmy do Jezusa i mamy Jego sprawiedliwość oraz Jego dobroć, to czy nie możemy utwierdzać siebie jako dobrych? [Głosy z sali: Nie]. Dlaczego? [Głos z sali: To jest w Chrystusie, a nie w nas]. Zatem jesteście gotowi przyznać, że gdy znaleźliście Jezusa i całe bogactwo, i chwałę, i moc, i obfitość jakie są w Nim, to nawet wtedy nie możecie się chlubić, że jesteśmy dobrzy? Czy tak? [Głosy z sali: Tak jest]. Czy na pewno? [Głosy z sali: Tak jest]. Dobrze. Ale to jeszcze nie wszystko. Czytam dalej:

„Utwierdzaj wszystkie dobre rzeczy w sobie. Chwal siebie, że jesteś taki uprzejmy i miłujący, taki uczciwy w twoich intencjach i w służeniu dobru. Chwal siebie, że jesteś taki wytrwały w dobrych intencjach. Chwal siebie, że jesteś taki silny i zdrowy.”

O tak, być może dlatego masz chwalić siebie, bo wyżywasz ściśle reformę zdrowia, więc cieszysz się dobrym zdrowiem. Ty tego dokonałeś, więc chwal siebie za to! Czy tak?

„Chwal siebie, bo masz takie miłe, życzliwe usposobienie”.

Możecie tak czynić, czyż nie? [Głosy z sali: Nie]. Nie? Przecież wasze grzechy zostały przebaczone i jesteście wolni od wszelkiego zła, dzięki mocy Chrystusa! Czy nie możecie chwalić siebie za swoje miłe, życzliwe usposobienie, które osiągnęliście? [Głosy z sali: Nie]. Czytam dalej:

„Chwal siebie, bo widzisz tylko dobro we wszystkich i we wszystkim na całym świecie. Chwal siebie za każdą dobrą rzecz, jaką widzisz w sobie, i za każdą dobrą rzecz, jaką chcesz widzieć w sobie... Musisz chwalić siebie za każdą dobrą cechę, która wymaga wzmacniania i chwalić siebie za każdą dobrą cechę, której ci brakuje, aby w ten sposób sprowokować jej pojawienie się, gdyż wiesz, że owoc twoich ust ziści się dla ciebie.”

I to się nazywa „Christian Science” („Chrześcijańska Nauka”). Możecie sami przeczytać tytuł (tu podnosi książkę). Jeden z braci wręczył mi egzemplarz wczoraj wieczorem. Tytuł brzmi „Christian Science”, a na okładce widnieje motto, cytat z Pisma Świętego: „Moje słowa nie przeminą”. Bracia i siostry, czy nie czas, byśmy zaczęli wierzyć Pismu Świętemu i Świadectwom? Czy nie czas, byśmy posiedli umysł Jezusa Chrystusa? [Głosy z sali: Amen!]. Umysł, który przyzna, że prawdą jest to, co zostało napisane w Świadectwach, a co wywołało ogromne zakłopotanie u tak wielu braci, gdy kiedykolwiek było czytane. Przeczytajmy to jeszcze raz i zobaczymy, co powiecie – czy uwierzycie w to, czy nie. Najwyższy czas, aby się nad tym zastanowić. „Świadectwa dla Kościoła” tom I, str. 48:

„Czy jesteście w Chrystusie? Nie, jeśli nie uznajecie się za błądzących, bezradnych i potępionych grzeszników.”

Nie jesteście w Chrystusie, jeśli nie uznajecie siebie za takich. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak]. Czy jesteście gotowi trzymać się tego, bez względu na to, czy to rozumiecie, czy nie? [Głosy z sali: Tak]. Czy jesteście gotowi trzymać się tego wbrew pogaństwu, papiestwu i spirytyzmowi we wszystkich ich postaciach? Więc chciałbym wiedzieć, dlaczego nie miałby przyjść wreszcie czas, byśmy wy i ja posiedli umysł– zrozumienie, który nie powie „amen” na takie twierdzenia, jakie czytałem z tego „Anty »Chirstian Science«”? Czytam dalej ze „Świadectw”:

„Czy jesteście w Chrystusie? Nie, jeśli nie uznajecie się za błądzących, bezradnych i potępionych grzeszników. Nie, jeśli wywyższacie i chwalicie siebie.”

Zatem choć tamci cytują słowa Chrystusa, to ich twierdzenia są oszustwem. Wiecie, iż w IV tomie jest napisane, że gdy szatan przyjdzie, wypowiadając ujmujące słowa, które wypowiadał Zbawiciel – a one będą uchodzić za takie u tych, którzy nie mają zrozumienia Chrystusa. Bracia i siostry, nie ma dla nich bezpieczeństwa, ani dla nas innego ratunku jak posiadanie zrozumienia Chrystusa.

To wiąże się z wszystkimi naszymi uczynkami. Dotyczy to nie tylko kaznodziei, ale dotyczy to wszystkich. Czy pamiętacie, jak dr Kellog mówił o dziele misji medycznej, że od dłuższego czasu dostrzega brak leczenia ducha w systemach terapeutycznych? Czy pamiętacie, jak mówił nam, że uświadomił sobie ten brak w praktyce medycznej? Odkrył w ich praktykach medycznych defekt systemu medycyny, polegający na tym, że nie ma nic, co wychodziłoby naprzeciw potrzebom umysłu i niosło mu ulgę, dając uzdrowienie duszy, aby ciało mogło wyzdrowieć dzięki terapii zastosowanej przez lekarzy.

Bracia i siostry, czy Chrystus nie uzupełnił tego braku, który występuje we wszystkich systemach medycznych, ustanawiając własny system medyczny, który dał nam przez swego Ducha? Duch Chrystusa dla pielęgniarki, dla lekarza, aby przekazali go zrozpaczonym, chorym, cierpiącym, umierającym i skierowali umysł cierpiącego ku Jezusowi Chrystusowi, aby posiadł owego ducha Chrystusa i został uwolniony od własnego „ja”. Gdy w ten sposób pacjent posiądzie wewnętrzny pokój, lekarz może uleczyć jego ciało i pacjent odzyska zdrowie ciesząc się błogosławieństwem i pokojem Jezusa Chrystusa oraz duchem, który On daje. Czy rozumiecie, jak to się ma do waszego dzieła i to we wszystkich jego aspektach? Ta kwestia nie jest nowa dla lekarzy. Ponieważ dr Kellog mówił nam o niedostatkach systemów medycznych, chciałbym wam zwrócić uwagę, że duch Chrystusa uzupełnia te braki. Czytam dalej ze „Świadectw dla Kościoła” 5 tom str. 48–49:

„Czy jesteście w Chrystusie?... Nie, jeśli wywyższacie i chwalicie siebie”.

Teraz zwróćcie uwagę:

„Jeśli jest w was jakieś dobro, należy je przypisać wyłącznie miłosierdziu współczującego Zbawiciela”!

I dalej, słuchajcie uważnie:

„Wasze urodzenie, reputacja, bogactwo, talenty, zalety, pobożność, dobroczynność i wszystko, kim jesteście i co posiadacie, nie wytworzy więzi między waszą duszą, a Chrystusem.”

Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak]. [Kaznodzieja Underwood: Proszę, przeczytaj to jeszcze raz].

„Wasze urodzenie, reputacja, bogactwo, talenty, zalety, pobożność, dobroczynność i wszystko, kim jesteście i co posiadacie [nawet wasze dobre uczynki], nie wytworzy więzi między wami, a Chrystusem.

„Twój związek z Kościołem oraz poważanie wśród braci i sióstr nie mają żadnego znaczenia, jeśli nie wierzycie w Chrystusa.”

A teraz zwróćcie uwagę na to:

„Nie wystarczy wiedzieć o Nim [z naciskiem na „o”] ale musicie wierzyć w Niego.”

„W Niego”. Co to oznacza?

„Musicie polegać całkowicie na Jego zbawiennej łasce.”

To jest chrześcijaństwo. To jest usposobienie Chrystusa. Nie ma w tym nic diabelskiego i być nie może. To samo czytamy w „Drodze do Chrystusa” choć wyrażone nie tak dobitnie. Przeczytam fragment czy dwa z „Drogi do Chrystusa”, z rozdziału „Sprawdzian uczniostwa”:

„Warunek życia wiecznego jest taki sam, jak zawsze – taki, jaki był w raju przed upadkiem naszych prarodziców – doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu, doskonała sprawiedliwość.”

Jeśli wy i ja nie posiądziemy tego, nigdy nie będziemy mieć życia wiecznego. Nie możemy go mieć teraz ani w żadnym innym czasie. Jeśli wy i ja nie posiadamy „doskonałego posłuszeństwa Prawu Bożemu” od pierwszego oddechu, jaki zaczerpnęliśmy na tym świecie aż do dziś i aż do ostatniej chwili życia, to życie wieczne nie należy do nas. Jednak jeśli wy i ja mamy „doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu”, wówczas życie wieczne jest nasze już teraz. Jednak to „doskonałe posłuszeństwo” musi być posłuszeństwem, jak mówię, od pierwszego tchnienia aż do tej chwili i po kres, nawet jeśli mielibyśmy żyć dziesięć tysięcy lat lub całą wieczność. Nie pytam, czy to rozumiecie, bracia i siostry. Wierzcie w to, a zrozumiecie. Ktoś zapyta: „Czy to nie kłóci się z tym, co mówiłeś do tej pory?”. Nie kłóci się. Mówiłem tak od początku i to samo mówią wszyscy, którzy głoszą ewangelię. Czytam dalej z „Drogi Do Chrystusa”:

„Warunek życia wiecznego jest taki sam, jak zawsze – taki, jaki był w raju przed upadkiem naszych prarodziców – doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu, doskonała sprawiedliwość. Gdyby życie wieczne było udzielane na jakichkolwiek innych warunkach, wówczas szczęście całego wszechświata byłoby zagrożone... Nie mamy własnej sprawiedliwości, która spełniałaby wymagania Prawa Bożego.”

Tak jest. Więc jak możemy kiedykolwiek mieć życie wieczne? [Głosy z sali: Przez Chrystusa]. Tak! „Darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 6,23). Ale zanim otrzymamy ten dar, musimy mieć „doskonałą sprawiedliwość”; „Oto w Chrystusie jest doskonała sprawiedliwość; w Nim jest doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu od narodzin aż po grób. Weźcie to, a w pełni sprosta to warunkowi, od spełnienia którego zależy życie wieczne”.

Dobrze. Czy radujecie się z tego? [Głosy z sali: Tak]. Tak bardzo raduję się z tego, iż nie wiem, jak mógłbym się nie radować. Ach, On pragnie, abym miał życie wieczne. Ja nie mam nic, czym mógłbym na nie zasłużyć. Nie mam nic, co mogłoby sprostać warunkowi, od spełnienia którego zależy życie wieczne. Wszystko co mam, doprowadziłoby wszechświat do ruiny, gdyby pozwolono mi żyć wiecznie w takim stanie. On nie może na to pozwolić ale pragnie, abym miał życie wieczne. Tak bardzo pragnie, bym je miał, iż umarł, abym mógł mieć życie wieczne. [Głosy z sali: Amen!]. Powtórzę jeszcze raz, bo jest to tak, jakby Bóg, który jest miłością, przyszedł do nas i mówił: „Oto w Chrystusie jest doskonałe posłuszeństwo od pierwszego tchnienia na świecie aż po ostatnie – przyjmijcie Go i Jego sprawiedliwość, a tamto także stanie się wasze”. Taki jest warunek. Czy to nie wspaniałe? Tak jest!

„Nie mamy własnej sprawiedliwości, zdolnej sprostać wymaganiom Prawa Bożego. Ale Chrystus znalazł sposób, by nas uratować.”

Dzięki niech będą Panu!

„Żył na ziemi pośród prób i pokus, podobnych do tych, jakie my przechodzimy. Żył bezgrzesznie. Umarł za nas i teraz oferuje zgładzenie naszych grzechów i obdarzenie nas Swoją sprawiedliwością.”

Co za zamiana! Co za zamiana! Bracia i siostry, czy to nie potworne, że ludzie tak się wahają i ociągają, zanim poddadzą Mu wszystko i skorzystają z tej błogosławionej zamiany? Czy to nie straszne?

„Jeśli powierzacie siebie Jemu i przyjmujecie Go jako swojego Zbawiciela, wtedy niezależnie od tego, jak grzeszne było wasze życie, ze względu na Niego zostajecie uznani za sprawiedliwych. Charakter Chrystusa zastępuje wasz charakter, a wy zostajecie przyjęci przez Boga tak, jakbyście nie zgrzeszyli.”

Tak jest, wy i ja, gdy to uczynimy, jesteśmy uznani przez Boga, jakbyśmy nigdy nie popełnili grzechu na tym świecie; jakbyśmy przez całe życie byli bezgrzesznymi aniołami. Bracia i siostry, Bóg jest dobry! On jest dobry! Ach, nasz Zbawiciel jest cudownym Zbawicielem! [Głosy z sali: Amen!]. Tak, bracia i siostry, tak właśnie jest. Pozwólmy Mu czynić wszystko Jego sposobem.

„Ponadto...”. Pomyślicie: czy może być jeszcze coś ponad to? Ale oto Pan mówi:

„Ponadto Chrystus zmienia serce; mieszka w waszym sercu przez wiarę.”

Oto błogosławiona rzeczywistość. Co dobrego byłoby dla mnie w życiu wiecznym, gdyby moje serce pozostało takie, jak do tej pory. Nic. Ale On na tym nie kończy. On zmienia serce.

„Macie zachowywać więź z Chrystusem przez wiarę i nieustanne podporządkowanie Mu waszej woli.”

Tę myśl poruszaliśmy ubiegłego wieczora i tutaj jest mowa o tym samym.

„Póki to czynicie, On będzie działał w was, sprawiając chcenie i wykonanie według Jego upodobania. Możecie więc mówić...”.

Możecie mówić – Bóg dał nam pozwolenie, byśmy mogli mówić. Więcej, powiedział nam, że możemy mówić!

„»Obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie«. Tak też Jezus powiedział swoim uczniom: »Nie wy jesteście tymi, którzy mówią, lecz Duch Ojca waszego, który mówi w was«. Gdy Chrystus działa w was, będziecie przejawiać tego samego ducha i czynić te same czyny...”

Nie możecie czynić inaczej. Chrystus jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki. Jest ten sam teraz w naszym ciele, jak wtedy, gdy był tu wcześniej w ciele.

„...czyny sprawiedliwości, posłuszeństwa. Tak więc nie mamy nic sami w sobie, czym moglibyśmy się chlubić.”

Dzięki niech będą Panu. Nie zaczynajcie się pysznić i mówić: „Jestem teraz bogaty i wzbogaciłem się. Jestem mądry. Jestem w porządku”. Nie. Czy ktoś, kto mówiłby dziś w ten sposób, nie byłby najgorszym stworzeniem we wszechświecie? Czy można sobie wyobrazić coś gorszego? Kiedy był on zupełnie zgubiony, bezradny i skończony, wyznał to, a Pan okazał mu cudowne współczucie, dając mu wszystko, co miał we wszechświecie, a potem ten sam człowiek wynosi się oraz zaczyna się pysznić, jaki to on jest dobry i wielki, to czyż może istnieć większa zniewaga dla dobroci Pana? Nie. „Kto się chce chlubić, niech się chlubi Panem”. [Głosy z sali: Amen!]. Tak więc chlubmy się tylko w ten sposób.

„Tak więc nie mamy nic sami w sobie, czym moglibyśmy się chlubić. Nie mamy podstawy do wywyższania siebie.”

Człowiek, który przyjmuje Jezusa takiego, jakim On jest, zawsze będzie pokorny. Przyjęcie Chrystusa przez wiarę czyni człowieka pokornym. Jednak jeśli nie przyjmuje Go przez wiarę lecz wydaje mu się, że zapracował na to, wówczas sądzi, że ma się czym chlubić.

„Jedyną podstawą naszej nadziei jest sprawiedliwość Chrystusa przypisana nam oraz...”.

Co jeszcze, jak przypuszczacie?

„Jedyną podstawą naszej nadziei jest sprawiedliwość Chrystusa przypisana nam oraz sprawowana w nas i przez nas przez Jego Ducha”.

Jedyną podstawą naszej nadziei jest sprawiedliwość Chrystusa przypisana nam, a Jego sprawiedliwość, sprawowana w nas przez Ducha Świętego, to nasze czyny. Następny akapit mówi o szatańskim wierzeniu i o tym, czym jest prawdziwa wiara – czytaliśmy to wcześniej. To jest fragment tego tematu.

A teraz z trzeciego akapitu od końca z rozdziału „Sprawdzian Uczniostwa”:

„Im bliżej przyjdziesz do Jezusa, tym więcej błędów u siebie zobaczysz na własne oczy, gdyż twój wzrok się wyostrza, a twoje niedoskonałości stają się widoczne na tle Jego doskonałego charakteru. To jest dowód, że diabelskie zwiedzenie utraciło swoją moc.”

Jaki jest więc stan człowieka, który zaczyna myśleć, że jest dość dobry i chwali siebie? Taki człowiek jest ofiarą diabelskiego zwiedzenia. Nawet jeśli chodził z Panem piętnaście czy dwadzieścia lat, to jeśli zaczyna myśleć, że jest już dość dobry – jaki wówczas jest jego stan? Jest on zwiedziony przez szatana. Jest ofiarą diabelskiego zwiedzenia; i to wszystko. Oto człowiek, który chodził z Panem przez trzydzieści lat. Gdy zaczynał, we wczesnych latach swego chodzenia z Chrystusem, mówił: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie” (Gal. 2,20). Niemal trzydzieści lat później, pod koniec swojego życia, mówi: „Prawdziwa to mowa i w całej pełni przyjęcia godna, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja...” (I Tym. 1,15), byłem pierwszy? [Głosy z sali: „Jestem pierwszy”]. A może byłem pierwszy? [Głosy z sali: Nie, „jestem pierwszy”]. Oczywiście, że nie! Gdy był Saulem z Tarsu, prześladowcą świętych, wtedy był pierwszym z grzeszników. [Głosy z sali: Nie, „jestem pierwszy”]. Amen. Właśnie tak. „Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy”. Kiedy? [Głosy z sali: Teraz]. Po tym, jak trzydzieści lat chodził z Jezusem Chrystusem? [Głosy z sali: Tak]. Tak. „Jestem pierwszy”. Ach, miał on taką wizję Pana Jezusa, Jego świętości, Jego doskonałej czystości, że gdy patrzył na siebie poza Chrystusem, jawił się sobie jako najgorszy z ludzi. To jest chrześcijaństwo. To jest usposobienie i zrozumienie Chrystusa. Inne zrozumienie jest usposobieniem diabła.

Tak więc dalej czytamy:

„To jest dowód, że diabelskie zwiedzenia utraciły swoją moc, a ożywczy wpływ Ducha Bożego was podnosi. Głęboka miłość do Jezusa nie może istnieć w sercu, które nie uświadamia sobie własnej grzeszności. Dusza, przemieniona przez łaskę Chrystusa będzie podziwiała Jego boski charakter. Jednak, jeśli nie dostrzegamy własnej moralnej niedoskonałości, jest to najwymowniejszy dowód, iż nie mamy pojęcia o pięknie i doskonałości Chrystusa. Im mniej upatrujemy powodów do podziwu w sobie, tym więcej widzimy powodów do podziwiania nieskończonej czystości i piękna naszego Zbawiciela.”

To jest chrześcijaństwo, bracia i siostry. Studiujmy Biblię w jej dosłownym brzmieniu. Co wy na to? Bracia i siostry, jesteśmy w poważnej sytuacji podczas tej Konferencji, w czasie tego spotkania. Nie sposób to wyrazić. Powiedziałem to już wcześniej ale dzisiaj uświadamiam sobie to bardziej niż dotąd. Bracia i siostry, nie mogę się oprzeć temu wrażeniu; nie mogę. Znajdujemy się w szczególnej chwili. Nikt z nas nie ma pojęcia, jak wiele zależy od tego, co się tutaj dzieje. [Kaznodzieja Olsen: Tak, to prawda]. To prawda. Bracia i siostry, czy w miarę upływu dni nasza gorliwość w szukaniu Boga wzrasta? Czy tak? Czy tak, a może raczej staje się coraz słabsza?

Pierwsze wykłady, gdy rozpoczynaliśmy, były świeże, nowe, niosły prawdę w mocny, wyraźny, jednoznaczny sposób, tak iż widzieliśmy ją i miała ona wpływ na nas. Serca były poruszone, jak mówi Pismo Święte: „... jak drżą drzewa w lesie od wiatru” (Izaj. 7,2).

Jednak, bracia i siostry, czy wiatr osłabł? Jak jest teraz? Jeśli nasze odczucia, nasza świadomość potrzeby, nasza gorliwość nie pogłębiają się w miarę kolejnych spotkań, to coś jest z nami nie w porządku. Nie mówię o nas wszystkich jako grupie. Jedynym właściwym podejściem do tego jest podejście indywidualne, osobiste. Jeśli więc moja gorliwość nie wzrasta czy wasza gorliwość nie wzrasta, to coś jest z nami nie w porządku.

Teraz, bracia i siostry, inna myśl. Zostaliśmy zobowiązani przez Ducha Świętego, aby przyjrzeć się działaniu cielesnego umysłu – co czyni z człowiekiem i jak zwodzi go na wszelkie sposoby przez pogaństwo, papiestwo i obraz papiestwa – smoka, bestię i fałszywego proroka. Przyjrzeliśmy się temu, a jest w tym lekcja dla nas od Pana. Jak wykazaliśmy, bracia i siostry, niechaj każdy z nas porzuci wszystko, co utrzymuje, niech porzuci to wszystko z dziecięcą gotowością, aby przyjąć to, co Bóg chce nam dać. [Głosy z sali: Amen!]. Niech trwa badanie serca i wyznanie grzechu. Czy Jezus nie wzywa nas: „Bądź tedy gorliwy i upamiętaj się”? Powtarzam: „Bądź tedy gorliwy i upamiętaj się”. Co oznacza słowo „tedy”? Dlatego, z tego powodu. Zobaczmy, co Pan powiedział wcześniej.

„Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący! A tak, żeś letni, a nie gorący ani zimny, wypluję cię z ust moich. Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły, radzę ci, abyś nabył u mnie złota w ogniu wypróbowanego, abyś się wzbogacił i abyś przyodział szaty białe, aby nie wystąpiła na jaw haniebna nagość twoja, oraz maści, by nią namaścić oczy twoje, abyś przejrzał. Wszystkich, których miłuję, karcę i smagam; bądź tedy gorliwy i upamiętaj się” (Obj. 3,15–19).

Jak wiele obejmuje słowo „tedy”? Wszystko? [Głosy z sali: Tak jest]. Pierwsze, co mówi, to: „Znam uczynki twoje”, a ostatnie: „Bądź tedy gorliwy i upamiętaj się”. Czy jesteście gotowi okazać skruchę z powodu waszych uczynków? Czy jesteście gotowi? Czy jesteście gotowi przyznać, że wasze uczynki nie są tak dobre, jak uczynki, których dokonałby Jezus Chrystus, gdyby był na waszym miejscu? [Głos z sali: Tak, po tysiąckroć]. To dobrze. Na ile zdadzą się wam wasze uczynki? Czy są doskonałe? Czy są sprawiedliwe? „Cokolwiek nie jest z wiary, grzechem jest” (Rzym. 14,23 BG). Czy istnieją lub istniały jakieś wasze czyny, które nie były z wiary ale z tkwiącego w nich własnego „ja”?

Nie zapominajcie o szacie, którą mamy nabyć – tej szacie, która jest „utkana na niebiańskich krosnach, nie mająca ani jednego włókna ludzkich wymysłów” (E.G. White, Przypowieści Chrystusa, str. 201 wyd. III). Jeśli wy i ja wpletliśmy chociaż jedno włókienko naszych wymysłów w to życie, które rzekomo wiedliśmy w Chrystusie, to zepsuliśmy tę szatę. Bracia i siostry, czy sądzicie, że wy i ja żyliśmy przez te piętnaście czy dwadzieścia lat tak doskonale, iż nigdy nie wpletliśmy ludzkich wymysłów w nasz charakter przez nasze uczynki? [Głosy z sali: Nie]. Więc możemy okazać skruchę z tego powodu, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Chciałbym wam po prostu dzisiaj zwrócić na to uwagę.

A teraz, w ciągu pozostałych kilku minut przeczytajmy kilka fragmentów Pisma Świętego. Izajasz 59,6. Po którym rozdziale następuje rozdział 59? [Głosy z sali: Po rozdziale 58]. A do czego odnosi się rozdział 58? [Głosy z sali: Do teraźniejszości].

„Ich tkaniny nie nadają się na suknię, a ich robotą nie można się przyodziać. Ich uczynki, to uczynki złe, a dowody gwałtu są na ich dłoniach.”

Co starali się uczynić tamci ludzie? Co starali się osiągnąć przy pomocy swoich uczynków? [Głosy z sali: Okryć się swoimi uczynkami]. Gdy Bóg mówi: „Ich robotą nie można się przyodziać” to oznacza to, że oni starali się okryć swoimi uczynkami. Czy Bóg mówi prawdę? [Głosy z sali: Tak]. Więc gdy mówi wam i mnie, że staraliśmy się okryć swoimi uczynkami, to czy nie mówi w rzeczywistości, że usiłowaliśmy – bez względu na to, co wyznajemy – ufać sprawiedliwości czy usprawiedliwieniu z uczynków? [Głosy z sali: Tak jest]. Zatem czy to nie jest to, o czym mówi poselstwo do Laodycei: „Znam uczynki twoje”. Cóż zdziałały dla nas nasze własne uczynki? Uczyniły nas nieszczęśliwymi, nędzarzami, biedakami, ślepcami i nagimi. A co Bóg chce, żebyśmy mieli: „Abyś przyodział szaty białe, aby nie wystąpiła na jaw haniebna nagość twoja.”

Jaki jest nasz stan? Wiecie dobrze, że nasze wysiłki nie zdziałały zbyt wiele. Każdy z nas usiłował uczynić wszystko jak najlepiej – sami wiecie, że była to najbardziej zniechęcająca rzecz, jaką robiliście w życiu. Pamiętacie, jak nieraz siadaliście i płakaliście z powodu tego, że odczuwaliście, iż nie ostoicie się na Sądzie. [Głos z sali: Odczuwaliśmy, że nasze wysiłki nawet nas nie satysfakcjonowały]. My sami byliśmy zdolni, by dostrzec naszą własną nagość, gdy staraliśmy się jak najlepiej odziać. Wiecie, że tak jest. Teraz bracia: czy to Pan tak powiedział? [Zgromadzenie: Tak]. Czy nie nadszedł czas, żebyśmy powiedzieli „Panie czy tak jest?”. Cytuję: „...nie okryją się też swoimi własnymi uczynkami, bowiem ich uczynki są uczynkami nieprawości, a ręce ich zbrukane są gwałtem” (E.G. White, 1888 Materials, s. 1658).

Pan pragnie, byśmy zostali przyodziani; pragnie, byśmy zostali okryci, aby nie ujawniła się nasza haniebna nagość. Pragnie, byśmy mieli Jego doskonałą sprawiedliwość zgodnie z Jego doskonałym pojęciem sprawiedliwości. Pragnie, byśmy mieli ten charakter, który wytrzyma próbę na sądzie bez cienia jakichkolwiek pytań czy wątpliwości. Przyjmijmy to od Niego jako łaskawy dar.

Bracia i siostry, w następnym wykładzie skierujemy się bezpośrednio do Pisma Świętego – do tego, co mówi ono wam i mnie – jak możemy mieć Jezusa Chrystusa oraz całą Jego sprawiedliwość i wszystko, co On ma, bez najmniejszego wyjątku. Co wy na to? [Głosy z sali: Amen].

Wykład 15

Zaczniemy dzisiaj tam, gdzie skończyliśmy poprzedniego wieczora – od myśli, którą rozważaliśmy; a więc przejdziemy teraz do studiowania tego tematu tak, jak jest on opisany w Biblii. Mógłbym nadal czytać cytaty ze „Świadectw dla Kościoła” i „Drogi do Chrystusa”; mógłbym mówić na ten temat tak samo, jak na podstawie Biblii. Jednak znajduję tę oto trudność, iż bracia i siostry zadowalają się tym, co czytamy w tamtych źródłach, a nie zadają sobie trudu, aby znaleźć to w Biblii. A po to właśnie są dane Świadectwa Ducha Proroctwa, żeby prowadziły nas do Biblii. Zatem teraz celowo będę unikał tych źródeł, nie jakoby było coś złego w posługiwaniu się nimi lecz dlatego, bracia i siostry, iż chcemy się upewnić, gdzie to wszystko opisane jest w Biblii; taka bowiem jest metoda Pańska, na co zresztą wskazują wyraźnie Świadectwa. Pozwólcie, że przeczytam ten fragment, który został zapisany na polecenie Boże w książce „Testimonies for the Church”, tom V, str. 663–665:

„Słowo Boże wystarcza do oświecenia najbardziej zaćmionego umysłu i może być rozumiane przez tych, którzy mają choćby słabe pragnienie zrozumienia go. Jednakże wielu z tych, którzy twierdzą, iż studiują Słowo Boże, żyją w bezpośredniej opozycji do jego najprostszych nauk. Aby więc nie dać mężczyznom i kobietom żadnej wymówki, Bóg podał wyraźne i celnie wymierzone Świadectwa, przez które wiedzie ich do Słowa, za którym przestali podążać.

„Słowo Boże obfituje w ogólne zasady kształtowania właściwych nawyków życia, zaś Świadectwa – ogólne i osobiste – są obliczone na zwrócenie uwagi ludzi w szczególny sposób na te zasady...

„Nie jesteście zżyci z Pismem Świętym. Gdybyście studiowali Słowo Boże z pragnieniem osiągnięcia biblijnego standardu i chrześcijańskiej doskonałości, to nie potrzebowalibyście Świadectw. Jednak ponieważ zaniedbaliście poznawanie natchnionej Bożej Księgi, Bóg postanowił dotrzeć do was przez proste, bezpośrednie Świadectwa, zwracając waszą uwagę na natchnione Słowo, któremu nie byliście posłuszni.

„Nie są w nich podawane dodatkowe prawdy, ale przez Świadectwa Bóg wyjaśnił wielkie prawdy już podane i w swój, wybrany przez siebie sposób przedstawił je ludowi, aby obudzić i natchnąć ich umysły tymi prawdami, żeby nikt nie miał wymówki... Świadectwa nie służą temu, by umniejszać znaczenie Słowa Bożego, ale by wywyższać je i przyciągać umysły do niego, aby piękna prostota prawdy mogła wywrzeć na wszystkich wrażenie.”

Istnieje jeszcze jeden powód, dla którego musimy się przekonać, że to jest w Biblii. Jest tak dlatego, że mamy wyjść stąd, z tych wykładów i z tej Konferencji, aby głosić tę jedną rzecz, a mamy ją głosić także tym ludziom, którzy nie wierzą w Świadectwa. W Piśmie Świętym czytamy, że proroctwo nie jest dla niewierzących ale dla tych, którzy wierzą. Języki są znakiem dla niewierzących, zaś proroctwo jest znakiem dla tych, którzy wierzą (zob. I Kor. 14,22). Tak więc gdy pójdziemy i będziemy głosić to poselstwo ludziom, którzy nie mają żadnego pojęcia o Świadectwach, musimy ich uczyć, że tak mówi Biblia i musimy ich uczyć wyłącznie z Biblii. Gdy zaś głosimy naszemu adwentowemu ludowi, wówczas posługiwanie się Świadectwami i innymi tego rodzaju pomocami jest zupełnie na miejscu lecz nawet wtedy, gdyby ich umysły zostały zwrócone do tych źródeł, a nie kierowałyby do samej Biblii, to takie użycie Świadectw nie jest zgodne z intencją Pana co do właściwego posługiwania się Świadectwami.

To samo działa także w inny sposób. Jest taka książka, którą wielu wysoce ceni, zatytułowana „The Christian’s Secret of a Happy Life” („Chrześcijańska tajemnica szczęśliwego życia”). Widziałem ludzi, którzy czytają tę książkę i czerpią z niej wiele dobrego ale mimo to, nie sięgają do Biblii, żeby czerpać to dobro z niej. Bracia i siostry, chciałbym, żebyście wszyscy zrozumieli, że więcej jest chrześcijańskiej tajemnicy szczęśliwego życia w Biblii niż w dziesięciu tysiącach egzemplarzy tej książki. [Głosy z sali: Amen!]. Nie znałem tej książki. Po raz pierwszy ujrzałem ją około pięciu czy sześciu lat temu. Ktoś ją miał, czytał i zapytał mnie, czy ją widziałem. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytano mnie, czy chciałbym ją przeczytać. Odpowiedziałem: „Tak, przeczytam ją”. I przeczytałem. Ale gdy ją przeczytałem, wiedziałem, że znam więcej chrześcijańskiej tajemnicy szczęśliwego życia z samej Biblii, niż zawarte jej było w tej książce. Stwierdziłem, że poznałem więcej chrześcijańskiej tajemnicy szczęśliwego życia z Biblii niż ta osoba miała jej w tej pożyczonej mi książce. Chciałbym, aby ludzie uczyli się czerpać wiedzę o szczęśliwym życiu bezpośrednio z Biblii i o tym co jest w niej zawarte. [Głosy z sali: Amen!].

Jeśli ta książka miałaby pomóc odkryć tę tajemnicę w Biblii i to w znacznie większym stopniu, to w porządku. Jednak kiedy przeczytałem ją, stwierdziłem, że ta książka nie zawiera ani odrobiny więcej wiedzy o chrześcijańskiej tajemnicy szczęśliwego życia, niż jest ona zawarta w Biblii.

Usłyszałem kiedyś tę nowinę [o tajemnicy szczęśliwego życia], dlatego odtąd czerpię światło z Biblii. Oto Księga, która jest moim źródłem poznania chrześcijańskiej tajemnicy szczęśliwego życia [tu podniósł wysoko trzymaną w ręku Biblię], a ona jest moim jedynym źródłem. Miałem ją, zanim zobaczyłem i dowiedziałem się istnieniu wiedzy w tamtej książce. Powtarzam więc, że gdy przeczytałem tę drugą, stwierdziłem, że wiem więcej o chrześcijańskiej tajemnicy szczęśliwego życia Biblii niż jest to zawarte w tej książce. I tak samo będą wiedzieć wszyscy, którzy czytają Biblię i wierzą w nią!

Teraz chciałbym zadać kilka pytań dotyczących tego, co studiowaliśmy do tej pory. Czym jest „późny deszcz”? [Głos z sali: Nauką sprawiedliwości według sprawiedliwości]. Czym jest „głośne wołanie” – „głośny zew”? [Głos z sali: Poselstwem sprawiedliwości Chrystusa]. Głośne wołanie już się zaczęło podanie poselstwa o sprawiedliwości Chrystusa. Skąd przychodzi późny deszcz? [Głosy z sali: Od Boga]. W całości? [Głosy z sali: Tak]. Czym on jest? [Głosy z sali: Duchem Bożym].

Teraz zbierzmy te dwie rzeczy razem. Naukę sprawiedliwości według sprawiedliwości – poselstwo o usprawiedliwieniu, które jest głośnym wołaniem, jest późnym deszczem, sprawiedliwością Chrystusa. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Późny deszcz przychodzi z nieba. Jaka część tego deszczu przychodzi ze mnie? [Głosy z sali: Żadna]. Jak wiele mogę go wytworzyć? [Głosy z sali: Ani trochę]. Naprawdę? [Głosy z sali: Tak]. Nie mogę wytworzyć żadnej jego cząstki; ani odrobina nie jest ze mnie; więc skąd przychodzi? [Głosy z sali: Z nieba]. Czy przyjmiecie go w ten sposób? Czy przyjmiecie go z nieba? [Głosy z sali: Tak].

Do poznania tego doszliśmy jednego z poprzednich wieczorów. Czy jesteście gotowi przyjąć go z nieba? [Głosy z sali: Tak]. Czy każdy w tej sali dzisiaj jest chętny i gotowy przyjąć sprawiedliwość z nieba? [Głosy z sali: Amen!]. Według Boga, bez twierdzenia, że Bóg powinien nieco wziąć z nas? Czy jesteście gotowi? [Głosy z sali: Tak]. Kto jest gotowy przyjąć sprawiedliwość z nieba, może otrzymać późny deszcz. [Głosy z sali: Amen!]. Ale kto nie jest gotowy, a chce, by Pan przyjął część sprawiedliwości z niego, nie może otrzymać późnego deszczu, nie może mieć sprawiedliwości Bożej, nie może mieć poselstwa o sprawiedliwości Chrystusa.

Czym jest późny deszcz? [Głosy z sali: Sprawiedliwością]. Czy żyjemy w czasie możliwości wylania późnego deszczu? [Głosy z sali: Tak]. O co mamy prosić? [Głosy z sali: O deszcz]. Czym on jest? [Głosy z sali: Nauką sprawiedliwości według sprawiedliwości]. Skąd przychodzi? [Głosy z sali: Z nieba]. Czy możemy go mieć? [Głosy z sali: Tak]. Zatem skoro późny deszcz jest sprawiedliwością Boga, Jego poselstwem sprawiedliwości, głośnym wołaniem, skoro jest tym wszystkim, a przychodzi z nieba, to jesteśmy w czasie późnego deszczu, mamy o niego prosić i przyjąć go. Zatem co może nas powstrzymywać od przyjęcia późnego deszczu już teraz? [Głosy z sali: Niewiara].

W ramach wstępu przeczytam fragment z niewielkiej książeczki „Danger in Adopting a Worldly Policy” (Niebezpieczeństwo naśladowania świeckiego postępowania), zapisanego także w „Testimonies to Ministers and Gospel Workers”, str. 465–466. Cytowałem ją już wcześniej. Czytam na stronie 8 ze „Świadectw dla Kaznodziejów”:

„Jako Orędownik i Obrońca człowieka, Jezus będzie prowadził wszystkich, którzy dają się prowadzić, mówiąc: »Podążaj za mną w górę, krok po kroku, gdzie jaśnieje czyste światło Słońca Sprawiedliwości«. Jednak nie wszyscy podążają ku światłu. Niektórzy schodzą z bezpiecznej ścieżki, która zawsze jest ścieżką pokory. Bóg powierzył swoim sługom poselstwo na obecny czas... Nie będę wam obecnie przytaczać dowodów, danych w ciągu minionych dwóch lat [obecnie czterech lat], takiego Bożego działania przez Jego wybrane sługi, ale obecne dowody Jego działania są wam znane i waszym obowiązkiem jest uwierzyć.”

Uwierzyć w co? O jakim poselstwie jest tu mowa – poselstwie, które Bóg dał swoim sługom na obecny czas? [Głosy z sali: O poselstwie sprawiedliwości]. Tak, poselstwo sprawiedliwości Jezusa Chrystusa. To jest to świadectwo, które było wzgardzone, odrzucane i krytykowane przez dwa lata i od tamtej pory znów minęły dwa lata. Jednak obecnie pojawiają się dowody Jego działania i co teraz Bóg mówi do każdego z nas? „Macie obowiązek uwierzyć” w to poselstwo. Zatem każdy, kto nie wierzy w to poselstwo, odpowie za to przed Bogiem, czyż nie? Tak jest. Zatem zacznijmy nasze studium.

Chcę jednak zwrócić waszą uwagę na jeszcze jedno słowo. Pamiętacie, że w czasie ostatniego wykładu przeczytałem Izaj. 59,6 o tych, którzy starali się okryć własnymi uczynkami. W wersecie czwartym mamy takie słowa: „Niemasz ktoby się zastawiał o sprawiedliwość” (BG). Po wykładzie brat Starr zwrócił mi uwagę na niemiecki przekład, który, według niego, brzmi: „Nikt nie głosi sprawiedliwości”. W innym przekładzie znalazłem: „Nikt nie skarży o sprawiedliwość”, a w jeszcze kilku innych: „Nikt nie domaga się sprawiedliwości”; „Niemasz ktoby wzywał sprawiedliwości” (BW); „Nikt nie woła o sprawiedliwość i nikt się nie spiera o prawdę.” (UBG), co sugeruje dochodzenia sprawiedliwości przed sądem. Nikt się jej nie domaga. Podobne wyrażenie znajduje się w niemieckim przekładzie, tyle że w innych słowach: „Nikt nie każe sprawiedliwości”. Czy nie to mówi Pan? Oni raczej usiłują siebie okryć własnymi uczynkami, a to nie jest sprawiedliwość.

Ostatnie zdanie 54 rozdziału Księgi Izajasza brzmi: „Takie jest dziedzictwo sług Pana i ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi – mówi Pan”. Więc skąd jest ich sprawiedliwość? Z nich samych? [Głosy z sali: Od Pana]. Czy ich sprawiedliwość bierze się z ich uczynków? Nie, „ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi – mówi Pan”. A wy co mówicie? [Głosy z sali: Amen]. Zatem każdy, kto oczekuje, szuka czy żywi nadzieję na jakąkolwiek sprawiedliwość, która nie pochodzi od Boga, co znajduje? Co ma? [Głos z sali: Brudne łachmany]. To nie jest żadna sprawiedliwość. Czy uda się ją znaleźć tym, którzy usiłują ją uzyskać przez własne uczynki? [Głosy z sali: Nie]. Czy to jest sprawiedliwość od Boga? [Głosy z sali: Nie].

Jedynym sposobem, żeby Bóg był w naszych uczynkach, jest mieć Go od początku i już od początku mieć Jego sprawiedliwość, jako że jedyną podstawą naszej nadziei jest sprawiedliwość Chrystusa przypisana nam, a przez to sprawowana w nas przez Jego Ducha Świętego. To prowadzi ten temat wprost tam, gdzie zakończył brat Prescott. Czy widzicie, że to jest Chrystus w nas, ta żywa obecność, która wykonuje sprawiedliwe czyny i że to dzieje się przez Ducha Świętego? To właśnie przynosi Duch Święty – to jest wylanie późnego deszczu, czyż nie? Otóż nie możemy studiować niczego innego. To jest poselstwem dla nas na dzisiaj. Czy przyjmiemy to poselstwo? Gdy przyjmujemy to poselstwo, to co przyjmujemy? [Głosy z sali: Chrystusa]. Gdy przyjmujemy Go, co przyjmujemy? [Głos z sali: Ducha Świętego. Późny deszcz]. Więcej będziemy mówili o tym później.

Teraz inna rzecz, bracia i siostry. Nie chcę, żebyście odkładali przyjęcie tego na jakiś czas po naszych spotkaniach; nie musicie tego odkładać. To, czego Pan chce, to byśmy wy i ja przyszli tutaj każdego wieczora, usiedli i przyjęli to tak, jak On nam to podaje; właśnie tak, jak On to mówi. Otwórzcie po prostu wasz umysł i serce dla Pana i powiedzcie: „Panie, tak jest”. [Głosy z sali: Amen]. Nie czekajcie, aż wyjdziecie z sali. Ktoś powie: „Czy więc mamy siedzieć tutaj i przyjmować bez pytania wszystko, co jest mówione?”. Nie, nie w tym sensie. Jednak mamy tu siedzieć i mieć taką miarę Ducha Bożego, byśmy mogli zobaczyć, co On daje przez to słowo, które jest prawdą i wtedy przyjąć to, bo to jest Prawda Boża. [Głosy z sali: Amen].

[Kaznodzieja D. C. Babcock: Bracie Jones, proszę, przeczytaj Hiob 29,23].

Kaznodzieja Jones: Dobrze. „Czekali na mnie jak na deszcz i otwierali usta jak na ochłodę”. Dobrze. Zatem co mamy czynić? Czego Pan oczekuje od nas? Abyśmy czekali na Jego Ducha jak na deszcz; abyście otworzyli wasze zmysły i czekali na późny deszcz. Co Bóg mówi przez Dawida? „Otwórz szeroko swe usta, a napełnię je!” (Ps. 81,11). Bracia i siostry, siedźmy tu z otwartymi ustami jak młode ptaki – wiecie, jak one to robią. Wyglądają tak, jakby dziobek był całym ptakiem. Tego Bóg oczekuje od nas.

Czy nie możemy ufać Bogu, iż da nam to, co pragnie, abyśmy posiadali? Bracia i siostry, w związku z tym chciałbym wam zadać pytanie. Gdy przychodzimy na miejsce takie jak to, wśród setek osób szukających Pana, przychodzimy pytając o drogę na Syjon, z twarzą zwróconą w tamtą stronę, to czy musimy tu siedzieć, podejrzliwie łypiąc oczami na Pana, jakbyśmy nie mogli Mu ufać, że da nam to, co obiecał? Czy to jest właściwa postawa? [Głosy z sali: Nie]. Czy to jest słuszne? [Głosy z sali: Nie]. Absolutnie nie. Wierzę Panu, tak że gdy razem przyjdziemy, szukając Pana całym sercem, wtedy każdy, kto szeroko otworzy serce, aby otrzymać to, co Pan chce nam dać, otrzyma właśnie to, co Bóg chce dać. Natomiast człowiek, który przychodzi w takie miejsce jak to pełen podejrzliwości, gotowy kwestionować wolę Pana, ten nie traktuje Pana tak, jak należy Go traktować. Traktuje Pana tak, jak należy traktować diabła. Czyż nie?

Zatem, bracia i siostry, traktujmy Pana uczciwie. Bądźmy uczciwi wobec Niego, bo On jest uczciwy wobec nas. Pan przybliża się do tych, którzy przybliżają się do Pana. Jeśli wy i ja będziemy traktować Pana uczciwie, On będzie nas traktował tak, jak Bóg traktuje ludzi. Tak więc powiadam, iż nie powinniśmy przychodzić tutaj choćby z cieniem podejrzliwości co do tego, czy Pan da nam to, co chce nam dać. On to uczyni i ja mam zamiar oczekiwać, że On to uczyni i otrzymać ogromne błogosławieństwo. Tego jestem pewien.

A teraz Rzym. 5,17: „Albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka śmierć zapanowała przez jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, królować będą w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa”. Czym jest sprawiedliwość według tego wersetu? [Głosy z sali: Darem]. Czy tak? [Głosy z sali: Tak jest]. „Ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi – mówi Pan” (Izaj. 54,17). To jest dar sprawiedliwości. Jak więc dociera ona do nas? [Głosy z sali: Jako dar].

Teraz zbierzcie te dwie rzeczy razem: „Ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi” – jest darem. Ten, kto ją przyjmuje, co przyjmuje? [Głosy z sali: Dar]. Kto przyjmuje ją jako dar, co przyjmuje? [Głosy z sali: Sprawiedliwość]. Według czego? Według Bożego pojęcia sprawiedliwości. Czy On dałby nam coś innego niż sprawiedliwość według Jego pojęcia, według Jego umysłu? [Głosy z sali: Nie]. Czy rozumiecie to? Zatem czy ten, który nie przyjmuje sprawiedliwości Boga jako daru łaski Bożej, może ją mieć? [Głosy z sali: Nie]. Otóż, jak widzicie, nie może jej mieć w ten sposób, gdyż jest ona wyłącznie darem. Jest od Boga. Przychodzi od Boga jako cenny dar, którym jest. Ponieważ jest od Boga, a On daje ją jako swój dar, do mnie należy przyjęcie jej w Jego sposób. On daje to, co jest Jego i daje to według Jego urozumienia. To jest jej autentyczna wartość, bo to jest sprawiedliwość samego Boga.

Czy rozumiecie, że nie może być w niej miejsca na żadne włókno ludzkiego wymysłu? Nie wolno nam niczego takiego wplatać. Czy rozumiecie, jaki obfity zapas zapewnił nam Pan, abyśmy mieli doskonałą szatę utkaną przez Niego – sprawiedliwość samego Boga, która uczyni nas doskonałymi teeraz i w czasie plag oraz w każdym innym czasie, i w wieczności? Bracia i siostry, cieszę się, że tak jest. Cieszę się tak, jak tylko potrafię.

Pewna siostra powiedziała mi niedawno, że przed tym, co stało się cztery lata temu, biadała nad swoim stanem i zastanawiała się, jak to możliwe, że kiedy wreszcie nachodzi czas przyjścia Pana, to Pan musi czekać na swój lud, aby ten był gotowy na Jego przyjście. Powiedziała to tak, jak to rozumiała wtedy i jak się starała – bardziej niż ktokolwiek na świecie, jak jej się wydawało – a mimo to nie czyniła odpowiednio szybkich postępów, by w jakikolwiek rozsądny sposób przybliżyć przyjście Pana, więc nie mogła sobie wyobrazić, jak to możliwe, aby Pan miał w ogóle kiedykolwiek przyjść.

Martwiła się tym ale gdy przyjechali delegaci z Minneapolis i powiedzieli: „Sprawiedliwość Pańska jest darem; możemy przyjąć sprawiedliwość Chrystusa jako dar i możemy mieć ją teraz”, wówczas powiedziała mi: „Ach, jak ucieszyłam się tym; to dało mi światło, gdyż wówczas zrozumiałam, że Pan może przyjść rychło. Skoro On sam daje nam szatę, odzienie, charakter, które przygotowują nas na sąd i na czas ucisku, mogę zrozumieć, że On może przyjść tak szybko, jak zechce. Ucieszyłam się i nie przestaję się radować od tej pory”. Bracia i siostry, ja także raduję się tym nieustannie.

To ma dzisiaj sens. Wiecie, że był czas, kiedy siedzieliśmy i płakaliśmy, bo nie potrafiliśmy postępować dość dobrze, aby zaspokoić własne pragnienie prawości, a ponieważ oczekiwaliśmy, że Pan przyjdzie wkrótce, drżeliśmy na wieść, że Jego przyjście jest tak bliskie, bo jak mielibyśmy być gotowi? Dzięki Panu, On może nas uczynić gotowymi. [Głosy z sali: Amen]. To ON dostarcza szatę weselną. Gospodarz uczty weselnej zawsze dostarczał szaty weselne zaproszonym gościom. To Bóg jest teraz Gospodarzem uczty weselnej i On przyjdzie wkrótce, więc mówi: „Oto szata, która przygotuje cię, abyś mógł wejść”. Będą tacy, którzy nie będą mogli uczestniczyć w uczcie, bo nie będą mieli szaty weselnej ale Pan oferuje ją wszystkim jako dar łaski; więc w przypadku człowieka, który jej nie przyjmuje, kto ponosi winę?

Kolejna rzecz. Czy wierzycie teraz? Ustalmy to, zanim pójdziemy dalej. Chciałbym wiedzieć, jak wielu na tej sali naprawdę wierzy – szczerze w głębi serca – że Bóg może powiedzieć to, co chce powiedzieć? [Głosy z sali: Tak]. Gdy czytamy to, co On mówi, tak jak mówi to w Biblii, chcę wiedzieć, czy musimy sięgać do innych części Biblii i doszukiwać się jakichś tekstów, by przekonać się czy czasem coś nie jest z tym sprzeczne? Czy Pan może powiedzieć to, co chce powiedzieć, na swój sposób, nie przecząc sam sobie? [Głosy z sali: Tak]. Studiujemy to od dość dawna. Nie zamierzam więc przeanalizować wszystkich tekstów biblijnych w ramach tych wykładów. Myślę, że Pan wyłożył wszystko jasno, tak jak jest. Nie sądzę, aby potrzebował mojej pomocy. Myślę raczej, że ja potrzebuję Jego pomocy, by zrozumieć, że nie ma żadnych sprzeczności. Myślę, że jeśli wydaje mi się, że istnieje jakaś sprzeczność, to potrzebuję więcej Jego Ducha, aby pokazał mi, że nie ma sprzeczności. Zamiast próbować pogodzić rzekome sprzeczności, powiem raczej, że Pan wie, jak jest w rzeczywistości i zaczekam, aż poszerzy mój umysł tak, iż zrozumiem, że nie ma tu żadnej sprzeczności.

Tak więc chcę teraz zdecydować raz na zawsze, że kiedy czytacie coś w Biblii, wówczas oznacza to dokładnie to, co zostało powiedziane, więc nie potrzebujecie szukać w Biblii czegoś, co miałoby przedstawiać dane zagadnienie z drugiej strony. Nie ma drugiej strony – jest tylko jedna strona. Ktoś zapyta: „Jak zatem masz zamiar wyjaśnić wszystko w Biblii, gdy ktoś cię o to zapyta?”. To jest trudność. Niektórzy, głosząc ewangelię sądzą, że jeśli nie będą mogli wyjaśnić wszystkiego o co ludzie ich pytają, to ich służba zostanie skompromitowana. Nic podobnego. Nie wahajcie się przyznać, że są w Biblii pewne rzeczy, których jeszcze nie rozumiecie.

To, o co Pan prosi was i mnie, jest zapisane w II Tym. 2,7 i jest kluczem do całego studiowania Biblii; jest Bożym pouczeniem do studiowania Biblii: „Rozważ, co mówię, a Pan da ci właściwe zrozumienie wszystkiego” (II Tym. 2,7). Jedyne, o rozważenie czego Bóg prosi was i mnie, to Jego słowa skierowane do nas i jeśli rozważamy je przez dziesięć, piętnaście czy dwadzieścia lat, aby zrozumieć, co oznaczają, odkryjemy, że warto było czekać dwadzieścia lat. Nie powinniśmy czuć się rozczarowani. Pamiętajcie, że im dłużej rozważacie tekst, aby odkryć, co w nim jest, tym bardziej wartościowe będzie to, co odkryjecie. Tak więc nigdy nie ma powodu do zniechęcenia. Jeśli więc nie mogę zmierzyć głębi czegoś, będę się cieszył tym w takim stopniu, w jakim to pojmuję, będę się cieszył, póki żyję.

Wszystko, co powinniśmy zrobić w czasie tych wykładów, to rozważyć, co Pan do nas mówi i polegać na Nim, iż da nam zrozumienie w tej kwestii. To wszystko; to wszystko, co mogę zrobić, a każdy, kto zrobi to samo, skorzysta na tym więcej niż ten, kto nie rozważa tego, co Bóg mówi.

Zatem „ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi – mówi Pan”. To Pan mówi. [Głosy z sali: Tak]. To jest dar sprawiedliwości. To jest dar, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Jak przyjmujemy dar? „Sprawiedliwość ode mnie pochodzi” – On ją daje jako dar łaski. Jak ją przyjmujemy? [Głosy z sali: Przez wiarę]. Przez wiarę. Tak, przez wiarę. Pamiętajmy także definicję wiary, którą studiowaliśmy; nie szatańskie wierzenie. Nie wiara jako taka ale poddanie woli Bogu, podporządkowanie Mu serca, skupienie uczuć na Nim – to jest wiara. To jest Boże pojęcie wiary. Gdy czytamy o wierze i przyjmujemy Jego pojęcie wiary wypowiedziane w Jego Słowie – to jest to, co On ma na myśli.

Zauważcie, że sprawiedliwość jest przyjmowana przez wiarę. Jest poznawana przez wiarę. Przeczytajmy tekst, który o tym mówi. Rzym. 1,17. W wersecie 16 jest mowa o ewangelii. „W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę” (UBG). W jaki sposób można ją uzyskać? [Głosy z sali: Przez wiarę]. Nie z wiary w uczynki ale „z wiary w wiarę”. Ale czym jest wiara? Poddaniem swojej woli Jemu, podporządkowaniem Mu serca, skupieniem na Nim uczuć. To jest poddanie siebie i przyjęcie tego, co Bóg mówi jako fakt. Innymi słowy, wiara polega na tym, że kiedy Bóg coś mówi, a my to czytamy, wówczas mówimy: „Tak jest”. To jest wiara.

Wiara bierze się z słuchania, a słuchanie przez Słowo Boże (zob. Rzym. 10,17). Zatem co jest źródłem wiary? [Głosy z sali: Słowo Boże]. Jak wiara dociera do nas? [Głosy z sali: Przez słuchanie Słowa Bożego]. Wiara dociera do nas przez Słowo Boże. To jest źródło wiary. Gdy czytacie Słowo, poddajecie się mu i mówicie: „Tak jest”; przyjmuję je takim, jakim ono jest, nie próbując go wyjaśniać na własną rękę. Przyjmuję je tak, jak Bóg mówi; odbieram je takim, jak zostało wypowiedziane przez Boga; polegam na nim jako na takim, jakim Bóg je mówi; On daje mi jego zrozumienie, a wtedy chcę być pewny, że przyjmuję w tym Słowie i z niego właśnie to, co On chce mi przez nie przekazać. Chcę być pewny. To wyklucza wplatanie we wiarę naszych ludzkich wymysłów.

Tak więc jest to z wiary; przychodzi przez wiarę; przyjmujemy to w ten sposób. Czy rozumiecie, że w przypadku człowieka, który nie rozumie i zaczyna kwestionować sprawiedliwość wyłącznie przez wiarę, problem polega na tym, że jego dusza nie jest podporządkowana Bogu, jego serce nie jest poddane Bogu, jego uczucia nie są skupione na Nim? Na tym polega trudność. Wszystkie problemy, jakie wszyscy na świecie mają w związku z usprawiedliwieniem przez wiarę, biorą się z serca – z oporu wobec podporządkowania się Bogu – a to jest przejaw cielesnego umysłu, jak czytaliśmy wcześniej, gdyż cielesny umysł nie może tego pojąć, nie może tego poznać.

Teraz sięgnijmy do trzeciego rozdziału Listu do Rzymian i zacznijmy czytać od wersetu 20: „Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego oczach” (UBG). Usprawiedliwiony znaczy uczyniony sprawiedliwym, wiec zawsze, kiedy czytacie to słowo, możecie podstawić zamiast niego „uczyniony sprawiedliwym”, gdyż za każdym razem chodzi o to samo. „gdyż przez prawo jest poznanie [jedynie] grzechu. Lecz teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków. Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących” (UBG). A następnie czynią to, co najlepsze w ich mocy? [Głos z sali: O nie, „nie ma bowiem żadnej różnicy”]. Dla wszystkich – dla wszystkich, którzy wierzą – „nie ma żadnej różnicy. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i wszyscy są pozbawieni chwały Bożej”.

A teraz werset, na który chcę zwrócić szczególną uwagę:

„Dostępują zaś usprawiedliwienia” (są czynieni sprawiedliwymi) jak? [Głosy z sali: Darmo]. „Dostępują zaś usprawiedliwienia darmo”. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Czy tak? [Głosy z sali: Amen]. Dziękujmy Panu, że tak jest. Przyjmijmy to już teraz. [Głosy z sali: Amen]. „Dostępują zaś usprawiedliwienia darmo, dzięki Jego łasce”. Zatrzymajmy się tutaj przy słowie „łaska” i sięgnijmy do Rzym. 11,6, gdzie czytamy: „A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską” (UBG). A gdy łaska nie jest już łaską, to co mają zrobić ludzie na tym świecie? Skoro łaska Boża się skończyła, co poczniemy? [Głos z sali: Bylibyśmy zgubieni]. Tak. Bracia i siostry, odwróćmy to. Odwróćmy to. „A jeżeli przez uczynki, to już nie wskutek łaski, bo inaczej uczynki nie byłyby uczynkami”. Uczynki człowieka na nic się już nie zdadzą, skoro nie jest to już wskutek uczynków. Czy rozumiecie zatem, co dzieje się z człowiekiem, który obiera taki kierunek?

Teraz Rzym. 3,24: „Dostępują zaś usprawiedliwienia darmo, dzięki Jego łasce, przez odkupienie dokonane w Chrystusie Jezusie, którego uczynił Bóg przez wiarę narzędziem przebłagania w krwi Jego. Okazał przez to swoją sprawiedliwość”. Czyją sprawiedliwość? [Głosy z sali: Bożą]. Kogo Bóg ustanowił, by to okazać? [Głosy z sali: Chrystusa]. Tak. „Wskutek pobłażliwego znoszenia grzechów popełnionych kiedyś, czasu cierpliwości Bożej, ujawniając tym samym sprawiedliwość czasu obecnego”. To znaczy kiedy? [Głosy z sali: Teraz]. Czy to znaczy „teraz”, właśnie „teraz”, tego wieczora? [Głosy z sali: Tak]. Właśnie „teraz”, cztery minuty po ósmej wieczorem? [Głosy z sali: Tak]. Jego sprawiedliwość? [Głosy z sali: Tak]. Dla was? [Głosy z sali: Tak]. Dzięki Panu. „Wskutek pobłażliwego znoszenia grzechów popełnionych kiedyś, czasu cierpliwości Bożej, ujawniając tym samym sprawiedliwość czasu obecnego”. Czy wyjdziecie stąd z tą świadomością? Chcę zapytać, jeśli ktokolwiek miałby wyjść stąd bez tej świadomości, jaki byłby tego powód? [Głos z sali: Niewiara]. Kto ponosiłby za to winę? [Głos z sali: on sam]. Więc nie czyńmy tego. Pan pragnie, byśmy przyjęli późny deszcz. Czy nie mielibyśmy prosić o niego, a kiedy pada – gdy Bóg go daje – nie przyjąć go, a to tylko dlatego, że nie przyszedł on tak, jak tego oczekiwaliśmy? Przecież nie waszą to rzeczą, jak on przychodzi. To Bóg go daje, a my mamy tylko rozpoznać, że to Bóg go daje.

„Dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym”. Aby On sam jedynie był sprawiedliwym. On jest sprawiedliwym i to nie przyniesie Mu ujmy, nie przyniesie Mu hańby. „On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa”. Kiedy Bóg usprawiedliwia, chciałbym wiedzieć, kto na świecie mógłby potępiać. On to czyni, jest w stanie to uczynić i tak wszystko urządził, iż może to uczynić i jednocześnie pozostać sprawiedliwym – być sprawiedliwym i usprawiedliwiającym. Pozwólmy Mu zatem czynić to, co zamierzył. Prawo Boże zostaje zaspokojone – otrzymuje zadośćuczynienie. Cieszmy się. [Głosy z sali: Amen]. Powiadam wam, że gdy zrozumiałem, że w czynieniu tego Pan był sprawiedliwy a Prawu Bożemu stało się zadośćuczynienie, ucieszyłem się.

Czytajmy dalej. „Gdzież więc jest powód przechwalania się? Został usunięty! Dzięki jakiemu prawu? Czy wskutek prawa uczynków? Nie! Przez Prawo wiary. Twierdzimy bowiem, że człowiek dostępuje usprawiedliwienia przez wiarę, bez udziału uczynków Prawa”. Czy to jest właściwy wniosek? [Głosy z sali: Tak]. Na pewno? [Głosy z sali: Tak]. Kto doszedł do takiego wniosku? Czyj to jest wniosek? [Głosy z sali: Boży]. Pozwólmy więc Bogu czynić to, co zamierzył. Czyż On nie jest w stanie argumentować bezpośrednio? „Cóż więc powiemy, co zyskał Abraham, nasz ojciec, według ciała? Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić, ale nie przed Bogiem.” (Rzym. 4,1–2 UBG). Na co więc zda się ludzka chluba, skoro człowiek nie może się chlubić przed Bogiem? Jeżeli już mielibyśmy się czymś chlubić, to tym, że gdy niebiosa się rozstąpią i oblicze Boga zajaśnieje w sercach ludzi, wówczas możemy mieć jakiś powód do chluby. Powiadam wam, Bóg daje nam coś, czym możemy się chlubić, a to jest Jego sprawiedliwość!

„Cóż bowiem mówi Pismo? Uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to poczytane ku sprawiedliwości”. Co to znaczy? Abraham uwierzył Bogu i co? I co? [Głosy z sali: Okazał wiarę]. I co? [Głosy z sali: Uwierzył Bogu]. A jego uwierzenie Bogu do czego go doprowadziło? [Głosy z sali: Do sprawiedliwości]. Kto poczytał mu to ku sprawiedliwości? [Głosy z sali: Bóg]. Czy Bóg się pomylił? [Głosy z sali: Nie]. Bez względu na to czy to rozumiemy, czy nie, Pan to uczynił i czyniąc to postąpił w sposób prawy. Był przy tym zupełnie sprawiedliwy, bo On tak powiedział i uczynił; nie my to uczyniliśmy, nie nasz plan został zrealizowany. My nie moglibyśmy tego uczynić, nawet gdybyśmy się starali. Bracia i siostry, powtarzam więc, pozwólmy Mu czynić to, co zamierzył, a gdy pozwolimy Mu to czynić i podporządkujemy się temu, wszystko będzie dobrze i nie będziemy musieli obawiać się ani trochę.

Co zostało poczytane Abrahamowi ku sprawiedliwości? Uwierzył Bogu, a Bóg powiedział: „Jesteś sprawiedliwy, Abrahamie”. Trzykrotnie w krótkim fragmencie jest to powtórzone. Co zostało mu poczytane ku sprawiedliwości? Jego zawierzenie Bogu. Właśnie to! I nic ponad to!

„Kto zaś pracuje, tego zapłaty nie uważa się za coś danego z łaski, lecz za należność. Lecz kto nie gromadzi uczynków...”. Czy tak jest napisane? [Głosy z sali: Tak]. Czy Pan tak to mówi? [Głosy z sali: Tak]. „...ale wierzy w Tego, który usprawiedliwia grzesznika”. Oto po raz kolejny jest poselstwo do Laodycei – nędznej, biednej, ślepej i nagiej. Takich ludzi Pan usprawiedliwia. „Temu jego wiara jest poczytana ku sprawiedliwości”. Grzesznikowi wiara jest poczytana ku sprawiedliwości. Co jest mu poczytane? [Głosy z sali: Jego wiara ku sprawiedliwości]. Wiara, że Bóg usprawiedliwia grzeszników? Czy to przynosi sprawiedliwość grzesznikowi? [Głosy z sali: Tak]. Wyznanie, że jest grzesznikiem i wiara w to, że Bóg tak postępuje z grzesznym człowiekiem. Tak, zaiste.

Nie mogę powiedzieć, jak to jest możliwe. Nie potrafię tego zrozumieć. Wiem, że tak jest i bardzo się cieszę, że tak jest, więc nie dbam nawet o to, czy zrozumiem, dlaczego tak jest. Pan chce, byśmy przyjęli to, co On daje. Przyjmijmy to. Nasz czas minął, więc jutro zaczniemy od tego miejsca. Nie zapomnijcie, co zostało poczytane Abrahamowi ku sprawiedliwości i że „będąc Chrystusowi” jesteśmy „potomstwem Abrahama”.

Wykład 16

Niedawno otrzymałem list od brata Starra z Australii. Przeczytam dwa lub trzy zdania, bo nawiązują do tego, o czym mówimy w naszych wykładach.

Siostra White mówi, że „od Konferencji w Minneapolis znajdujemy się w czasie późnego deszczu.”

To jest właśnie to, co odkryliśmy w naszym studium podczas tych wykładów, prawda? Bracia i siostry, jak długo jeszcze Pan będzie czekał, aż to przyjmiemy? Od czterech lat On stara się nas przekonać, byśmy przyjęli późny deszcz. Jak długo jeszcze będzie czekał, aż go przyjmiemy? Ten temat łączy się z wykładem brata Prescotta tak, jakby jego wykład był wprowadzeniem do mojego, a to, do czego on wzywał nas tutaj, jest tym, co każdy z nas powinien był uczynić już przed czterema laty.

Faktem jest, że coś musi zostać uczynione. Ci, którzy w powyższy sposób szukają Pana, którzy przyjmą Jego poselstwo w ten sposób, otrzymają to, co On pragnie dać. Ci, którzy tego nie uczynią, zostaną pozostawieni samym sobie, a gdy to się stanie, stanie się na zawsze. Na tym polega powaga naszej sytuacji tutaj, podczas tej Konferencji. To nadaje naszej Konferencji niezwykły charakter. Niebezpieczeństwo polega na tym, że niektórzy tutaj, którzy opierali się od czterech lat, a może nawet krócej, a teraz nie przyjmą tego tak, jak Pan to podaje, zostaną pominięci. Pan postanowi, a w zasadzie to my sami zdecydujemy o tym podczas tej Konferencji, po której stronie się znajdziemy.

Oto jeszcze jedno słowo, które uczy tego samego, o czym mówiliśmy w ciągu minionych wieczorów w naszych wykładach, iż należy przyjąć Słowo Boże takie, jakim ono jest, tak jak On je wypowiedział, bez kwestionowania z naszej strony. Brat Starr mówi, że rozmawiał z siostrą White pewnego dnia o aniołach na Górze Synaj, podczas nadania Prawa i tak pisze o tej rozmowie:

„Widziała, iż aniołowie – dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy i tysiące tysięcy – otaczali lud Boży zgromadzony wokoło góry, a także unosili się wysoko ponad nimi tworząc ogromną żywą świątynię, aby nie miał do nich [ludu] dostępu żaden zły anioł, żeby żadne słowo, wypowiedziane głosem Jezusa, nie zostało zmienione w żadnym umyśle ani żadna sugestia zwątpienia czy zła nie została zaszczepiona w duszy.”

Tego samego pragniemy tutaj. [Głosy z sali: Amen]. Tego, czego chcemy tutaj, to by każdy zanosił własną modlitwę za siebie do Pana, żeby On okrył nas taką osłoną, by podczas tej Konferencji, kiedy czytane są słowa Pana, żadne słowo nie zostało zmienione w żadnym umyśle w kwestii tego, co Bóg mówi i aby żadna sugestia zwątpienia czy zła nie została zaszczepiona w ani jednej duszy, lecz byśmy wszyscy, każdy z nas, mogli otrzymać to, co Pan mówi w sposób jaki się Jemu podoba, w tym znaczeniu, jaki ma On na myśli.

Czytam dalej z listu brata Starra:

„W ostatnim świadectwie [od Boga] do pewnej osoby, siostra White otrzymała zakaz wysłania jej tego świadectwa na piśmie lecz miała je odczytać osobiście, jako że źli aniołowie są czynni, zastępując zapisane słowa swoimi [sugestiami]. Adresat słyszy inne słowa i odczytuje ich znaczenie jako zupełnie przeciwne do zamierzonego przez Boga.”

Skoro ten człowiek potrzebował tego, to czy jest on jedyną osobą na świecie, która tego potrzebuje? Jeśli szatan działa w taki sposób, to czy ogranicza się wyłącznie do Australii? Zatem czy wy i ja nie potrzebujemy namaszczenia uszu i oczu, abyśmy mogli właściwie słyszeć? Czy nie dotyczą nas słowa Jezusa: „Kto czyta, niech uważa”?!

Inny przypadek. Pewien brat dał się wciągnąć do potajemnego stowarzyszenia. Zrobił tam szybką karierę i wkrótce przygotowywał się do osiągnięcia najwyższego stopnia wtajemniczenia. [patrz: E.G. White, Historia mojej Babci Prorokini, s. 155, wyd. Poselstwo Wyzwolenia].

Siostra White otrzymała dla niego świadectwo. Bóg przedstawił jej jego przypadek jako człowieka stojącego nad przepaścią, do którego niebezpiecznie jest nawet kierować wezwanie. Siostra White zapytała Pana, co może zrobić dla tego człowieka i gdy się modliła, anioł powiedział: „Podaj mu hasło. Podaj mu hasło – przepustkę do niebiańskiego stowarzyszenia: »Jezus Chrystus Ukrzyżowany«”.

Jakie jest hasło czy inaczej, przepustka do niebiańskiego stowarzyszenia? [Głosy z sali: „Jezus Chrystus Ukrzyżowany”]. I to jest wszystko, co wy i ja powinniśmy wiedzieć. To jest Jego przesłanie do świata: „Jezus Chrystus Ukrzyżowany”. To jest tą przepustką.

Wróćmy teraz do czwartego rozdziału Listu do Rzymian. Będziemy czytać o sprawiedliwości Bożej, a czytając o sprawiedliwości Bożej przyjmiemy ją tak, jak Pan o niej powiedział. Nie zapominajcie, że wokół nas i nad nami jest osłona aniołów, żeby żadne słowo nie zostało wypaczone w naszym zrozumieniu. Przyjmijmy to tak, jak to podaje Bóg.

„Cóż więc powiemy, co zyskał Abraham, nasz ojciec, według ciała? Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić, ale nie przed Bogiem. Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość.” (Rzym. 4,1–3 UBG). Co zostało poczytane Abrahamowi ku usprawiedliwieniu? [Głosy z sali: To, że uwierzył Bogu]. Gdy Bóg powiedział, Abraham uwierzył. Powiedział: „Tak jest”. A co Pan mu powiedział? Przeczytajmy to, bo to ważne dla nas. „A oto dotarło do niego słowo PANA: Nie on będzie twoim dziedzicem, lecz ten, który wyjdzie z twego wnętrza, będzie twoim dziedzicem. Potem wyprowadził go na dwór i powiedział: Spójrz teraz na niebo i policz gwiazdy, jeśli będziesz mógł je policzyć; i powiedział mu: Takie będzie twoje potomstwo. I uwierzył PANU, i poczytano mu to za sprawiedliwość” (I Mojż. 15,4–6, UBG).

Czy wierzycie, że Abraham stał się sprawiedliwy w ten sposób? [Głosy z sali: Tak]. Powiedzcie szczerze, czy naprawdę w to wierzycie? [Głosy z sali: Tak jest]. Czy jesteście pewni, że tak było? [Głosy z sali: Tak]. Pan powołał Abrahama i powiedział: spójrz w gwiazdy i spróbuj je policzyć – tak liczne będzie twoje potomstwo. Abraham odrzekł: „Amen”. Tak jest w języku hebrajskim. Abraham odrzekł: „Amen”. A Pan powiedział: „Jesteś prawy”.

Czy jesteście pewni, że była to tak prosta wymiana słów? Czy to było tak, jakby Pan wywołał z tej sali was i mnie i zypytał: czy widzicie te gwiazdy? Spróbujcie je policzyć. Takie będzie to i tamto. A my na to: „Amen”. A On powiedziałby: „Jesteście sprawiedliwi”. Przypuśćmy, że Pan wywołałby was i mnie na zewnątrz tego wieczora. A w zasadzie nie musi nawet nas wywoływać. Abrahama wywołał na zewnątrz, by ukazać mu gwiazdy ale nam może ukazać nasze grzechy bez wywoływania nas na zewnątrz. Czy ukazał wam mnóstwo waszych grzechów? Czy ukazał? [Głosy z sali: Tak]. Teraz mówi: jeśli potraficie je policzyć, „wszystkie jak śnieg zbieleją”. Co wy na to? [Głosy z sali: Amen]. I co wtedy mówi Pan? [Głosy z sali: Jesteście sprawiedliwi]. Czy rzeczywiście jesteście? [Głosy z sali: Tak]. Czy ludzie stają się sprawiedliwymi właśnie tak łatwo? [Głosy z sali: Tak]. Amen. Dzięki Panu! Wróćmy teraz do czwartego rozdziału Listu do Rzymian i odszukajmy werset, w którym jest to napisane: „A nie tylko ze względu na niego samego napisano, że zostało mu to poczytane; Ale i ze względu na nas, którym ma być poczytane, którzy wierzymy w tego, który wskrzesił z martwych Jezusa, naszego Pana” (Rzym. 4,23–24 UBG).

Niektórzy z braci mówili dziś rano podczas naszego zebrania, że wczorajszego wieczora mieli ochotę głośno wielbić Pana, ale uznali, że nie powinni. „Ducha nie gaście” (I Tes. 5,19). Jeśli chcecie wielbić Pana za cokolwiek, Pan mówi wam, abyście to czynili. Możemy tutaj i w każdym innym czasie wielbić Pana jako adwentyści dnia siódmego czy też powiedzieć w czasie zgromadzenia „Chwała Panu”. Możemy to czynić tutaj i gdziekolwiek.

Temu, co Pan powiedział Abrahamowi, Abraham wierzył. Gdy on mówi do was i do mnie, my wierzymy, a wtedy skutek u nas jest taki sam, jak u Abrahama. Nie chodzi tu o jakieś osobliwe rzeczy, które Pan mówi, aby być sprawiedliwym – chodzi o to, że cokolwiek On mówi, wierzcie w to, a wtedy on powie: „Jesteś prawy”.

Chciałbym zapytać, czy jest tak, że w ogóle gdy Pan coś mówi, to jest to prawe? [Głosy z sali: Tak]. Więc gdy mówię, że tak jest, czy jestem prawy? [Głosy z sali: Tak]. Więc co powstrzymuje mnie od bycia prawym? Czy możecie mi powiedzieć? Powtarzam: gdy Pan coś mówi, czy jest to prawe? [Głosy z sali: Tak]. Bóg jest prawy gdy coś mówi, więc gdy ja mówię: „Tak jest”, gdy mówię: „Amen”, gdy mówię: „Niech tak będzie”, gdy mówię: „Tak, tak właśnie jest”, to czy jestem prawy? Tak. Czy jestem prawy tak, jak On jest prawy? Z pewnością. Czy sam Bóg może powiedzieć, że się mylę? [Głosy z sali: Nie]. On coś mówi i ja mówię to samo powołując, się na Niego – czy wtedy On może powiedzieć, że się mylę? [Głosy z sali: Nie]. A kiedy wy mówicie to samo co Bóg, to czy On może powiedzieć, że się mylicie? [Głosy z sali: Nie]. Zatem, gdy jesteśmy w takiej sytuacji, iż sam Pan nie może powiedzieć, że wy i ja jesteśmy w błędzie, to chciałbym wiedzieć, jaki jest powód, dla którego nie mielibyśmy być prawi? Wierząc Bogu, znajdujemy się w takiej właśnie sytuacji, podobnie jak Abraham. Chciałbym zapytać, kto wówczas mógłby nam zabronić wejścia do nieba? Co miałoby nas nie dopuścić do Królestwa Bożego?

Jedyne, co może nas nie dopuścić do Królestwa Bożego, to powiedzenie Panu, że kłamie ale jeśli wy i ja zaprzestaniemy stawiania Panu tych zarzutów, pójdziemy do nieba bez przeszkód. To właśnie ludzie muszą zrobić – przestać mówić Panu, że kłamie, dlaczego? „Kto nie wierzy Bogu, zrobił z niego kłamcę” (I Jan 5,10, UBG). Ale ten, kto czyni Boga kłamcą, sam jest kłamcą, a kłamca nie może wejść do królestwa Bożego. „Na zewnątrz są kłamcy” i wszyscy inni, o których jest mowa w Obj. 21,8,27 i 22,15. Zatem musimy przestać kłamać. Przestańmy natychmiast. Przestańmy kłamać. Bez względu na to, co Pan mówi, powiedzcie: „Tak jest”.

Czy rozumiecie, że w tym jest całe sedno i to jest właśnie pojęcie, które brat Haskell próbował nam przekazać podczas wykładu, że zbawienie jest w każdej linijce Pisma Świętego? A przez nie przemawia Bóg – czyż nie? Gdy Bóg mówi i my mówimy to samo co On, wówczas jesteśmy sprawiedliwi i to wszystko. Bóg powiedział do Abrahama i Abraham odpowiedział: „Amen, tak jest, przyjmuję to”. To wskazuje, że zbawienie jest w każdym wersecie Pisma Świętego, we wszystkim, co mówi Bóg!

Czwarty rozdział Listu do Rzymian mówi więcej o tym, co powiedział Abraham, a właściwie co pomyślał. „I nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu; Będąc też pewien tego, że to, co on obiecał, ma moc też uczynić. Dlatego zostało mu to poczytane za sprawiedliwość” (Rzym. 4,20–22 UBG). Poprzedniego wieczora czytałem, nie nawiązując do trzeciego rozdziału Listu do Rzymian, że Chrystus został ustanowiony przebłaganiem za nasze przeszłe grzechy. „Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów; Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa” (Rzym. 3,25–26 UBG). Myśl zawarta w tym tekście jest taka, że Bóg jest prawy czyniąc to; to wystarczy – On spełnił wszelkie wymagania. Zatem jest On absolutnie mocen usprawiedliwić tego, kto wierzy w Jezusa, prawda? Jest w stanie uczynić sprawiedliwym człowieka, który wierzy w Jezusa. Obiecał uczynić to dla każdego, kto uwierzy w Jezusa. Czy wierzycie, że On jest w stanie dokonać tego, co obiecał? Czyż nie obiecał, że to uczyni? [Głosy z sali: Tak]. Czy wierzycie, że jest On w stanie dokonać tego, co obiecał? [Głosy z sali: Amen]. Czy jest w stanie? [Głosy z sali: Tak]. Amen. Dlatego jest to wam poczytane ku sprawiedliwości. [Głosy z sali: Dzięki niech będą Panu!]. I to cała historia. [Głosy z sali: Chwała Panu!].

Ta historia jest dość prosta, natomiast cała bieda w tym, że pozwalamy ją gmatwać licznymi diabelskimi wymysłami. Pan nie życzy sobie żadnej gmatwaniny. On chce, żeby to było proste tak, jak On to powiedział, a powiedział to tak prosto, aby małe dziecko mogło to zrozumieć i przyjąć. A ci z was, którzy nie przyjmują tego jak małe dziecko, nie mogą tego przyjąć. Powtarzam więc, że bez względu na to, co Bóg mówi, kiedy to mówi i cokolwiek On mówi, my – jak Abraham – mamy odpowiedzieć: „Amen. Panie, wierzę w to. Tak jest”. Wtedy On powie, że jesteście prawi. I jesteście prawi.

Przeczytajmy teraz Rzym. 4,3–5: „Bo co mówi Pismo? Uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało za sprawiedliwość. A gdy kto spełnia uczynki, zapłaty za nie nie uważa się za łaskę, lecz za należność; gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość”. Wierzy w Tego, który usprawiedliwia – kogo? [Głosy z sali: „Grzesznika”]. Kogo Pan usprawiedliwia? [Głosy z sali: „Grzesznika”]. Grzesznika. Cieszę się z tego, gdyż to zapewnia mi wieczne zbawienie. Gdyby było inaczej, nie byłoby dla mnie nadziei. Gdyby usprawiedliwiał tylko ludzi w połowie świętych, byłbym wykluczony. Gdyby Bóg usprawiedliwiał ludzi, którzy mają choćby tylko jedną dobrą rzecz, byłbym wykluczony. Gdyby usprawiedliwiał tylko tych, którzy mają choć niewielką cząstkę dobra w sobie, byłbym wykluczony. Jednak dzięki Panu, jest On tak dobry, tak bardzo mnie miłuje, ma tak cudowną moc, boską moc Jego sprawiedliwości tak wielką, że gdy wygłasza słowo nad takim zepsutym grzesznikiem jak ja, to czyni mnie całkowicie sprawiedliwym w oczach Boga. [Głosy z sali: Amen]. Taka jest wartość Bożego słowa „sprawiedliwość”.

A ponieważ On jest tak dobry, ponieważ taka jest boska moc w Jego sprawiedliwości i ponieważ On usprawiedliwia grzesznika, dlatego jestem całkowicie bezpieczny w Jego wiecznym zbawieniu. Zatem cóż mogłoby mnie powstrzymać od radowania się? Czy możecie sobie wyobrazić coś, co miałoby mnie powstrzymać od radowania się? Czy jesteście w stanie wyobrazić sobie cokolwiek, co mogłoby powstrzymać mnie od radowania się? Czy możecie sobie wyobrazić coś, co miałoby powstrzymać was od radowania się? Czy nie mam dość powodów, by się cieszyć? Chciałbym, byście i wy się cieszyli. Dołożę do tego wszelkich starań. [Głos z sali: I ja się cieszę]. Amen.

„Kto zaś nie pracuje...”. Tak, gdyby to wymagało uczynków, którym nie mógłbym podołać. Gdyby to wymagało czegokolwiek więcej, byłbym wykluczony. Ale jak czytaliśmy któregoś wieczora, „za darmo zostaliście sprzedani, toteż bez pieniędzy będziecie wykupieni”; jednak nie bez ceny. Ale to On zapłacił cenę. Błogosławieństwem w tym jest to, że On będąc tak bogaty, wydał wszystkie swoje bogactwa płacąc cenę za mnie. Tak oto mnie nabył.

Słyszałem braci, którzy mówili: „Dziękuję Panu, że mam ufność w Nim”. A ja dziękuję Panu, że On ma ufność we mnie. Myślę, że nie jest niczym wielkim, żeby człowiek, dla którego Pan czyni tak wiele, miał ufność w Panu, ale gdy pomyślę, że Pan tak ogromnie wiele zainwestował we mnie, ufając, że ta inwestycja się zwróci, wtedy nie jestem w stanie pojąć Jego zaufania do mnie. Jest to dla mnie zbyt cudowne. Jestem wdzięczny, że Pan miał tak wiele ufności, by podjąć to ryzyko wobec mnie. Dlatego cieszę się tak bardzo, iż nie wyobrażam sobie, jak mógłbym się nie cieszyć. Bracia i siostry, Pan jest dobry. [Głosy z sali: Amen]. Więc ufajmy Mu.

„Jak i Dawid nazywa błogosławionym człowieka...” (Rzym. 4,6). O tak, przyznaję. Przyznaję, że jest błogosławionym, „...któremu Bóg przyczyta sprawiedliwość” (BG). Bracia i siostry, czy znacie błogosławieństwo takiego człowieka? A może są tu dziś tacy, którzy znają tylko rozpacz człowieka, który stara się uzyskać sprawiedliwość z uczynków? Nie ma błogosławieństwa w takim dążeniu. Biblia nie podaje żadnego takiego błogosławieństwa. W takim dążeniu jest tylko rozpacz i wy dobrze o tym wiecie. Ale Bóg opisuje błogosławieństwo człowieka, któremu Bóg przypisuje sprawiedliwość bez uczynków. Tak opisał to Dawid swoim językiem. Dzisiaj powiedzielibyśmy po prostu „szczęśliwy to człowiek”. Szczęśliwy to człowiek, którego nieprawości zostały odpuszczone, a grzechy zakryte.

Zapewniam was, szczęśliwy jest taki człowiek. Szczęśliwy jest człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu. Pan nie poczyta mu grzechu, bo przyjął on dar Jezusa Chrystusa i wszystko, co Bóg darował w Nim, a gdy Bóg patrzy na takiego człowieka, widzi Jezusa Chrystusa, więc nie poczytuje grzechu temu człowiekowi w żadnym stopniu. Szczęśliwy jest człowiek, któremu Pan nie poczytuje grzechu!

„Czy więc to błogosławieństwo odnosi się tylko do obrzezanych, czy też i do nieobrzezanych? Mówimy bowiem: Wiara została poczytana Abrahamowi za sprawiedliwość” (Rzym. 4,9). Trzykrotnie w tych dziewięciu wersetach, proszę sprawdźcie – trzykrotnie Pan to powiedział, że wiara jest poczytywana ku sprawiedliwości. Przyjrzyjcie się temu. „Uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to poczytane ku sprawiedliwości”; „Kto... wierzy w Tego, który usprawiedliwia grzesznika, temu jego wiara jest poczytana ku sprawiedliwości”; „Mówimy bowiem: Wiara została poczytana Abrahamowi za sprawiedliwość” (w. 3,5,9). Bracia i siostry, postępujmy tak, jak Abraham i powiedzmy „Amen”. [Głosy z sali: Amen]; wiedząc, że Bóg jest w stanie dokonać tego, co obiecał. [Głosy z sali: Amen]. A potem dziękujmy Panu, iż przyznaje nam sprawiedliwość i czyni nas wolnymi.

„W jakich więc okolicznościach została poczytana? Było to po obrzezaniu czy przed obrzezaniem?” (Rzym. 4,10). Czy nie musiał zostać obrzezany on i jego domownicy, zanim mógł się stać sprawiedliwy? [Głosy z sali: Nie]. „Otóż – nie wtedy, gdy był już obrzezany, lecz jeszcze przed obrzezaniem”; gdy był jeszcze poganinem. Czy tak? [Głosy z sali: Tak jest]. Zanim został obrzezany? „I przyjął znak obrzezki za pieczęć sprawiedliwości” (w. 11 BG) którą miał? [Głosy z sali: „sprawiedliwości wiary”, „którą miał”]. Czy to znaczy, że otrzymał znak obrzezania, pieczęć sprawiedliwości, którą posiadał? [Głosy z sali: Nie. „Pieczęć sprawiedliwości onej wiary”, „którą posiadał”]. Tak jest. Tak jest. „Przyjął znak obrzezki za pieczęć sprawiedliwości onej wiary”, „którą posiadał”. [Głosy z sali: Amen!]. Pieczęć sprawiedliwości z wiary, którą posiadał, a nie sprawiedliwości, którą posiadał, gdyż sprawiedliwość, którą otrzymał, była przez wiarę, którą posiadał.

„Otrzymał on znak obrzezania jako pieczęć usprawiedliwienia przez wiarę, którą posiadał jeszcze przed obrzezaniem. W ten sposób stał się ojcem wszystkich nie obrzezanych, którzy jednak wierzą”. Czy to dotyczy was? On jest Ojcem wszystkich, którzy wierzą Bogu. [Głosy z sali: Amen]. Wszystkich, którzy wierzą. Czy tak? [Głosy z sali: Tak jest]. Ta sprawiedliwość może być poczytana także im. On jest ojcem wszystkich, którzy wierzą, w jakim celu? „Aby i onym przyczytana była sprawiedliwość” (BG). Przyłączmy się więc. „Ojciec wszystkich wierzących”. Nic dziwnego, że nie mógł ich policzyć. Tylko Bóg może policzyć potomstwo Abrahama. Rzeczywiście jest liczne jak gwiazdy ale o gwiazdach jest napisane: „i to wszystko po imieniu nazywa” (Izaj. 40,26 UBG) więc i nas może policzyć, zna nas po imieniu, a najlepsze jest to, że On da nam nowe imię. Powiadam wam, bracia i siostry, Pan nas miłuje. Naprawdę nas miłuje.

„Obietnica bowiem, że ma być dziedzicem świata, nie została dana Abrahamowi czy jego potomstwu przez prawo, ale przez sprawiedliwość wiary” (w. 13 UBG). Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. „Jeśli bowiem dziedzicami są ci, którzy są z prawa, to wiara stała się daremna i obietnica obróciła się wniwecz” (w. 14 UBG). Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Czy teraz też? [Głosy z sali: Tak]. Ile sprawiedliwości może uzyskać człowiek z prawa? [Głosy z sali: Ani trochę]. Prawo nie służy temu celowi, „prawo powoduje tylko gniew”.

„... bo gdzie nie ma prawa, tam nie ma przestępstwa. Tak więc dziedzictwo jest z wiary, aby było z łaski i żeby obietnica była niewzruszona...” (15–16 UBG). Ach! Pan pragnie, by Jego obietnica wobec nas była pewna, czy tak? Zaś, aby była pewna, na czym ją oparł? Dlatego została ona dana na podstawie wiary, aby była z łaski. Chcę zwrócić uwagę na słowo „aby”. Co ono oznacza? „Po to, by...” – właśnie o to chodzi. „Po to by było dziełem łaski”. Zatem jest z łaski, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Jest przez wiarę, żeby była z łaski, dlaczego? „Aby obietnica była zapewniona”. Więc ten, kto przyjmuje od Boga cokolwiek przez wiarę, może być tego pewny, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Kto chce coś otrzymać od Boga w jakikolwiek inny sposób niż przez wiarę, nigdy nie może być pewny, że to otrzymał, gdyż w rzeczywistości nie ma tego ani trochę. Czy rozumiecie to? [Głosy z sali: Tak]. Postępujmy zgodnie z tym.

„Tak więc dziedzictwo jest z wiary, aby było z łaski i żeby obietnica była niewzruszona...”. Dobrze. [Głosy z sali: Amen]. Dla wszystkich. „...żeby obietnica była niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla tego, które opiera się na prawie, ale i dla tego, które jest z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich (jak jest napisane: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były” (UBG). Co On czyni? [Głosy z sali: Ożywia]. Co takiego? [Głosy z sali: Przywraca do życia]. Daje życie umarłym. „to czego nie ma, powołuje by było” (TNP). A gdy On powołuje do istnienia to, co nie istnieje, czy wtedy naprawdę to zaczyna istnieć? [Głosy z sali: Tak]. Czy nie tak stworzył światy? Nie było ich ale On powołał je do istnienia i co wtedy? [Głosy z sali: Zaistniały]. Nie było światłości, On powołał do istnienia światłość „i stała się światłość”.

We mnie nie ma sprawiedliwości, jest za to cała bezbożność, cała nieczystość ale Bóg, który słowem powołał światy do istnienia i wypowiedział słowo „światłość”, a światłość zaistniała i dlatego też powołał tego Jedynego, by ogłosić sprawiedliwość w miejsce mego grzesznego ciała. [Głosy z sali: Chwała Panu!]. W to miejsce, w tym ciele, w miejsce tego grzesznego charakteru powołuje On do istnienia to, czego nie ma i to się staje, dzięki Panu. [Głosy z sali: Amen]. W to miejsce, gdzie jest cała nieczystość, on ustanawia Jego, Błogosławionego, by powołał do istnienia świętość, a On powołuje ją do istnienia, choć jej nie ma, zaś dzięki Jego potężnej mocy zaczyna ona istnieć. [Głosy z sali: Amen]. Cieszę się z tego. „Powołuje do istnienia to, co nie istnieje”. Grzesznik nie jest sprawiedliwy, bezbożnik jest bezbożny, ale Bóg powołuje do istnienia to, co nie istnieje, jakby istniało i zaczyna to istnieć. [Głosy z sali: Amen]. Tak właśnie jest.

„On to wbrew nadziei, mając nadzieję, uwierzył, że stanie się ojcem wielu narodów według tego, co mu powiedziano: Takie będzie twoje potomstwo. A nie będąc słabym w wierze, nie zważał na swoje już obumarłe ciało - bo miał około stu lat - ani na obumarłe łono Sary. I nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu; Będąc też pewien tego, że to, co on obiecał, ma moc też uczynić. Dlatego zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. A nie tylko ze względu na niego samego napisano, że zostało mu to poczytane; Ale i ze względu na nas, którym ma być poczytane, którzy wierzymy w tego, który wskrzesił z martwych Jezusa, naszego Pana; Który został wydany za nasze grzechy i wstał z martwych dla naszego usprawiedliwienia” (Rzym. 4,18–25 UBG). On zmartwychwstał, żebyśmy mogli zostać usprawiedliwieni; zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia. Ja mam zamiar pozwolić Mu dokonać tego, do czego powstał z martwych. To pewne. On wie, jak tego dokonać i jest w stanie tego dokonać, a ja nie zamierzam Mu w tym przeszkadzać.

Teraz piąty rozdział Listu do Rzymian.

„Tak więc usprawiedliwieni już dzięki wierze” (Rzym. 5,1 BWP). Co wy na to? [Głosy z sali: Amen]. Dlatego uczynieni sprawiedliwymi, usprawiedliwieni dzięki wierze, „pokój mamy z Bogiem”. Znam to, a wy? Mamy pokój z Bogiem, bo On tak mówi – więc tak jest. Nawet jeśli tak nie było, to teraz tak jest. Nawet jeśli tak nie było, teraz tak jest, po tym, jak on powołuje do istnienia to, czego nie było. Nie możemy tego zrozumieć ale możemy to wiedzieć. Wiem to i to mi wystarczy.

„Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dzięki któremu też mamy dostęp przez wiarę do tej łaski” (Rzym. 5,1–2). Jak mamy dostęp do łaski? Przez wiarę. Mamy ją, dzięki Panu. „W której stoimy”. Czy stoimy w niej naprawdę? [Głosy z sali: Tak]. Skoro Bóg tak mówi, więc tak jest – prawda? On tak mówi, więc tak jest. On mówi, że stoimy w niej, więc stoimy, dzięki Panu. „W której stoimy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej...”. Czyż nie? On mówi, że chlubimy się, więc tak jest. Bo gdy On mówi, że się chlubimy, ma rację, a my mówimy „Amen” i wtedy jesteśmy prawi. „...a nie tylko to, chlubimy się też z ucisków”. Uciski przyjdą, jeśli tylko będą miały przyjść, ale nic nie wskórają przeciwko nam. „Uważam bowiem, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszłą chwałą, która ma się w nas objawić” (Rzym. 8,18 UBG) – nie tylko nam ma się objawiać lecz także „w nas”; ma być częścią nas samych. Dlatego będziemy jaśnieć jak słońce w Królestwie naszego Ojca.

Oto jest sprawiedliwość Boża, oto jak Abraham ją przyjął. Czymże więc jest błogosławieństwo Abrahama? Czym jest? [Głosy z sali: Sprawiedliwością przez wiarę]. Jak on ją przyjął? [Głosy z sali: Przez wiarę]. Błogosławieństwa Abrahama nie przyjmie nikt prócz tego człowieka, który przyjmuje je przez wiarę, czy tak? [Głosy z sali: Tak jest].

A teraz fragment, który czytał wcześniej brat Prescott. To nic, że przeczytał go wcześniej. Mam ten fragment w swoim wykładzie, podobnie jak on miał go w swoim, a właściwie te dwa wykłady łączą się w jeden. Gal. 3,13–14: „Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa”. Czy tak? Bóg mówi, że tak, więc tak jest. „Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie); Aby błogosławieństwo Abrahama w Chrystusie Jezusie przeszło na pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę Ducha” (UBG).

Dlaczego Chrystus stał się przekleństwem na drzewie? Aby błogosławieństwo Abrahama mogło stać się udziałem waszym i moim. Dlaczego odkupił nas od przekleństwa Prawa? Aby błogosławieństwo Abrahama mogło stać się udziałem waszym i moim. Co jest błogosławieństwem Abrahama? [Głosy z sali: Sprawiedliwość przez wiarę]. Chrystus umarł, abyśmy wy i ja mogli być uczynieni sprawiedliwymi przez wiarę. Bracia i siostry, czy to nie straszne, gdy człowiek próbuje obrabować Chrystusa z tego, za co On umarł i usiłuje uzyskać sprawiedliwość w jakikolwiek inny sposób? Czy to nie straszne? Bracia i siostry, wierzmy w Jezusa Chrystusa.

„W ten sposób błogosławieństwo przyrzeczone przez Boga Abrahamowi za pośrednictwem Jezusa Chrystusa zstąpiło na pogan”. Zatem jesteśmy wykupieni z pod przekleństwa Prawa – Chrystus stał się za nas przekleństwem, aby błogosławieństwo Abrahama zstąpiło na nas. A w jakim celu zstępuje ono na nas? „Abyśmy obietnicę Ducha wzięli przez wiarę” (Rzym. 3,14 BG).

Więc skoro jako lud, jako ciało, jako ciało Chrystusa, jako kościół przyjęliśmy błogosławieństwo Abrahama, co wtedy? [Głosy z sali: Późny deszcz]. Wylanie Ducha Świętego. Tak jest w przypadku jednostki. Gdy pojedynczy człowiek wierzy w Jezusa Chrystusa i przyjmuje sprawiedliwość, która jest przez wiarę, wtedy przyjmuje także Ducha Świętego, który jest obrzezaniem serca. A gdy cały lud, jako Kościół, przyjmuje sprawiedliwość przez wiarę, czyli błogosławieństwo Abrahama, co wtedy może powstrzymać Kościół od przyjęcia Ducha Bożego? [Głosy z sali: Nic]. Oto gdzie jesteśmy. Co może powstrzymać wylanie Ducha Świętego? Co powstrzymuje wylanie Ducha Świętego? [Głos z sali: Niewiara]. Nasz brak sprawiedliwości Bożej, która jest przez wiarę – oto co powstrzymuje, bo gdy zostaje przyjęta, to skutkiem tego jest przyjęcie obietnicy Ducha przez wiarę. Zatem upewnijmy się, że mamy błogosławieństwo Abrahama, a potem prośmy, a otrzymamy.

Wykład 17

Ostatni fragment, jaki studiowaliśmy podczas poprzedniego wykładu to Gal. 3,13–14. Nie ma różnicy, czy chodzi tu o obietnicę Ducha Świętego dla indywidualnej osoby w jej osobistym doświadczeniu czy o obietnicę Ducha w Jego wylaniu na cały Kościół. Nikt nie może mieć udziału w tej obietnicy, nie mając najpierw „błogosławieństwa Abrahama”. Kto nie ma „błogosławieństwa Abrahama”, nie może mieć Ducha Świętego. W czwartym rozdziale Listu do Rzymian czytamy: „ przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem” (Rzym. 4,11 UBG). Czym naprawdę jest obrzezanie, dowiemy się z V Mojż. 30,6:

„PAN, twój Bóg, obrzeza twoje serce i serce twego potomstwa, abyś miłował PANA, swego Boga, z całego swego serca i całą swoją duszą, abyś żył” (URG). Porównajmy ten werset z Rzym. 5,5. Gdy apostoł wyjaśnił, że jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę i że „pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dzięki któremu też mamy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której stoimy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej” (w. 1), dalej mówi: „A nadzieja nie zawodzi, bo miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany”. Tak więc Duch Święty rozlewa miłość Bożą w naszych sercach, ale tutaj mówi: „Dokonam obrzezania twojego serca... miłował PANA, swego Boga, z całego swego serca i całą swoją duszą” (V Mojż. 30,6). Jedynym sposobem, byśmy miłowali Pana całym sercem i całą duszą, jest wszczepienie miłości Bożej w serce i duszę – nawrócenie człowieka do Boga. A „wypełnieniem Prawa miłość” (Rzym. 13,10 UBG).

„Miłować Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej” oraz „z całej siły swojej”, to pierwsze ze wszystkich przykazań. „A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Mat. 22,37–39; Mar. 12,30). „Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy” (Mat. 22,40 ). Obrzezanie serca jest tym stanem serca, w którym „miłujemy Pana”, naszego Boga, „z całego serca swego i z całej duszy swojej”. Zatem widzicie, że cielesne obrzezanie było dla Abrahama jedynie znakiem – symbolem, który miał być dla Izraela lekcją poglądową w Bożym nauczaniu – znakiem widzialnym, oznaczającym to, co niewidzialne. A zatem cielesne obrzezanie, jako znak, było mu dane jako „pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem” (Rzym. 4,11 UBG). Było po prostu zewnętrznym znakiem dzieła Ducha Świętego – dzieła obrzezania serca. Duch Święty rozlewa miłość Bożą w sercu, ale nikt nie może przyjąć obietnicy Ducha, nie mając „błogosławieństwa Abrahama”, czyli sprawiedliwości Bożej, która jest przez wiarę.

Tak więc człowiek, który jest świadomy swej wiary w Boga, może prosić z absolutną ufnością o Ducha Świętego. Nie człowiek, który przypuszcza, że wierzy Bogu – czasami wierzy a czasami nie, czasami przypuszcza, że wierzy, a czasami nie wie czy wierzy, czy nie. To nie jest żadne wierzenie Bogu. Pan chce, byśmy byli przekonani, że wierzymy Bogu. On pragnie, byśmy to wiedzieli i to tak pewnie, jak to, że żyjemy. Zatem powiadam, iż człowiek, świadomy tego, że wierzy Bogu, może z doskonałą ufnością prosić o Ducha Świętego i otrzyma Go przez wiarę, gdyż jest napisane: „Proście, a otrzymacie”. To On tak powiedział. Jednak musimy prosić zgodnie z Jego wolą. Nie jest zgodne z Jego wolą udzielić Ducha Świętemu komukolwiek, kto nie ma „błogosławieństwa Abrahama” – tak w przypadku jednostki jak i całego kościoła. Gdy lud Boży osiągnie tę świadomość, iż wierzy Bogu, wtedy wierzący mogą prosić z absolutną ufnością o wylanie Ducha Świętego, a czekając, ufając i wierząc, otrzymają Go. Takie są fakty.

Studiujmy dzisiaj nieco dalej; jak możemy wiedzieć, że „błogosławieństwo Abrahama” należy do nas, oraz, że z zupełną ufnością możemy prosić Pana, by dał nam swego Ducha Świętego i następnie po prostu czekać, aż w wybranym przez Niego czasie otrzymamy Go, stosownie do Jego woli – nie troszcząc się już o to czy Go otrzymamy, czy nie. Chcemy się dowiedzieć, jak ta cała troska o otrzymanie Ducha Świętego może być nam odjęta, abyśmy, przedkładając nasze prośby Panu w wierze, oczekiwali, iż Go otrzymamy; abyśmy spodziewali się tego i niczego innego, po prostu czekając na to, iż da nam Go w swoim czasie, jednocześnie nadal szukając Go i prosząc, aby to było możliwe.

Powiadam wam, bracia i siostry, gdy to zrozumiemy, nie będzie nam trudno być „...wszyscy razem na jednym miejscu” (Dz. 2,1). Tu, podczas tych spotkań, gdy dojdziemy do takiego stanu, że będziemy świadomi, iż wierzymy Bogu i że możemy z absolutną ufnością prosić o dar Ducha Świętego – wówczas łatwą rzeczą będzie dla nas być razem na jednym miejscu, gdziekolwiek się spotkamy. W rzeczywistości, każdy będzie się obawiał, by nie opuścić żadnego spotkania i nie stracić okazji, gdy spełni się obietnica wylania Ducha Świętego. Każdy będzie czekał i czuwał, wyglądając, iż Pan uczyni to, co zapowiada, gdy tylko uzna, że nadszedł właściwy czas. Czy rozumiecie, jak to uczyni nas jednomyślnymi? Tak będzie.

Oczywiście, jeśli dzieło Boże będzie wymagać byśmy opuścili jakieś spotkanie, aby pełnić nasze zadania zgodnie z poleceniem Pana, a Duch Święty zostanie wylany pod naszą nieobecność, to i tak będziemy mieli w tym udział, gdziekolwiek będziemy się znajdowali. Jednak nie tak będzie z tymi, którzy stronią od spotkań z powodu własnego nastawienia. Bałbym się opuszczać nasze spotkania; bałbym się opuszczać nasze poranne spotkania. Nie wiem przecież, podczas którego z nich Duch Święty zostanie wylany na nas. Nie mogę ryzykować nieobecności.

Czytajmy teraz w Piśmie Świętym o tym, jak Pan nas prowadził i jak będzie nas prowadził dzisiaj do tego obiecanego wylania Ducha Świętego, jeśli tylko podążymy za Nim. Gdy zaczniecie czytać tam, gdzie ja zacznę, Pan poprowadzi was dalej. Nie pytajmy, jak to może być. Gdy Pan mówi, to właśnie tak się rzecz ma i koniec – cokolwiek On powiedział, to tak jest i koniec, a my możemy tylko powiedzieć: „Panie, tak jest”. Wyjdźmy dzisiaj razem, aby dotrzeć do miejsca, gdzie każdy z nas będzie świadomy, że wierząc Bogu i posiadając „błogosławieństwo Abrahama”, możemy z całą ufnością prosić Boga o Jego Ducha oraz czekać na Jego przyjęcie, kiedy Bóg da Go nam w stosownym czasie.

Zobaczmy, co Pan uczynił i jak działa oraz jak wiedzie nas do tego miejsca. Zacznijmy tam, gdzie On zaczął. Przeczytajmy Efez. 1,3–6. To wiedzie nas do punktu, w którym Bóg rozpoczął pracę nad nami, a okaże się, że tak daleko, jak tylko możemy sięgnąć wstecz, to dzieło zawsze miało miejsce. Werset trzeci:

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios”. Co takiego On uczynił? [Głosy z sali: Ubłogosławił nas]. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Uczynił to? [Głosy z sali: Tak]. Jak wieloma błogosławieństwami nas ubłogosławił? [Głosy z sali: Wszelkim duchowym błogosławieństwem]. Wszelkimi błogosławieństwami jakie posiada? Dał nam je wszystkie? [Głosy z sali: Tak]. W jaki sposób? [Głosy z sali: W Chrystusie]. W Chrystusie. Zatem dając nam Chrystusa, co Bóg nam dał? [Głosy z sali: Wszelkie duchowe błogosławieństwa]. Wszelkie duchowe błogosławieństwa jakie posiada.

Zatem, gdy wy i ja mamy Jezusa Chrystusa i Jego wiarę, czyż nie jesteśmy błogosławieni? Czy w Nim nie mamy wszystkich błogosławieństw, które Pan ma? Czym więc mielibyśmy się martwić? Czy osoba tak błogosławiona może nie być szczęśliwa? [Głosy z sali: Może być szczęśliwa!]. Czy powinniśmy się smucić? [Głosy z sali: Nie]. Czy możemy być przygnębieni, kiedy nie wszystko dobrze się układa w życiu i zdarzają się problemy? [Głosy z sali: Nie]. Problemy tak czy inaczej nas spotykają. Jednak bez względu na to, co się będzie dziać, nie może nam to odebrać błogosławieństwa. „Tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu” (Rzym. 8,28 BG).

Pragnę jednak zwrócić szczególną uwagę na Efez. 1,4: „W Nim bowiem wybrał nas” (). Wybierze nas? [Głosy z sali: Wybrał nas]. Rzeczywiście? [Głosy z sali: Tak]. Kiedy tego dokonał? [Głosy z sali: „Przed założeniem świata”]. Dzięki niech będą Panu! „Przed założeniem świata” wybrał was i mnie. [Głosy z sali: Chwała Panu!]. Czy powiecie na to zawsze „Amen”? [Głosy z sali: Amen!]. Nie tylko teraz. Czy powiecie tak zawsze? [Głosy z sali: Tak].

Jak długo te słowa Pisma zachowają ważność? [Głosy z sali: Na zawsze]. Zatem, jak długo prawdą będzie, że „wybrał nas przed założeniem świata”? [Głosy z sali: Zawsze]. Więc jak długo będziecie się martwić, czy należycie do Pana, czy nie? Czy On was wybrał czy nie wybrał? [Głosy z sali: Wybrał nas]. W jakim celu to uczynił? Bo chce nas mieć? Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Wybrał mnie, bo chciał mnie mieć i będzie mnie miał. Nie mam zamiaru Go okraść ani zawieść w Jego wyborze. Wybrał nas, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. „Przed założeniem świata”. A teraz dalszy ciąg wersetu: „Abyśmy byli świętymi i nienaganionymi przed oblicznością jego w miłości” (BG). Jego błogosławiony cel jest właśnie taki, że On potrzebuje nas, byśmy byli „świętymi i nienaganionymi przed oblicznością jego w miłości”. Zatem pozwólmy mu realizować Jego zamiar, gdyż od tego zależy nasze wieczne zbawienie.

Kolejny werset: „Przeznaczył nas” – dawno temu ustalił nasze przeznaczenie, którego pragnie dla nas. Przeznaczenie, które Bóg przygotował dla człowieka, jest warte tego, by je mieć. „Przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej”. Dlaczego to uczynił? Nie dlatego, że byliśmy aż tak dobrzy, ale dlatego, że to On jest tak dobry! Nie dlatego, że tak bardzo Mu się przypodobaliśmy, ale dlatego, że On ma w nas upodobanie według swojej woli. To On tego dokonał. Oto dlaczego tego dokonał.

Werset szósty. „Ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej, którą nas obdarzył w Umiłowanym”. Co powiecie na to? [Głosy z sali: Amen]. Kiedy tego dokonał? [Głosy z sali: Przed założeniem świata]. Właśnie. „Przed założeniem świata”. To odpowiada na pytanie, czy możemy uczynić coś dla naszego usprawiedliwienia, czy nie. On dokonał tego, zanim my mieliśmy możliwość uczynienia czegokolwiek – na długo przed tym, jak się urodziliśmy – na długo przed założeniem świata. Czy rozumiecie, że Pan jest Tym, który wszystko czyni, abyśmy mogli być zbawieni i abyśmy mogli Go mieć?

Teraz spójrzcie, czego Bóg dokonał: po pierwsze, „ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios”; po drugie, „w Nim wybrał nas przed założeniem świata”; po trzecie, „przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa”; po czwarte, uczynił to „ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej, którą nas obdarzył w Umiłowanym”. Cieszę się z tego. Wiem, że tak jest. [Głosy z sali: Amen]. A wy? [Głosy z sali: Tak] – ponieważ tak mówi Bóg. To On tak mówi. Oto cztery fakty, których możemy być pewni.

Jeszcze coś o tych błogosławieństwach, które Pan nam daje. Gdy wierzymy w Jezusa Chrystusa i mamy Jezusa Chrystusa, mamy wszystkie błogosławieństwa, które posiada Bóg. Te błogosławieństwa należą do nas. Nie musimy szczegółowo modlić się o każde z nich. Czy nie sądzicie, że lepiej zrobilibyśmy poświęcając czas na dziękowanie Mu za błogosławieństwa, które mamy, zamiast prosić Go o nie? Jak to u nas wygląda? Co wygląda lepiej – dziękowanie Panu za błogosławieństwa, które On już nam dał, czy proszenie Go o coś, co już otrzymaliśmy i nic już więcej nie istnieje, co mógłby nam dać? Co jest lepsze? [Głosy z sali: Dziękować Mu].

On dał nam w Chrystusie wszystkie błogosławieństwa, które ma. Chrystus mówi: „Jestem z wami”. Bracia i siostry, korzystajmy z tych błogosławieństw. Mamy je i one należą do nas.

Tak więc możemy zawsze być pewni, że mamy duchowe błogosławieństwa; możemy być zawsze pewni, że On nas wybrał, bo On tak powiedział; możemy być zawsze pewni, że On nas przeznaczył do adopcji jako swoje dzieci; możemy być zawsze pewni, że On przyjął nas w Umiłowanym.

Tego wszystkiego możemy być pewni, bo tak mówi Bóg i tak jest. Czy nie jest to zatem stały powód do tego, by się cieszyć?

On uczynił to wszystko i uczynił to dobrowolnie. Dla jak wielu ludzi to uczynił? [Głosy z sali: Dla wszystkich]. Dla każdego? [Głosy z sali: Tak jest]. Dał wszystkie błogosławieństwa, jakie posiada, każdemu człowiekowi na świecie. Wybrał każdego człowieka na świecie. Wybrał każdego w Chrystusie przed założeniem świata, przeznaczając każdego człowieka do adopcji i przyjmując każdego w Umiłowanym. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Tego właśnie dokonał.

Teraz przeczytamy kolejne wersety, mówiące o tym. Chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że nikt nie może otrzymać tego wszystkiego ani wiedzieć, że należy to do niego, póki się na to nie zgodzi. Pan nie zmusi nikogo do przyjęcia czegokolwiek, choć już to wszystko dał, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Potrzebna jest współpraca. Bóg oddaje wszystko w cudownym darze, ale jeśli człowiek nie chce tego przyjąć, Pan nie zmusi go do tego w najmniejszym nawet stopniu. Każdy, kto przyjmie ten dar, przyjmie go z własnej woli. Dlatego potrzebne jest współdziałanie. Pan potrzebuje we wszystkim naszej współpracy.

Sięgnijmy teraz do Tyt. 2,14, gdzie jest mowa o Panu jako tym, który „...dał samego siebie za nas”. To wyrażenie jest w czasie przeszłym, prawda? Już zostało to dokonane. Dał Siebie za jak wielu ludzi? [Głosy z sali: Za wszystkich]. Jak wielu ludzi na świecie, czytając ten werset, może powiedzieć: „To dotyczy mnie”? Każdy człowiek na ziemi. Dokądkolwiek się udamy na ziemi i spotkamy człowieka, możemy mu przeczytać, że Chrystus „dał samego siebie” za niego, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Dał samego siebie za was. To jest cena, o której Piotr mówi w I Piotr 1,18–20: „Nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, zostaliście wykupieni z marnego postępowania waszego, przez ojców wam przekazanego, lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego. Wprawdzie był On na to przeznaczony już przed założeniem świata.”

Chcemy, aby każdy wiedział jaka jest nasza sytuacja. „Wydał samego siebie za mnie”. Czytamy o tym w Gal. 2,20: „Obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie”. Jak wielu ludzi na świecie czytając to może powiedzieć, że dotyczy to ich? [Głosy z sali: Każdy]. „Który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie”. Taka cena została zapłacona. Zatem On nabył mnie, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Nabył was? [Głosy z sali: Tak].

To, czy wy i ja pozwolimy Mu mieć nas, jest inną kwestią. Czego On dokonał? Czego On dokonuje? [Głosy z sali: Zapłacił cenę]. Przed założeniem świata nabył mnie, czy tak? A was? Więc do kogo należymy? [Głosy z sali: Do Pana].

Zatem czy istnieje jakikolwiek powód, abyście mieli wątpić czy należycie do Pana? Jak to możliwe, by człowiek, który chce należeć do Pana i wyznał swoje grzechy, zaczął wątpić czy należy do Pana? Jest to możliwe jedynie przez zupełne zaprzeczenie Słowu Bożemu oraz niewiarę w nie, a tym samym twierdzenie, że Pan jest kłamcą. Czyż nie jest to jedyny powód do zwątpienia? „Kto nie wierzy Bogu, uczynił Go kłamcą” (I Jan 5,10 ). Zatem jedyną przyczyną, dla której człowiek może wątpić czy należy do Pana czy nie, jest zaprzeczenie Słowu Bożemu i stwierdzenie, iż Pan jest kłamcą. To jest jedyny powód, aby przyjąć taką postawę. Kiedy człowiek wątpi, tak właśnie czyni – być może nie przedstawia tego w takich słowach, ale jeśli ma wątpliwości co do tego faktu, że należy do Pana, to swoją postawą właśnie to wyraża. Pozwala, by niewiara go pokonała, a szatan korzysta z tego skwapliwie i porywa go. Właśnie tak się rzecz ma.

Choć Pan nas nabył, nie zabierze tego co należy do Niego, bez naszego pozwolenia. Istnieje linia, którą Bóg wyznaczył, by chronić wolność każdego człowieka i On sam nigdy nie przekroczy tej linii, nawet o włos bez naszego pozwolenia. On szanuje wolność i godność, którymi obdarzył swoje inteligentne stworzenia, czy to ludzi, czy aniołów. On szanuje tę wolność i godność, nie przekraczając ich granic. On nie przekracza żadnej granicy bez pozwolenia danej osoby. Jednak gdy otrzymuje pozwolenie, wówczas przychodzi do wszystkich takim, jakim jest. To otwiera bramę serca i Pan wchodzi. Tak to jest.

Zatem On was nabył, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Czy pragniecie należeć do Pana? [Głosy z sali: Tak]. Więc, przyjaciele, uczyńmy to pragnienie czymś rzeczywistym, praktycznym, namacalnym. On nas nabył, czy tak? On nabył nas płacąc za nas cenę. Z Jego woli należymy do Niego. Gdy więc przyjmujemy ten fakt naszą wolą, do kogo należymy? [Głosy z sali: Do Pana]. On okazał swoją wolę w tej kwestii, płacąc cenę, czy tak? A kiedy my oznajmiamy naszą wolę w tej kwestii słowami: „Panie, to jest także mój wybór – moja wola opowiada się za tym także”, to chcę zapytać: co we wszechświecie miałoby powstrzymać nas przed należeniem do Niego? Czy więc możecie wiedzieć, że należycie do Pana? [Głosy z sali: Tak jest]. Czy możecie to wiedzieć? [Głosy z sali: Tak jest].

Przypuśćmy, że wstaniecie rano z bólem głowy i niestrawnością, czując się źle, niezdrowo. Skąd wiecie, że należycie do Pana? [Głosy z sali: Bo On tak mówi]. Ale przypuśćmy, że wstajecie rano i czujecie się wypoczęci, pełni energii i dobrego samopoczucia. Skąd wiecie, że należycie do Pana? [Głosy z sali: Bo On tak mówi]. Czasami ludzie zapytani o to, czy ich grzechy zostały przebaczone, odpowiadają: „Tak, od jakiegoś czasu jestem pewien, że moje grzechy zostały przebaczone”. „A co cię o tym upewnia”. „Po prostu tak czuję”. Tacy ludzie nie mają pojęcia, o czym mówią; nie mają cienia dowodu na to, że ich grzechy zostały przebaczone. Otóż, bracia i siostry, jedynym dowodem, że nasze grzechy zostały przebaczone jest to, że: TAK MOWI BOG! To jest dowód! Nie szukajcie i nie dopatrujcie się dowodu w swoich odczuciach. Odczucia są zmienne jak wiatr. Wiecie o tym. Nigdy nie przywiązujcie najmniejszej wagi do uczuć. W tej kwestii nie ma znaczenia to, jak się czujecie. Gdy Bóg tak mówi, to tak jest, bez względu na to, jak się czujecie.

Powtórzę jeszcze raz tę ilustrację. Podałem ją wcześniej, ale podkreśla ona sedno, iż uczucia nie mają nic wspólnego z tym faktem. Dwa razy dwa równa się cztery, prawda? Wiecie, że tak jest, ale są na świecie ludzie, którzy nie wiedzą, że dwa razy dwa równa się cztery. Przypuśćmy, że mówicie komuś o tym i on w to uwierzył – jak się w związku z tym czuje? Czy czuje się tak, jakby porwał go wicher i przeniósł w inne miejsce? Nie. Co mają z tym wspólnego jego odczucia? Dlaczego miałby się przejmować tym, co odczuwa?

Nie twierdzę, że owocem tego nie będzie doświadczenie, związane z odczuciami, ale twierdzę, że jeśli polegacie na odczuciach jako dowodach, to nigdy nie znajdziecie dostatecznego dowodu; lecz jeśli polegacie na słowie Boga, to macie dowód, który Bóg daje w swoim Słowie – jego boską moc w tym Słowie, skutecznie działającą w człowieku, który wierzy.

Zatem Pan nas nabył czy tak? Jak już wiecie i ja wiem, nie musimy dalej wątpić, czy należymy do Pana, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Ale są ludzie na świecie, którzy nie mają właściwego doświadczenia w tym, co dotyczy praktycznej strony tej kwestii. Nie poddali się Panu i praktycznie nie należą do Niego. On nabył ich i są Jego własnością. Jak mogą się dowiedzieć, że autentycznie są Jego własnością? Przez Jego Słowo; uznając dobrowolnie iż tak właśnie jest; dokonując takiego wyboru. W książce „Droga do Chrystusa”, w rozdziale: „Uświęcenie” (wg niektórych tłum. „Oddanie się Bogu”) podana jest cała filozofia tego wyboru. Czytamy tam, jak możemy się poddać Bogu. Czytamy, że nasze obietnice i postanowienia są jak liny z piasku, a świadomość złamanych obietnic i niedotrzymanych zobowiązań osłabia nasze zaufanie do własnej szczerości. W końcu to, czego potrzebujesz, brzmi następująco:

„Musisz zrozumieć prawdziwą moc woli. Jest ona w naturze ludzkiej siłą rządzącą, mocą decyzji i wyboru. Wszystko zależy od właściwego działania woli. Bóg obdarzył ludzi mocą wyboru; ona jest ich i powinni ją ćwiczyć. Nie potrafisz zmienić swego serca, nie potrafisz samodzielnie oddać Bogu jego [serca] uczuć, ale możesz wybrać służenie Jemu.”

Gdy człowiek postanawia poddać swoją wolę woli Bożej, wtedy rzecz jest dokonana. Wtedy to, zgodnie z wyborem człowieka – praktycznie, w jego doświadczeniu – staje się on kimś, kto należy do Pana. Zatem, czyż nie przez przyzwolenie człowieka, który wybiera drogę Pańską, staje się on tym, który należy do Pana w praktycznym sensie?

Kiedy to staje się faktem, czy rozumiecie, że tak długo, jak wasz wybór pozostaje właśnie taki, prawdziwie należycie do Pana? Czy rozumiecie to? Kiedykolwiek oddajemy się na własność Jemu, jest to faktem. Jednak niektórzy z was poddali się Jemu dawno temu, a od tamtej pory doświadczyli zniechęcenia i zaczęli się zastanawiać czy rzeczywiście należą do Pana, czy nie.

Pragniemy, aby tacy ludzie dzisiaj porzucili raz na zawsze tego rodzaju wątpliwości i kwestionowanie, aby bez względu na to, co się dzieje, nie martwili się o to, czy należą do Pana. Jak pewne jest to, że wybieracie przynależność do Niego, tak pewne jest, że należycie do Niego, bo On nabył was dawno temu. To właśnie chcę wam uświadomić. Czy wy także chcecie to sobie uświadomić? Jeśli kiedykolwiek macie to rozumieć, musicie to wreszcie pojąć. [Głosy z sali: Amen]. Tak więc możemy wiedzieć, że należymy do Pana.

Jednak zdarza się, iż słyszymy ludzi, którzy twierdzą, że coś takiego doprowadzi do tolerowania grzechu. Nic podobnego. Tak nie będzie. Po prostu nie. Mało tego, to was wybawi od grzeszenia. Jeśli człowiek znajduje się w sytuacji, kiedy jego wybór jest taki, aby należeć do Pana, wtedy Bóg działa w nim, sprawując chcenie i wykonanie według Swego upodobania. Taki człowiek jest chrześcijaninem; to Bóg czyni go chrześcijaninem. Właśnie w ten sposób działa Boska moc. Nie ma to nic wspólnego z tolerowaniem grzechu. To właśnie ta odmienna postawa prowadzi do tego, co Pan potępia – że ludzie męczyli Go swoimi grzechami. Co mówi Pan? „obciążyłeś mnie swoimi grzechami” (Izaj. 43,24 UBG). Zaprzestańmy tego. Niech nasza wola i nasz wybór należą do Pana w każdej chwili aż po kres naszych dni, a będzie to faktem.

Przeczytajmy werset, w którym jest to napisane. Ostatnie słowa I Kor. 6,19: „Nie należycie do samych siebie” (). Jest to prawda, czyż nie? Bez względu na to, kto kim jest – nie należy do samego siebie, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Pan go nabył, a jeśli on nie pozwala, aby Pan go posiadał, okrada Pana z tego, co do Niego należy. Oto zło takiej sytuacji. Choć nie wszyscy świadomie i praktycznie należą do Pana, On nabył każdego człowieka. Kto odmawia Mu prawa własności do siebie, pozbawia Pana tego, co On nabył, za co zapłacił cenę, a przez to uznaje tę cenę za mniej wartą niż on sam. Czyż nie jest to ten sam szatański duch, który usiłował w niebie wywyższyć się ponad Boga? Pan wydał siebie za nas, więc gdy nie pozwalam Mu posiadać mnie, tym samym uważam się za bardziej wartościowego niż cena zapłacona za mnie – to znaczy wartego więcej niż Pan, a to jest to same „ja”, które zawsze stawia siebie ponad Bogiem. Niechaj będzie w nas to usposobienie, jakie było w Chrystusie, który ogołocił siebie, aby Bóg i człowiek mogli zostać na nowo zjednoczeni.

„Nie należycie do samych siebie”, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Czy nie cieszycie się z tego? Czy nie cieszycie się, że nie należycie do samych siebie? Tak mówi Bóg i tak jest! Dlaczego tak jest? „Za [wielką] bowiem cenę zostaliście nabyci” (I Kor. 6,20 ). On nas nabył, więc nie należymy do samych siebie, a pierwszym ze wszystkich ludzi na świecie, którzy nie należą do samych siebie, jest ten, kto poddał się Panu, który go nabył. „Wysławiajcież tedy Boga w ciele waszym i w duchu waszym, które są Boże” (BG). Do kogo należą? [Głosy z sali: Do Boga]. Bracia i siostry, nie muszę dłużej rozważać tych wersetów. Wy je rozważcie. Zrobicie to? Zastanawiajcie się nad nimi.

Czytaliśmy więc, że On „siebie samego wydał za nas” (Efez. 5,2). Nabył nas. Jak wielu z nas? [Głosy z sali: Wszystkich]. Kiedy to uczynił? [Głosy z sali: Przed założeniem świata]. Jakimi ludźmi byliśmy przed założeniem świata? Jakimi ludźmi byliśmy, gdy Bóg nas nabył? Byliśmy sobą, takimi, jakimi byliśmy w świecie. I On nas nabył jako grzeszników, takich, jakimi jesteśmy? [Głosy z sali: Tak]. Czy rzeczywiście? Naprawdę? W ten sposób dochodzimy do kolejnej myśli. Czy On zapłacił cenę i nabył nas takich, jakimi byliśmy? Grzesznikami? [Głosy z sali: Tak]. Jako złych i gotowych iść drogą zła? Gotowych czynić zło? Nie wyznających żadnej religii ani nie posiadających skłonności ku temu? Czy nabył nas jako takich? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, co tak naprawdę nabył? Nabył nas i wszystko, co było w nas. A gdy nabył to, co było w nas, nabył nasze grzechy. Izajasz to opisuje – guzy i sińce, i świeże rany, nic zdrowego. Czy tak?

Oto kolejny tekst: Tyt. 3,3–7: „Bo i my byliśmy niegdyś nierozumni, niesforni, błądzący, poddani pożądliwości i rozmaitym rozkoszom, żyjący w złości i zazdrości, znienawidzeni i nienawidzący siebie nawzajem. Ale gdy się objawiła dobroć i miłość do ludzi Zbawiciela naszego, Boga, zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które spełniliśmy, lecz dla miłosierdzia swego przez kąpiel odrodzenia oraz odnowienie przez Ducha Świętego, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni łaską jego, stali się dziedzicami żywota wiecznego”. Bóg to uczynił i tak mówi. Zatem czy wiecie, że tak jest? [Głosy z sali: Tak].

Pójdźmy teraz nieco dalej. On oddał siebie za nasze grzechy ale ta sama myśl jest kontynuowana dalej. On nie weźmie naszych grzechów – choć je nabył – bez naszej zgody! Spójrzcie na to nieco szerzej, rozwijając tę myśl. „On dał siebie” za czyje grzechy? [Głosy z sali: Nasze]. Czyje one były? [Głosy z sali: Nasze]. On dał Siebie za nie; były nasze, a komu On dał Siebie, gdy je nabył? [Głosy z sali: Nam]. Oddał Siebie mnie za moje grzechy? [Głosy z sali: Tak]. Zatem wybór zawsze należy do mnie, albo będę miał moje grzechy, albo będę miał Jego, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Mam przed sobą realny wybór, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Macie przed sobą wybór? [Głosy z sali: Tak]. Co wolicie mieć – wasze grzechy czy Chrystusa?! [Głosy z sali: Chrystusa]. Więc czy odtąd możecie się wahać odnośnie czegokolwiek, co Bóg ukazuje wam jako grzech? Czy oddacie to, co zostanie wam ukazane? Gdy grzech zostanie wam pokazany, powiedzcie: „Wolę raczej mieć Chrystusa niż to”. I pozwólcie Mu to zabrać. [Głosy z sali: Amen]. Powiedzcie Panu: „Panie, dokonuję wyboru. Przyjmuję wymianę. Wybieram Ciebie. Tamto przeminęło, bo teraz mam coś lepszego”. Dzięki niech będą Panu! Czy możliwe jest, by ktokolwiek z nas popadał jeszcze w zniechęcenie z powodu naszych grzechów?

Niektórzy z obecnych tu braci i sióstr mieli z tym problemy. Przybywając tu, nie zdawali sobie z tego sprawy, ale Duch Boży ukazał im coś, czego wcześniej nie dostrzegali. Duch Boży sięgnął głębiej niż do tej pory i objawił im rzeczy, których nigdy wcześniej nie dostrzegali, zaś oni, zamiast dziękować Panu, że tak się stało, i pozwolić Mu zabrać wszystko, co złe, aby mieć Go więcej niż kiedykolwiek przedtem, zaczęli popadać w zniechęcenie. Powiedzieli: „Ach, co ja teraz zrobię? Moje grzechy są tak wielkie”. Pozwolili szatanowi spowić ich chmurą i wpędzić w rozpacz, na skutek czego nie wynosili nic dobrego z kolejnych spotkań.

Czy to nie fatalne? Czy to nie fatalne, że człowiek, którego Pan tak bardzo umiłował, iż dał Siebie za niego, zachowuje się w taki sposób, kiedy Pan pragnie mu się objawić w większym stopniu? Bracia i siostry, jeśli ktoś z was trwa w zniechęceniu, niech natychmiast przestanie. Jeśli Pan uświadomił nam grzechy, o których wcześniej nie wiedzieliśmy, wskazuje to tylko, że sięgnął do głębi i w końcu dotrze do dna, znajdując ostatnią nieczystą rzecz, niezgodną z Jego wolą i wywiedzie ją na światło, ukaże ją nam, a my powiemy: „Wolę raczej mieć Pana niż to” i wtedy dzieło będzie dokończone, a pieczęć Boga żywego zostanie odciśnięta na naszym charakterze. [Głosy z sali: Amen]. Czyj charakter wolelibyście mieć? [Niektórzy na sali zaczęli głośno chwalić Pana, a inni zaczęli się rozglądać]. Nie przejmujcie się tym. Gdyby więcej z was dziękowało Panu za to, czego się dowiedzieliście, byłoby więcej radości w tym przybytku dzisiejszego wieczora.

Co wolelibyście mieć – absolutnie doskonałą pełnię Jezusa Chrystusa czy może raczej mniej niż to, a do tego niektóre z waszych grzechów, tak ukryte, że może nawet o nich nie wiecie? [Głosy z sali: Jego pełnię]. Ale czy rozumiecie, że Świadectwa mówią nam, iż jeśli będziemy skażeni grzechem, nie możemy otrzymać pieczęci Bożej? Jak pieczęć Boża, która jest odbiciem Jego doskonałego charakteru, objawionego w nas, mogłaby być odciśnięta na nas, gdybyśmy mieli grzech w sobie? On nie może położyć pieczęci, odcisnąć swojego doskonałego charakteru na nas, póki go nie ujrzy w nas. Tak więc musi On dokopać się do dna, tam, gdzie nigdy sami nie zaglądaliśmy, ponieważ my nie potrafimy zrozumieć własnego serca. Jednak Pan zna nasze serce. Poddaje próbie sumienie; oczyszcza serce i wywodzi na światło ostatnie pokłady nikczemności. Niech On czyni to dalej, bracia i siostry. Niech dokonuje dzieła badania, a gdy wywiedzie nasze grzechy na światło i uświadomi je nam, z serca powiedzmy: „Panie, Ty oddałeś siebie za moje grzechy. Wybieram Ciebie zamiast nich”. Wtedy zostaną one zgładzone, a ja będę się radował w Panu. Bracia i siostry, bądźmy szczerzy wobec Pana i traktujmy Go tak, jak On tego od nas oczekuje.

Tak więc On dał Siebie za nas i za nasze grzechy. Powtarzam raz jeszcze, że do was i do mnie należy wybór czy będziemy mieli Pana, czy samych siebie; sprawiedliwość Pana, czy nasze grzechy; wolę Pana, czy naszą wolę. Co wybierzemy? [Głosy z sali: Wolę Pana]. Nie mamy innego wyboru, gdy wiemy, co Pan uczynił i Kim jest dla nas. Wybór jest prosty. Niechaj nasze poddanie się będzie zupełne. Wtedy te wszystkie ukryte grzechy zostaną ujawnione, gdyż już dawno temu zostały porzucone. Po to zostaną ujawnione, abyśmy mogli dokonać wyboru. To jest błogosławione dzieło uświęcenia. Możemy wiedzieć, że to dzieło uświęcenia jest sprawowane w nas. Gdyby Pan zabrał nam nasze grzechy bez naszej wiedzy, co dobrego przyszłoby nam z tego? Stalibyśmy się jak mechaniczne urządzenia. On nie życzy sobie tego, więc chce, byśmy wy i ja wiedzieli, kiedy nasze grzechy są nam zabierane, abyśmy wiedzieli, kiedy otrzymujemy Jego sprawiedliwość. Dzieje się to wtedy, gdy porzucamy siebie, aby mieć Jego.

To prawda, co mówi Pismo Święte, iż jesteśmy narzędziami Boga. Nie zapominajcie jednak, że zawsze jesteśmy inteligentnymi narzędziami – nie jak martwe narzędzia, dłuto czy łopata, którymi posługują się ludzie. Takie narzędzia są zupełnie bezmyślne. Nie tak jest z nami, bo my jesteśmy inteligentnymi narzędziami. Pan może się nami posłużyć wyłącznie za nasza świadomą zgodą. Zatem musimy dokonać wyboru, stanąć po Jego stronie, aby On dokonał w nas tego, czego chce dokonać, a zostanie to dokonane, bo Jego potężna moc czyni Jego dzieło w nas.

Tak więc On dał siebie za nasze grzechy, a teraz przychodzi do nas i mówi: Oto tu jest grzech. Co wtedy? „Tak, Panie, to jest grzech”. To jest wyznanie. Sednem wyznania jest potwierdzenie tego, co mówi Pan. Greckie słowo tłumaczone jako wyznanie dosłownie można przetłumaczyć jako „mówienie tego samego”. To jest wyznanie. Pan powiedział do Dawida: „Zgrzeszyłeś, popełniłeś zło”, a Dawid odpowiedział: „Zgrzeszyłem”. To jest wyznanie. W Biblii czytamy: „Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy” (I Jan 1,9). W jakim celu Bóg ukazuje nam nasze grzechy? Jedynym celem, w jakim On ukazuje ludziom grzechy, jest to, by mógł je zabrać. Gdy Bóg ukazuje mi grzechy, mówię: „Tak, Panie, to są grzechy”. I co wtedy? Zostają mi odpuszczone. Zostają zgładzone.

Wyznawaliście swoje grzechy podczas tej Konferencji, prawda? Wszystkie, jakie Pan wam ukazał, prawda? [Głosy z sali: Tak jest]. Każdy, kto to uczynił, otrzymał przebaczenie grzechów. Pan tak powiedział. Co wy na to? [Głosy z sali: Amen]. Ale szatan twierdzi: „Tak nie jest”. A wiecie, że on jest kłamcą. Jednak niektórzy z obecnych tutaj twierdzą, że akurat w tej kwestii szatan mówi prawdę. Niektórzy z obecnych tutaj twierdzą, że akurat w tej sprawie szatan ma rację. Szatan mówi: „Nie zostało im przebaczone”, a oni potwierdzają: „Nie zostało im przebaczone”. Zaprzestańmy tego. Wyznajemy nasze grzechy, aby zostały przebaczone i Pan mówi, że zostały przebaczone, a gdy zostały przebaczone, dlaczego w imię Pańskie nie mielibyśmy przyznać, że tak się stało?

„Uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało za sprawiedliwość... i otrzymał znak obrzezania jako pieczęć usprawiedliwienia z wiary, którą miał” (Rzym. 4,3,11). Pan mówi: „Chodźcie więc, a będziemy się prawować – mówi Pan! Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna” (Izaj. 1,18). Co wy na to? [Głosy z sali: Tak jest]. Skąd to wiecie? [Głosy z sali: Bo Pan tak mówi]. Bardzo dobrze. Zatem wiecie, że tak jest, prawda?

„Znowu zmiłuje się nad nami, zmyje nasze winy, wrzuci do głębin morskich wszystkie nasze grzechy” (Mich. 7,19). Gdzie będą wtedy? [Głosy z sali: W głębinach morskich]. Skąd to wiecie? [Głosy z sali: Bo tak powiedział Bóg!]. Zatem wiecie to, prawda? Jak więc ktokolwiek może jeszcze dręczyć was próbując zrzucić na was z powrotem wasze grzechy?

„Jak daleko jest wschód od zachodu, tak oddalił od nas występki nasze” (Ps. 103,12). Jak daleko są one od was teraz, kiedy je wyznaliście? Jak daleko? [Głos z sali: Jak daleko jest wschód od zachodu]. Dlaczego więc tak nie twierdzicie? Szatan przychodzi i mówi: „Nie przebaczono wam grzechów; każdy grzech nadal jest przed tobą, czy nie widzisz tego?”. Czy naprawdę jest? [Głosy z sali: Nie]. Ktoś powie: „Widziałem je tam”. Nic podobnego. Sztan jest magikiem i może sprawić, że coś w naszych oczach wygląda inaczej niż jest w rzeczywistości. Patrzycie na to i mówicie: „Tak jest”. Ale wcale tak nie jest. Pan mówi, że wasze grzechy są od was daleko, jak wschód od zachodu. Są w głębinach morza, wybielone jak śnieg. Dzięki niech będą Panu.

A teraz ostatni werset na dzisiaj – Izaj. 38,17: „Zaprawdę, zbawienna była dla mnie gorycz, lecz Ty zachowałeś duszę moją od dołu zagłady, gdyż poza siebie rzuciłeś wszystkie moje grzechy”. Jak wiele grzechów? [Głosy z sali: Wszystkie]. Za siebie. Gdzie są teraz? [Głosy z sali: Za Jego plecami]. My zaś jesteśmy przed Jego obliczem, a grzechy za Jego plecami – kto jest między nimi a nami? [Głosy z sali: Bóg]. On jest na swoim tronie, prawda? Zatem, gdy wyznałem moje grzechy Panu, On i jego wieczny, żywy tron stoją między mną a tymi grzechami, i ani szatan ani nikt inny we wszechświecie nie może ich sprowadzić z powrotem na mnie, bo musiałby usunąć z drogi Pana i Jego tron, żeby sprowadzić na mnie z powrotem moje grzechy. To jest źródłem mojej radości.

Czy możemy to wszystko wiedzieć? Czy możemy być świadomi tego? Jak możemy to wiedzieć, że to wiemy? Bo tak mówi Pan! Gdy On tak mówi, a my w to wierzymy, wtedy jest to wiara. Szatan mówi: „Tak nie jest”; ale my mówimy: „Wiem, że tak jest”. Szatan na to: „Nie, twoje grzechy są tutaj”. A my mówimy: „Nie ma ich tutaj; są w głębinach morskich”. [Głos z sali: Chwała Panu!].

Gdy człowiek jest w takim stanie, wówczas Bóg może odcisnąć na nim swoją pieczęć. Kiedy Pan mówi: „Twoje grzechy są przebaczone”, gdy mówi, że rzucił je wszystkie poza siebie, a mimo to człowiek w to nie wierzy, to czy Bóg może na nim odcisnąć swoją pieczęć? Nie.

[Ktoś z sali poprosił o odczytanie Izaj. 43,25]. „Ja, jedynie Ja, mogę przez wzgląd na siebie zmazać twoje przestępstwa i twoich grzechów nie wspomnę”.

Możemy przytoczyć jeszcze wiele podobnych wersetów. Jeden z nich to Hebr. 8,12: „Grzechów ich nie wspomnę więcej”; kolejny to Ezech. 33,16: „Nie będzie się pamiętało żadnych jego grzechów, które popełnił”. Pan mówi, że nie będzie pamiętał naszych grzechów, nigdy ich nie wspomni. To szatan przywodzi je na pamięć i wypomina. Bracia i siostry, wierzmy Panu.

Jeśli wierzymy Mu, Bóg da nam obrzezanie serca, pieczęć sprawiedliwości przez wiarę, którą mamy. On może to uczynić, gdy ma na czym odcisnąć swoją pieczęć. Gdy człowiek przyjmuje ją jako jednostka, otrzymuje pieczęć sprawiedliwości. A kiedy my jako całe ciało, jako kościół, wierzymy w to, możemy prosić z całkowitą ufnością o wylanie Ducha Świętego i czekać cierpliwie, z ufnością, wiedząc, że nastąpi ono na pewno w Bożym właściwym czasie.

Wykład 18

W miniony wieczór studiowaliśmy o tym, w jaki sposób możemy wiedzieć, że mamy „błogosławieństwo Abrahama”, tzn. jak możemy być pewni tego, że z ufnością możemy prosić o Ducha Bożego. Jest jeszcze wiele informacji na ten temat. Pan dał nam dalsze dowody, mocniejsze podstawy, na których możemy opierać naszą całkowitą ufność w Niego, w Jego sprawiedliwość, którą nam daje – sprawiedliwość przez wiarę tak, iż z całkowitą ufnością możemy prosić o Jego Ducha Świętego i dziękować Panu, że Go otrzymaliśmy. Pamiętacie, że czytaliśmy: „Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie); Aby błogosławieństwo Abrahama w Chrystusie Jezusie przeszło na pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę Ducha” (Gal. 3,13–14 UBG).

„Błogosławieństwo Abrahama” jest sprawiedliwością wiary, którą musimy posiadać, abyśmy mogli przyjąć i zatrzymać obietnicę Ducha Świętego – także przez wiarę. Tak więc gdy mamy materiał dowodowy, podstawę, doskonałe dzieło Boga, świadczące w całej rozciągłości, że możemy prosić z całkowitą ufnością o Ducha Świętego, to jakże nie mielibyśmy przyjąć tej obietnicy przez wiarę? Czyż nie powinniśmy dziękować Bogu, że obietnica ta należy do nas? I że Jemu powierzamy objawienie tego faktu zgodnie z Jego wolą, kiedy przyjdzie ku temu stosowna pora i sytuacja będzie tego wymagać?

Studiujmy więc inne dowody, które On nam dał – studiujmy je dzisiaj w powiązaniu z tym, czego dowiedzieliśmy się wczoraj, abyśmy mieli przed sobą jako żywo to, co sam Pan nam objawił, na czym możemy budować naszą ufność wobec Niego, dzięki czemu możemy być pewni naszej sytuacji i na czym możemy opierać nasze prośby z absolutną pewnością wiary. Gdy prosimy zgodnie z Jego wolą i prosimy o to, co On obiecał, wtedy On nas wysłuchuje. „Taka zaś jest ufność, jaką mamy do niego, iż jeżeli prosimy o coś według jego woli, wysłuchuje nas”, a wtedy „...wiemy też, że otrzymaliśmy już od niego to, o co prosiliśmy” (I Jan 5,14–15). I wtedy możemy Mu dziękować, że nam to dał.

Zacznijmy od piątego rozdziału Listu do Rzymian, werset 20. Sednem albo jak możemy powiedzieć, jednym z najważniejszych punktów dzisiejszego studium będzie to, jakie miejsce zajmuje Prawo Boże w zagadnieniu usprawiedliwienia przez wiarę – jakie miejsce zajmuje Prawo Boże w kwestii uzyskania przez nas sprawiedliwości wyłącznie przez Jezusa Chrystusa. Będzie to niejako inne spojrzenie na te same zagadnienia, o których mówiliśmy ubiegłego wieczora, a mianowicie: jakie dowody dał nam Pan, byśmy mieli ufność, iż przez wiarę możemy przyjąć obietnicę Ducha Świętego.

„A prawo wkroczyło po to, aby obfitował grzech” (Rzym. 5,20 UBG), czyli jak czytamy w Rzym. 3,20 – w słowach, które dobrze znacie – „przez Prawo bowiem jest tylko większa znajomość grzechu” (). W jakim celu zostało dane Prawo na kamiennych tablicach – jaki był jego pierwszy cel? [Głosy z sali: Wskazać nam, czym jest grzech]. Sprawić, by grzech jeszcze bardziej obfitował, dać znajomość grzechu. Zatem, „prawo pojawiło się po to, aby przestępstwo jeszcze bardziej obfitowało”, aby grzech się ujawnił, aby ukazał się w swojej prawdziwej formie. Ap. Paweł w siódmym rozdziale Listu do Rzymian mówi o tym, jak grzech stał się jawny dla niego:

„A tak prawo jest święte i przykazanie jest święte, sprawiedliwe i dobre. Czy więc to, co dobre, stało się dla mnie śmiercią? Nie daj Boże! Przeciwnie, grzech, aby okazał się grzechem, sprowadził na mnie śmierć przez to, co dobre, żeby grzech stał się niezmiernie grzesznym przez przykazanie” (Rzym. 7,12–13 UBG). Zatem pierwszym zadaniem nadania Prawa jest to, by grzech niejako rozmnożył się, czyli ukazał się w swojej prawdziwej formie, jako absolutnie grzeszny, prawda?

Teraz czytajmy dalej z piątego rozdziału 20 w: „Prawo pojawiło się po to, aby przestępstwo jeszcze bardziej obfitowało. Lecz gdzie grzech wydawał owoc obfity, tam łaska obfitowała jeszcze bardziej”. Zatem, czy Prawo pojawiło się samo, by tylko grzech się pojawił i nic więcej? [Głosy z sali: Nie]. Jest ono tylko środkiem do innego celu – środkiem do celu, dzięki któremu ma zostać osiągnięte coś znacznie ważniejszego niż poznanie grzechu. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, gdy grzech obfituje, gdzie obfituje łaska? [Głosy z sali: W tym samym miejscu]. W tym samym miejscu? [Głosy z sali: Tak]. Ale czy to wszystko, że gdzie obfitował grzech, tam obfitowała także łaska? [Głosy z sali: Nie, „jeszcze bardziej”]. Byłoby wystarczająco dobre, gdyby łaska obfitowała tam, gdzie obfitował grzech. Byłoby całkiem dobrze, ale nie tak jest u Pana. On działa znacznie lepiej – tak dobrze, jak tylko Bóg potrafi.

Tak więc, „gdzie grzech wydawał owoc obfity, tam łaska obfitowała jeszcze bardziej” (w. 20). [Głosy z sali: Amen]. Zatem, bracia i siostry, kiedy Pan przez swoje Prawo przekazał nam poznanie grzechu, jednocześnie łaska jest obfitsza niż to poznanie grzechu. Czy tak? [Głosy z sali: Tak].

A teraz inne słowa na ten temat: „Przez Prawo bowiem jest tylko większa znajomość grzechu” (Rzym. 3,20 ). Ustaliliśmy dotychczas, że gdy Prawo daje poznanie grzechu, w tej samej chwili, w tym samym miejscu i czasie, łaska Boża jest znacznie obfitsza niż poznanie grzechu. Jednak kiedy Prawo daje poznanie grzechu, jaki czynnik daje to przekonanie? [Głosy z sali: Duch Święty]. Zanim przeczytamy fragment, w którym jest o tym mowa, powtórzmy, czego dowiedzieliśmy się z dotychczas przeczytanych fragmentów. Co wynosimy z poznania grzechu? [Głosy z sali: Obfitość łaski].

Zatem nie ma miejsca na zniechęcenie z powodu grzechu, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Nie ma takiej możliwości. Otóż niemożliwe jest, byśmy czuli się zniechęceni czy przygnębieni z powodu większego poznania grzechu. Bez względu na to, jak wielkie jest poznanie, jak wiele grzechów zostało nam objawionych i uświadomionych, w tej samej chwili w naszym doświadczeniu łaska Boża znacznie bardziej obfituje niż poznanie grzechu. Powtarzam zatem, jak to możliwe, byśmy mieli się kiedykolwiek poddać zniechęceniu? Bracia i siostry, czyż nie jest tak, że Pan pragnie, byśmy byli pogodni i szczęśliwi? [Głosy z sali: Amen]. Więc nie traćmy otuchy.

Ten werset, który teraz mamy przed sobą, zawiera tę samą myśl – Jan 16,7–8: „Lecz ja wam mówię prawdę”. Co nam mówi? [Głosy z sali: Prawdę]. Dobrze! Powiedział nam także, iż „poznamy prawdę, a prawda nas wyzwoli”. I oto jest prawda, czyż nie? „Lecz ja wam mówię prawdę: Lepiej dla was, żebym ja odszedł. Bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie”. Kto nie przyjdzie? [Głosy z sali: Pocieszyciel]. Pocieszyciel? Czy to jest Jego imię? Czy ten „On” to jest Pocieszyciel? [Głosy z sali: Tak].

„Jeśli zaś odejdę, poślę go do was. A On, gdy przyjdzie”. Kto przyjdzie? [Głosy z sali: Pocieszyciel]. Kto? [Głosy z sali: Pocieszyciel]. „A On, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu”. Kto tego dokona? [Głosy z sali: Pocieszyciel]. Czy Pocieszyciel przekonuje o grzechu? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, czy jest Pocieszycielem, gdy to czyni? [Głosy z sali: Tak]. Niech każdy trzyma się tego. Czy nie jest On Karcicielem, gdy to czyni, a jednocześnie Pocieszycielem? [Głosy z sali: Nie]. To Pocieszyciel upomina – dzięki niech będą Panu! Pocieszyciel upomina! Dzięki Panu! Zatem, co mamy czerpać z upominania odnośnie grzechu? [Głosy z sali: Pociechę]. Czyją pociechę? [Głosy z sali: Pociechę Pańską]. Pociecha, którą otrzymujemy, pociesza nas wtedy, gdy tego potrzebujemy. Zatem gdzie jest miejsce na nasze zniechęcenie z powodu poznania grzechu? Czy nie o tym czytaliśmy w piątym rozdziale Listu do Rzymian?

Czy rozumiecie, że gdy uświadamiamy sobie w danej chwili, w danym czasie i miejscu, że obfituje tam grzech, to jednocześnie tam łaska obfituje bardziej, a kiedy Duch Święty przekonuje o grzechu, to jest jednocześnie Pocieszycielem. Czy rozumiecie, że w tym wszystkim – pamiętając o tym – mamy wieczne zwycięstwo nad szatanem? Czy szatan ma przewagę nad człowiekiem, który w ten sposób wierzy Bogu? Nie. Szatan przychodzi i mówi: „Spójrz, jakim jesteś grzesznikiem”. Ale dzięki Panu, „gdzie grzech wydawał owoc obfity, tam łaska obfitowała jeszcze bardziej”. [Głosy z sali: Amen!]. Ktoś powie: „Mam głębokie przekonanie o grzechu. Wydaje mi się, że nigdy wcześniej tak bardzo nie byłem przekonany o grzechu”. Dzięki Panu, mamy wtedy więcej pociechy w życiu niż kiedykolwiek wcześniej. Czy rozumiecie to, bracia i siostry? [Głosy z sali: Tak]. Więc dziękujmy za to Panu. [Głosy z sali: Amen!]. Dlaczego nie mielibyśmy za to chwalić Pana?

Ale jest coś jeszcze w Rzym. 5,20. Co takiego i po co? Po pierwsze, odkrywamy, iż Prawo sprawia, że grzech się pomnaża, aby łaska mogła obfitować jeszcze bardziej, prowadząc nas do Chrystusa. A te dwie rzeczy razem czemu mają służyć? „Aby jak grzech zaznaczył swoje królowanie śmiercią...” (Rzym. 5,21 ). Wiemy o tym, prawda? Tak to jest. Prawo powoduje, że grzech obfituje, aby jeszcze bardziej obfitowała łaska, „aby jak grzech zaznaczył swoje królowanie śmiercią, tak łaska przejawiła swe królowanie”.

Co znaczy w tym kontekście słowo „tak”? „Tak samo pewnie”. „Tak samo”. Zatem czy nie jest tak, że Bóg sprawi, iż ta obfitość łaski będzie królowała w naszym życiu tak samo pewnie, jak grzech króluje na świecie? [Głosy z sali: Tak jest]. Jednak skoro łaska króluje obficiej, zatem jakie jest porównanie między wolnością od grzechu teraz, a niewolą grzechu wcześniej? Wolność jest znacznie obfitsza niż była niewola. „Aby jak grzech zaznaczył swoje królowanie śmiercią, tak łaska przejawiła swe królowanie przez sprawiedliwość wiodącą do życia wiecznego przez Jezusa Chrystusa”.

Podsumujmy teraz całość. „Prawo pojawiło się po to, aby przestępstwo jeszcze bardziej obfitowało”, abyśmy mogli znaleźć jeszcze bogatszą łaskę, obfitującą wszędzie tam, gdzie jest grzech, a łaska ta obfituje „przez sprawiedliwość wiodącą do życia wiecznego przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego”. Zatem po co pojawiło się Prawo? [Głos z sali: By prowadzić nas do Pana]. Tak. Rozumiecie to? Tak więc, gdy ktoś kiedykolwiek w świecie posługuje się Dziesięciorgiem Przykazań – gdy grzesznik na tym świecie posługuje się Dekalogiem w jakimkolwiek innym celu niż po to, aby przyjść do Jezusa Chrystusa, to w jakim celu to czyni? [Głosy z sali: W niewłaściwym]. Wypacza Bożą intencję, przyświecającą nadaniu Prawa, czyż nie? [Głosy z sali: Tak jest]. Tak więc, posługiwanie się przez ludzi Prawem w jakimkolwiek innym celu niż przyjście do Jezusa Chrystusa jest niezgodne z Bożą intencją, związaną z przeznaczeniem Prawa.

Zatem Prawo prowadzi nas do Chrystusa. To pewne. W jakim celu? [Głosy z sali: Byśmy zostali usprawiedliwieni]. Czego Prawo domaga się od nas? Czy stawia nam jakiekolwiek wymagania, zanim przyjdziemy do Jezusa Chrystusa? Gdy Prawo nas znajduje, czy wymaga od nas czegoś? [Głosy z sali: Wymaga sprawiedliwości]. Jakiej? [Głosy z sali: Doskonałej sprawiedliwości]. Czyjej? [Głosy z sali: Bożej]. Bożej sprawiedliwości? [Głosy z sali: Tak]. Czy Prawo możemy zadowolić czymś mniejszym niż taką sprawiedliwością? Czy przjymuje ono cokolwiek, choćby odrobinę mniejszego niż taką sprawiedliwość? [Głosy z sali: Nie]. Gdybyśmy zbliżyli się do tej sprawiedliwości na grubość włosa, to także byłoby za mało – nie spełnilibyśmy wymagań Prawa.

Sięgnijmy teraz do 1 Listu Tymoteusza, gdzie ap. Paweł mówi, czego Prawo wymaga od nas i w nas. „Lecz koniec [cel, intencja, zamierzenie] przykazania jest miłość” (I Tym. 1,5 BG). Jakiego rodzaju miłość? [Głosy z sali: Miłość Boża]. „Z czystego serca”. Jakiego serca? [Głosy z sali: Z czystego serca]. „I z sumienia dobrego”. Jakiego sumienia? [Głosy z sali: Dobrego]. „I z wiary nieobłudnej”. Tego Prawo szuka w nas, prawda? Czy Prawo przyjmie nas z czymkolwiek mniejszym od tego wymagania doskonałej miłości, wypływającej „z czystego serca i z sumienia dobrego, i z wiary nieobłudnej”? Nigdy. Otóż Prawo wymaga po prostu doskonałości.

Ale czy my lub ktokolwiek na świecie mamy taką miłość, by ją okazać w odpowiedzi na wymóg, stawiany przez Prawo Boże? [Głosy z sali: Nie]. Czy jakikolwiek człowiek z natury ma tego rodzaju sumienie? [Głosy z sali: Nie]. Oczywiście nie. Prawo Boże stawia takie wymogi wszystkim ludziom na świecie, bez względu na to, kto kim jest. Stawia takie wymogi wam i mnie, mieszkańcom Afryki i wszystkim ludziom na ziemi i nie przyjmie niczego mniejszego od kogokolwiek z ludzi. Ale dzisiaj skupmy się na nas samych. Tak więc, Prawo mówi nam dzisiaj: „Żądam miłości, doskonałej miłości – Bożej miłości. Chcę ją widzieć w twoim życiu przez cały czas. Chcę ją widzieć przejawiającą się w czystości serca, dobrym sumieniu i nieobłudnej wierze”. W takiej sytuacji jesteśmy.

Ktoś powie: „Starałem się lecz tego nie osiągnąłem”. Ale Prawo odpowie na to: „Nie tego chcę. Nie chcę tego co masz najlepsze. Chcę doskonałości. Nie domagam się twoich starań, lecz Bożych dokonań. Nie chcę od ciebie twojej sprawiedliwości, ale sprawiedliwości Bożej. Nie chcę twojego działania, ale Bożego działania w tobie”. To jest tym, co Prawo mówi do każdego człowieka. Zatem, skoro w ten sposób odpadam już na pierwszym pytaniu, to choćbym dał wszystko co najlepsze od siebie, to i tak będzie to oznaczać, że nie mam nic więcej do powiedzenia. Czy nie o tym czytamy w Piśmie Świętym? „Aby wszystkie usta zostały zamknięte” (Rzym. 3,19 UBG). To sprawia Prawo, czyż nie?

Ale wtedy odzywa się cichy głos: „Oto jest doskonałe życie, oto jest życie Boże; oto jest doskonałe serce, dobre sumienie, nieobłudna wiara”. Od kogo pochodzi ten głos? [Głosy z sali: Od Chrystusa]. Tak, od Pana Jezusa Chrystusa, który przyszedł i zajął moje miejsce w ciele, w którym ja żyję. On żył w tym ciele tu na ziemi. Doskonała miłość Boża została ukazana w Jego życiu, doskonała czystość serca. Ukazane zostało dobre sumienie i nieobłudna wiara zrozumienia i usposobienia, które były w Jezusie Chrystusie.

Tak więc On przychodzi po prostu i mówi: „Weź to”. I to zaspokoi wymagania Prawa; czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Życie, ukazane w Jezusie Chrystusie, jest wypełnieniem Prawa; czystość serca, którą daje Jezus Chrystus, jest wypełnieniem Prawa; dobre sumienie, które On tworzy, jest spełnieniem Prawa; nieobłudna wiara, którą On daje, jest wypełnieniem Prawa; chce tego? [Głosy z sali: Tak].

Czy właśnie nie tego Prawo się domaga? Prawo domaga się Jezusa Chrystusa, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Tego właśnie chce Prawo – tego samego, o czym czytamy w piątym rozdziale Listu do Rzymian, czyż nie? Ale dlaczego domaga się tego w związku ze mną? Domaga się Chrystusa we mnie, gdyż Prawo musi ujrzeć Go we mnie. Zatem, czy istotą Prawa Bożego nie jest wyłącznie ewangelia Chrystusa? „Chrystus w was, nadzieja chwały”. O tak, tak właśnie jest.

„Tak więc usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa... bo miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany” (Rzym. 5,1,5). „Bóg też, który zna serca, przyznał się do nich, dając im Ducha Świętego jak i nam, i nie uczynił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyściwszy przez wiarę ich serca” (Dz. 15,8–9). Oto miłość Boża, wypływająca z czystego serca.

„O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu” (Hebr. 9,14). Oto czyste sumienie, bracia i siostry oraz miłość Boża wypływająca z czystego sumienia.

Wiara, którą On daje, której zachowanie nam umożliwia – wiara Jezusa, uzdalniająca nas do zachowywania Przykazań Bożych – jest autentyczną miłością Bożą, będącą owocem nieobłudnej wiary.

Tak oto poselstwo sprawiedliwości Bożej, które jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa, prowadzi nas do doskonałego wypełnienia Prawa i to doskonałe wypełnienie Prawa zaszczepia w nas; czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, to jest cel i przeznaczenie oraz sedno poselstwa trzeciego anioła; czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. To jest Chrystus; Chrystus w Jego sprawiedliwości; Chrystus w Jego czystości; Chrystus w Jego miłości; Chrystus w Jego łagodności; Chrystus w Jego całej istocie; Chrystus ukrzyżowany. To jest to Słowo, bracia i siostry. Cieszmy się tym, radujmy się. [Głosy z sali: Amen].

Tak więc, gdy mamy Jezusa, gdy przyjęliśmy Go przez wiarę i Prawo stoi przed nami, a my stoimy wobec Prawa z jego ogromnym wymogiem miłości, możemy powiedzieć: „Oto jest miłość; ona jest w Chrystusie, a Chrystus we mnie! Oto czyste serce w Chrystusie, a On mi podarował je. Oto dobre sumienie – to krew Chrystusa wytworzyła je we mnie. Oto wiara nieobłudna, wiara w Jezusa; On mi ją dał”. Wtedy, jak czytamy w „Drodze do Chrystusa”, możemy przyjść do Jezusa i zostać oczyszczonymi oraz stać wobec Prawa bez śladu wstydu czy wyrzutów sumienia. Dobrze. Bracia i siostry, kiedy już mam to, co czyni mnie doskonale zgodnym z Prawem Bożym, wówczas to mnie zadowala i mogę się tylko z tego radować.

Wróćmy do trzeciego rozdziału Listu do Rzymian. Tam jest wszystko napisane, bez potrzeby odwoływania się do innych wersetów. Wystarczy przeczytać tekst tego rozdziału. Przeczytam Rzym. 3,19–22. Możemy powiedzieć „amen” na każde słowo tego fragmentu, od samego początku. „A wiemy...” – właśnie iż tak jest – „...że wszystko, co mówi prawo, mówi do tych, którzy są pod prawem, aby wszystkie usta zostały zamknięte i aby cały świat podlegał karaniu Boga”. Czy nie jest tak? To, co ono mówi, a mówi że jestem grzesznikiem, nie może mi jednocześnie mówić, że jestem sprawiedliwy. „Teraz...” Kiedy? [Głosy z sali: Teraz]. Tak jest, podkreślmy to, bracia i siostry; „teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga”. Czy tak nie jest? [Głosy z sali: Tak]. Prawo nie może jej ukazać w nas, bo też jej tam nie ma i my nie możemy jej dostrzec. Co prawda ona tam jest ale my jesteśmy tak ślepi, że nie możemy jej dostrzec. Grzech tak zaślepił nas i wypaczył, że nie widzimy jej w Prawie. Ale nawet gdybyśmy mogli ją tam zobaczyć, nie moglibyśmy jej przyjąć, gdyż nie ma w nas nic, co byłoby gotowe, aby ją przyjąć. Jesteśmy zupełnie bezradni.

Tak więc teraz „sprawiedliwość Boża ukazała się poza Prawem... Jest to sprawiedliwość Boża dzięki wierze w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą”. Co oznacza słowo „wierzą” w Bożym pojęciu? [Głosy z sali: Wiarę]. A czym jest prawdziwa wiara? Poddaniem się Jego woli, poddaniem serca Bogu, skupieniem uczuć na Nim; tak to rozumią ci, którzy Go przyjmują, gdyż wierzenie jest przyjmowaniem tego, co mówi Bóg. A On tak mówi w Ewangelia Jana 1,12: „Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego”; „Jest to sprawiedliwość Boża dzięki wierze w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Nie ma żadnej różnicy”. Zatem każdy z nas może ją mieć dzisiaj? Czy możemy? Mamy ją, bo wierzymy.

Taki właśnie jest cel Prawa; prowadzić nas do Jezusa Chrystusa, abyśmy zostali usprawiedliwieni przez wiarę; uczynienie nas sprawiedliwymi przez wiarę, aby Jego sprawiedliwość – sprawiedliwość Boża w Chrystusie – stała się naszym udziałem. To jest właśnie to. Skoro tak, skoro doszliśmy do tego, to jaki jest użytek z Prawa? Po co jest Prawo? [Głosy z sali: By świadczyć]. Właśnie. Przeczytam teraz tę część wersetu 21, którą wcześniej opuściłem. „Teraz zaś sprawiedliwość Boża ukazała się poza Prawem i została zaświadczona przez Prawo”. To wystarczy, byśmy właściwie zrozumieli tę kwestię. Jednak to jeszcze nie wszystko. Tak więc, Prawo daje nam poznanie grzechu, abyśmy mogli poznać obfitość łaski gładzącej grzech, aby łaska królowała przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu przez Chrystusa – a ta sprawiedliwość Boża, przez wiarę w Chrystusa, jest nasza i wypełnia Prawo, zaś poznanie grzechu prowadzi nas do Chrystusa, abyśmy Go mieli, a wtedy wszystkie wymagania Prawa wobec nas są spełnione.

Teraz, gdy wszelkie wymagania Prawa wobec nas są spełnione, Prawo będzie się tego trzymać i świadczyć o tym. Czy to jest w porządku? Czy jest tak, że kiedy Prawo wymagało od nas czegoś, czego nie mogliśmy spełnić inaczej, jak tylko przez obecność Jezusa Chrystusa w nas, to jak długo Jezus Chrystus pozostaje w nas, Prawo Boże świadczy: „To jest zgodne z Prawem; w ten sposób wymagania Prawa są spełnione”. Czy tak się rzecz ma? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, jeśli ktokolwiek zaczyna to kwestionować i mówi: „Tak nie jest”, my wówczas mamy dowód, że tak właśnie jest, czyż nie?

Tak więc, jak widzicie, z kilku powodów konieczne jest, abyśmy mieli takie świadectwo. Jeden z tych powodów wiąże się bezpośrednio z nami, z naszym osobistym doświadczeniem. Otóż gdy Bóg mówi, a my wierzymy w to, co On mówi, wówczas osobiście wiemy, że sprawiedliwość Boża należy do nas, mamy do niej prawo, należy ona do nas i możemy mieć co do tego zupełną pewność. Jednak są też inni, którzy muszą to wiedzieć. Czy mogą to wiedzieć na podstawie mojego zapewnienia? [Głosy z sali: Nie]. Czy mogą o tym wiedzieć na podstawie mojego stwierdzenia, iż mam w tym udział oraz mówię, że tak jest, a zatem jest tak w rzeczywistości? Czy to powinno ich przekonać? Czy jest to dla nich wystarczającym dowodem? [Głosy z sali: Nie]. Potrzebują czegoś lepszego niż moje słowo. Czy rozumiecie, że Pan wyszedł naprzeciw tej potrzebie i dał nam świadectwo – do którego inni mogą się odwołać i otrzymać je, kiedykolwiek jest im ono potrzebne – iż to, co mamy jest autentyczne. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak].

Nie muszą przychodzić i pytać nas. A gdyby zapytali nas, oczywiście moglibyśmy im powiedzieć, co Pan nam przekazał, a gdyby to nie wystarczyło, mogą skorzystać z tego świadectwa. Możemy powiedzieć: to są moi „przyjaciele”, znają mnie od dzieciństwa, znają mnie lepiej niż ja sam siebie, a jeśli chcecie wiedzieć coś więcej o tym, co mówię, zapytajcie ich. Powiedzą wam. Jak wielu ich jest? [Głosy z sali: Dziesięcioro]. Czy ich słowo jest coś warte? Czy mówią prawdę? O tak, one są Prawdą (zob. Ps. 119,142). Tak więc nie ma sposobu, by świadczyły inaczej. Gdy mówią, że wymagania Prawa są spełnione, a „to życie jest wystarczające” dla nich, to czy nie jest wystarczające dla każdego we wszechświecie? [Głosy z sali: Tak].

Zatem, gdy ktoś twierdzi, że wierzy w Jezusa i przyjmuje sprawiedliwość Bożą, która jest dla wierzących w Jezusa, to czy jego twierdzenie jest wystarczające dla świata? [Głosy z sali: Nie]. Czy nasze słowo w tej kwestii jest wystarczające? [Głosy z sali: Nie]. Będą tacy, wielu takich, którzy stwierdzą: „O tak, wierzę w Zbawiciela. Mam prawo twierdzić, że posiadam sprawiedliwość, którą On ma, doskonałą świętość i zupełne uświęcenie, a ponadto nie zgrzeszyłem od dziesięciu lat i jestem ponad wszelką pokusą, wiem to”. Czy na pewno to wiesz? „Tak, czuję to w głębi serca. Czuję to w głębi serca i wiem, że tak jest od kilku lat”. Nie jest to żaden dowód, bo „podstępne jest serce, bardziej niż wszystko inne, i zepsute” (Jer. 17,9). Dość podstępne? [Głosy z sali: Bardziej niż wszystko inne]. Wszystko inne? [Głosy z sali: Tak]. Bardziej niż sam szatan? [Głosy z sali: Tak]. Czy serce naprawdę jest bardziej podstępne niż wszystko inne? [Głosy z sali: Tak]. Bóg tak mówi, czy to rozumiemy, czy nie. Jest bardziej podstępne niż sam szatan, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Serce zwiedzie mnie szybciej i częściej niż szatan.

Zatem, gdy ktoś czuje coś w głębi serca, to czy jest to dobry dowód? Gdy serce mówi mi, że jestem dobry, to co tak naprawdę robi? [Głosy z sali: Zwodzi]. Salomon powiedział, że „kto ufa własnemu sercu, ten jest głupi” (Przyp. 28,26). Jest nie tylko głupi ale także zwiedziony, a gdy głupiec jest zwiedziony, to dokąd może dojść? Dlatego nie możemy ufać tak wątpliwym czynnikom w tak ważnej kwestii! Nie. Potrzebujemy lepszych dowodów niż ludzkie serce, że ten człowiek ma sprawiedliwość Bożą i że jest prawy, przygotowany na sąd, że nie zgrzeszył od dziesięciu lat, jest święty, uświęcony, ponad pokusą itd. Potrzebujemy czegoś lepszego, a faktem jest, że Jezus, będąc tu, na tym świecie przez długi czas, nigdy nie był ponad pokusami. Chrześcijanie także nie są ponad pokusami, póki żyją.

Zatem, ten rzekomy dowód jest niewystarczający. Potrzebujemy czegoś więcej. Jeśli jest ktoś, kto twierdzi, iż ma sprawiedliwość Bożą przez wiarę w Jezusa Chrystusa i ma tylko takie świadectwo, o tak niewielkim zasięgu, to ile warte są jego twierdzenia? [Głosy z sali: Nie są nic warte]. Po prostu nic. Są zwodnicze. Nie znajdują oparcia w rzeczywistości. Dlatego Pan nie pozostawił nas zdanych na to. Ubiegłego wieczora odkryliśmy, że gdy te rzeczy są obecne w naszym doświadczeniu, nie musimy patrzeć do naszego wnętrza, by odkryć czy tak jest, ale musimy patrzeć na to, co Bóg mówi, byśmy mogli być pewni, że tak jest. Kiedy poznaliśmy Jezusa Chrystusa i mamy Go, wtedy Pan nie chce, byśmy patrzyli w siebie, żeby zobaczyć, czy On tam jest. On dał nam świadectwo, które mówi nam przez cały czas, że On jest w nas i powie także innym, że On jest w nas. Sprawiedliwość Boża przejawia się w nas przez wiarę w Jezusa Chrystusa, a gdy w nas jest, Prawo zaświadczy o niej.

Tak więc Prawo ma najpierw wieść nas do Chrystusa, potem, gdy przywiedzie nas do Chrystusa i znajdziemy Go, ma świadczyć, że tak się stało. Po pierwsze, daje poznanie grzechu, a po drugie, świadczy o sprawiedliwości Bożej przez wiarę. Więc jeśli kiedykolwiek ktoś posługuje się Prawem Bożym w jakimkolwiek innym celu niż te dwa cele, co czyni z Prawem Bożym? [Głosy z sali: Nadużywa go]. Wypacza wszystko. Używa Prawa Bożego w celu, do jakiego Bóg nigdy go nie przeznaczył. Tak więc, choćby człowiek czy anioł posłużył się Prawem Bożym w jakikolwiek inny sposób czy w jakimkolwiek innym celu niż te dwa – przy czym człowiek może posługiwać się nim w dwóch celach, a anioł w jednym – tym samym wypacza Prawo Boże.

Skąd bierze się nasza sprawiedliwość? [Głosy z sali: Od Boga]. „Ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi – mówi Pan” (Izaj. 54,17). „Bo Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze, aby zajaśniało poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym” (II Kor. 4,6). Gdzie znajdujemy poznanie chwały Bożej? [Głosy z sali: Na obliczu Chrystusowym]. Na obliczu Jezusa Chrystusa.

A teraz II Kor. 3,18: „My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem”. Co więc widzimy na obliczu Jezusa Chrystusa? [Głosy z sali: Chwałę Pana]. Czym jest chwała Pana? Czytaliśmy tutaj i otrzymaliśmy informację pochodzącą od Ducha Bożego, że poselstwo sprawiedliwości Bożej przez wiarę w Jezusa Chrystusa jest początkiem chwały, która oświeci całą ziemię. Czymże więc jest chwała Boża? Jego sprawiedliwością, Jego charakterem. Gdzie ją znajdujemy? W Jezusie Chrystusie. Chwała Boża jest objawiona na obliczu Jezusa Chrystusa. On tak powiedział. Tam możemy ją ujrzeć.

Czy szukamy sprawiedliwości w Prawie? [Głosy z sali: Nie]. Gdzie szukamy sprawiedliwości? Na obliczu Jezusa Chrystusa. Tam „my wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę”, ze sprawiedliwości w sprawiedliwość, z charakteru w charakter, z dobroci w dobroć, jak to sprawia Duch Święty.

Czy rozumiecie zatem, jak sprawiedliwość Boża i Duch Święty idą ze sobą w parze? Czy rozumiecie, że gdy otrzymujemy sprawiedliwość, która jest przez wiarę Jezusa Chrystusa, owe prawdziwe „błogosławieństwo Abrahama”, wtedy Duch Święty ma do nas nieograniczony przystęp. Nie można tego rozdzielić. Jedno idzie w parze z drugim. Gdy to mamy oraz gdy wiemy, że to mamy przez wiarę w Jego słowo, wtedy On mówi, że mamy prawo prosić o Ducha Świętego i otrzymamy Go.

Zwróćcie uwagę na zapis w Liście do Gal. 4,5–6 UBG: On przyszedł „aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia. A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna...”. On Go posyła; nie odmawia nam Go. Posyła Go do naszego serca jako dobrowolny dar.

Pytam więc, czy rozumiecie, że nie sposób odłączyć Ducha Świętego od sprawiedliwości Bożej? Zatem „zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem” (II Kor. 3,18), a gdy obraz Boga w Jezusie Chrystusie zostaje odtworzony w nas, co wtedy? Wtedy przychodzi czas na odciśnięcie Bożej pieczęci. Mówiliśmy o tym w poprzednim wykładzie. Gdy patrzymy na oblicze Jezusa Chrystusa i tylko na nie, przyjmując sprawiedliwość Bożą, która jest przez wiarę w Niego – patrzymy na Jego pełne chwały oblicze, odzwierciedlające chwałę Bożą – efekt jest taki, iż zostajemy przemienieni na Jego podobieństwo w doskonały obraz Boga, który zostaje w nas przywrócony przez działanie Ducha Bożego w nas. Gdy to zostanie ukończone, wówczas ten sam Duch Boży odciśnie pieczęć Boga żywego, wieczną pieczęć Jego podobieństwa.

Zatem, gdy przyszliśmy do Chrystusa, gdy znaleźliśmy Go, nie patrzymy już ku Prawu w poszukiwaniu sprawiedliwości. Gdzie patrzymy? [Głosy z sali: Na oblicze Chrystusa]. Na oblicze Chrystusa, a gdy patrzymy tam, co mówi Prawo? [Głosy z sali: To jest prawe]. Prawo świadczy: „Tak, to jest miejsce, w które należy patrzeć. To jest to, co masz mieć; to jest wystarczające; jesteśmy całkowicie zgodni”. Gdzie patrzą aniołowie w niebie? Czy patrzą ku Prawu, by zobaczyć, co jest prawe, a co nie? [Głos z sali: Nieustannie patrzą na oblicze Ojca]. „...aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie” (Mat. 18,10). Skąd więc bierze się sprawiedliwość aniołów? [Głosy z sali: Od Boga]. Od Boga przez Jezusa Chrystusa; czyż nie? A dlaczego tron Boży – podstawa Jego tronu – zawiera oryginał Jego Prawa? Gdy aniołowie patrzą na oblicze Tego, który zasiada na tronie, co czyni Prawo, które nigdy nie zostało naruszone przez człowieka i nie może być naruszone? Co ono tam robi? Świadczy o sprawiedliwości Boga, którą oni uzyskują poza Prawem.

Takie zawsze było właściwe pojęcie użytku z Prawa Bożego. Gdy ludzie zgrzeszyli i zaczęli robić wszystko niezgodnie z Przykazaniami Pana, czyniąc to, czego nie powinni, stając się tym samym winnymi, wówczas mieli przynieść ofiarę, aby uzyskać przebaczenie (zob. III Mojż. 4). Wtedy, podobnie jak i teraz, Przykazania świadczyły o sprawiedliwości, którą uzyskiwali oni przez wiarę w Jezusa. Dlatego też przybytek był nazywany „namiotem świadectwa” (Dz. 7,44; IV Mojż. 17,7–8; 18,2 BG). Skoro przybytek był namiotem świadectwa, Skrzynia Przymierza była także skrzynią świadectwa, gdyż zawierała tablice świadectwa. Kamienne tablice Prawa były tablicami świadectwa, gdyż stanowiły dowód świadectwa, który Bóg wyznaczył, aby świadczył o sprawiedliwości Bożej, która przychodzi poza Prawem, wyłącznie przez wiarę Jezusa Chrystusa. Tak więc, wieczną prawdą w całym wszechświecie jest to, że „Jeśli bowiem przez prawo jest sprawiedliwość, to Chrystus umarł na próżno” (Gal. 2,21 UBG). Na zawsze i wszędzie prawdą jest, że „ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi – mówi Pan”. Prawo zaś świadczy o sprawiedliwości, którą wszyscy uzyskują poza Prawem, przez Jezusa Chrystusa.

Zatem, czyż nie jest prawdą, jak powiedziałem przed chwilą, że jeśli człowiek lub anioł używa Prawa Bożego w jakimkolwiek innym celu niż te omówione powyżej, wówczas wypacza Prawo Boże wbrew Bożej intencji, przyświecającej nadaniu Prawa. Tak więc, to sprawiedliwość Boża, która jest przez wiarę Jezusa Chrystusa, zaspokaja wszystkie wymagania Prawa; czyż nie? Wszystkie teraz i jak długo? [Głosy z sali: Na zawsze]. Teraz i na zawsze spełnia wszystkie wymagania Prawa. Tak więc możemy być pewni, że mamy tę sprawiedliwość, a to dzięki dowodom, które Bóg dał nam minionego wieczora, dowodom pewnym na wieki, a dzięki świadectwu danemu przez Boga, wszyscy na świecie mogą wiedzieć, że mamy do niej [sprawiedliwości] prawo.

To ma nas przygotować na przyjęcie pieczęci Boga, sprawiedliwości Bożej, abyśmy zostali przemienieni z chwały w chwałę, na to samo podobieństwo, a gdy to się stanie, co wówczas? Co będzie o tym świadczyć? [Głosy z sali: Sabat Pański]. Będzie on świadczył o kompletnie dokończonym dziele.

Jak powiedział profesor Prescott w swoim wykładzie, to obecność Chrystusa uświęca i czyni świętym miejsce, w którym On przebywa. A gdy obecność Chrystusa jest pełna, wówczas jakie jest to miejsce? Uświęcone. Co jest znakiem uświęcenia? [Głosy z sali: Sabat]. Całkowite uświęcenie jest dopełnionym dziełem Bożym w człowieku. A gdy dzieło Boga w człowieku jest dopełnione, Prawo Boże będzie świadczyć o tym w całej rozciągłości. Jaka część Prawa Bożego świadczy o tym w szczególny sposób, o całkowitym uświęceniu ludu Bożego? [Głosy z sali: Sabat Pański]. Jest on świadectwem, najważniejszym dowodem świadczącym, że pieczęć została już odciśnięta, dzieło zostało dopełnione.

Bracia i siostry, jak moglibyśmy odrzucić pieczęć Bożą? Czyż nie jesteśmy obecnie w czasie pieczętowania? [Głosy z sali: Tak]. A następuje ono przez sprawiedliwość Bożą, którą otrzymujemy przez wiarę Jezusa Chrystusa, czyż nie? O tak. A kiedy ta pieczęć zostanie przyjęta, gdy zostanie odciśnięta, to taki człowiek ostoi się w czasie plag, we wszystkich pokusach i próbach szatana, kiedy będzie on działał z całą mocą, wśród znaków i rzekomych cudów. Obietnica brzmi: „Ponieważ zachowałeś nakaz mój, by przy mnie wytrwać, przeto i Ja zachowam cię w godzinie próby, jaka przyjdzie na cały świat, by doświadczyć mieszkańców ziemi” (Obj. 3,10).

A gdy to minie, wówczas nastąpi wejście do niebiańskiego miasta. Dzięki Panu. Musimy przejść przez próby ale, bracia i siostry, gdy mamy sprawiedliwość Jezusa Chrystusa, mamy wytrwanie w każdej próbie.

W owym dniu będą dwie grupy. Będą tacy, którzy, gdy drzwi zostaną zamknięte, będą chcieli wejść i powiedzą: „Panie, otwórz nam. Chcemy wejść”. Ktoś zapyta: „Co uczyniliście, żeby wejść? Jakie macie prawo, by wejść do tego dziedzictwa? Na czym opieracie swoje roszczenia?”. „Och, przecież znamy Cię. Jadaliśmy i piliśmy z Tobą, nauczałeś na naszych ulicach. A poza tym prorokowaliśmy w Twoim imieniu; w Twoim imieniu wypędzaliśmy demony i czyniliśmy wiele wspaniałych cudów. Przecież dokonaliśmy tak wiele. Panie, czy te dowody nie wystarczą? Otwórz drzwi”.

I jaka będzie odpowiedź? „Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie”. Co oni powiedzieli? „Dokonaliśmy wiele wspaniałych czynów; my ich dokonaliśmy; jesteśmy prawi; jesteśmy sprawiedliwi; jesteśmy w porządku; jesteśmy zupełnie bez zarzutu, dlatego mamy prawo tu wejść; otwórz nam”. Ale żadne „my” tam się nie liczy, prawda?

Owego dnia będzie tam też inna grupa – wielki tłum, którego nikt z ludzi nie potrafi zliczyć, ze wszystkich narodów, rodzajów, języków i plemion – która wejdzie do środka. A jeśli ktoś zada im to pytanie: „Co zrobiliście, żeby wejść? Jakie macie do tego prawo?”, oni odpowiedzą:

„Ach, nie uczyniłem nic, by na to zasłużyć. Jestem grzesznikiem, zależnym całkowicie od łaski Pana. Ach, byłem godny pożałowania, tak zupełnie zniewolony, w takiej niewoli, że nikt prócz Pana nie mógł mnie wyzwolić. Byłem tak nędzny, iż nieustannie potrzebowałem pociechy od Pana, tak biedny, że mogłem tylko błagać Pana o pomoc, tak ślepy, że tylko Pan mógł mi przywrócić wzrok, tak nagi, że tylko Pan mógł mnie przyodziać. Jedyne moje prawo do wejścia tutaj, to dzieło Pana dokonane dla mnie. Ale Pan mnie umiłował. Gdy wołałem w mojej nędzy, On mnie wyzwolił; gdy w mojej nędzy pragnąłem pociechy, On mnie pocieszył jak nikt inny nie potrafi; gdy w mojej biedzie błagałem o pomoc, On obdarzył mnie swoim bogactwem; gdy w mojej ślepocie prosiłem, by wskazał mi drogę, On poprowadził mnie aż do końca i sprawił, że przejrzałem; gdy byłem nagi i nikt nie mógł mnie przyodziać, On dał mi szatę, którą teraz noszę, więc wszystko, co mogę przedstawić i dzięki czemu mogę tu wejść, cały tytuł do tego, to wyłącznie Jego dokonania dla mnie. Jeśli to nie da mi wejścia, to nie mam szans, zresztą całkiem słusznie; jeśli zostanę odrzucony, nie będę miał powodu się skarżyć. Ale czy to, czego On dokonał dla mnie i we mnie, nie daje mi prawa do wejścia i objęcia w posiadanie dziedzictwa?”.

Wtedy On powie: „Są tutaj pewne »osoby«. Pragną być całkowicie usatysfakcjonowane co do tych, którzy przestąpią próg niebios. To takich »dziesięciu egzaminatorów«. Gdy rozpatrują oni przypadek poszczególnego człowieka i stwierdzają, że jest on w porządku, orzekają tym samym na jakiej zasadzie ma on prawo wejść. Czy zgadzacie się poddać ich ocenie?”. Wtedy odpowiem: „Tak, gdyż chcę wejść i jestem gotowy poddać się egzaminowi, bo nawet jeśli zostanę odrzucony, nie będę miał powodu się uskarżać. I tak jestem zgubiony, jeśli miałbym polegać na sobie”.

Wtedy On mówi: „Dobrze więc, przywołajmy ich”. Tak więc tych „dziesięciu egzaminatorów« zostaje przywołanych i mówią: „Jesteśmy w pełni zadowoleni z niego. Wybawienie, jakie otrzymał ze swojego godnego pożałowania stanu, zostało dokonane przez Pana. Pociecha, jaką otrzymywał przez cały czas i jakiej tak bardzo potrzebował, została mu dana przez Pana. Bogactwo, które dostał i posiada, przy całej swej nędzy, zostało mu dane przez Pana, a choć był ślepy, wszystko, co widzi, zawdzięcza Panu. Widzi tylko to, co Pan pozwolił mu widzieć. A choć był nagi, Pan dał mu szatę, którą teraz nosi. Pan utkał tę szatę i ma ona boskie pochodzenie. Tak więc wszystko, co ma ten człowiek, pochodzi wyłącznie od Chrystusa. Zatem może wejść”.

[Zgromadzeni na sali zaczynają śpiewać:

Jezus zapłacił za to wszystko

Wszystko zawdzięczam Jemu

Grzech naznaczył mnie purpurą

Ale On obmył mnie i wybielił jak śnieg].

Wtedy, bracia i siostry, ponad bramami rozlegnie się głos słodszy niż najpiękniejsza muzyka, pełen łagodności i współczucia – głos Zbawiciela, głos dochodzący z miasta: „Pójdźcie, błogosławieni Pańscy”. [Głosy z sali: Amen]. „Dlaczego mielibyście stać na zewnątrz?”. Brama zostanie szeroko otwarta i otrzymamy „szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa” (I Piotr 1,11).

Ach, On jest zupełnym Zbawicielem; On jest moim Zbawicielem. Moja dusza wywyższa Pana. Moja dusza będzie się dzisiaj radować w Panu, bracia i siostry. Ach, mówię wraz z Dawidem, pójdźcie i wywyższajcie Pana wraz ze mną i razem wysławiajmy Jego imię. On w zupełności spełnił wymagania Prawa. Nie ma już nic przeciwko nam, bracia i siostry. Droga jest uprzątnięta; droga jest otwarta. Sprawiedliwość Chrystusa spełnia wymagania Prawa. Oto światło, miłość, radość i wieczna chwała.

Zatem, czy nie jest prawdą to, co czytamy w Izaj. 60,1–2? „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i mrok narody, lecz nad tobą zabłyśnie Pan, a jego chwała ukaże się nad tobą”. Bracia i siostry, On może tego dokonać. On pragnie tego dokonać. Pozwólmy Mu na to. [Głosy z sali: Amen]. I uwielbiajmy Go za to, co dla nas uczynił.

Czy nie powinniśmy teraz uwielbiać Pana? Wszyscy, którzy pragną tego, niech tak uczynią. Powiem „amen” na wasze modlitwy, bo moja dusza wywyższa Go także, bracia i siostry. Moja dusza wielbi Go także, bracia i siostry, bo On jest moim Zbawicielem. To On dopełnił dzieła; On dokonał swojego dzieła łaski; On mnie zbawił; On zbawia wszystkich. Dziękujmy Mu na zawsze.

[Prescott: Bracia i siostry, oto nastał czas ochłody. Duch Boży jest tutaj. Otwórzcie serca, otwórzcie serca. Otwórzcie serca w chwale i dziękczynieniu].

Wykład 19

Dzisiaj zaczniemy od Obj. 14,1:

„I widziałem, a oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące tych, którzy mieli wypisane jego imię na czole i imię jego Ojca”. Ta sama liczba jest wspomniana w Obj. 7,4, jednak przeczytamy od wersetu 1: „Potem widziałem czterech aniołów stojących na czterech krańcach ziemi, powstrzymujących cztery wiatry ziemi, aby nie wiał wiatr na ziemię ani na morze, ani na żadne drzewo. Widziałem też innego anioła wstępującego od wschodu słońca, który miał pieczęć Boga żywego i który zawołał głosem donośnym na czterech aniołów, którym zezwolono wyrządzić szkodę ziemi i morzu, mówiąc: Nie wyrządźcie szkody ani ziemi, ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opatrzymy pieczęcią sług Boga naszego na czołach ich. I usłyszałem liczbę tych, których opatrzono pieczęcią: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych.”

Czytamy dzisiaj te fragmenty po to, by wskazać na nierozerwalny związek pomiędzy pieczęcią Boga, a imieniem Boga. Sto czterdzieści cztery tysiące mają imię Ojca. Zostali oni zapieczętowani pieczęcią Boga żywego na swych czołach. Gdy dowiemy się, czym jest imię Boga, będziemy wiedzieli, co jest pieczęcią Boga, gdyż to, co sprawia, że mamy Jego imię na sobie i wewnątrz nas, musi być Jego pieczęcią.

Zwrócimy się teraz do II Mojż. 3,13–14. Ten fragment odnosi się do czasu, gdy Pan ukazał się Mojżeszowi w płonącym krzewie. To wtedy posłał go, by uwolnił lud Boży z Egiptu. „A Mojżesz rzekł do Boga: Gdy przyjdę do synów izraelskich i powiem im: Bóg ojców waszych posłał mnie do was, a oni mnie zapytają, jakie jest imię Jego, to co im mam powiedzieć? A Bóg rzekł do Mojżesza: JESTEM, KTÓRY JESTEM. I dodał: Tak powiesz do synów izraelskich: Jehowa posłał mnie do was!” Do chwili tej wypowiedzi, Pan powiedział mu o Sobie tylko tyle, ile czytamy w wersecie 6: „Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba”.

Lecz teraz Mojżesz zapytał: „Gdy przyjdę do synów izraelskich i powiem im: Bóg ojców waszych posłał mnie do was, a oni mnie zapytają, jakie jest imię jego, to co im mam powiedzieć? A Bóg rzekł do Mojżesza: JESTEM, KTÓRY JESTEM. I dodał: Tak powiesz do synów izraelskich: Jehowa posłał mnie do was! I mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom izraelskim: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po wszystkie pokolenia” (w. 13–15).

Zatem, jakie jest Jego imię? „JESTEM, KTÓRY JESTEM”. Bóg tak powiedział i oni wiedzieli, że to Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, Bóg ich ojców. Wiedzieli, że ich ojcowie mieli Boga, którego czcili. Ci ludzie słyszeli o Bogu swoich ojców. Pamiętali jak przez mgłę Boga swoich ojców lecz teraz On objawił im, że jest Bogiem ich ojców, a Jego imię to „JESTEM, KTÓRY JESTEM”, „to jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po wszystkie pokolenia”.

Tak więc imię Boga i pamięć o Nim idą w parze. Czy rozumiecie to? Jakie jest Jego imię? Czy tylko „JESTEM”? Nie. Jego imię to nie po prostu „JESTEM”, ale „JESTEM...” i co? „JESTEM” jest pojęciem „tego” – „KTÓRY JESTEM”. Nie wystarczy, że Pan powie ludziom, że JEST, ale musimy jeszcze wiedzieć, że On JEST, KTÓRY Jest, aby poznanie Go miało dla nas jakąkolwiek korzyść. Samo istnienie Boga to dla nas za mało; nie wystarczy, że wiemy, iż On istnieje, ale musimy wiedzieć, kim On JEST i co Jego istnienie oznacza dla nas. Dlatego On nie powiedział po prostu „JESTEM – oto moje imię”; nie, ale „JESTEM, KTÓRY JESTEM”. To jest Jego imię, a jeśli mamy znać Boga prawdziwie, musimy wiedzieć nie tylko to, że On istnieje, ale że jest tym, kim jest i póki tego nie wiemy, nie znamy Go.

Ta sama myśl jest wyrażona w Hebr. 11,6: „Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają”. Co jest nagrodą, którą Bóg daje tym, którzy Go szukają? On sam – właśnie On, wszystko, kim On jest i wszystko to, co ma. Ale gdybyśmy mieli wszystko, co On ma, nie mając przy tym Jego, cóż dobrego by nam to dało? Otóż, gdybyśmy mieli wszystko, co On ma, a pozostali sami, bylibyśmy wielcy jak nikt – no, może na drugim miejscu, zaraz po szatanie, czyż nie? Dać człowiekowi wszystko to, co ma Bóg, podczas gdy pozostaje on nadal takim samym człowiekiem – to byłaby straszna rzecz. Dlatego nie mamy nic z tego, co Bóg nam daje, jeśli nie przyjmujemy Jego samego! Kiedy daje On nam to, kim jest, dając nam Siebie, swój charakter, swoją naturę i usposobienie, wtedy możemy posługiwać się tym, kim On jest, jak również tym, co On ma, w bojaźni Bożej i dla Bożej chwały. Dlatego tutaj jest przedstawiona następująca myśl – nie tylko, że On jest ale że jest tym, kim jest, „kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje” i że jest tym, kim jest.

Idąc za tą myślą, zapytajmy przede wszystkim kim jest Bóg dla wszystkiego co istnieje oraz wszystkich istot we wszechświecie? [Głosy z sali: Stwórcą]. Zapewne! Przede wszystkim jest On Stwórcą wszystkiego, tak tworów ożywionych, jak nieożywionych, gdyż przez Niego wszystko istnieje. On jest sprawcą wszystkiego. Zatem pierwszą rzeczą dla ludzi, aniołów i wszystkich inteligentnych stworzeń jest poznać Go jako Stwórcę. On mówi: „JESTEM, KTÓRY JESTEM”. Zatem pierwszym, co wszelkie stworzenie pojmuje z tego, kim On jest i co oznacza Jego imię jest to, że jest On Stwórcą. Tak więc tu odkryliśmy, że pamiątka Jego stwórczego dzieła nierozerwalnie wiąże się z Jego imieniem. Dlatego „to jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po wszystkie pokolenia”.

Przeczytajmy Ezech. 20,20 BG. Znacie ten werset: „Sabaty też moje święćcie, i będą znakiem między mną i między wami, abyście wiedzieli żem Ja Pan, Bóg wasz”. Czego znakiem jest Sabat? Znakiem tego, że On jest Panem, Bogiem. Ale to, że On jest Panem, Bogiem w swej istocie, to jeszcze nie jest Jego imię. Jego imię to coś więcej; ale czy Sabat jako znak tego, że On jest Panem, Bogiem, nie jest także znakiem, że On jest tym, kim jest? [Głosy z sali: Tak]. Zastanówcie się, czy na pewno? [Głosy z sali: Tak jest]. Sabat jest znakiem tego, że On jest prawdziwym Bogiem, a On powiedział nam, że jest tym, kim jest, dlatego Sabat jako znak tego, kim Bóg jest, jest również znakiem, że On jest. Rozumiecie to? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, skoro to jest Jego imię – „JESTEM, KTÓRY JESTEM” – a Sabat jest znakiem, że On jest tym, kim jest, czy rozumiecie, że jak wieczne jest Jego imię, tak wieczna jest Jego pamiątka? Dlatego właśnie ustanowił On Sabat. „Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić”. On ustanowił Sabat jako pamiątkę, iż On jest Panem. Tak więc „to jest imię moje na wieki”. To jest Jego pamiątka.

[Głos z sali: Proszę, powtórz to]. Dobrze. Wróćmy do początku tej myśli. Bóg mówi: „macie święcić” Sabat i będzie on znakiem. Sobota [jako taka] nie jest znakiem prawdziwego Boga. Sobota jest niczym sama w sobie. Człowiek, który święci sobotę, może to czynić nie znając Pana, tak jak może święcić niedzielę i też nie znać Pana; lecz nie może prawdziwie święcić Sabatu, nie znając Pana. Na świecie istnieją trzy kategorie ludzi, którzy święcą jakiś dzień: jedni sobotę, inni niedzielę oraz ci, którzy święcą Sabat. Bóg chce, aby ludzie święcili Sabat. Jednak jest wielu święcących sobotę, którzy udają, że święcą Sabat. To jest zwiedzenie w tych ostatecznych czasach.

„Święćcie moje sabaty i niech będą znakiem”. Od tego mamy zacząć. Sabat jest znakiem, który On ustanowił dla nas, który On sam nam nadał, „abyście wiedzieli żem Ja Pan, Bóg wasz” (BG). Sabat jest znakiem tego, że On jest Panem, Bogiem, nie tylko co do samego istnienia, ale także jest tym, kim jest, gdyż takie jest Jego imię. Czy rozumiecie? „JESTEM, KTÓRY JESTEM”, Pan, Bóg. Sabat jest znakiem, że On jest Panem, Bogiem. Sabat więc jest znakiem, że On jest i że jest tym, kim jest. Ale Jego imię, jak On mówi, to: „JESTEM, KTÓRY JESTEM”. „To jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po wszystkie pokolenia”. Zatem, co jest znakiem tego, że On jest tym, kim jest? [Głosy z sali: Sabat]. Dlatego też Bóg mówi: „Sabat jest moją pamiątką”; „Pamiątkę cudów swoich uczynił” (Ps. 111,4 BG) itd. Czy rozumiecie, że to, co jest znakiem tego, iż On jest tym, kim jest, że to jest Jego imię na wieki, jest jednocześnie Jego pamiątką na wieki? Czy mam jeszcze raz to powtórzyć? [Głos z sali: Nie, teraz rozumiem]. Czy zrozumieliście to? [Głosy z sali: Tak].

Dobrze, pójdźmy więc dalej. Sabat jest znakiem tego, że On jest i że On jest tym, kim jest, a więc przede wszystkim jest On Stwórcą; zatem, co musi też oznaczać Sabat? To, że On jest przede wszystkim Stwórcą. Ale czy tylko to będzie oznaczał Sabat? Nie, gdyż Sabat jest czymś więcej – nie w sensie inności, jako że w nim zawarte jest wszystko. Jednak oprócz tego czym on jest, jest dogłębniej omówione na wielu innych miejscach Pisma Świętego, abyśmy mogli lepiej pojąć, że tym właśnie jest. W II Mojż. 31,17 czytamy: „Między mną a synami izraelskimi będzie on znakiem na wieki, bo w sześciu dniach stworzył Pan niebo i ziemię, a dnia siódmego odpoczął i wytchnął”. Sabat jest znakiem, „abyście wiedzieli żem Ja Pan, Bóg wasz”. W czym jest ten znak? Czy nie w tym, że „w sześciu dniach stworzył Pan niebo i ziemię, a dnia siódmego odpoczął i wytchnął”. Sabat jest znakiem dla Boga, że On w ten sposób działa; jest to Jego znak, że On tego dokonał. Czy tak? [Głos z sali: Tak].

Teraz zestawmy to razem. Sabat jest znakiem, że On jest Panem, gdyż „w sześciu dniach stworzył... niebo i ziemię”. Tak więc zauważyliśmy, że jest On przede wszystkim Stwórcą, bo pierwszą rzeczą, o której mówi Sabat, to wskazanie na fakt jakim jest Bóg, czyli, że jest Stwórcą. Jednak przykazanie o Sabacie mówi: „Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę... Gdyż w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan pobłogosławił dzień sabatu i poświęcił go.”

Zatem pamiętaj o dniu Sabatu. Czym jest dzień Sabatu? Jak czytaliśmy w dwudziestym rozdziale Księgi Ezechiela, „znakiem, abyście wiedzieli żem Ja Pan, Bóg wasz”. Pamiętaj o tym, gdyż to oznacza, że Ja jestem Bogiem. Mamy pamiętać o tym, co wskazuje na to, że On jest Bogiem. Czyż nie jest to pamiątka, która sprawia, że ludzie pamiętają o Nim? Takie jest właśnie zadanie pamiątki – przypominać. Bóg chce być „pamiętany” przez swoje stworzenia i dlatego dał coś, co temu służy. A teraz mówi nam: „Pamiętaj o tym, co tu zostało ustanowione”.

Teraz kolejna myśl: mamy pamiętać o tym znaku, który sprawia, że pamiętamy o Bogu lub inaczej, myślimy o Nim. Gdy przywołuje się Go na myśl, przywołuje się Go nie tylko jako Tego, który istnieje, lecz jako Tego, który jest tym, kim jest. A gdy jako takiego przywołuje się Go na myśl, wówczas jest to Jego imię, czyż nie? Gdzie znajduje się to imię? [Głosy z sali: Na czole]. „Umysłem służę Prawu Bożemu”. Rozumiecie? Czy Bóg pragnie być w umysłach ludzi? Sabat zaś jest tym, co przywodzi Go na myśl – nie chodzi tu o teorię o Nim, ale o Nim samym – przywodzi Go na pamięć, do umysłu, gdyż Sabat jest znakiem przypominającym, „żem Ja Pan, Bóg wasz”. Zatem pamiętaj o znaku, pamiętaj, co on oznacza, że on wskazuje na Mnie, wprowadza do umysłu Pana, Mnie, twojego Boga. A On jest Tym, Kim jest. Zatem [Sabat] przywodzi do pamięci (umysłu) zarówno Jego jak i to, kim On jest. Tak idea jest zawarta w tym znaku. Zatem, czyż nie jest to Jego pamiątka?

Celem jakiejś pamiątki, sensem jej istnienia jest przywodzenie na myśl tego, czego ona dotyczy – z czym jest ona związana. Zatem widzicie, że skoro tak jest, imię Boga i Jego pamiątka – Sabat – nie mogą być rozdzielone w żaden sposób. Tak więc, gdy powiedział On Mojżeszowi: „Jestem, który jestem”, to jest to Jego imię na wieki, to jest Jego pamiątka po wszystkie pokolenia, gdyż ta pamiątka przywodzi Go na myśl i to przywodzi Go do umysłu jako Tego, kim On jest; umieszcza Go w umyśle z Jego prawdziwym imieniem, tak iż imię Ojca w umyśle ludzi, o których czytaliśmy, jest pieczęcią Boga żywego na ich czołach.

Tak więc Sabat przede wszystkim wskazuje na to, że Bóg jest Stwórcą oraz wskazuje na Jego stwórczą moc; to wszystko jest przywodzone na myśl przez rzeczy stworzone. Jest to znak, że On jest Panem, gdyż On uczynił te wszystkie rzeczy. Tak więc Sabat jest znakiem, pamiątką Pana, naszego Boga, objawionego w stworzeniu.

Studiujmy przez chwilę to, jak On objawił się w stworzeniu. „Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył” (Hebr. 1,1–2).

A pierwszy wiersz Ew. Jana mówi: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało... A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas” (Jan 1,1–3,14).

Jest jeszcze jeden werset, który mówi to samo, tylko w inny sposób. W Efez. 3,9 czytamy o „Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa”.

Tak więc Bóg w stworzeniu objawił siebie w Jezusie Chrystusie i przez Niego. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Więc czy ktoś, kto nie zna Jezusa Chrystusa, będzie miał właściwie pojęcie o stworzonych rzeczach, o stworzeniu w ogóle? [Głosy z sali: Nie]. Nie znajdzie Boga w stworzeniu, nie znajdzie tam pojęcia o Bogu, gdyż Bóg jest objawiony w Chrystusie i w stworzeniu.

Pójdźmy dalej. W jaki sposób On objawił siebie w Chrystusie i w stworzeniu? Być może powinniśmy raczej powiedzieć w stwarzaniu, gdyż mamy na myśli pochodzenie wszystkich rzeczy. Jak więc objawił się w Chrystusie i w stworzeniu? „Słowem Pana uczynione zostały niebiosa, a tchnieniem ust jego całe wojsko ich... Bo on rzekł – i stało się, On rozkazał – i stanęło” (Ps. 33,6,9). Po prostu zaistniało.

„Przez wiarę poznajemy, że światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak iż to, co widzialne, nie powstało ze świata zjawisk” (Hebr. 11,3). Jak dotąd odkryliśmy, że Bóg jest objawiony w stworzeniu i to jest pierwsze, czego możemy dowiedzieć się o tym, jaki On jest. Jednak Bóg jest też objawiony w stwarzaniu, w Jezusie Chrystusie, a jest objawiony w stwarzaniu, w Jezusie Chrystusie przez Jego słowo. A to słowo, przez które stworzył On wszystko, ma w sobie moc czynienia rzeczy, które wcześniej nie istniały, których nie było. Rozumiecie? „Światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak iż to, co widzialne, nie powstało ze świata zjawisk”. Gdy Bóg przemówił, ukazały się rzeczy, które nie były widoczne, zanim przemówił. Nikt nie mógł ich widzieć. Tak więc w słowie, które wypowiada Bóg w Jezusie Chrystusie, jest moc zdolna powoływać rzeczy do istnienia, których przedtem w ogóle nie widzieliśmy. Innymi słowy, On ma moc stwarzania rzeczy przez wypowiedzenie słowa. Tak więc, Bóg przez wypowiadanie słowa może przywołać do istnienia to, czego nie ma i to też dowodzi, że nie może kłamać. Człowiek może mówić o nieistniejących rzeczach, jakby istniały, ale w jego słowie nie ma żadnej mocy, by stworzyć rzeczy, o których mówi; zatem, gdy mówi w taki sposób, kłamie.

Wielu ludzi postępuje w ten sposób. Mówią o rzeczach, których nie ma tak, jakby były, jednak jest to kłamstwem. Kłamią dlatego, że nie ma mocy w ich słowach, by wytworzyć te rzeczy o których mówią. Chcieliby, aby było tak jak mówią, aby to, co mówią, było prawdą, ale tak nie jest, a gdy mówią o tym tak, jakby to istniało, kłamią, bez względu na to, jak bardzo chcieliby, żeby to było prawdą. Nie ma mocy w ich słowie, aby wytworzyć to, czego pragną umysłem, gdy wypowiadają słowo.

Jednak Bóg nie jest taki. Myśl obecna w Jego umyśle, wyrażona w słowie, sprawia, że słowo stwarza to, co On pomyślał. W słowie, które wypowiada Bóg, jest zawarta stwórcza energia, boska moc. Tak więc tam, gdzie nie istniały światy, Bóg w Jezusie Chrystusie przemówił, a światy zaistniały i istnieją do dziś, bo On tak powiedział.

Przeczytajmy teraz kilka wersetów, w których zawarte są te myśli. Słowo Boże, które On wypowiada, nie tylko stwarza rzeczy, które są w Jego myśli, ale także podtrzymuje istnienie tych rzeczy, kiedy już zostaną stworzone i to w miejscu, które Bóg im przeznaczył, gdy je stworzył. Chciałbym, byście zrozumieli, że słowo, które Bóg wypowiada, ma właśnie taką moc w sobie.

Przeczytajmy teraz Kol. 1,14–17. Jest tam mowa o Chrystusie, Synu Bożym, „w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności; wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone. On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na nim jest ugruntowane”. Albo „przez Niego wszystko jest spojone”. Jak to wszystko zostało stworzone? Jak stworzony został świat? Mocą Jego słowa. [Głosy z sali: On rozkazał i powstało]. Świat jest ogromny. Składa się z bardzo wielu elementów, a gdy On przemówił, świat powstał ze wszystkimi tymi elementami. Zaś słowo, które go stworzyło, podtrzymuje świat w jego kształcie.

A teraz inna myśl z Hebr. 1,1–3. „Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył. On, który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy”. Co podtrzymuje stworzone rzeczy od czasu, gdy zostały stworzone? [Głosy z sali: Słowo Jego mocy]. Czy od tamtego czasu, kiedy przemówił, musi On bez przerwy przemawiać, aby podtrzymać istnienie stworzonych rzeczy? [Głosy z sali: Nie]. Czy jest konieczne, aby On mówił przez cały czas do światów i planet, żeby podtrzymać je w ich ruchu i miejscu? Nie. Słowo, które je utworzyło na początku, ma w sobie twórczą moc, która podtrzymuje ich istnienie i kształty.

Dalej: II Piotr 3,1–7. „List ten, umiłowani, jest już drugim listem, który do was piszę, a w nich chcę przez przypominanie utrzymać w czujności prawe umysły wasze, abyście pamiętali na słowa, jakie poprzednio wypowiedzieli święci prorocy” (w. 1–2). O czym mamy pamiętać? O słowach, które wypowiedzieli kiedyś świeci prorocy. Dlaczego mamy je pamiętać? Gdyż On chce, byśmy się przekonali, ile te słowa są warte, a pamiętając je, mieli w umyśle i życiu siłę tych słów. Słowa, które zostały wypowiedziane przez proroków, były słowami Boga, a wypowiadał je przez nich „Duch Chrystusowy, który przepowiadał cierpienia, mające przyjść na Chrystusa, ale też mające potem nastać uwielbienie” (I Piotr 1,11).

Zatem, pamiętajcie na te słowa „i na przykazanie Pana i Zbawiciela, podane przez apostołów waszych. Wiedzcie przede wszystkim to, że w dniach ostatecznych przyjdą szydercy z drwinami, którzy będą postępować według swych własnych pożądliwości i mówić: Gdzież jest przyobiecane przyjście jego? Odkąd bowiem zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak było od początku stworzenia. Obstając przy tym, przeoczają, że od dawna były niebiosa i była ziemia, która z wody i przez wodę powstała mocą Słowa Bożego przez co świat ówczesny, zalany wodą, zginął” (II Piotr 3,2–6).

Przez co świat został zalany wodą? [Głosy z sali: Mocą Słowa Bożego]. Bóg przemówił. „Ale teraźniejsze niebo i ziemia mocą tego samego Słowa zachowane są dla ognia” (w. 7). Na co Bóg zwraca tutaj naszą uwagę w związku ze słowem, o którym poleca nam pamiętać? Otóż chce, byśmy byli w pełni świadomi słów Boga, gdyż słowo najpierw utworzyło światy, to samo słowo podtrzymuje ich istnienie, to słowo sprowadziło potop, uratowało ziemię od potopu i nadal ją podtrzymuje. Zatem to słowo, które może stwarzać światy i odradzać je – słowo to mamy zachować w pełnej świadomości, abyśmy mogli poznać moc tego słowa.

Tak więc widzicie, że we wszystkim jest wciąż ta sama myśl, iż to słowo, które utworzyło wszystko, utrzymuje wszystko, zachowuje wszystko, aż Bóg przemówi ponownie. Kiedy On przemówi ponownie, wtedy wszystko rozpadnie się, gdy nastanie ów dzień, w którym „rozlegnie się ze świątyni od tronu donośny głos mówiący: Stało się” (Obj. 16,17), a potem pojawią się gromy i błyskawice, głosy i trzęsienie ziemi, jakiego nie było od początku świata, tak potężne będzie to trzęsienie, iż „znikną wszystkie wyspy i gór już nie będzie”, a miasta narodów upadną i niebo zostanie zwinięte jak rulon. Powiadam wam, gdy nastanie ten dzień, człowiek w pełni świadomy słowa, które tego dokonuje, będzie czuł się zupełnie bezpieczny. Bo gdy to słowo, które stworzyło te wszystkie rzeczy, jest moim oparciem, gdy to słowo jest moim fundamentem, gdy to słowo jest moim zaufaniem, to nie ma znaczenia, że ziemia przeminie, bo Jego słowo pozostanie, więc wszystko będzie dobrze.

Tak więc Bóg został objawiony w Chrystusie przez Jego słowo w stwarzaniu i wciąż tak się przejawia we wszystkich stworzonych rzeczach – w stwarzaniu, zachowaniu, podtrzymaniu. Oto prawdziwe, wzajemne przyciąganie się (grawitacja) – Bóg w Jezusie Chrystusie. Nauka mówi nam, że prawo grawitacji utrzymuje wszystkie rzeczy, ale czym jest grawitacja? „Siłą, która utrzymuje wszystkie rzeczy”. Czy jest lepsza odpowiedź niż ta? Odpowiedź jest taka, iż grawitacja, prawo grawitacji, podtrzymuje wszystkie rzeczy na ich miejscach. Ale czym jest grawitacja? Jest mocą Bożą, przejawiającą się w Jezusie Chrystusie, w stworzeniu. To jest grawitacja.

„Kohezja” (wzajemne przyciąganie się) w nauce jest tym, co trzyma rzeczy razem – w ich kształcie. Ale czym jest kohezja? Nauka może dać jedynie taką odpowiedź, iż słowo „kohezja” pochodzi od dwóch łacińskich słów: „co” i „haerere”, które oznaczają „trzymać razem”. Innymi słowy, kohezja to po prostu kohezja – oto odpowiedź. Ale jest lepsza odpowiedź niż ta. Jest Boża odpowiedź, a On mówi nam, że kohezja jest mocą Bożą, przejawiającą się w Jezusie Chrystusie w stworzeniu, gdyż przez Niego wszystko jest spójne, trzyma się razem, a to jest właśnie kohezja.

Genezą wszystkich rzeczy nie jest spontaniczne powstanie ani ewolucja. Jest nią objawiający się Bóg, moc Boża, przejawiająca się w Jezusie Chrystusie przez Jego słowo, tworzące wszystkie rzeczy widzialne, które wcześniej nie istniały. Tak więc, Bóg w Jezusie Chrystusie jest genezą wszystkiego – to jest stworzenie. Bóg w Jezusie Chrystusie zachowuje wszystko – to jest kohezja. Bóg w Jezusie Chrystusie podtrzymuje wszystko – to jest grawitacja.

Wykład 20

Zaczniemy od tego, na czym skończyliśmy wczoraj – od myśli, którą zakończył się wykład ubiegłego wieczora, a którą rozważaliśmy szczegółowo wczoraj, a mianowicie: znalezienie Boga w Chrystusie, w Jego słowie, w stworzeniu, w stwarzaniu, zachowaniu i podtrzymaniu wszystkich rzeczy.

Przez sześć dni działał Bóg, stwarzając i następnie czytamy: „Tak zostały ukończone niebo i ziemia oraz cały ich zastęp. I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu” (I Mojż. 1–3). W ten sposób Sabat stał się dniem przeznaczonym dla człowieka; jednak nadal mamy przed sobą myśl, iż Sabat jest znakiem, że Bóg jest Tym, Kim jest, w stwarzaniu, we wszystkim. Jednocześnie zaś to wszystko kim On jest, zawiera się w fakcie, iż jest On Stwórcą.

Tak więc gdy zakończył On stwarzanie, odpoczął i wytchnął, to znaczy z upodobaniem przyjrzał się stworzonym rzeczom, swoim wyrażonym myślom, ich zupełności i celowości, przejawiającej się w doskonałym stworzeniu. Takie znaczenie ma słowo „wytchnął” w II Mojż. 31,17. Przez sześć dni był zajęty stwarzaniem nieba i ziemi, „a dnia siódmego odpoczął i wytchnął”, czerpiąc przyjemność, radując się z dokonanych zamierzeń w stworzeniu – zamierzeń, które były w Jego umyśle przed stworzeniem i zostały zrealizowane przez słowo. Wtedy pobłogosławił Bóg ten dzień, uczynił go świętym i poświęcił go. Dlatego przykazanie mówi nam: „Pamiętaj o dniu Sabatu”, to znaczy dniu odpoczynku, „aby go święcić. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę, ale siódmego dnia jest „...Sabat” – odpoczynek „Pana, Boga twego”. Czyj to jest odpoczynek? [Głosy z sali: Boga]. Tak więc, czyj odpoczynek powinniśmy przyjąć i cieszyć się nim w dniu Sabatu? [Głosy z sali: Boga]. Zatem, czy człowiek, który przyjmuje własny odpoczynek, a nie odpoczynek Pana, zachowuje Sabat? [Głosy z sali: Nie]. Wówczas zachowuje sobotę, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Człowiek, który przyjmuje własny odpoczynek w sobotę, nawet jeśli cieszy się swoim odpoczynkiem tego dnia, nie zachowuje Sabatu, odpoczynku Pana i choć cieszy się swoim odpoczynkiem, to zachowuje jedynie sobotę, a nie Sabat.

Człowiek, który przyjmuje, cieszy się i zachowuje odpoczynek Pański siódmego dnia, zachowuje Sabat, bo zachowuje odpoczynek Boga. To właśnie czyni; jest to Boży dzień odpoczynku. „Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę, ale siódmego dnia jest...” odpoczynek Pana, Boga twego, a nie twój. To jest Jego odpoczynek i gdy pamiętamy o dniu odpoczynku – o czyim dniu pamiętamy? Naszym czy Jego? [Głosy z sali: Pana]. Tak, o dniu Pana. To jest całkowicie Boży odpoczynek, a pojęcie odpoczynku Boga jest główną ideą przykazania o Sabacie jak również głównym uzasadnieniem tego przykazania. Mamy pracować sześć dni. Dlaczego? Bo Pan stwarzając niebo i ziemię pracował sześć dni i odpoczął siódmego dnia. My także mamy odpoczywać siódmego dnia, gdyż Pan odpoczął i pobłogosławił ten dzień, poświęcił go i uczynił świętym.

Jaki rodzaj odpoczynku był czy jest zawarty lub określony w siódmym dniu? [Głosy z sali: Wytchnienie]. Czyje wytchnienie? [Głosy z sali: Boga]. A kim jest Bóg? [Głosy z sali: Duchem]. Bóg jest Duchem. Jedynym rodzajem odpoczynku, jaki jest możliwy dla Niego, jest odpoczynek duchowy. Tak więc człowiek, który nie przyjmuje duchowego odpoczynku siódmego dnia i nie cieszy się nim, nie zachowuje Sabatu, bo odpoczynek w Sabat jest duchowym odpoczynkiem, Bożym odpoczynkiem i tylko Bożym; jest odpoczynkiem duchowym i Sabat jest sprawą duchową, zaś Boży odpoczynek zawarty w tym dniu, jest duchowym odpoczynkiem. Gdy zachowujemy ten dzień przez wiarę, wówczas „duchowe rzeczy są duchowo rozsądzane” (I Kor. 2,14) przez wiarę, a duchowy odpoczynek staje się udziałem tego, kto zachowuje Sabat. Duchowy odpoczynek, który Bóg związał z tym dniem, czyniąc go częścią tego dnia, jest obecny jedynie w tym dniu i staje się udziałem człowieka, gdy jest przez niego przyjmowany i doznawany, i gdy człowiek zachowuje Sabat w ten jedyny sposób, w jaki można go zachować – przez wiarę w Jezusa.

Tak więc Bóg pobłogosławił ten dzień. Zatem w tym dniu jest zawarte błogosławieństwo Boże; jest w nim odpoczynek Boży, jest w nim też radość, wytchnienie, rozkoszowanie się, także radość Pana jest zawarta w tym dniu; jest w nim także błogosławieństwo Pana, gdyż On pobłogosławił ten dzień. Czy po dziś dzień jest w tym dniu błogosławieństwo? [Głosy z sali: Tak]. A gdy człowiek nie zachowuje go i nie zwraca uwagi na ten dzień, czy błogosławieństwo jest w tym dniu? [Głosy z sali: Tak]. Ale niestety, nie dociera ono do człowieka, jeśli ten nie wierzy.

Teraz myśl, którą poruszyliśmy poprzedniego wieczora – moc słowa Bożego, które wypowiedziane, powołało światy do istnienia. Od tamtej pory, jaki jest jego wpływ na istnienie światów? [Głosy z sali: Podtrzymuje ich istnienie]. Słowo, które On wtedy wypowiedział, podtrzymuje istnienie światów i ich funkcjonowanie. Jak długo będzie to kontynuowane? [Głosy z sali: Wiecznie]. „Słowo Boże trwa na wieki”. Oto mamy słowo Boga, że On pobłogosławił siódmy dzień. Jaki jest efekt tego błogosławieństwa, które przed wiekami Bóg wygłosił odnośnie tego dnia? Czy nadal jest ono obecne w tym dniu i zawsze będzie? czyż przez całą wieczność faktem będzie, iż Bóg pobłogosławił siódmy dzień, a przecież On nie może przeciwstawiać się samemu sobie? Czyż tak? [Głosy z sali: Tak]. Więc to rzecz pewna. Czyli przez całą wieczność faktem pozostanie to, iż Bóg pobłogosławił siódmy dzień. Jak długo będzie faktem, że to uczynił, tak długo pozostanie faktem, iż błogosławieństwo Boże jest w tym dniu i tak długo pozostanie faktem, że człowiek, który zachowuje ten dzień tak, jak należy go zachowywać – przez wiarę w Jezusa – otrzymuje błogosławieństwo Boże zawarte w tym dniu oraz cieszy się nim jako błogosławieństwem.

Przejdźmy teraz do pierwszego rozdziału Księgi Rodzaju. Czytamy tam w w. 27–28: „I stworzył Bóg człowieka na obraz swój. Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich. I błogosławił im Bóg”. W którym to było dniu? [Głosy z sali: W szóstym]. Zatem Bóg pobłogosławił człowieka, zanim pobłogosławił siódmy dzień. Czy to jest pewne? [Głosy z sali: Tak]. Czy tak samo pewne jest to, że jak pobłogosławił On siódmy dzień, tak też pobłogosławił człowieka? [Głosy z sali: Tak samo]. To jest taka sama rzeczywistość. Jakie było to błogosławieństwo? Czyje błogosławieństwo położył Bóg na człowieku? [Głosy z sali: Błogosławieństwo Boże]. A czyje błogosławieństwo położył na siódmym dniu? [Głosy z sali: Błogosławieństwo Boże]. Zatem, gdy ten pobłogosławiony człowiek wkroczył w pobłogosławiony dzień, czy otrzymał dodatkowe błogosławieństwo w tym dniu ponad to błogosławieństwo, które miał, zanim wkroczył w ów dzień? [Głosy z sali: Tak].

Tak więc Sabat miał przynosić człowiekowi – już pobłogosławionemu przez Boga duchowym błogosławieństwem – dodatkowe duchowe błogosławieństwa. Czy nadal tak jest? [Głosy z sali: Tak]. „Słowo Boże żyje i trwa na wieki”. Tak samo jest teraz.

Zatem Pan Bóg poświęcił ten dzień lub inaczej uczynił go świętym. Ale co czyniło go świętym? Nie chcę czytać tekstów na ten temat, bo były one czytane niedawno podczas wykładu brata Prescotta. Co czyniło ten dzień świętym? [Głosy z sali: Obecność Boga]. To obecność Boga czyni wszystko świętym; czyni miejsce świętym i czyni człowieka świętym. Obecność Boga uczyniła też i ten dzień świętym. Zatem, to świętość Boga została powiązana z tym dniem. Obecność Boga, święta obecność Boga jest związana z siódmym dniem tygodnia – Sabatem. Tak więc, kiedy człowiek wkracza w ten dzień, w ten jedyny sposób, w jaki człowiek może weń wkroczyć, czyli mając duchowy umysł – umysł Ducha Bożego – i otrzymuje duchowy odpoczynek, duchowe wytchnienie jakie jest w nim zawarte oraz duchowe błogosławieństwo, to czy nie otrzymuje także tej świętej obecności Boga, stając się jej uczestnikiem, gdyż w niej (obecności) znajduje się przemieniająca go świętość Boga? Owszem, tak. I na tym polega zachowywanie Sabatu.

Tak właśnie Bóg uświęcił ten dzień. Nie muszę po raz kolejny czytać tekstów na ten temat. Co jest czynnikiem uświęcenia? [Głosy z sali: Obecność Boga]. Tak więc, obecność Boga, jak i Jego uświęcająca moc jest w siódmym dniu. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Zatem człowiek, który podchodzi do Sabatu Pana zgodnie z Bożym pojęciem, zgodnie z Jego intencją, otrzymuje duchowy odpoczynek. Znajduje ten odpoczynek w tym dniu; znajduje duchowe wytchnienie i rozkosz; znajduje duchowe błogosławieństwo; znajduje obecność Boga i świętość, którą ta obecność wnosi, a ona go przekształca; znajduje tę uświęcającą moc, która uświęciła ten dzień, a teraz uświęca człowieka!

W jakim celu zostało to wszystko ustanowione? W jakim celu został ustanowiony Sabat? [Głosy z sali: Dla człowieka]. Został ustanowiony dla człowieka. Zatem, Bóg odpoczął i umieścił swój duchowy odpoczynek w tym dniu dla człowieka, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Boże wytchnienie, Jego radość w tym dniu zostały podarowane człowiekowi. Błogosławieństwo, którym Pan pobłogosławił ten dzień, było przeznaczone dla człowieka. Świętość, którą Jego obecność wniosła w ten dzień, była przeznaczona dla człowieka. Jego uświęcająca obecność była przeznaczona dla człowieka. Zatem, czy człowiek nie miał być dzięki Sabatowi uczestnikiem Jego obecności i przez żywe doświadczenie nie miał doznać duchowego, Bożego odpoczynku, duchowego błogosławieństwa, świętości oraz uświęcającej go obecności Boga? Czy nie to miał Sabat nieść człowiekowi? Zatem człowiek, który to wszystko czerpie z Sabatu, prawdziwie zachowuje Sabat. I wie o tym; wie to i czerpie rozkosz z tej świadomości.

Teraz kolejna myśl. Kto był rzeczywistym sprawcą stworzenia? [Głosy z sali: Chrystus]. Czyja obecność uczyniła ten dzień świętym? [Głosy z sali: Obecność Chrystusa]. Czyja obecność jest zawarta w tym dniu? [Głosy z sali: Obecność Chrystusa]. Zatem człowiek, którego nie uświęca obecność Jezusa Chrystusa, którego nie czyni ona świętym i którego nie błogosławi, nie daje mu odpoczynku – nie może zachowywać Sabatu. Czy rozumiecie, że Sabat może być zachowywany tylko wtedy, kiedy w człowieku mieszka Chrystus? Sabat bowiem niesie z sobą obecność Chrystusa i jest jej znakiem.

Tak więc widzicie, że gdy Bóg ustanowił Sabat, najpierw dał człowiekowi kompletne dzieło stworzenia, by człowiek mógł ujrzeć Boga w stworzeniu. Człowiek mógł studiować dzieło stworzenia i znajdować w nim poznanie Boga. Bóg chciał, aby człowiek Go poznał. Dzięki stworzeniu stało się to możliwe. Także przez Sabat człowiek miał poznawać Boga, bowiem Sabat niesie człowiekowi prawdziwie zachowującemu Sabat, żywą, uświęcającą obecność Jezusa Chrystusa. Tak więc stworzenie zostało powołane do istnienia przed człowiekiem, aby człowiek mógł poznawać Boga w stworzeniu i w ten sposób zapoznawać się z Nim. Lecz Bóg poszedł jeszcze dalej, ustanawiając coś, co określa Boga, że jest właśnie taki, jaki jest, a kiedy człowiek przez to dowie się, jaki Bóg jest, wówczas będzie wiedział o Nim nie tylko ze stworzonych rzeczy, ale pozna Go osobiście.

Tak więc pierwotnym zamierzeniem Boga w stworzeniu i Sabacie jako jego znaku było to, by człowiek mógł poznać Boga takiego, jakim On jest i kim jest wobec świata w Jezusie Chrystusie i przez Niego. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Czy rozumiecie to? [Głosy z sali: Tak]. A jaki cel ma to dzisiaj? [Głosy z sali: Taki sam].

Teraz kolejna myśl. Otóż Sabat został ustanowiony przy końcu stwarzania i jako dopełnienie tygodnia stwarzania. Tak więc Sabat był znakiem mocy Bożej przejawionej w Jezusie Chrystusie i znakiem dokończonego stworzenia – znakiem Bożym objawionym w Jezusie Chrystusie w dokończonym i zupełnym stworzeniu. Proszę zauważ, że gdy On przyjrzał się temu wszystkiemu co uczynił w ciągu pięciu dni, wówczas stwierdził, że było to dobre, ale gdy szóstego dnia przyjrzał się wszystkim stworzonym rzeczom, wtedy stwierdził, że one były bardzo dobre (zob. I Mojż. 1,25,31). Jego zamiar został dokonany i uzupełniony, i „tak zostały ukończone niebo i ziemia oraz cały ich zastęp” (I Mojż. 2,1); zaistniały jako wyraz idei, znajdującej się w Jego umyśle, wyrażonej słowem, które to powołało wszystko do istnienia. Stąd Sabat jako znak tego, „że Ja jestem Panem, waszym Bogiem”, gdyż w sześciu dniach uczynił On niebo i ziemię, a siódmego dnia odpoczął i wytchnął, jest znakiem dokończonego i kompletnego dzieła Bożego w stworzeniu.

Pójdźmy dalej. Czy człowiek w tamtym czasie, w istniejącym już ogrodzie Eden, gdy został stworzony przez Boga, wiedział już o Bogu wszystko, co mógł wiedzieć? [Głosy z sali: Nie]. Zatem, kiedy przychodził każdy kolejny Sabat, przynosił mu dodatkowe poznanie i obecność Boga. A kto nim był? [Głosy z sali: Chrystus]. Tak więc człowiek otrzymywał dodatkowe poznanie i obecność samego Chrystusa. Gdyby pozostał wierny, nadal rozwijałby się w poznawaniu Boga w sobie, przez osobiste doświadczenie, wzrastając coraz bardziej we wszystkim, czym jest charakter Boga. Jednak człowiek nie wytrwał w tym; nie dochował wierności. Stworzenie było skompletowane i doskonałe, gdy Bóg je ukończył, a także wszystkie jego zastępy, zgodnie z Jego zamysłem. Tak jest. Jednak szatan wkroczył i zepchnął człowieka oraz cały ten świat z drogi Bożych zamierzeń. Czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Odwrócił Boży porządek tak, iż tam, gdzie Bóg miał być odzwierciedlony w umyśle człowieka, we wszystkich rzeczach i w samym człowieku, tam teraz szatan jest odzwierciedlony, wskutek czego odzwierciedlenie Boga we wszystkich rzeczach zostaje zatarte, a nieodrodzony człowiek nie widzi Boga nawet w przyrodzie.

Gdy szatan wykoleił świat z drogi Bożych zamierzeń, wypaczył go i odwrócił Boży porządek, Pan nie dał za wygraną. Powiedział: „Ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem”. To złamało moc szatana nad człowiekiem do tego stopnia, że uratowało człowieka przed zupełnym wypaczeniem, wyzwoliło go, by mógł znaleźć Boga. A w kim miał Go znaleźć? [Głosy z sali: W Chrystusie]. Znowu w Chrystusie. Bóg w Chrystusie pragnie przywieść człowieka i świat do stanu, zgodniego z Jego pierwotnym planem. A czyż nie przez tę samą moc w Chrystusie i ten sam środek – Jego słowo – przywodzi On świat i ludzi do tego stanu, w którym pierwotnie powołał ich do istnienia? [Głosy z sali: Tak].

To Bóg w Chrystusie przez swoje słowo stworzył na początku świat i człowieka. Szatan odebrał to wszystko Bogu i wystąpił przeciwko Jego zamiarowi. Jednak Bóg w Chrystusie przez swoje słowo przywodzi ludzi i świat z powrotem do swojego zamiaru. Zatem, czy dzieło zbawienia nie jest po prostu mocą Bożą, działającą w inny sposób niż wtedy, gdy powołała ona wszystko do istnienia? Innymi słowy, czy zbawienie nie jest stworzeniem? Owszem, tak.

Jeszcze jedna myśl na ten temat, byśmy ujrzeli to jeszcze wyraźniej, o ile istnieje taka potrzeba. Czy pierwotny Boży cel przyświecający stworzeniu, został już zrealizowany? [Głosy z sali: Nie]. Rzecz jasna, że nie. Gdy zbawienie ludzkości zostanie dokończone, czy wtedy pierwotny cel Boga zostanie zrealizowany? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, czym jest dzieło zbawienia, jeśli nie spełnieniem i dokończeniem Jego pierwotnego zamiaru w stworzeniu? [Głosy z sali: Tym samym]. „Mój Ojciec aż dotąd działa i Ja działam” (Jan 5,17). Czym więc jest dzieło zbawienia, jeśli nie dziełem stworzenia? Ten sam Bóg, w tym samym Synu, przez te same środki realizuje ten sam cel. Zatem, czy znakiem tego dzieła w zbawieniu nie jest to samo, co jest znakiem dzieła stworzenia? Oczywiście, że tak jest.

Tak więc Sabat jest tak samo znakiem stwórczej mocy Boga objawionej w Jezusie Chrystusie przez Jego słowo w zbawieniu mojej duszy, jak w stworzeniu świata na początku.

Ale Bóg – jak wiecie – wszędzie jest objawiony w Chrystusie. Ta myśl nieustannie nam przyświeca. Dlatego Jego imię to: „JESTEM, KTÓRY JESTEM”. Jednak kim On jest, może być poznane jedynie w Chrystusie Jezusie. Dlatego we wszystkich ważnych sprawach na tym świecie, Jezus Chrystus jest Bogiem i wszystkim Tym, kim Bóg jest. Czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Mówię: we wszelkich ważnych kwestiach – nie żeby to czyniło Ojca i Syna jedną, identyczną, tą samą Osobą, ale jako że nikt nie zna Ojca, jak tylko Syn i ten, komu Syn zechce Go objawić – nikt nie może znać innego Boga niż Ten, który jest objawiony w Jezusie Chrystusie. Stąd dla człowieka Chrystus jest Bogiem, a wszystko, co człowiek może wiedzieć o Bogu, jest w Chrystusie. Dlatego Chrystus staje się praktycznie we wszelkich ważnych sprawach Bogiem dla nas, to też gdy przyszedł na świat, został nazwany „Bogiem z nami”.

Tak więc Sabat jest znakiem tego, że On jest Panem, naszym Bogiem. Jest znakiem, że On jest tym, kim jest. A skoro Chrystus jest dla nas Bogiem, czyż Sabat nie jest znakiem tego, kim Jezus Chrystus jest dla człowieka, który w Niego wierzy? [Głosy z sali: Tak]. Przy stworzeniu był on znakiem tego, kim Jezus Chrystus jest w stworzeniu. Teraz, gdy Chrystus pełni swoje dzieło zbawienia, aby w ten sposób dopełnić swój pierwotny zamiar w stworzeniu, Sabat jest podobnie znakiem tej samej stwórczej mocy w tym samym Jezusie Chrystusie. Tak więc jest to wciąż jedna i ta sama rzecz. Różnica polega na tym, że obecnie moc przejawia się w inny sposób niż wcześniej, jako że nastąpiło odwrócenie porządku, ale jest to ta sama stwórcza moc pochodząca od tej samej Osoby, tego samego Jezusa Chrystusa, tymi samymi środkami celem dokonania tego samego zamierzenia. Dlatego ten znak jest jedynym, jaki może być skojarzony z tym dziełem. Nie może istnieć żaden inny znak. To wprost niemożliwe. Tak więc ewidentną prawdą jest, iż Sabat Pana – siódmy dzień, błogosławiony siódmy dzień, jest Bożym znakiem tego, kim jest Jezus Chrystus dla człowieka, który w Niego wierzy.

Teraz studiujmy to nieco dalej. „Wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej” (Rzym. 3,23); „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć” (Rzym. 6,23), „tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5,12). Wszyscy są martwi. Czy tak? [Głosy z sali: Tak]. Wszyscy zboczyli z drogi. Zupełnie odeszli od pierwotnego Bożego zamiaru. Kim przede wszystkim jest Jezus Chrystus dla człowieka, który w Niego wierzy? [Głosy z sali: Stwórcą]. „Stworzeni w Chrystusie Jezusie” (Efez. 2,10). Przede wszystkim Bóg w Chrystusie nadal jest dla grzesznika Stwórcą, gdyż Bóg mówi, a grzesznik żyje. Żyjemy jedynie przez słowo Boże. „Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili” (Efez. 2,10). Tak więc Bóg stworzył człowieka, by chodził w dobrych uczynkach, ale człowiek poszedł inną drogą. Teraz w Chrystusie Bóg wiedzie z powrotem człowieka tam, gdzie dał mu początek. Tak więc zbawienie jest jedynie osiągnięciem tego pierwotnego zamiaru Bożego w Chrystusie podczas stwórczego procesu.

Dlatego też, „jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem” (II Kor. 5,17). Pierwszą rzeczą, kim Chrystus jest dla wszystkich i pierwszą rzeczą kim Bóg jest dla wszystkich – dla grzesznika na tym świecie – jest to, że jest Stwórcą czyniącym go nowym stworzeniem. „Serce czyste stwórz we mnie, o Boże, a ducha prawego odnów we mnie!” (Ps. 51,12). Tak więc dziełem Bożym w zbawieniu jest stwarzanie.

Jeżeli znaleźliśmy Jezusa Chrystusa jako naszego Stwórcę i staliśmy się nowym stworzeniem w Nim, to co przede wszystkim znajdujemy w Jezusie? [Głosy z sali: Odpoczynek]. Tak, oczywiście, że odpoczynek. To jest pierwszą rzeczą, jaką On uczynił na początku. Odpoczął. Tak więc przede wszystkim tym, co znajdujemy jako przejaw Jego mocy w nas, jest odpoczynek. Jakiego rodzaju jest to odpoczynek? [Głosy z sali: Duchowy odpoczynek]. Dlatego takie oto jest zaproszenie dla nas: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie” (Mat. 11,28 BG). On mówi: „Jestem z wami”; „Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę”. A gdy powiedział Mojżeszowi na pustyni: „Moje oblicze pójdzie przed tobą i dam ci odpoczynek” (II Mojż. 33,14 UBG) to co im przyniosło Jego oblicze? [Głosy z sali: Odpoczynek].

A kiedy człowiek stał się nowym stworzeniem w Chrystusie i znalazł odpoczynek, to co robi dalej? [Głos z sali: Spełnia uczynki Boże]. Nie; najpierw się raduje, a następnie z radością pracuje. Co Bóg uczynił? Uradował się. Co czyni człowiek? Raduje się z zamierzenia, dokonanego przez Boga w nim samym. Ale czy to już cała radość? Nie. „Powiadam wam: Większa będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się upamięta, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują upamiętania” (Łuk. 15,7). Tak więc Bóg znów raduje się odpoczynkiem, który nam daje i który otrzymujemy w Nim. Na nowo doznaje wytchnienia oraz znajduje rozkosz w swoim ludzie.

Zatem, następną rzeczą, która wiąże się z Sabatem i ze wszystkim, co go dotyczy, to błogosławieństwo. W Dz. 3,26 czytamy: „Wam to Bóg najpierw, wzbudziwszy Syna swego, posłał go, aby wam błogosławił, odwracając każdego z was od złości waszych”. Zatem Chrystus jest błogosławieństwem dla grzesznika, czyż nie? Jest błogosławieństwem dla człowieka, który wierzy w Niego. Dalej – ten werset, który studiowaliśmy tu z takim upodobaniem to Efez. 1,3: „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios”. Bóg dał nam wszystkie duchowe błogosławieństwa, jakie ma. One zostały nam dane w Chrystusie.

Sabat niesie nam duchowe błogosławieństwo. Skąd Sabat czerpie to duchowe błogosławieństwo? [Głosy z sali: Od Chrystusa]. Tak, od Chrystusa. Tak więc jeśli chodzi o duchowe błogosławieństwo, jakie przynosi nam Sabat, przynosi nam je od Jezusa Chrystusa i tylko przez Niego możemy je otrzymać, a zatem pod tym względem Sabat jest czynnikiem, przez który duchowe błogosławieństwo płynie od Jezusa Chrystusa do ludu Bożego. To fakt, gdyż wszelkie duchowe błogosławieństwa są nam dane w Chrystusie, a Sabat ma w sobie Boże błogosławieństwo; a ponieważ jest to duchowe błogosławieństwo, nie może być zaczerpnięte znikąd, jak tylko przez Jezusa Chrystusa i tylko z Niego. Stąd też Sabat jest jednym z tych ogniw, do których nawiązywał brat Prescott jakiś czas temu, ogniw, łączących nas z Chrystusem, abyśmy otrzymali duchowe błogosławieństwo.

Dalej: „Moje oblicze będzie szło z tobą”. Jego obecność uświęca osobę, której towarzyszy. Następnie inna myśl, prowadząca nas do tego samego wniosku inną drogą: „Nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy” (Rzym. 1,16). Czym jest ewangelia? [Głosy z sali: Mocą Bożą]. Co jest objawione w ewangelii? [Głosy z sali: Moc Boża]. W jakim celu? [Głos z sali: Dla stwarzania]. A moc Boża ku zbawieniu jest tą samą mocą w stwarzaniu. W obu przypadkach jest to moc Boża. Tak więc cokolwiek jest znakiem mocy Bożej w jednym przypadku, jest znakiem mocy Bożej we wszystkich przypadkach, wyrażonej w każdy sposób, gdyż zawsze jest to ta sama moc Boża, a mocy Bożej nie można przeciwstawiać mocy Bożej. Tak więc nie potrzebujecie innego znaku, wskazującego na moc Bożą. Mało tego – nie możecie otrzymać innego znaku, to niemożliwe.

Tak więc ewangelia jest „mocą Bożą ku zbawieniu”, a ewangelia to „Chrystus w was, nadzieja chwały”. Tak więc Chrystus mieszka w człowieku, który wierzy w Niego. Chrystus jest w nim obecny, a obecność Chrystusa czyni go świętym. Dlatego właśnie Sabat jest święty. Tak więc Sabat w kwestii świętości, jest właśnie znakiem tego, kim jest Chrystus dla człowieka, który wierzy w Niego.

Dalej: obecność Chrystusa uświęca. Tak więc w uświęceniu Sabat jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla wierzącego. Czy rozumiecie to? Czyli dla wierzącego w Jezusa, Bóg w Chrystusie stwarza wszystko na nowo; dla niego Bóg jest odpoczynkiem, wytchnieniem, rozkoszą, radością, błogosławieństwem, świętością, uświęceniem. Tym właśnie Chrystus jest dla wierzącego, ale tym wszystkim był także w odniesieniu do Sabatu, ze względu na wierzącego.

Jak wiemy, Bóg przy stwarzaniu ustanowił Sabat dla człowieka. Ustanowił go wtedy – przy stworzeniu – aby człowiek, nawet pozostając wiernym Bogu i nigdy nie upadając w grzech, miał ten dzień jako znak tego, kim jest Bóg dla człowieka w Jezusie Chrystusie oraz jako znak obecności Chrystusa w człowieku. Tak samo jest w nowym stworzeniu; tak samo jest w dziele zbawienia.

Teraz kolejna rzecz: Chrystus jest dla nas mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. On jest naszym uświęceniem. Jak pamiętacie, to On posłał Pawła, by głosił ewangelię; by głosił poganom, „aby otworzyć ich oczy, odwrócić od ciemności do światłości i od władzy szatana do Boga, aby dostąpili odpuszczenia grzechów i przez wiarę [w Chrystusa] współudziału z uświęconymi” (Dz. 26,18). Ale uświęcenie i jego ostateczny cel, cel dokonany, to dopełnienie dzieła Chrystusa w człowieku. Obraz Chrystusa zupełnie ukształtowany w wierzącym, aby, gdy Chrystus spojrzy na wierzącego, ujrzał w nim siebie. O to chodzi; to jest uświęcenie.

Duch Proroctwa definiuje uświęcenie następująco: „Uświęcenie to zachowywanie wszystkich przykazań Bożych” – nie staranie się, by je zachowywać, czy robienie wszystkiego, co w naszej mocy, by je zachować. Jest to zachowywanie wszystkich przykazań Bożych. Nikt z ludzi nie zachowuje ich tak, jak Bóg tego oczekuje i do czego wzywa – nikt nie zachowuje wszystkich przykazań, jeśli Jezus Chrystus nie jest w nim zupełnie ukształtowany, jeśli nie jest w nim odciśnięte Jego podobieństwo tak, iż gdy On patrzy na tego człowieka, widzi w nim siebie. Tak się ma ta sprawa.

To sprawiedliwość Boża w Jezusie Chrystusie czyni nas sprawiedliwymi, zbawia nas, uświęca nas, więc jest wszystkim we wszystkim w nas. Gdy uzyskaliśmy tę sprawiedliwość i ta sprawiedliwość jest naszym udziałem według sprawiedliwości, zgodnie z Bożym pojęciem sprawiedliwości, to co świadczy o sprawiedliwości Bożej w wierzącym w Jezusa? [Głosy z sali: Prawo]. Prawo Boże. Ale jest to dziełem wzrastającego Chrystusa w człowieku, dziełem stopniowym, dziełem uświęcania. O to tu chodzi, o dzieło uświęcania. Jest to wzrastanie Chrystusa w człowieku. Gdy Chrystus wzrośnie w pełni, wówczas dzieło uświęcenia jest zakończone.

Co jest znakiem, że Bóg uświęca? [Głosy z sali: Sabat]. Zatem co jest znakiem, że obecność Chrystusa uświęca człowieka? [Głosy z sali: Sabat]. Gdy dzieło zostanie dopełnione, co będzie o tym świadczyć? [Głosy z sali: Prawo]. Jaka część Prawa w szczególności? [Głosy z sali: Czwarte przykazanie]. Dokładnie, całe Prawo będzie świadczyć o dopełnieniu dzieła sprawiedliwości Bożej w człowieku, ale Sabat jest szczególnym znakiem tego dokończonego dzieła. Jest znakiem dopełnionego dzieła w stwarzaniu, czyż nie? Ale gdy to dzieło zostało wypaczone i Boży porządek został odwrócony, teraz Pan ma do spełnienia swe dzieło tymi samymi środkami celem dokończenia swojego pierwotnego zamiaru stworzenia. Dlatego też Sabat jest znakiem dokończonego dzieła Bożego w zbawieniu. Sabat jest szczytem samego Prawa jako świadectwo pełnego uświęcenia; tak więc Sabat jest znakiem dopełnionego dzieła Bożego w pierwotnym stworzeniu i w drugim stworzeniu, które jest spełnieniem pierwotnego zamiaru stworzenia.

Teraz kolejna myśl: skoro Sabat jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla wierzącego, to czy wierzący może w zupełności wiedzieć, czym jest Sabat, zanim w pełni pozna, kim jest Chrystus? [Głosy z sali: Nie]. Tak więc, gdy poznanie Boga w Jezusie Chrystusie zaprzątnie cały umysł, wówczas Sabat także będzie w pełni poznany przez ten umysł. Ale Sabat jest znakiem tego, kim Bóg jest w Chrystusie, więc kiedy umysł w pełni to pojmie, czymże to będzie, jeśli nie obrazem Boga, Imieniem Bożym odzwierciedlonym w umyśle wierzącego oraz pieczęcią Boga żywego, daną w Sabacie Pańskim?

Jak więc widzicie, na każdym etapie drogi, w każdym ciągu myśli dochodzimy do tego, że taki Sabat, jaki jest w Jezusie Chrystusie i jakim zachowuje go wierzący w Jezusa – tylko taki Sabat jest pieczęcią Boga żywego. Tylko w ten sposób imię Ojca zostanie wypisane na czołach ludzi. Zachowywanie soboty nie jest pieczęcią Boga żywego.

Teraz zwróćcie uwagę na IV Mojż. 6,23–27: „Powiedz Aaronowi i jego synom: Tak będziecie błogosławić synów izraelskich, mówiąc do nich: Niech ci błogosławi Pan i niechaj cię strzeże; niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad tobą i niech ci miłościw będzie; niech obróci Pan twarz swoją ku tobie i niech ci da pokój. Tak będą wzywać imienia mojego nad synami izraelskimi, a Ja będę im błogosławił.” Takim błogosławieństwem najwyższy kapłan błogosławił lud na zakończenie Dnia Pojednania. Gdy dzieło pojednania zostało dokończone i kapłan wychodził ze świątyni, by uświęcić i błogosławić lud, wygłaszał takie błogosławieństwo. Co przekazywał ludowi w tym błogosławieństwie? Otóż wzywał imienia Boga nad Izraelitami. Sąd był dokonany, a oni byli bezpieczni. Tak było w symbolu.

Teraz otwórzcie Obj. 3,9–12: „Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, lecz kłamią, oto sprawię, że będą musieli przyjść i pokłonić się tobie do nóg, i poznają, że Ja ciebie umiłowałem. Ponieważ zachowałeś nakaz mój, by przy mnie wytrwać, przeto i Ja zachowam cię w godzinie próby, jaka przyjdzie na cały świat, by doświadczyć mieszkańców ziemi. Przyjdę rychło; trzymaj, co masz, aby nikt nie wziął korony twojej.” To poselstwo było poselstwem, które rozpoczęło Dzień Pojednania, a czyż nie jest ono dniem naszego pojednania?

To spełniło się, gdy rozpoczął się Dzień Pojednania.

I dalej: „Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już z niej nie wyjdzie, i wypiszę na nim imię Boga mojego, i nazwę miasta Boga mojego, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga mojego, i moje nowe imię.” Tak więc, gdy Jego dzieło pojednania jest ukończone, imię Boże jest całkowicie odzwierciedlone w umyśle, a On ogłasza dopełnienie dzieła, gdyż to, kim jest Bóg w wierzącym oraz w Sabacie, jest znakiem dokończonego dzieła uświęcenia.

Teraz Izaj. 58,13–14: „Jeżeli powstrzymasz swoją nogę od bezczeszczenia Sabatu, aby załatwić swoje sprawy w moim świętym dniu, i będziesz nazywał Sabat rozkoszą, a dzień poświęcony Panu godnym czci, i uczcisz go nie odbywając w nim podróży, nie załatwiając swoich spraw i nie prowadząc pustej rozmowy, wtedy będziesz się rozkoszował” – Sabatem? [Głosy z sali: Nie. „Będziesz się rozkoszował Panem”]. Dlaczego nie Sabatem? Czy nie jest napisane, że macie nazywać Sabat rozkoszą? Że macie nazywać go poświęconym Panu, godnym czci, nie załatwiać w nim własnych spraw? Dlaczego nie mielibyście się rozkoszować Sabatem? Ach, to jest właśnie to, rozumiecie? Gdy tak traktujecie Sabat, wtedy rozkoszujecie się PANEM, gdyż Sabat jest znakiem tego, kim PAN jest dla człowieka.

Dlatego On wyłożył to w taki sposób. Zachowujcie taką postawę wobec Sabatu, a wtedy będziecie się rozkoszować Panem, gdyż Sabat jest znakiem, kim Pan będzie dla was i kim wy będziecie dla Pana. Chciałbym zapytać, jak ktoś miałby pójść na kompromis z jakimkolwiek przeciwnym ustanowieniem, jeśli Sabat jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla niego? Czy człowiek, dla którego Sabat jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla niego, będzie pytał czy ma pracować w niedzielę lub święcić ją czy nie? [Głosy z sali: Nie]. Oczywiście, że nie! Dobrze wie, że nie ma to żadnego znaczenia. Wie, że nie może iść na kompromis i mieć w połowie Chrystusa, a w połowie coś innego, jako że Chrystus jest wszystkim we wszystkim, a Sabat jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla niego, zaś sugerowanie czegoś innego jest zniewagą dla Chrystusa.

Tak więc ludzie zadający takie pytania nie mają w ogóle pojęcia, kim jest Chrystus. Nie ma wtedy znaczenia, czy zachowują niedzielę, czy nie. Nie zachowują bowiem Sabatu.

Ale oto pojawia się pewna kwestia. Sabat ma w sobie żywy obraz i obecność Jezusa Chrystusa. On je w nim umieścił. Umieścił je w tym dniu dla człowieka, a człowiek, który wierzy w Jezusa Chrystusa, może je w ten sposób przyjąć. Obok błogosławieństwa, które ma od Pana, gdy zachowuje Sabat, otrzymuje dodatkowe błogosławieństwo od Pana. Nieważne, w jakim stopniu obecność Chrystusa jest z nim – gdy zachowuje Sabat, dodatkowa obecność Chrystusa staje się jego udziałem. I o tym wie.

Bez względu na to, jak wierzący cieszy się odpoczynkiem Pana, gdy zachowuje Sabat, który jest znakiem tego, kim Chrystus jest dla wierzącego, a ponadto ma w sobie obecność Chrystusa, wówczas dzień ten niesie wierzącemu dodatkowy odpoczynek w Panu. Bez względu na to, w jakim stopniu wierzący posiadł świętość Chrystusa, zdecydowanie więcej objawia świętości przez zachowywanie Sabatu w bojaźni Chrystusa i przez wiarę w Niego. Nawet gdyby był zupełnie uświęcony, tak iż nie miałby w sobie nic z egoizmu i tylko Chrystusa, nawet wówczas, gdy zachowuje Sabat – także w wieczności – dzień ten będzie objawiał mu coraz więcej wspaniałości poznania i uświęcającej, rozwijającej mocy, która jest w Jezusie Chrystusie dla człowieka, który wierzy w Niego.

Wykład 21

Dzisiaj podejmiemy myśl tam, gdzie zostawiliśmy ją poprzedniego wieczora, iż Boże dzieło zbawienia jest takie samo, jak dzieło Boże w realizacji pierwotnego Bożego planu stworzenia, gdyż jak stwierdziliśmy, w czasie stworzenia niebo i ziemia zostały dokończone wraz z całym ich zastępem i w owym dniu Bóg radował się swoim dokończonym zamierzeniem. Jednak wskutek zwiedzenia szatana świat odszedł od stwórczego zamierzenia Boga i zwrócił się w innym kierunku.

Tak więc, aby dokończyć swój zamiar, Bóg musi zebrać z tego świata ludzi, którzy napełnią odnowioną ziemię tak, jak zostałaby napełniona, gdyby ludzkość nie odeszła od Jego pierwotnego planu. Gdy to zostanie dokonane przez słowo zbawienia, przez moc Bożą w zbawieniu, dokonującą realnego dokończenia, wtedy nastąpi rzeczywiste i ostateczne dokończenie Bożego planu w stworzeniu tego świata i wszystkiego na nim – a także w całym wszechświecie, gdy wszystko w niebie i na ziemi, i pod ziemią oraz w morzu powie: „Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi, błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków” (Obj. 5,13).

Dlatego Zbawiciel, będąc na świecie, powiedział: „Mój Ojciec aż dotąd działa i Ja działam” (Jan 5,17). Przed wiekami dzieło Boże zostało ukończone, gdy zaczął się siódmy dzień. Wtedy Bóg odpoczął. Ale Jego dzieło na tej ziemi odnośnie ukształtowania człowieka zostało udaremnione, tak więc musiał On od nowa przystąpić do działania na rzecz zbawienia, by spełnić swój pierwotny zamiar i dlatego Jezus mówi: „Mój Ojciec aż dotąd działa i Ja działam”.

Przeczytam teraz trzy fragmenty ze Starego Testamentu i trzy z Nowego Testamentu, a wy jeśli chcecie, możecie znaleźć więcej podobnych, zwłaszcza z czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza i dalszych rozdziałów, które wskazują, iż w dziele zbawienia, Bóg realizuje swój pierwotny zamiar w stworzeniu, sam jako Stwórca i z własną stwórczą mocą, którą przejawił w stworzeniu, jako podstawę naszej ufności w Jego moc, dokonującą naszego zbawienia. Najpierw Ps. 111,4,BG:

„Pamiątkę cudów swoich uczynił”. Mówiliśmy o tym wcześniej. To jest pierwsza część tego wersetu, a teraz druga część mówi: „Miłosierny a litościwy Pan”. Tak więc Jego cudowne dzieła, których znakiem jest pamiątka, ustanowiona przez Niego, są w tym wersecie powiązane z Jego łaskawością, pełnią współczucia dla człowieka na tym świecie, tak bardzo potrzebującego miłosierdzia.

Teraz czterdziesty rozdział Księgi Izajasza, a wy będziecie mogli prześledzić dalej całą pozostałą część tej księgi i ujrzycie to samo. Zacznę od pierwszego wersetu, który zapewne dobrze znacie. „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg! Mówcie do serca Jeruzalemu i wołajcie na nie, że dopełniła się jego niewola, że odpuszczona jest jego wina, bo otrzymało z ręki Pana podwójną karę za wszystkie swoje grzechy. Głos się odzywa: Przygotujcie na pustyni drogę Pańską, wyprostujcie na stepie ścieżkę dla Boga naszego!”. To było poselstwem Jana Chrzciciela.

„Każda dolina niech będzie podniesiona, a każda góra i pagórek obniżone; co nierówne, niech będzie wyrównane, a strome zbocza niech się staną doliną! I objawi się chwała PAŃSKA, i ujrzy to wszelkie ciało pospołu, gdyż usta PANA to powiedziały. Głos mówi: Zwiastuj! I rzekłem: Co mam zwiastować? To: Wszelkie ciało jest trawą, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr PANA powieje nań. Zaprawdę: Ludzie są trawą! Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo Boga naszego trwa na wieki” (Izaj. 40,1–8).

Piotr, cytując ten fragment w swoim pierwszym liście, mówi: „A tym Słowem jest to, co zostało ogłoszone wam w Ewangelii” (I Piotr 1,25 TNP). Także z Księgi Izajasza cytuje: „Słowo Pana trwa na wieki”, a potem dodaje: „Słowem jest to, co zostało ogłoszone wam w Ewangelii”.

Izajasz kontynuując, mówi w innych słowach o Ewangelii: „Wyjdź na górę wysoką, zwiastunie dobrej wieści, Syjonie! Podnieś mocno swój głos, zwiastunie dobrej wieści, Jeruzalem! Podnieś, nie bój się! Mów do miast judzkich: Oto wasz Bóg! Oto Wszechmocny, JEHOWA przychodzi w mocy, jego ramię włada. Oto ci, których sobie zarobił, są z nimi, a ci, których wypracował, są przed nim. Jak pasterz będzie pasł swoją trzodę, do swojego naręcza zbierze jagnięta i na swoim łonie będzie je nosił, a kotne będzie prowadził ostrożnie” (Izaj. 40,9–11).

To jest Ewangelia. Aż dotąd uczy on ewangelii zgodnie ze Słowem Bożym. Czytajmy dalej. „Kto zmierzył swoją garścią wody i piędzią wytyczył granice niebiosom? A kto korcem odmierzył glinę? Kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach wagi?” (w. 12). Kto to uczynił? Ten sam, który „jak pasterz będzie pasł swoją trzodę”. Ten sam, którego słowa przemawiają teraz do nas w ewangelii i trwają na wieki.

„Kto kieruje Duchem Pana, a czyja rada pouczyła go? Z kim się naradzał, aby nabrać rozumu i nauczyć się właściwej drogi? Kto uczył go poznania i wskazał mu drogę rozumu? Oto narody są jak kropla w wiadrze i znaczą tyle, co pyłek na szalach wagi, oto wyspy ważą tyle, co ziarnko piasku. Nawet Libanu nie starczy na ogień ofiarny, a jego zwierzyny na całopalenie. Wszystkie narody są niczym u niego, uważa je za pustą nicość. Z kim więc porównacie Boga i jakie podobieństwo mu przeciwstawicie?” (w. 13–18).

I przechodzimy do w. 25: „Z kim więc mnie porównacie, że mam mu być równy? – mówi Święty. Podnieście ku górze wasze oczy i patrzcie: Kto to stworzył? Ten, który wyprowadza ich wojsko w pełnej liczbie, na wszystkich woła po imieniu. Wobec takiego ogromu siły i potężnej mocy nikogo nie brak”. Żadne z ciał niebieskich się nie wyłamuje z tego porządku, a tekst biblijny mówi „Nikogo nie brak”. Wszystkie są na swoich miejscach, a co trzyma je tam utrzymuje? [Głosy z sali: Moc Jego słowa]. On „podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy” (Hebr. 1,3).

Oto Bóg mówi nam, byśmy spojrzeli w górę i zastanowili się, kto stworzył te wszystkie rzeczy i „wyprowadza ich wojsko w pełnej liczbie”. On „wyprowadza ich wojsko”. Jak? [Głosy z sali: „W pełnej liczbie”].

Dobrze. A dlaczego to mówi? Oto dalej czytamy w wierszu 27: „Czemu więc mówisz, Jakubie, i powiadasz, Izraelu: Zakryta jest moja droga przed Panem, a moja sprawa do mojego Boga nie dochodzi?” Spójrz w niebo i pomyśl, kto stworzył te wszystkie rzeczy i wzywa je w ich pełnej liczbie i żadnej nie brak. Czy teraz, Jakubie, chcesz twierdzić, że Bóg zapomniał o tobie? Dlaczego miałbyś się zniechęcać? Dlaczego On miałby o tobie zapomnieć? Skoro nie zapomina o żadnej planecie we wszechświecie i zna je po imieniu, to jak miałby zapomnieć twoje imię? Dlaczego te dwie rzeczy są ze sobą porównane? [Głosy z sali: Dla naszego pocieszenia]. Ponieważ ten sam, który stworzył to wszystko, jest tym, który pociesza Izrael. Ten, który zna to wszystko, jest Tym, który nadaje nam nowe imię.

Wersety 28–29: „Czy nie wiesz? Czy nie słyszałeś? Bogiem wiecznym jest Pan, Stwórcą krańców ziemi. On się nie męczy i nie ustaje, niezgłębiona jest jego mądrość. Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości”. Kto to czyni? [Głosy z sali: Pan]. Tak więc podnieś oczy i zobacz, kto stworzył to wszystko i że On ma moc podtrzymać tych, którzy słabną. On ma moc dla słabnących; jest to moc Jego słowa, więc mówi: „Bądź dobrej myśli. Nie trać odwagi”. Tak jest. Gdy powiedział do Daniela: „Bądź silny”, wówczas Daniel odpowiedział: „Jestem silny, bo mnie wzmocniłeś”.

A teraz reszta rozdziału: „Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają, lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają” (w. 30–31). Ponieważ moc Boga podtrzymuje planety w ich biegu i miejscu, ta sama moc będzie ze słabym i mdlejącym, dlatego mogą oni „biec, a nie mdleć, iść, a nie ustawać”. [patrz Eliasz 18,46; dopis wyd.]. Czy nie rozumiecie, że Pan wskazuje tu na stworzenie i swoją moc w stworzeniu jako podstawę naszej nadziei zbawienia? Czy więc to wszystko nie sprowadza się do jednego?

Inny błogosławiony fragment, który żywotnie dotyczy wszystkich – i przede wszystkim dlatego go przeczytam – to Ps. 147,3–4: „Uzdrawia tych, których serce jest złamane, i zawiązuje ich rany. Wyznacza liczbę gwiazd, wszystkim nadaje imiona”. Tak więc Ten, który zna liczbę gwiazd i nazywa je po imieniu, to także Ten, który zawiązuje rany i leczy złamane serca. Czy zostaliście zranieni na duchu, czy wasze serce zostało złamane i pogrążyliście się w rozpaczy, sądząc, że wszyscy o was zapomnieli? Jeżeli tak, to pamiętajcie na te słowa. Wynika z nich, że On nie tylko „uzdrawia tych, których serce jest złamane, i zawiązuje ich rany”, ale także zna liczbę gwiazd i nazywa je po imieniu, więc też nie zapomni waszych imion. Taki jest nasz Pan! Taki jest nasz Zbawiciel, ale podstawą naszego zaufania do Niego jako Zbawiciela jest to, że On stworzył wszystkie te rzeczy i zna je po imieniu oraz podtrzymuje je słowem swojej mocy – tym samym słowem, którym nas zbawia.

Zajrzyjmy na chwilę do Nowego Testamentu. Pamiętacie Jan 1,1–4? „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. W nim było życie, a życie było światłością ludzi”; i werset 14: „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas... pełne łaski i prawdy”; „A z jego pełni myśmy wszyscy wzięli, i to łaskę za łaską” (w. 16).

Tak więc Ten, który stworzył wszystko, przyszedł tutaj osobiście, „pełen łaski i prawdy”, w ciele takim jak nasze, a dzięki Niemu jesteśmy uczestnikami Jego pełni. Czy rozumiecie, że jedyną myślą, jaką Bóg chce nam wpoić w kwestii zbawienia jest to, że Ten, który nas stworzył, zbawia nas; moc, przez którą nas stworzył, jest mocą, przez którą zbawia; środki, przez które stworzył – Jego słowo – są tymi samymi, przez które zbawia. I mówi do nas: „Wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię zbawienia waszego” (Efez. 1,13).

W Efez. 3 jest mowa o ewangelii, począwszy od wiersza 7 aż do wiersza 12 (BG): „Której stałem się sługą według daru łaski Bożej, która mi jest dana według skutku mocy jego. Mnie mówię, najmniejszemu ze wszystkich świętych dana jest ta łaska, abym między poganami opowiadał te niedościgłe bogactwa Chrystusowe. A iżbym objaśnił wszystkim, jaka by była społeczność onej tajemnicy zakrytej od wieków w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa”. Co miał on opowiadać? „Niedościgłe bogactwa Chrystusowe” i sprawiać, by ludzie poznali tajemnicę, która jest „w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa”. Tak więc ewangelia jest tym, co ma wieść ludzi do zrozumienia Bożego zamiaru, przyświecającego Bogu od początku stworzenia. Czy rozumiecie, że gdyby ewangelia była nakierowana na inne dzieło i nauczanie czegokolwiek innego albo na inną moc niż ta, która jest związana ze stworzeniem od początku, to jej głoszenie nie prowadziłoby ich do tego? Ale ponieważ tak została zaplanowana, po prostu wskazuje nam moc, która zawsze jest przed nami, a mianowicie, że Bożym zamiarem w ewangelii jest oznajmić ludziom, którzy utracili tę wiedzę, jaki jest pierwotny Boży zamiar, przyświecający stworzeniu wszystkiego przez Jezusa Chrystusa.

Czytamy dalej: „Aby teraz przez zbór wiadoma była księstwom i mocom na niebiesiech nader rozliczna mądrość Boża. Według postanowienia wiecznego, które uczynił w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (w. 10–11). Jednak w innym miejscu czytamy, że On powziął taki zamiar przed założeniem świata. Musiało tak być, skoro jest to odwieczny zamiar. Tak więc w Chrystusie, w zbawieniu tego świata i ludzkości oraz dziele Chrystusa w tym zbawieniu, Bóg realizuje swój odwieczny zamiar, który powziął od początku. „W którym [Chrystusie] mamy bezpieczność i przystęp z ufnością przez wiarę jego” (w. 12).

Przeczytajmy jeszcze raz o tym odwiecznym zamiarze: „Według postanowienia wiecznego, które uczynił w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Tak więc ów pierwotny stwórczy zamiar, o którym mówiliśmy ubiegłego wieczora – ów zamiar, który był w Chrystusie i został udaremniony – teraz zostaje spełniony, a jego spełnieniem jest Chrystus. Tak więc wtedy był to Chrystus i teraz jest to Chrystus. To zawsze jest Chrystus i zawsze moc Boża w Chrystusie – moc Boża ukazana w słowie od początku, w celu spełnienia Jego zamiaru na początku i spełnienia tego zamiaru na końcu. Szatan wtrącił się i skierował świat na złą drogę. Pan mówi: „Skoro tak, zrealizuję swój zamiar inaczej”. Szatan nie mógł zrobić nic więcej. Zepchnął świat na bok, tak iż świat potoczył się niejako na pobocze, ale Bóg przesunie go po poboczu i zrealizuje swój odwieczny zamiar, tak iż wszechświat będzie się nad tym zdumiewał, a diabeł zostanie unicestwiony. Taki będzie efekt.

To samo czytamy w Liście do Kolosan, począwszy od Kol. 1,9. Przeczytam szybko od wiersza 9–17: „Dlatego i my od tego dnia, kiedy to usłyszeliśmy, nie przestajemy się za was modlić i prosić, abyście doszli do pełnego poznania woli jego we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu, abyście postępowali w sposób godny Pana ku zupełnemu jego upodobaniu, wydając owoc w każdym dobrym uczynku i wzrastając w poznawaniu Boga, utwierdzeni wszelką mocą według potęgi chwały jego ku wszelkiej cierpliwości i wytrwałości, z radością dziękując Ojcu, który was zdolnymi uczynił do uczestniczenia w dziedzictwie świętych w światłości, który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna swego umiłowanego, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności; wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone. On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na nim jest ugruntowane”. Stworzenie, zbawienie, błogosławieństwo Boga i Jego łaska, wyzwolenie z mocy ciemności – to wszystko jedna historia stwórczej mocy Bożej i Boga w Jezusie Chrystusie.

W pierwszym rozdziale Listu do Hebrajczyków także jest to wszystko podane. W całej Biblii jest to wszystko do odnalezienia. Wszędzie jest ta sama myśl. Nie musimy dłużej rozwodzić się nad myślą, że zbawienie jest stworzeniem i jest dane jako znak, ukazujący stwórczą moc w Jezusie Chrystusie. Jedynym sposobem, w jaki moc Boża została objawiona, było ukazanie jej w Jezusie Chrystusie, a jedynym sposobem, w jaki możemy poznać Boga, jest poznanie Go w Jezusie Chrystusie. On ustanowił ten znak, by podkreślał stwórczą moc Boga w Jezusie Chrystusie, a czy ta stwórcza moc występuje w pierwotnym stworzeniu, czy w dziele zbawienia będącym wykonaniem pierwotnego zamiaru w stworzeniu, jest to ta sama moc, ten sam zamiar tej samej osoby, w ten sam sposób realizowany i tymi samymi środkami, a więc ten sam znak oznacza wszystko we wszystkim, we wszystkich jego znaczeniach i działaniach.

Zatem, jeśli macie inny znak, ustanowiony w celu oznaczania dzieła zbawienia, inny znak niż ustanowiony przez Boga, to czy ten inny znak będzie oznaczał moc Boga i oczekiwane zbawienie? [Głosy z sali: Nie]. Pomyślcie o tym uważnie. Bóg ustanowił znak mający oznaczać Jego moc, działającą wszędzie i w każdy sposób w Jezusie Chrystusie. Jeśli wy lub ktokolwiek inny ustanawia inny znak, nie może on oznaczać mocy Boga, gdyż to ktoś inny, a nie Bóg ustanawia ten znak. Tak więc niemożliwe jest, by jakikolwiek inny znak oznaczał moc Boga. Po prostu niemożliwe. Czy tak? [Głosy z sali: Tak].

Dalej, jeśli ktokolwiek miałby znaleźć gdziekolwiek w dziejach coś innego, ustanowionego jako znak zbawienia, oznaczałoby to zbawienie przez inną moc niż moc Bożą w Jezusie Chrystusie. Musiałoby oznaczać inną moc. Czy poczyniono jakąkolwiek próbę, jakiekolwiek usiłowanie w dziejach, by zbawić ludzi przez inną moc, a nie przez Jezusa Chrystusa? [Głosy z sali: Tak]. Czyż w świecie nie powstała moc zwana antychrystem? [Głosy z sali: Tak]. „Anty” to znaczy przeciwną Chrystusowi. Ta moc rości sobie prawo do zbawiania ludzi, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Przeczytajmy, co w pierwszym rzędzie czyni ta moc: „Przeciwnik, który wynosi się ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest przedmiotem boskiej czci, a nawet zasiądzie w świątyni Bożej, podając się za Boga” (II Tes. 2,4).

Także w Dan. 8,25 czytamy: „Powstanie przeciwko księciu książąt”. Ona [moc] „powstanie”, aby panować, rządzić, wynieść swoją moc „przeciwko” albo będzie wroga do „księcia książąt”. Kim jest ów książę książąt? [Głosy z sali: To Chrystus]. Tak więc ów uzurpator powstanie przeciwko Chrystusowi, będzie panował, będzie przejawiał moc, realizował swoje dzieło, przeciwstawiając się Chrystusowi. Przeczytajmy w. 11: „Wmówił w siebie potęgę, jaką ma książę wojsk”. W innym przekładzie czytamy: „Wystąpił nawet przeciwko Przywódcy legionów” (BWP), a w poprzednim wersecie czytamy, że owe legiony to zastępy niebiańskie. Jak mówi ap. Paweł, ów uzurpator wywyższył się, wyniósł się ponad wszystko, co się nazywa Bogiem i jest przedmiotem czci. Wywyższył się, wzniósł się przeciwko księciu wojsk.

Co to za potęga? [Głosy z sali: Papiestwo]. Ta potęga to papiestwo, kościół, kościół katolicki, kościół rzymski. Czy nauką tego Kościoła nie jest twierdzenie, iż nie ma zbawienia poza nim? [Głosy z sali: Tak]. Przez żaden inny środek, jak tylko przez ten kościół? Czy to rzecz pewna? [Głosy z sali: Tak]. Tak więc ten kościół, którego moc sprzeciwia się Chrystusowi, który wynosi się i ustanawia siebie jako drogę zbawienia, jest w rzeczy samej przeciwny Chrystusowi. A przy tym twierdzi, że nie ma innego sposobu zbawienia. Zatem, czy nie jest oczywiste, że jeśli zamierza mieć jakikolwiek znak jego zbawczej mocy, to musi to być znak inny niż Sabat! To rzecz pewna.

Teraz zaś kolejna myśl. Skoro musi to być znak inny niż Sabat, a ten jest znakiem mocy Boga w Jezusie Chrystusie w zbawieniu, to czy ten znak ustanowiony przez inną moc, jako znak mocy zbawczej, nie będzie w swej naturze przeciwieństwem Sabatu? Musi nim być i inny znak nie wchodzi w rachubę. Gdyby wybrali jakiś inny, wówczas znak ustanowiony przez Boga wyróżniałby się w świecie, górowałby nad tym drugim znakiem i nie miałby żadnej konkurencji. Zatem, aby przeciwieństwo było zupełne i aby zamanifestować swoją moc, przeciwną mocy Chrystusa, człowiek grzechu musiał mieć znak swojej zbawczej mocy i musiał to być znak, z natury rzeczy przeciwny, konkurencyjny wobec znaku zbawienia w Chrystusie. Po prostu musiał taki być.

I kościół rzymski otwarcie przyznaje się do ustanowienia takiego znaku. Otwarcie przyznaje się do niedzieli, która jest ustanowiona jako znak mocy Kościoła, mający świadczyć o tym, iż kościół ma prawo ustanawiać przykazania dla grzesznika, kierujące go na drogę zbawienia. To rzecz pewna. Taki jest cel tego ustanowienia. To jest cała jego funkcja, którą w rzeczywistości chce spełniać.

Kiedy niedziela została ustanowiona i narzucona ludziom mocą ziemskiej władzy, wówczas nastąpiło praktyczne istnienie papiestwa, które nadal funkcjonuje na świecie. Gdy to się dokonało, to w wyniku zamierzonego i zdecydowanego działania, niedziela została postawiona w miejsce Sabatu Pana. To właśnie zostało dokonane i świadczą o tym zapisy historyczne. Tak właśnie stwierdził jeden z tych, którzy tego dokonali. W książce „Two Republics” na stronie 313 czytamy takie oto stwierdzenie Euzebiusza:

„Wszystko bez wyjątku, co było obowiązkiem czynić w Sabat, przenieśliśmy na dzień Pański”.

Tak więc ustanowiono świeckie Prawo, by wymusić święcenie niedzieli, a jaki był tego cel? Na stronie 315 tegoż dzieła czytamy:

„Nasz cesarz, zawsze umiłowany przez Niego, czerpiąc źródło cesarskiej władzy z wysokości, silny mocą swego świętego tytułu, panował nad cesarstwem świata przez długie lata. Jak Podtrzymujący wszechświat rozkazuje tym niebiosom i ziemi i niebiańskiemu królestwu, zgodnie z wolą Jego Ojca, tak nasz cesarz, którego On miłuje, wiodąc tych, nad którymi panuje na ziemi, ku jednorodzonemu Słowu i Zbawicielowi, czyni ich stosownie poddanymi swego królestwa.”

Tak więc celem było zbawić ludzi w ten sposób, a niedziela została ustanowiona jako znak mocy która to czyniła, a uczyniła to w miejsce Sabatu Pana, który oznacza zbawczą moc Pana. Dalej czytam na stronie 316:

„On także przykazał, by jeden dzień traktować jako szczególną okazję do religijnego nabożeństwa”. I dalej: „Któż inny przykazał narodom, zamieszkującym kontynenty i wyspy tego potężnego globu, zbierać się co tydzień w »dniu Pańskim« czytaj niedziela] i święcić go jako dzień świąteczny, doprawdy nie dla rozpieszczania ciała, ale dla zbudowania i ożywienia duszy przez pouczenie w prawdzie Bożej?” (Euzebiusz).

W takim właśnie celu została ustanowiona niedziela, po to, by zająć miejsce Boga, zająć miejsce Sabatu Pana. Takie jest jej docelowe znaczenie, gdyż jak stwierdziliśmy, jeśli ma istnieć inna moc, która ma zbawiać ludzi, to musi mieć ona do oznaczenia swojej mocy inny znak, niż znak Boży. Taka jest kolej rzeczy.

To właśnie uczyniło papiestwo; w ten sposób ustanowiono władzę kościelną i kościół uczyniono środkiem zbawienia przez absolutną ziemską władzę i przemocą narzucenie tej drogi ludziom.

Przeczytaliśmy o kościelnej nauce – nauce Kościoła rzymskiego co do sposobu, w jaki ludzie mają być zbawieni, a jest to sposób całkowicie polegający na ludzkim „ja”. Ten sposób zbawienia jest oparty wyłącznie na mocy ludzkiej – na własnym „ja”. Nie jest to zbawienie Chrystusowe. Nauka tego Kościoła jest taka, że to człowiek musi uzdolnić siebie, stać się dostatecznie dobrym, a wtedy Pan przyjmie go i zawrze z nim formalną transakcję. „Jeśli będziesz robił to i to, to Ja będę dobry dla ciebie”. Tak jest napisane w tej książce – nie przeczytam tego teraz z braku czasu. Nauka tego Kościoła jest taka, że człowiek musi coś czynić, choć nie ma w nim mocy, by to czynić. Ale taki jest warunek – jeśli czyni, wtedy dostaje wszystko. To nie jest zbawienie Chrystusowe. To nie jest zbawienie Boże.

Mało tego – powszechnie uznane protestanckie Kościoły w Stanach Zjednoczonych obrały obecnie ten sam kierunek i także wywyższyły niedzielę, dzień, który narzuciły świeckiej władzy, podobnie jak uczynił to kościół katolicki w imperium rzymskim i to w tym samym celu.

Więcej – te powszechnie uznane protestanckie Kościoły wiedzą, że żadne Boże Przykazanie nie nakazuje tego. Mówią to otwarcie. Mówią, że zaczęło się to w Kościele wczesnochrześcijańskim. Nie ważne, jak daleko upatrują korzeni tego w Kościele wczesnochrześcijańskim. Jeśli jest to ustanowienie kościelne, rozporządzenie kościelne, które kościół nakazuje ludziom spełniać, to nie ma znaczenia, jak dawno zostało ustanowione. Wszystko jedno, gdyż jeśli jakikolwiek kościół usiłuje zrobić coś takiego, staje się z natury rzeczy Kościołem odstępczym. Możecie to odnieść nawet do czasów apostolskich, jeśli macie takie życzenie ale i tak kościół, który to uczynił, jest z natury rzeczy Kościołem odstępczym, usiłującym zbawić siebie i innych bez mocy Bożej. Dlatego jakikolwiek kościół to czyni, z natury rzeczy jest Kościołem odstępczym, gdyż nie jest rolą Kościoła na świecie ustanawiać przykazania dla ludzi. Rolą Kościoła na świecie jest być posłusznym Bogu, a nie ustanawiać przykazania dla ludzi.

Tak więc każdy kościół, który dopuszcza się ustanawiania przykazań dla ludzi, jest przez sam ten fakt Kościołem odstępczym. Kościół, który jest posłuszny Bogu, jest Kościołem Bożym. Przeto Bóg przykazuje, że do Niego należy władza. On panuje. Posłużył się Kościołem, aby przy jego pomocy uświadomić ludziom swoją moc i chwałę. Jednak kościół nie ma prawa ustanawiać jakichkolwiek przykazań dla kogokolwiek. Ma być jedynie posłuszny Bogu!

Powiem to w inny sposób, by wyrazić to nieco jaśniej. Nie jest rolą Kościoła ustanawianie przykazań dla kogokolwiek i nie jest rolą Kościoła słuchanie czyichkolwiek przykazań, poza przykazaniami samego Boga.

Przyjrzyjmy się temu nieco bliżej. Kościół jako całość – czy to kościół katolicki czy odstępczy kościół protestancki – postawił siebie na miejscu Jezusa Chrystusa. Jest tak dlatego, ponieważ każdy kościół, który wywyższa siebie, czyniąc się drogą do zbawienia, staje się przez to Kościołem odstępczym i stawia się w miejsce Jezusa Chrystusa, który jest Zbawicielem. Czy rozumiecie to?

Dlatego żaden kościół nie może siebie wywyższać jako zbawiciela ludzi; ma wywyższać jedynie Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela ludzi i wywyższać Jezusa Chrystusa w Kościele jako Zbawiciela ludzi, ale nie siebie, gdyż to samo, co dotyczy kościoła, dotyczy także jednostki. To ja mam sprawiedliwość Jezusa Chrystusa; mam obecność Jezusa Chrystusa mieszkającego we mnie. Tak mówi pojedynczy chrześcijanin. Ale pojedynczy chrześcijanin nie może powiedzieć: „jestem Zbawicielem”. Pojedynczy chrześcijanin nie może powiedzieć: „jestem sprawiedliwością bo jestem dobry i mam dobroć, której mogę udzielić innym, aby i oni byli zbawieni”. Nie, chrześcijanin może jedynie powiedzieć: „mam sprawiedliwość Chrystusa; Chrystus mieszka we mnie i realizuje zbawienie we mnie, a przeze mnie swój błogosławiony zamiar docierania do innych i ratowania ich. Ale to On jest Zbawicielem. On jest sprawiedliwością. On jest mocą. On jest wszystkim we wszystkim”.

Tak, jak jest z jednostką, tak jest ze zbiorowością złożoną z jednostek. Tak, jak Chrystus mieszka w pojedynczym chrześcijaninie, tak mieszka w zbiorowości chrześcijan, a sprawiedliwość Chrystusa w zbiorowości chrześcijan jest jedynym pojęciem sprawiedliwości Chrystusa w większej mierze, o ile taka może istnieć w zbiorowości chrześcijan, która jest kościołem. Więc jak Chrystus w pojedynczym chrześcijaninie działa przez pojedynczego chrześcijanina ku zbawieniu, tak Chrystus w kościele działa przez cały kościół ku zbawieniu. Jednakże gdy kościół wbija się w pychę i zaczyna twierdzić, że jest ponad wszystko oraz zaczyna przypisywać sobie uznanie za swoją chwałę i swoją zbawczą moc, to w tej samej chwili stawia się w miejsce Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela.

Jest to takie samo wywyższenie w kościele, jak i w jednostce, a właśnie takie wywyższenie w jednostkach doprowadziło do wywyższającego się kościoła i sprowadziło odstępstwo.

Tak więc to kościół stawia siebie za drogę zbawienia, za prawdziwego Zbawiciela, za jedyny środek zbawienia twierdząc, że wszyscy mogą być zbawieni tylko w taki sposób, jak on naucza. Tym sposobem kościół, wywyższając siebie, stanął przeciwko Bogu i przeciwko Księciu książąt, przeciwko Jezusowi Chrystusowi, ustanawiając znak swojej zbawczej mocy przeciwny znakowi ustanowionemu przez Boga. Jak odkryliśmy, uczynił to w sposób całkowicie zamierzony i celowy, ustanawiając ten znak w miejsce Sabatu Pana.

A w kolejnym odstępczym kościele – tym, który działa w naszym kraju – uczyniono to samo. Przez celowe zarządzenie władz Stanów Zjednoczonych – ustawę Kongresu – kościół wprowadził instytucję niedzieli, znak rzekomej, zbawczej mocy kościoła rzymskiego. Tę właśnie niedzielę, w miejsce Sabatu Pana, ustanowiły protestanckie kościoły w naszym kraju przez ustawę Kongresu. Tak więc zarówno matka jak i córki usunęły Sabat Pana na bok i ustanowiły w jego miejsce znak zbawienia kościoła katolickiego.

Przyjrzyjmy się, co to oznacza. Co odkryliśmy w kwestii znaczenia Sabatu? Sabat, jak ukazują wszelkie wskazania Słowa Bożego, jest znakiem tego, kim Jezus Chrystus jest dla wierzącego. Jest znakiem tego, kim Bóg w Jezusie Chrystusie jest dla ludzi, jako że zawiera w sobie obecność, błogosławieństwo, ducha, odnowienie, obecność Chrystusa, która czyni świętym i obecność Boga, która uświęca. Ma w sobie obecność Jezusa Chrystusa, a człowiek, który zachowuje Sabat przez wiarę w Jezusa, posiada obecność Jezusa. Z każdym dniem Sabatu znajduje dodatkową obecność Jezusa.

Tak więc gdy odstępczy kościół usunął ten znak i ustanowił własny znak w jego miejsce, to czy usunął tylko znak? [Głos z sali: Usunął także Chrystusa]. Czy nie oznaczało to usunięcie Jezusa Chrystusa z umysłów i życia ludzi? Gdy odstępcze córki uczyniły to samo w naszym kraju, na naszych oczach, czy przez to nie usunęły obecności i mocy Chrystusa, usuwając go ze świadomości ludzi i z ich życia? [Głosy z sali: Tak].

Wydaje mi się, że doszliśmy do punktu, który warto rozważyć, a mianowicie: dlaczego w minionych wiekach nie nastąpił w chrześcijaństwie rozwój, jaki, zgodnie z zamierzeniem Chrystusa, powinien mieć miejsce w życiu każdego chrześcijanina? Co takiego Bóg wszczepił w życie człowieka przy stworzeniu – także gdyby pozostał wierny i nigdy nie zgrzeszył – co miało go prowadzić ku wiecznemu rozwojowi w poznaniu Boga, poznaniu Chrystusa? Co takiego wszczepił człowiekowi? Pozwólcie, że zapytam inaczej. Kiedy Bóg stworzył na początku człowieka, umieścił go na ziemi, by mieszkał na niej wiecznie, gdyby pozostał wierny na zawsze i nigdy nie zgrzeszył, to czy wtedy Bóg wszczepił w niego coś, co miało go prowadzić ku wiecznemu rozwojowi w poznaniu Boga przez osobiste doświadczenie? [Głos z sali: Sabat].

Czy nie czytaliśmy o tym ubiegłego wieczora raz za razem? Czyż Bóg w Sabacie nie umieścił Siebie, swego imienia, swojej żywej obecności, swojej uświęcającej mocy i nie dał tego dnia człowiekowi, choć już wcześniej pobłogosławił i uwielbił człowieka, aby teraz, gdy błogosławiony człowiek wkracza w błogosławiony dzień, otrzymał on dodatkowe błogosławieństwo? Czy nie jest tak? [Głosy z sali: Tak]. Zatem, czy Bóg umieścił na świecie coś, co zachowywane zgodnie z Bożym postanowieniem i intencją podtrzymywałoby człowieka, wiodło go naprzód ku wzrastaniu i rozwojowi w poznaniu Jezusa Chrystusa? Co to jest? [Głosy z sali: Sabat].

Sabat istnieje od początku, ustanowiony jeszcze przed upadkiem człowieka. Zatem, gdy kościół rzymski usunął Sabat ze świadomości ludzi – usunął to, przez co mogli poznać Chrystusa i Jego nawracającą moc – czy pozostało coś, co mogło ich prowadzić w uświęcającym dziele Chrystusa? Oto jest tajemnica, dlaczego każdy kościół, który choć zaczynał od poznania Boga, zbawienia przez wiarę i sprawiedliwości przez wiarę, popadł w zastój; potem powstawał inny kościół, który sięgał ku sprawiedliwości przez wiarę, zbawieniu przez wiarę, by w końcu pogrążyć się w zastoju. I musiał powstać kolejny kościół i przejść to samo, by znaleźć się w tym samym miejscu. Ale gdy my dochodzimy do tego stanu, a Ewangelia wieczna ma być znowu głoszona, to kościół, który w końcu będzie miał znak niosący Chrystusa ludziom w Jego żywej obecności, musi powstać znowu w dziele rozwijającym się aż do zupełnego ukończenia. To jest kościół, który ma Sabat Pański, przywiedziony zostaje do ukończenia dzieła przez zbawienie w Chrystusie.

Kto więc może zmierzyć, kto, prócz umysłu Bożego, może zmierzyć nikczemność i zło wyrządzone światu przez tę straszliwą rzecz, jakiej dopuścił się odstępczy kościół? Tylko umysł Boży może pojąć szkodę i stratę, spowodowane w świecie przez takie działanie.

Tak więc efektem tego było usunięcie obecności Chrystusa – usunięcie Chrystusa ze świadomości, z doświadczenia serc ludzi i ustanowienie czegoś innego; ustanowienie ludzkiej mocy, czytaj szatańskiej mocy własnego „ja” w miejsce Boga i miejsce Chrystusa, który „ogołocił” siebie, aby Bóg mógł być widoczny.

Istnieje historyczne porównanie, tak trafne i doskonałe, iż pozwolę sobie je przytoczyć. Po pierwsze: cała ludzkość, wszyscy ludzie na świecie, bez jakiegokolwiek kościoła są poddani Bogu. Czy mogą istnieć bez Boga? [Głosy z sali: Nie]. Czy gdyby jakikolwiek człowiek, przez własne dokonania mógł stać się rzeczywiście niezależny od Boga, to czy mógłby nadal istnieć? [Głosy z sali: Nie]. Od czego szatan zaczął na początku? Czyż nie dążył do tego, by uniezależnić się od Boga, być samoistnym? Gdyby zrealizował ten zamiar, co by się stało? [Głosy z sali: Uległby unicestwieniu]. Musiałoby tak być, gdyż nie byłby w stanie istnieć bez Tego, który go stworzył. Jednak w swojej szaleńczej ambicji, w swoim nieodpartym, obłąkańczym egoizmie uznał, że może żyć bez Boga, który go stworzył.

Czy nie ta sama myśl zawarta jest w owym samowywyższeniu, które wynosi się ponad Boga? Czy to człowiek jako człowiek, czy ludzie, rzekomo jako chrześcijanie zorganizowani w kościół, wszyscy tak samo są zależni od Boga i to Boga w Jezusie Chrystusie oraz poddani Prawu Bożemu. Prawo Boże jest najwyższym Prawem. Prawo Boże jest podstawą rządów w całym Bożym wszechświecie i każdy na ziemi jest poddany temu Prawu.

Teraz zwróćcie uwagę na owo porównanie: około dwustu sześćdziesięciu lat temu Irlandia miała własne władze, tak jak domaga się tego obecnie. Miała własny parlament kierujący jej wewnętrznymi sprawami, sprawami Irlandii, ale była poddana zwierzchniej władzy Anglii. Przeczytam teraz fragment z V tomu „History of England” Macaulaya, ze strony 301 tego wydania, fragment rozdziału 23, a jeśli macie inne wydanie, możecie ten fragment odszukać. Uważajcie:

„Irlandzka izba lordów i izba gmin postanowiły nie tylko ponownie uchwalić nowy »English Act« [angielską ustawę], ustanowioną wyraźnie w celu podporządkowania ich, ale postanowiły uchwalić ją ze zmianami. Zmiany były doprawdy niewielkie, ale zmiana choćby jednej litery była jednoznaczna z deklaracją uniezależnienia się.”

Czy Prawo Boże jest ustanowione w celu podporządkowania kościoła, jak również każdego człowieka? [Głosy z sali: Tak]. Czy odstępczy kościół dopuścił się zmiany tego Prawa? [Głosy z sali: Tak]. A czym byłaby zmiana w nim choćby jednej litery? [Głosy z sali: Deklaracją uniezależnienia się]. A przecież kościół ten zmienił w Prawie więcej niż literę, zmienił jego rzeczywisty sens, samo sedno, i to w tej części, która objawia i zawiera obecność Boga jak żadna inna część prawa. Kościół usunął Boga z Jego Prawa. I co zrobił wtedy? [Głosy z sali: Postawił siebie na tym miejscu]. Ustanowił swoją niezależność wobec Boga i ogłosił ją światu.

Kościoły protestanckie – rzekomo protestanckie, bo w rzeczywistości już nie mające nic wspólnego z protestantyzmem – a zatem rzekomo protestanckie kościoły wciągnęły Kongres Stanów Zjednoczonych w identyczną sytuację. Zangażowały Kongres Stanów Zjednoczonych do zmiany czwartego przykazania, nieprawdaż? [Głosy z sali: Tak]. Zostało ono w całości zacytowane i zapisane w ustawie. Gubernator Pattison przemawiając pewnego razu w Pennsylvanii w parlamencie stanowym, argumentując na rzecz praw niedzielnych, które zostały już uchwalone, powiedział, że to prawo jest jedynie częścią systemu Prawa Bożego, które jest „ponownie uchwalone” w prawodawstwie Pennsylvanii. Powiedział, że Prawo Boże jest tam „ponownie uchwalone”.

Ale czy rzeczywiście ponownie uchwalili Prawo Boże w jego istocie? [Głosy z sali: Nie]. Aby to zrobić i próbować narzucić, musieliby zrównać się z Bogiem ale oni uchwalili je ponownie ze zmianami, a zatem wynieśli się ponad Boga. Kościoły w tym kraju ogłosiły niezależność wobec Boga, podejmując się uchwalenia Jego Prawa i świadomie je zmieniając w ustawie legislacyjnej.

Pozwólcie, że przeczytam teraz kolejny fragment z „History of England” Macaulaya, z tej samej strony co poprzednio:

„Tak więc kolonia w Irlandii ogłosiła niezależność – niezależność nie jedynie według prawa królestwa, ale z natury rzeczy. Absurdem było deklarowanie niezależności przez społeczność, która nie mogła przestać być zależna, nie przestając istnieć.”

Czy istniało kiedykolwiek lepsze porównanie, ilustrujące na przykładzie władzy i prawa regulującego tę zasadę, niż to, co się tam wydarzyło i zostało zapisane dla naszego pouczenia?

Teraz kolejna myśl. Jezus Chrystus przyszedł na świat osobiście; czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Ustanowił Sabat osobiście; czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Był Panem Sabatu osobiście; czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. On jeden znał prawdziwe znaczenie Sabatu; czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. A przecież czynił w Sabat rzeczy, które wyrażały prawdziwe pojęcie Sabatu, ale nie pasowały do poglądów kapłanów i faryzeuszy, polityków tamtego czasu, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. To rozbudziło ich nienawiść do Niego. To właśnie rozbudziło ich nienawiść wobec Niego – że bezwzględnie lekceważył ich poglądy na temat Sabatu. Czy tak było? [Głosy z sali: Tak]. To właśnie z powodu tej nienawiści bardziej niż z jakiegokolwiek innego powodu dążyli, by usunąć Go ze świata – właśnie dlatego, że lekceważył ich poglądy na temat Sabatu. Tak właśnie było.

W IV w. n.e. powstał inny odstępczy kościół, nie zgadzający się z Bożym pojęciem Sabatu, tak więc przywódcy tego kościoła usunęli Sabat i Boga ze swoich umysłów i ze świata tak dalece, jak to było w ich mocy. Ci „inni” usunęli Go ze świata, ale On powrócił – usunęli Go bowiem tylko w takim stopniu, w jakim mogli i to wszystko.

Oto teraz kolejny odstępczy kościół, trzeci, idzie za przykładem dwóch poprzednich odstępczych kościołów. Jego przywódcy usunęli ze świata Chrystusa w Jego Sabacie, bo ich pojęcia o Sabacie nie zgadzają się z Jego pojęciem, a nie zamierzają oni podporządkować się Jego pojęciu. To jest fakt. Wiecie, że to fakt.

Pierwszy odstępczy kościół, aby zrealizować swój zamiar usunięcia Chrystusa ze świata i podtrzymania swoich poglądów na temat Sabatu, połączył się z ziemską władzą. Połączyli się z cesarzem i odwrócili się od Boga. Tak właśnie uczynili. Drugi odstępczy kościół, aby dokonać usunięcia Chrystusa ze świata w Jego Sabacie, także połączył się z cesarzem. W trzecim odstępstwie, aby przeforsować własne poglądy o Sabacie, będące w sprzecznosci z pojęciem Sabatu według Chrystusa, odstępczy kościół musiał odsunąć na bok Chrystusa w Jego Sabacie. Aby tego dokonać, odstępcy także musieli połączyć się z władzą ziemską, znowu z cesarzem – jak tamci wcześniej.

W pierwszym odstępstwie, gdy odstępcy przyłączyli się do cesarza, aby pozbyć się Chrystusa i podtrzymać swoje poglądy na temat Sabatu, przeciwne Bożemu pojęciu Sabatu, skutek był taki, że choć dokonała tego bardzo nieliczna mniejszość – tak niewielka, iż obawiali się, że lud dowie się, o co naprawdę chodzi i uwolni Go z ich rąk – to jednak ta mniejszość składała się w głównej mierze z przywódców kościoła i była przez nich sterowana, a ci przywódcy kościoła zapomocą gróźb zmusili przedstawicieli autorytetu cesarza do podporządkowania się ich poglądom i wykonania ich woli. Wiecie, że tak właśnie uczynili. Tak jest zapisane i to właśnie doprowadziło naród do zupełnego upadku, czyż nie? [Głosy z sali: Tak].

Zatem, czy jest możliwe, by mniejszość, bardzo nieliczna mniejszość, kierowana również przez mniejszość kościelnych zarządców, ale przy tym jak najbardziej wpływowych, obrała kierunek, który doprowadzi do upadku cały naród? [Głosy z sali: Tak].

Gdy dochodzimy do drugiego odstępstwa, odstępcy uczynili to samo, kupcząc wpływami z ziemską władzą i uzyskując w zamian jej siłę w celu realizacji swoich zamierzeń, tzn. usunięcia Chrystusa w Jego Sabacie i wywyższenia własnych poglądów na temat Sabatu ponad Jego pojęcie o Sabacie.

Dokonane to zostało przez mniejszość, czyli przez najwyższe przywództwo kościoła – bardzo wąskie grono. Co było wynikiem tej intrygi z cesarstwem rzymskim? Jego upadek. Tak więc możliwe jest, że mniejszość, bardzo nieliczna mniejszość, pozornie mało znacząca w porównaniu z całą masą, dowodzona przez osoby z najwyższego kierownictwa – choć tak nieliczna – mogła ustanowić taki system i podjąć takie działania, że angażując w to także władze państwowe, w efekcie doprowadzi je [cesarstwo] do zupełnego upadku. Zostało to dokonane dwukrotnie w dziejach.

I oto w naszym kraju, w ubiegłym roku, na waszych i moich oczach, mniejszość mieszkańców tego kraju, kierowana przez nielicznych – jedynie mniejszość przywódców kościelnych – groźbami zmusiła polityków do oddania w ich ręce władzy państwowej, celem realizacji własnych zamierzeń, obliczonych na przeciwstawienie swoich poglądów na temat Sabatu, przeciwko pojęciu Sabatu według Chrystusa. Zostało to ukazane dwukrotnie w dziejach świata, iż tego rodzaju działania doprowadzały do ruiny naród, który się ich dopuścił. Czy to znaczy, że za trzecim razem będzie tak samo? [Głosy z sali: Tak]. Lekcja udzielona w dwóch przypadkach powtórzy się i w trzecim. Nie może być inaczej. Upadek i tylko upadek może być tego skutkiem. Nikt nie może temu zapobiec. Nie da się temu zapobiec. Odstępcy uruchomili bieg wydarzeń, którego nic we wszechświecie nie może zatrzymać. To rzecz pewna.

Kadencja obecnego Kongresu dobiega końca. Prawdopodobnie przed jej końcem, Kongres nie zdąży dalej zajmować się tą kwestią. Jeśli następny Kongres przejmie taką, jak została ona pozostawiona, nie wpłynie to na sytuację i jej skutki. To się zaczęło i będzie biegło wbrew wszystkiemu, cokolwiek kto by uczynił. Nie powinniśmy być zaskoczeni, bo jeśli nawet nie zostanie ona podjęta przez następny Kongres, to zostanie podjęta pewnego dnia w przyszłości, a gdy to nastąpi, niech każdy, kto zachowuje Sabat na ziemi, powstanie i ze wszystkich sił danych przez Ducha Bożego ODETNIE SIĘ OD WSZYSTKIEGO NA ZIEMI I ZAANGAŻUJE SIĘ W SPRAWĘ BOŻĄ. Bowiem jeszcze chwila, a fala powróci i zmyje wszystkich. Nie powinniśmy być tym zaskoczeni. Gdy to się stanie, to właśnie z tego powodu, który opisałem.

Jednak ci, którzy nie mają doświadczenia w dziele Bożym, błędnie odczytają znaczenie tych wydarzeń i powiedzą wam: „Mówiliśmy przez cały czas, że zbyt wielką przywiązujecie do tego wagę. Nie miało to aż takiego znaczenia”. W ten sposób uśpią własną czujność. Ale gdy fala powróci, spowoduje ich upadek. Niech wasze umysły i serca nie dadzą się zwieść takim ludziom, nawet jeśli będzie się wydawało, że mają rację. Uwierzcie w to, co tu zostało powiedziane. Studiujcie to dla własnego dobra, bo od tego zależy wasze życie. Pamiętajcie, że to, co się stało, jest dokładnym powtórzeniem dwóch poprzednich lekcji – oznacza więc upadek, choćby ten wielokrotnie się odwlekał. Fala wzbiera i pociągnie za sobą skutki, bez względu na to, co ktokolwiek we wszechświecie uczyni. Nie ma znaczenia, co wam ktoś mówi – odpowiedzcie mu, że wiecie lepiej. Nie ma znaczenia czy Kongres uchyli ustawę. Powiedzcie im, że ta rzecz jest bliżej niż kiedykolwiek dotąd i włóżcie w to całe swoje serce. Jeśli was ktoś wyśmieje, to Bóg obiecał, że nadejdzie dzień, iż to wy będziecie się śmiać, a oni będą się smucić. Nie jest bezpieczną rzeczą wyśmiewać te przekonania.

Tak oto mają się te rzeczy. Zwrócimy waszą uwagę także na inne rzeczy przy kolejnej okazji.

A teraz kwestia: czy Sabat – siódmy dzień tygodnia, Sabat Pana – jest dniem, który ma w sobie istotne znaczenie, czy też raczej niedziela jest takim dniem? To jest kwestia, której pełnego znaczenia nie pojął jeszcze nikt na ziemi, o ile nie został osobiście pouczony przez Boga. Przyjrzyjmy się temu uważnie. Stwierdziliśmy, że Sabat jest znakiem mocy Boga w Jezusie Chrystusie, dokonującym zbawienia ludzi. Stwierdziliśmy, że Sabat niesie ze sobą i w sobie obecność Jezusa Chrystusa i wnosi ją oraz utwierdza w żywym doświadczeniu człowieka bardziej niż cokolwiek innego. To jest fakt – jeśli nie przekonaliście się o tym z własnego doświadczenia, to uwierzcie na słowo, a przekonacie się o tym osobiście. Każdy, kto uwierzy, przekona się.

Tak więc stwierdziliśmy, że poczyniono próby usunięcia Pana ze świadomości człowieka. Wykazaliśmy ten fakt niezbicie.

Zatem, od tego, czy Sabat – siódmy dzień tygodnia – jest Sabatem Pana czy nie jest, zależy zbawienie człowieka. To rzecz pewna. Od tej kwestii zależy teraz zbawienie albo zatracenie człowieka. Są na to przykłady. Sięgnijmy do nich i przeczytajmy, i na tym zakończymy na dzisiaj. Czytam Dz. 25,19–20: „Lecz wysuwali przeciwko niemu jakieś zagadnienia sporne, dotyczące ich własnej wiary i jakiegoś Jezusa, który umarł, a o którym Paweł utrzymywał, że żyje. Nie umiejąc sobie dać rady z takimi sprawami, zapytałem, czy chciałby udać się do Jerozolimy i tam być o to sądzony.”

To była ważna kwestia, bowiem wywołała ona poważne rozruchy w narodzie, a powodem było to, czy ów człowiek umarł czy żyje. Oto cały naród żydowski powstał przeciwko jednemu ze swoich rodaków, a powodem tego był spór co do tego, czy on umarł, czy żyje. To wszystko, co Festus zrozumiał z całej sprawy. Ale my wiemy, że od tego, czy ów człowiek był martwy, czy żywy, zależało zbawienie albo zguba całego świata. Wiecie dobrze, że tak jest. To samo pytanie jest zadawane dzisiaj: „Po co cały ten spór o to, czy należy zachowywać sobotę czy niedzielę? Przecież to tylko dzień. Po co zakładać nową sektę, nowe wyznanie religijne i robić takie zamieszanie? Po co się spierać o to, czy niedziela jest Sabatem, czy jakiś inny dzień? Co za różnica, w którym dniu się odpoczywa? Po co się zastanawiać, czy ten dzień jest Sabatem czy nie?”.

Od decyzji w tej sprawie, tak w przypadku jednostek jak i społeczeństw, zależy zbawienie lub unicestwienie mieszkańców świata. To rzecz pewna. Od tego, czy ten dzień jest Sabatem Pana czy nie, zależy zbawienie ludzi dzisiaj tak, jak zależało wtedy. Tamci ludzie, w swej zawiści wobec Chrystusa i determinacji, by zachować swoje poglądy przeciwne Bożym pojęciom, usunęli Go ze świata, a potem spierali się co do tego, czy On był martwy, czy żył. Tacy sami ludzie dziś usiłują usunąć Sabat ze świata i spierają się, czy to jest Sabat czy nie.

Oni dobrze wiedzą, że jest to Sabat Pana, ale podobnie jak tamci, podtrzymują swoje poglądy na temat Sabatu przeciwko Bożemu pojęciu o Sabacie, choć On powiedział im, że jest Panem Sabatu i choć od tej kwestii zależy zbawienie ludzi i to tak jest pewne, jak to, że dzisiaj zbawienie ludzi także zależy od zachowywania Sabatu Pana, gdyż zachowywanie Sabatu Pana zawiera obecność Jezusa Chrystusa, Jego życie, a człowiek nie może być zbawiony bez tego.

Zatem powtarzam – możemy z całą pewnością powiedzieć, że zbawienie człowieka zależy od zachowywania przez niego Sabatu Pana – takiego Sabatu, jakim jest on w Jezusie Chrystusie, gdyż Sabat jest utożsamiony z Jezusem Chrystusem. Jezus Chrystus i Sabat to jedno. W tym dniu, kiedy ludzie zostają oświeceni gdy poselstwo Wiecznej Ewangelii ma być głoszone światu, gdy poselstwo trzeciego anioła ma być głoszone ludziom, a w nim Chrystus jako wszystko we wszystkim, to ci, którzy odrzucają Sabat Pana, odwracają się od Chrystusa, sami dobrze wiedzą, że w ten sposób nie dostąpią zbawienia.

Czy w naszym poprzednim studium nie wykazaliśmy, że nie ma innego poselstwa dla ludzi na świecie, jak tylko Jezus Chrystus i tylko On? To jest jedyne poselstwo. Czy nie wykazaliśmy, że mamy Go głosić bez względu na jakiekolwiek ziemskie sprawy, bez względu na ziemską władzę, nie bacząc na majątek czy jakiegokolwiek rodzaju wpływy, a nawet na samo życie? To jest poselstwo dla świata; Chrystus jest poselstwem dla świata. Chrystus, jako objawiony w Sabacie Pana, który jest „znakiem między mną i między wami, abyście wiedzieli żem JA PAN, BÓG WASZ” (Ez. 20,20 BG), a moje imię to „JESTEM, KTÓRY JESTEM” (II Mojż. 3,14).

Wykład 22

Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i mrok narody, lecz nad tobą zabłyśnie Pan, a jego chwała ukaże się nad tobą” (Izaj. 60,1–2).

Tydzień temu na zakończenie wykładu przytoczyłem ten sam fragment. Jak pamiętacie, zadałem wtedy pytanie: czy nie czas, by spełniły się te słowa? Czy nie czas, byśmy „powstali, zajaśnieli, gdyż zjawiła się nasza światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad nami”?

W następną niedzielę nadeszły te oto słowa i zostały odczytane podczas Konferencji:

„Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i mrok narody, lecz nad tobą zabłyśnie Pan, a jego chwała ukaże się nad tobą.”

To jest punkt, do którego dotarliśmy przez szereg różnych ciągów studium i w którym stoimy obecnie. Ten, kto przez wiarę przyjmie tę światłość i tę chwałę, będzie je miał. [Głosy z sali: Amen]. Ten, który nie przyjmie, nie będzie ich miał. Przeczytam wam fragment przemówienia brata Prescotta z jednego z poprzednich wieczorów, zapisanego na stronie 444 Biuletynu GCB. Jest to słowo ostrzeżenia i pouczenia dane nam przez niego i warte powtórzenia:

„Tak łatwo jest nam przyjąć złe pojęcia na temat tych spraw i w ten sposób zwieść samych siebie. Myślałem o tym, że niektórzy źle pojmują, co to znaczy, gdy mówimy, że musimy iść naprzód w mocy Ducha i że musimy mieć moc, gdy idziemy naprzód.”

Podobnie myślałem i ja, bo to jest faktem. Ostrzegaliśmy raz po raz, kilkakrotnie na początku Konferencji, przed głoszeniem przez kogokolwiek jakiejkolwiek teorii czy forsowaniu myśli o tym, w jaki sposób mają przyjść te rzeczy dane przez Boga. Pewne jest bowiem, że jakiekolwiek nasze wyobrażenia o sposobie pojawienia się tych rzeczy, mogą się nie sprawdzić i mogą przyjść zupełnie inaczej. Z pewnością nie przyjdą tak, jak to sobie wyobrażamy. Nie przyjdą w ten sposób, bo przyjść nie mogą.

„Nie rozumiem przez to, że mamy tu przybyć, aby zostać świadomie naładowani tak, iż gdy odejdziemy stąd, będziemy mieć odczucie pewnej mocy w samych sobie, która nam została dana, a my posiadłszy ją, nieśli ze sobą i niejako mogli się nią posługiwać, mierzyć ją i przyglądać się jej, a w miarę potrzeby, po prostu jej użyć.”

Nie odważyłbym się zagwarantować wam, że nikt w tym zgromadzeniu nie przyjął takiego poglądu. Pewnego ranka, podczas spotkania kaznodziejów – ci, którzy tam byli, wiedzą o czym mówię – było mi bardzo miło usłyszeć jednego z braci, który powstał i wygłosił świadectwo dotyczące przejawów i obecności Bożego błogosławieństwa podczas spotkań na tej Konferencji. Wymienił je na piśmie, sporządzając długą listę. Gdyby każdy z was notował przejawy szczególnej przychylności Bożej podczas tych spotkań, zamiast wyglądać czegoś, czego nigdy nie ujrzycie, wówczas ujrzelibyście znacznie więcej niż widzicie teraz. Chodzi mi o to, że nie wolno nam utwierdzać się w naszych poglądach, iż Pan musi działać w określony przez nas sposób, a potem wyglądać na coś, co nigdy nie przyjdzie.

„»Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Idźcie tedy... A oto Ja jestem z wami« (Mat. 28,18–20). Moc jest w Chrystusie, nie w nas i żeby ją posiąść, musimy mieć osobistą obecność Chrystusa w nas.”

A gdy mamy osobistą obecność Chrystusa w nas i z nami, moc jest z Chrystusa, a nie z nas.

Oto dalsza myśl w tej kwestii: Apostołowie nie zawsze byli w stanie czynić cuda wtedy, kiedy akurat chcieli.

„Pan udzielił swoim sługom szczególnej mocy, gdy wymagał tego postęp Jego dzieła i chwała Jego imienia” (E.G. White, Sketches from the Life of Paul, s. 135).

Wielu dobrych ludzi sądzi, że kiedy apostołowie wyruszyli wyposażeni w moc czynienia cudów i innych podobnych rzeczy, wystarczyło, że podeszli do chorego, by stał się cud i nastąpiło uzdrowienie. Nic podobnego nie miało miejsca. Nie potrafili oni czynić żadnych cudów sami z siebie, a jedynie Duch Chrystusa współdziałał z nimi poświadczając, iż pełnione przez nich dzieło jest zgodne z wolą Bożą. Tak więc, niezależnie od tego, jak wielcy wydają się apostołowie, byli oni całkowicie zależni od bezpośredniego kierownictwa Ducha Bożego w każdym przypadku, w każdym czasie i to dotyczy także nas.

„Moc jest w osobistej obecności Chrystusa w nas” i na tym polega posiadanie mocy „i nie oznacza to koniecznie odczucia mocy w nas przez cały czas, lecz trwałą wiarę, że Chrystus jest w nas” i nie chodzi tylko o trwałą wiarę lecz trwałą świadomość, że On jest w nas, że Jego moc jest w nas i działa w nas, z nami, dla nas, przez nas, zawsze i we wszystkich sprawach wyłącznie dla chwały Boga, nie na nasze życzenie, nie pod naszym kierownictwem i to w żadnym sensie.

„A wówczas, gdy idziemy przed siebie, bez względu na to, jak wielkie są trudności, one nie przerażają nas, a to dzięki świadomej wierze, że Chrystus jest w nas i że On jest wszechmocny. Zatem, gdy On jest z nami w pełni swej mocy, nasza wiara trzyma się Go nieustannie. Nie jest to kwestia odczuwania mocy – jest to kwestia świadomości mocy.”

W naszym studium odkryliśmy także, że Chrystus wykupił nas z pod przekleństwa Prawa, aby „błogosławieństwo Abrahama” mogło spocząć na nas. Czym jest „błogosławieństwo Abrahama”, zgodnie z tym, co odkryliśmy? [Głosy z sali: Sprawiedliwością]. Jaką? [Głosy z sali: Przez wiarę]. I Chrystus odkupuje nas z przekleństwa Prawa, aby sprawiedliwość, która jest przez wiarę, mogła stać się udziałem pogan, tzn. naszym, abyśmy otrzymali obiecanego Ducha przez wiarę. W jaki sposób przyjęliśmy sprawiedliwość? [Głosy z sali: Przez wiarę]. Czy musieliście mieć określone odczucia, zanim przyjęliście tę sprawiedliwość? [Głosy z sali: Nie]. Czy mieliście jakieś szczególne uczucia, dreszcze lub wielkie wzruszenie, zanim dowiedzieliście się, że ta sprawiedliwość została wam dana? [Głosy z sali: Nie]. W jaki sposób uzyskaliście sprawiedliwość Bożą, która jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa? [Głosy z sali: Przez wiarę, wierząc Jego słowu]. Wiecie, iż Bóg powiedział nam w swoim Słowie, że to jest dar łaski dla każdego, kto wierzy w Jezusa, prawda? Przyjęliście ten dar łaski i dziękujecie Bogu, że Jego sprawiedliwość została wam dana – tak właśnie ją otrzymujcie i to jest wiara. Tak więc sprawiedliwość została przyjęta i może być przyjęta wyłącznie przez wiarę.

Została ona przyjęta przez wiarę, aby jeszcze coś mogło zostać przyjęte przez wiarę. Co to takiego? [Głosy z sali: Obiecany Duch Święty]. Tak więc, jak odkryliśmy, sprawiedliwość Boga dla Jego ludu jest tą jedyną rzeczą, tym wszystkim we wszystkim, co przygotowuje ludzi na otrzymanie obiecanego Ducha Świętego, na Jego wylanie zgodnie z wolą Bożą; jeśli odkryliśmy, że tak właśnie jest i że jest ona przyjmowana przez wiarę, więc żeby przyjąć także ten drugi dar, trzeba przyjąć ten pierwszy tak, jak jest on przyjmowany, przez wiarę. Tak więc, kiedy Bóg – po tym, jak dał nam swoją sprawiedliwość, a my przyjęliśmy ją chętnie w całej jej pełni przez wiarę, zgodnie z tym, jak Bóg chce, aby ją przyjąć, tak, iż stała się ona naszą własnością przez Jezusa Chrystusa, który przynosi ją nam – Bóg mówi nam: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą”, a my czynimy to, co On nam mówi i powstajemy przez wiarę w Niego, wtedy On zadba o to, byśmy zajaśnieli. [Głosy z sali: Amen]. Gdy On mówi, że Jego chwała ukaże się nad nami – chwała, która jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa – wówczas mamy dziękować Mu, że Jego chwała ukazała się nad nami. Dziękujmy Mu, że tak jest i stójmy świadomie, szczerze, otwarcie i uczciwie przed Bogiem, pod osłoną aniołów Bożych i Jego chwały, którą On nam daje, a wtedy, jeśli On nie dopilnuje, byśmy zajaśnieli, to będzie Jego wina. Nie musimy wątpić czy On o to zadba.

To poselstwo: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą”, jest tak samo pewnie i wyraźnie poselstwem Bożym dla nas i przez nas jako kaznodziejów ludu od dziś i na przyszłość, jak cztery lata temu; jest ono poselstwem sprawiedliwości Bożej wyłącznie przez wiarę w Jezusa Chrystusa. [Głosy z sali: Amen]. [Na prośbę z sali mówca powtórzył ostatnie zdanie]. Ci, którzy dzisiaj odrzucają to poselstwo, które jest przesłaniem na dziś, podobnie jak odrzucali i lekceważyli tamto przed czterema laty, pozostają w tyle i ryzykują zbawienie.

Bóg dał nam poselstwo i znosił nas przez te cztery lata, byśmy mogli przyjąć to poselstwo, które daje nam teraz. Ci, którzy nie mogli przyjąć tamtego poselstwa, nie są przygotowani, by przyjąć obecne poselstwo, gdyż odrzucili tamto. Teraz Bóg daje w szczególnej mierze to poselstwo, aby zostało przyjęte, a gdy oba poselstwa zostaną zlekceważone, to co się stanie z tymi ślepcami? Co z nimi będzie?

Jak kilkakrotnie podkreślaliśmy podczas tych wykładów, że znaleźliśmy się w przełomowym momencie. Każde nasze spotkanie jest niezwykle ważne. Bracia i siostry, jeśli dotyczyło to dotychczasowych spotkań, to dzisiejsze jest najważniejsze ze wszystkich dotąd.

Tak więc po raz kolejny sięgam do cytowanego fragmentu i powtarzam, że poselstwo dane nam w nim jest tym przesłaniem, które mamy zabrać ze sobą z tej Konferencji. Każdy, kto nie może zabrać tego poselstwa z tej Konferencji, lepiej niech nie wyrusza. Kto nie może odejść z tej Konferencji ze świadomością żywej obecności Jezusa Chrystusa w Jego mocy, z Jego światłem i Jego chwałą oświecającą go, to taki kaznodzieja lepiej niech nie opuszcza tego miejsca jako kaznodzieja czy rzekomy kaznodzieja, bo wyruszy do dzieła, którego nie jest w stanie pełnić. Pójdzie do ludzi, którym nie będzie miał nic do zaoferowania. Podejmie obowiązki, którym nie będzie w stanie sprostać. Zetknie się z ważnymi wydarzeniami, których nie będzie w stanie zrozumieć. Będzie usiłował wkroczyć na drogę, której nie zna i której się obawia. Oto w jakiej jesteśmy sytuacji, bracia i siostry.

Musimy stawić jej czoło, ale musimy to uczynić z radością. Musimy stawić jej czoło, jak powiedziałem, ze wszystkimi poważnymi obowiązkami, jakie na nas nakłada – ze wszystkimi jej dalekosiężnymi konsekwencjami. Jednak mamy być tak przygotowani przez wiarę Jezusa Chrystusa i tak przyodziani wyłącznie Jego sprawiedliwością, polegając wyłącznie na niej i w ten sposób tak przygotowani na stawienie czoła sytuacji, iż będziemy w stanie stawić jej czoło z radością i ufnością, bo Bóg jest z nami i pragnie przejawiać Swoją moc. Pójdziemy wtedy z radością i ochoczo na spotkanie wydarzeń, którym musimy sprostać, podejmując dzieło, które musimy podjąć, pełniąc uroczyste obowiązki i działania wobec wydarzeń, jakie mają nastąpić, a przy tym mamy być zawsze radośni w Panu.

To właśnie jest nasze zadanie. Nie powinno nas to zniechęcać ani trochę. Powinniśmy się cieszyć bardziej niż kiedykolwiek, że jesteśmy tu dzisiaj. [Głosy z sali: Amen].

Pozwólcie, że jeszcze raz przeczytam ten fragment, by zasięgnąć z niego kolejną myśl: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i mrok narody, lecz nad tobą zabłyśnie Pan...”. A Jego chwałę ujrzysz nad sobą? Jego chwałę ujrzysz w sobie i nad sobą? [Głosy z sali: Nie! Nie!]. „A jego chwała ukaże się nad tobą”. Niech tak się stanie.

Nie zajmujcie się nadzorowaniem tego. To nie wasze zadanie. Nie do was należy przyglądać się tej kwestii. Jeśli to jest chwała Pana, On zadba o to, by ukazała się nad wami. Nie wiedzielibyście, że to chwała Boża, gdybyście mieli widzieć ją nad sobą, gdyż nie jest to wasza chwała. Gdy widzę chwałę nad sobą, wtedy sam siebie chwalę. Czy rozumiecie to? Nie szukamy własnej chwały. Nie naszą chwałę Bóg zamierza ukazać światu. To chwała Boża ma zostać ukazana przez Boga. To Jego chwała ma być widziana.

Dlatego jest napisane tak, jak należy to rozumieć, a należy to rozumieć tak, jak jest napisane: „Jego chwała ukaże się nad tobą”. Niech będą Mu dzięki, że tak jest, bo On tak mówi. Niech będą Mu dzięki, że tak mówi. Dziękujcie Mu, że tak jest, bo On tak mówi. Niech On tego dokona. Nie waszą rzeczą jest nadzorować ten proces, więc nawet nie próbujcie tego czynić. Ten, kto będzie próbował to czynić, rozminie się ze wszystkim. Czy rozumiecie, że znowu chodzi tu o dzieło, które ma być dokonane w sercu?

Chcemy sprawiedliwości, ale wielu chce ją ujrzeć w sobie i nad sobą, zanim uwierzą, że ją mają. Ale czy rozumiecie, że nigdy nie uzyskacie jej w ten sposób? Ludzie nigdy nie uzyskają jej, póki nie usuną się z drogi, póki nie odwrócą się od samych siebie i nie zaczną patrzeć na Jego słowo. Gdy odwrócimy się od samych siebie i spojrzymy na Tego, do którego należy chwała – gdy będziemy patrzeć tam, gdzie rzeczywiście jest Jego chwała, wtedy każdy będzie wiedział, że chwała tak długo jest jego, jak długo patrzy tam, gdzie ona jest. „My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały” (II Kor. 3,18) – w co? [Głosy z sali: W chwałę]. Czy Jego chwała ukazała się nam? [Głosy z sali: Tak]. Czy rzeczywiście? [Głosy z sali: Tak].

Pozwólcie, że przeczytam ten wspaniały werset z 2 Listu do Koryntian: „Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci” (II Kor. 4,6). Uczynił to już raz, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Uczynił to znowu. Ciemność okrywała ziemię – gęsty mrok. Bóg rozkazał, by zajaśniała światłość i tak się stało. Znowu mówi: „Ciemność okrywa ziemię i mrok narody, lecz nad tobą zabłyśnie Pan, a jego chwała ukaże się nad tobą”. Jego światłość zabłyśnie nad wami i dlatego mówi On: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość”. Po raz kolejny rozkazał, by światło zajaśniało z ciemności. [Głosy z sali: Amen]. Czy tak rzeczywiście jest? [Głosy z sali: Tak]. On zajaśniał w naszych sercach. On to uczynił, czyż nie? Czy potwierdzacie to? [Głosy z sali: Tak]. Nie oczekuję, że będziecie tak mówić tylko dlatego, że tak jest napisane, ale chciałbym, byście mówili tak, bo w waszym sercu wiecie, że tak jest. To poddanie woli, to podporządkowanie woli oraz to, że złożymy wszystko na Niego – to jest wiara.

Tak się rzecz ma, gdyż to On tak mówi. Teraz możemy przeczytać dalej ten werset: „Bóg, który rzekł: z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze”. Czy tak? [Głosy z sali: Amen]. Czy możecie Mu dziękować, że to uczynił? [Głosy z sali: Tak]. Każdy, kto może dziękować Bogu, że Bóg zajaśniał w jego sercu, dziękuje Mu z serca; może dziękować Bogu, że otrzymał taki status przez wiarę. Może to czynić tak samo pewnie, jak może dziękować Panu, że sprawiedliwość, którą ma, jest sprawiedliwością Pana.

Przeczytajmy dalej ten werset. „Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze...” – dzięki niech będą Panu. W jakim celu to uczynił? – „aby zajaśniało poznanie chwały Bożej”. Czy On dał wam światło poznania Jego chwały? [Głosy z sali: Tak]. Czy na pewno? [Głosy z sali: Tak]. Czyż Jego chwała nie wzeszła dla was i dla mnie? Czyż Jego chwała nie wzeszła dla każdego z nas i nad każdym z nas i w sercu każdego z nas? Czy Jego światło nie zajaśniało, gdy Bóg rozkazał mu zajaśnieć?

Czytajmy następne wiersze: „Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze, aby zajaśniało poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym”. Człowiek, który może z odkrytą twarzą spojrzeć w odsłonięte oblicze Jezusa Chrystusa; który może dziękować Bogu całym sercem, iż chwała Boża zajaśniała nad nim, może być pewny, iż Bóg zadba, aby ta chwała została zauważona nad nim. Bracia i siostry, wiecie, że tak jest i oby każdy obecny tutaj dzisiaj mógł skierować swoją odsłoniętą twarz, ku pełnemu chwały obliczu, jaśniejącemu chwałą i łaską wobec ludzi, które zbawiło nas od naszych grzechów i przemienia nas z chwały w chwałę na Jego obraz – z chwały w chwałę przez Ducha Pańskiego.

Ten to Duch przyszedł do tych, którzy mogą patrzeć w oblicze Jezusa Chrystusa. Ten Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy patrzą w oblicze Chrystusa, przekształci nas na Jego obraz i ujrzymy Jego odzwierciedloną chwałę i inni także ujrzą Jego chwałę. Bracia, tak się rzecz ma, a dzisiaj musimy przyjąć obietnicę Ducha przez wiarę.

Mojżesz był z Panem na górze, a gdy zszedł z góry, jego twarz jaśniała chwałą Bożą. Czy zdawał sobie z tego sprawę? Ani trochę. „Nie wiedział Mojżesz, gdy zstępował z góry, że skóra na twarzy jego promieniała” (II Mojż. 34,29). Nic o tym nie wiedział, ale ludzie to widzieli. Czy ci ludzie, którzy ujrzeli chwałę na twarzy Mojżesza, mieli wiarę? [Głosy z sali: Nie]. Mojżesz miał wiarę, tak iż jego twarz jaśniała. Mojżesz wiarą przyjął tę chwałę, aby jego twarz mogła jaśnieć, a gdy chwała zajaśniała z jego twarzy, choć on nie był tego świadomy, nawet niewierzący ludzie mogli to zobaczyć.

Szczepana postawiono przed Sanhedrynem – ludźmi, których serca były nastawione przeciwko Bogu i jego [Szczepana] Chrystusowi – a jego twarz jaśniała chwałą Bożą jak twarz anioła, a wszyscy członkowie rady patrzyli na niego i widzieli to. Czy Szczepan wiedział o tym? Nie. To nie była chwała Szczepana. On nie miał z tym nic wspólnego. To Bóg objawił swoją obecność, bo Szczepan miał taką wiarę w Jezusa Chrystusa, iż patrzył z odkrytym sercem i obliczem przez wiarę w oblicze Jezusa Chrystusa. A gdy to czynił, chwała Pana zajaśniała i spoczęła na nim i poganie – gorsi niż poganie, bo nikczemni faryzeusze – mogli tę chwałę Bożą na nim widzieć.

Odkryliśmy w naszym studium, że dzieło Boże dzisiaj jest dokładnie w tym miejscu, w którym pozostawili je apostołowie. Kiedy w tamtym czasie obietnica Ducha spoczęła na ludzie Bożym, Bóg okazał swoją moc, na swój sposób, zgodnie ze swoją wolą, na tych, którzy należeli do Niego. Tak samo uczyni to ponownie.

Przeczytajmy ten werset jeszcze raz. „Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze...” Pamiętajcie o tym. Jakże moglibyśmy o tym zapomnieć. Zgadzacie się, tak? „...aby zajaśniało poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym”. W ostatni piątek odkryliśmy podczas wykładu, że mamy uzyskać sprawiedliwość Bożą, która jest przez wiarę Jezusa Chrystusa, przez patrzenie na oblicze Jezusa, a gdy patrzymy na Jego oblicze, przyjmujemy tę sprawiedliwość więcej i więcej, będąc coraz bardziej i bardziej kształtowani na Jego obraz; Prawo Boże w całej swej chwale świadczy, że tak właśnie należy patrzeć. Odkryliśmy, że taka była postawa aniołów w niebie: „...aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie” (Mat. 18,10). Tak więc, bracia i siostry, kiedy znajdziemy się w towarzystwie aniołów, patrząc tam, gdzie oni patrzą, by przyjąć to, co oni przyjmują, a Prawo świadczy, że tak właśnie powinniśmy czynić, dlaczego ta błogosławiona szata nie miałaby nas okryć? Takie okrycie Pan rozciąga nad swoim ludem. Niezbędna do tego jest wiara, która unosi twarz do twarzy Jezusa i to nie ze względu na naszą dobroć, ale ze względu na naszą potrzebę.

[Za pozwoleniem mówcy, prof. Prescott czyta, co następuje:]

„Ręka Nieskończonego jest wyciągnięta ponad bramami nieba, by uchwycić twoją dłoń. Potężny Opiekun jest blisko, by pomóc najbardziej błądzącym, najbardziej grzesznym i zrozpaczonym. Patrz przez wiarę, a światło chwały Bożej cię oświeci” (E.G. White, „The Bible Echo” 1.12.1892).

Nie znałem tego fragmentu ale bracia i siostry, możemy być wdzięczni, że Duch Święty skierował nas do niego. Zapamiętajcie fragment, do którego tak długo pragnęliśmy dotrzeć, a który przychodzi właśnie teraz: „Lecz teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków. Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga” (Rzym. 3,21–23 UBG).

Studiowaliśmy ten fragment wcześniej, że sprawiedliwość Boża, niezależna od Prawa, jest ukazana przez Prawo. Oto kolejne wyrażenie: „...o której świadczą Prawo i Prorocy”. Nie zapominajcie ani na chwilę i zawsze pamiętajcie o tym, że gdzie jest sprawiedliwość Boża, która jest przez wiarę Jezusa Chrystusa, tam będą prorocy Boży i będą świadczyć tym, którzy mają tę sprawiedliwość, że ją mają. [Głosy z sali: Amen!]. To znaczy, że tak będzie i obecnie, gdy On przychodzi do nas teraz. Zatem cieszę się, że Duch Boży doprowadził nas do tego na swój sposób, a Jego prorok powstaje i świadczy, że to prawda i że mamy w tym prawdę taką, jaka jest w Jezusie Chrystusie i ona jaśnieje na Jego świętym obliczu. [Na prośbę cytat został przeczytany jeszcze raz].

Zatem, bracia i siostry, popatrzcie. Gdy widzimy znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi lęk narodów, podnieśmy nasze głowy i spójrzmy w górę. Cieszcie się, bo przybliża się wasze odkupienie. Spójrzcie w górę, gdyż to przychodzi przez patrzenie na oblicze Tego, który to powiedział. Powinniśmy patrzeć w górę, gdyż to przynosi sprawiedliwość, chwałę Jezusa Chrystusa, a to jest chwała, która czyni nas nieśmiertelnymi. Ale ta sama chwała trawi jak ogień. Mamy patrzeć w górę. On pragnie, byśmy patrzyli w górę, żeby to przyjąć. On chce, byśmy patrzyli w górę, zanim nastanie ów wielki dzień, abyśmy w tym dniu mogli nadal patrzeć w górę.

Pan pragnie, byśmy patrzyli w górę i mówi nam, dlaczego mamy to czynić. Patrzmy w górę i uchwyćmy Jego rękę przez wiarę, a On uchwyci naszą dłoń. Pozwólmy Mu to uczynić. Gdy Bóg uchwyci tę dłoń wiary, będzie nas trzymał bardziej bezpiecznie, niż my moglibyśmy trzymać się Jego, gdybyśmy uchwycili Go za rękę i tak samo dzieje się, gdy prowadzimy za rękę małe dziecko. Trzymamy je za rękę, a gdy się potyka, nie upadnie. Innym razem idziemy obok, a dziecko trzymając nas za rękę, potyka się i upada. Dzięki Panu, gdyż On mówi: „Ja uchwycę twoją dłoń”. Tak więc, choć się potykamy, On nas nie wypuści ze swojej ręki. [Głosy z sali: Chwała Panu!]. Ach, jak dobry jest Bóg!

[Na prośbę z sali odczytany został następujący werset: „Ja, Pan, jestem twoim Bogiem, który cię ująłem za twoją prawicę i który mówię do ciebie: Nie bój się, Ja cię wspomogę!” (Izaj. 41,13)]. Gdy On mówi: „Ująłem cię za twoją prawicę”, pozwólmy Mu to uczynić. Wtedy opuści nas wszelki niepokój.

„Bo Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze, aby zajaśniało poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym” (II Kor. 4,6). W połączeniu z tym przeczytam: „My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem” (II Kor. 3,18). Czym jest Jego chwała? Bądźmy tego pewni. Oto poselstwo, które usłyszeliśmy jakiś czas temu, do którego teraz nawiążę – zapisane na stronie 16, GCB, 1893 lub E.G. White, Testimonies for the Church, t. 6, s. 19:

„Jednakże dzieło zostanie w sprawiedliwości skrócone. Poselstwo o sprawiedliwości Chrystusa ma rozbrzmieć od krańca świata po kraniec... To jest chwała Boża, która zakończy dzieło trzeciego anioła.”

Zatem chwałą jest ta sprawiedliwość, ta dobroć, ten charakter, które są Jego. Gdzie więc wyłącznie widzimy sprawiedliwość? [Głosy z sali: Na obliczu Chrystusowym]. Gdy patrzymy na nie, jak wpływa to na nas? Zmienia nas na ten sam obraz; przekształca nas na to samo podobieństwo ze sprawiedliwości w sprawiedliwość, z chwały w chwałę, z charakteru w charakter, jak to sprawia Duch Pański.

Zatem powstańcie i zajaśniejcie, bo zjawiła się światłość. To jest polecenie Pańskie. Dlatego wcześniej powiedziałem, że to poselstwo odtąd jest tak samo pewne, na ile zostanie przyjęte. To jest poselstwo dla nas. W rzeczywistości to jest to samo poselstwo, tak samo pewne, jak było przed czterema laty, ale z większą chwałą, z większą mocą. Teraz, z nagromadzoną siłą czteroletniego doświadczenia, Bóg kieruje je do swego ludu. Ponownie brzmi wezwanie: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą”. Kto powstanie? Kto powstanie? [Głosy z sali: Ja powstanę]. Dobrze! Zróbcie to. Na jak długo powstaniecie? [Głosy z sali: Na zawsze]. Jak wytrwali w tym się okażecie? Ile razy powstaniecie? [Głosy z sali: Za każdym razem].

Powiadam wam, bracia i siostry, ci, którzy to uczynią, znajdą w swoim życiu moc ku podporządkowaniu się, jakiej nigdy wcześniej nie poznali. Przyniesie ona ubóstwo ducha i pokorę duszy, które pozwolą Duchowi Świętemu działać Jego wspaniałą metodą. Oto gdzie jesteśmy. Zatem, „powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska rozbłysła nad tobą”.

Przeczytam ze strony 137 GCB, 5.02.1893 lub MR. 579 26.10.1892:

„Ten, kto godzi się przyjąć to, na co nie zasługuje, czując, że nigdy nie odpłaci się za tak wielką miłość, odkłada na bok wszelkie inne myśli oraz niewiarę i jak małe dziecko przychodzi do stóp Jezusa, a wszystkie skarby wiecznej miłości przyjmuje jako łaskawy i wieczny dar.”

Wszystkie te skarby są łaskawym i wiecznym darem dla nas, którzy nie mamy niczego, czym moglibyśmy się za nie odpłacić. Pan mówi, że te skarby należą do mnie. Wiem, że są moje, bo On tak mówi. Będę Mu za to zawsze dziękował.

A teraz kolejny wspaniały fragment, który muszę przeczytać, a który przemówi do nas teraz – Izaj. 52,1:

„Obudź się, obudź się”. Spaliśmy dotąd, czyż nie? Wiecie, że tak było. „Obudź się, obudź się, oblecz się w swoją siłę, Syjonie!”. Oblecz się w co? W siłę. Przyglądając się naszej sytuacji, doszliśmy do wniosku, że potrzebujemy siły – potrzebujemy siły większej niż cała moc, jaką może zebrać ten świat. Odkryliśmy, że potrzebujemy siły, czyż nie? [Głosy z sali: Tak]. Tak więc, potrzebujemy jej w związku z tym poselstwem już teraz. Obleczcie się w swoją siłę, bo otrzymaliście ją. „Oblecz się w swoją siłę, Syjonie! Oblecz się w swoją odświętną szatę, Jeruzalem”. Czym jest ta „odświętna szata”? [Głosy z sali: Sprawiedliwością]. Biały bisior to sprawiedliwość świętych. „Dano jej przyoblec się w czysty, lśniący bisior, a bisior oznacza sprawiedliwe uczynki świętych” (Obj. 19,8). To jest sprawiedliwość, która jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa. I tu jest także słowo, które pan kieruje do nas podczas tej Konferencji.

W Biuletynie GCB, 27.02.1893, na stronie 408, lub w „Testimonies to Ministers and Gospel Workers”, str. 17, czytamy:

„W tym czasie Kościół jest przyobleczony jej odświętną szatą, którą jest »Chrystus, sprawiedliwość nasza«.”

Tak więc, to jest właśnie to: „Oblecz się w swoją odświętną szatę, Jeruzalem, ty święty grodzie”. Po co Jeruzalem ma się oblec w swoją szatę? Dokąd zmierza? O, zmierza do domu – zmierza na ucztę weselną, dzięki Panu, a ci, którzy weszli na ucztę weselną, musieli mieć szaty, przygotowane przez gospodarza wesela i właśnie tak samo teraz czyni Pan. [Głosy z sali: Amen]. Bracia i siostry, dziękujmy wszyscy Panu, dziękujmy Mu nieustannie.

Ale to tylko część tego. Oto najbardziej błogosławiona obietnica – jak mi się wydaje – jaka kiedykolwiek została dana Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego. „Gdyż już nigdy nie wejdzie do ciebie nieobrzezany ani nieczysty!” (Izaj. 52,1). Dzięki niech będą Panu, że wyzwala nas od nienawróconych ludzi, od ludzi, którzy przyszli do Kościoła, by sprawować swoje dzieło niesprawiedliwości i powodować rozłamy. Dzięki Panu, problemy kościoła skończyły się; wszyscy złośliwi plotkarze i oszczercy znikli. Teraz kościół ma coś lepszego, o czym może mówić. Wyznawcy mogą teraz swobodnie mówić o zbawieniu upadłych ludzi. Będą mieli dobroć i radość, i świętość, i chwałę, które są w Jezusie Chrystusie po to, aby o nich mówić, bo są prawdziwe, a my o tym wiemy.

To wspaniała obietnica. Czy rozumiecie, w jaki sposób jedynie może zostać spełniona? Kiedy stąd wyruszymy, nie znając nic innego prócz Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego, nie chcąc znać niczego poza Nim, nie chcąc głosić niczego poza Nim, polegając na Jego mocy, polegając na Jego chwale, wiedząc, że ta chwała się zjawiła, to gdy On nam rozkaże świecić, wtedy to polecenie będzie mogło zostać spełnione. Czy rozumiecie, że nikogo to nie pociągnie, jak tylko tych, których serca zostaną pociągnięte i nawrócone? Czy rozumiecie, że będziecie wiedzieć czy są oni nawróceni, zanim zostaną przyjęci do kościoła? „Już nigdy nie wejdzie do ciebie nieobrzezany ani nieczysty” (Izaj. 52,1).

Bracia i siostry, jest jeszcze kolejna rzecz, która z tym się wiąże. Kiedy Bóg obdarzył swój kościół swoją mocą i chwałą oraz mocą Ducha Świętego, wtedy kościół stał się dla obłudników najniebezpieczniejszym miejscem na ziemi. Ananiasz i Safira spróbowali kłamstwa, a to, co ich spotkało, od tamtej pory zostało zapisane jako pouczenie dla całego ludu. W kościele Adwentystów Dnia Siódmego nie ma miejsca dla obłudników. Jeśli serce człowieka nie jest szczere, to kościół jest dla niego najniebezpieczniejszym miejscem na ziemi.

Zatem ci, którzy nie mają zamiaru uczestniczyć w tym dziele, lepiej niech zrezygnują. Niebezpiecznie jest pozostawać tu, jeśli nie chcecie uczestniczyć; a nie możemy uczestniczyć, nie mając chwały Boga i Jego światłości, jaśniejącej w sercu i życiu. Będziemy powołani do stawienia się przed królami i przywódcami, aby przemawiać przeciwko uciskowi i nikczemności prześladowców, pałających nienawiścią wobec tych, którzy miłują Pana. „Obudź się, obudź się, oblecz się w swoją siłę, Syjonie! Oblecz się w swoją odświętną szatę, Jeruzalem, ty święty grodzie, gdyż już nigdy nie wejdzie do ciebie nieobrzezany ani nieczysty! Strząśnij z siebie proch, powstań branko jeruzalemska, zdejmij z twojej szyi okowy, wzięta do niewoli córko syjońska!” (Izaj. 52,1–2).

Obecnie wolność (wyzwolenie) jest głoszona jeńcom. Chwała Panu! „Duch Wszechmocnego, Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są skruszone, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym ogłosił rok łaski Pana i dzień pomsty naszego Boga, abym pocieszył wszystkich zasmuconych, abym dał płaczącym nad Syjonem zawój zamiast popiołu, olejek radości zamiast szaty żałobnej, pieśń pochwalną zamiast ducha zwątpienia. I będą ich zwać dębami sprawiedliwości, szczepem Pana ku Jego wsławieniu” (Izaj. 61,1–3); „Strząśnij z siebie proch, powstań branko jeruzalemska, zdejmij z twojej szyi okowy, wzięta do niewoli córko syjońska! Bo tak mówi Pan: Za darmo zostaliście sprzedani, toteż bez pieniędzy będziecie wykupieni” (Izaj. 52,2–3). Dobrze – to właśnie zostało dokonane.

„Bo tak mówi Wszechmogący Pan: Mój lud zstąpił niegdyś do Egiptu, aby tam przebywać jako obcy przybysz. Potem Asyryjczycy gnębili go bez powodu” (Izaj. 52,4). I co Bóg wtedy uczynił? [Głosy z sali: Wyzwolił ich]. Właśnie. Do jakiego czasu więc odnoszą się te słowa? Do czasu wyzwolenia. Dotarliśmy więc do tego czasu, czyż nie? Dotarliśmy do czasu ucisku, a skoro nadszedł czas ucisku, to nadszedł także czas cudownego Bożego wybawienia. Niechaj więc ucisk stanie się bardziej dotkliwy, niech ogień stanie się gorętszy. To wskazuje jedynie, że wybawienie jest znacznie bliżej. Dziękujmy za to Panu.

„Lecz teraz, co mam robić? – mówi Pan – gdyż mój lud został niezasłużenie zabrany, jego tyrani chełpią się – mówi Pan – a moje imię ustawicznie jest lżone, dzień po dniu?” (Izaj. 52,5). Tak się dzieje. Już to uczynili. „Dlatego mój lud pozna moje imię” (w. 6). Jakie jest Jego imię? JESTEM, KTÓRY JESTEM. Nie tylko będą wiedzieli o Nim; poznają także, iż On jest taki, jaki jest, a jest Wszechmogący. Zaś Jego lud – znając Jego imię, imię Wszechmogącego – będzie znał Jego moc okazaną w nich, dla nich, okazaną im i przez nich.

„Dlatego mój lud pozna moje imię, zrozumie w owym dniu, że to Ja jestem, który mówi: Oto jestem” (w. 6). To Ja jestem tym, który mówi teraz. Dobrze. Co dalej? „Jak miłe są na górach nogi tego, który zwiastuje radosną wieść, który ogłasza pokój, który zwiastuje dobro, który ogłasza zbawienie, który mówi do Syjonu: Twój Bóg jest królem” (w. 7).

Niech królowie i potęgi, władcy i państwa wywyższają się, jak bardzo chcą. Bóg dał nam poselstwo dla ludzi: „Twój Bóg jest królem”; „Twoi strażnicy podnoszą głos, razem radośnie wykrzykują” (w. 7). Oczywiście już dawno powiedział On, że ze śpiewem będziemy iść na Syjon.

„Bo na własne oczy oglądają, jak Pan wraca na Syjon” (w. 7). Bracia i siostry, gdy patrzymy na oblicze Jezusa Chrystusa i to światło jaśnieje w naszym umyśle i sercu, nie powinniśmy mieć problemu z patrzeniem sobie w oczy, nawet jeśli bylibyście na jednej stronie ziemi, a ja po drugiej stronie. Będzie nas łączyć wspólnota poglądów i prawda, która zwiąże nasze serca nawet przez środek ziemi. To jest Boże dzieło i dlatego tak właśnie jest. Bóg sprawia, że tak jest. Nie ma żadnej innej mocy na świecie, która mogłaby tego dokonać.

„Wykrzykujcie! Śpiewajcie radośnie razem” (w. 9). Dlaczego nie? – zapytam. Nie potrzebujemy specjalnych spotkań, by się radować i wykrzykiwać z radości. Nie musimy podskakiwać i przewracać ławek czy krzeseł. Chodzi o radość w Panu, a nie o fanatyzm i ekstazę; nie chodzi o odczucia wywołane takimi właśnie zachowaniami.

„Wykrzykujcie! Śpiewajcie radośnie razem, gruzy Jeruzalemu, gdyż Pan pociesza swój lud, wykupuje Jeruzalem!” (w. 9). Pan pocieszył swój lud. Uczynił to, prawda? Zatem chwalmy Pana za Jego pocieszenie.

„Pan obnażył swoje święte ramię” (w. 10). On zamierza teraz coś uczynić. Kiedy człowiek ma coś do zrobienia i zaczyna podwijać rękawy, wiecie, że zabiera się do roboty. Pan skorzystał z tego oczywistego porównania, by wskazać na pilne dzieło, którego się podjął i które właśnie teraz wykonuje. On obnażył swoje święte ramię – „podwinął swój rękaw” – rozpoczyna teraz dzieło, które wywoła poruszenie, jak w czasach Samuela, gdy powiedział Heliemu: „Oto Ja uczynię w Izraelu rzecz, od której każdemu, kto o niej usłyszy, w obu uszach zadźwięczy” (I Sam. 3,11). Przekonajmy się, czy dźwięczy nam w uszach radością. „Pan obnażył swoje święte ramię na oczach wszystkich narodów i oglądają wszystkie krańce ziemi zbawienie naszego Boga” (Izaj. 52,10). Niech tak będzie. Niech się tak stanie.

„Precz, precz, wyjdźcie stamtąd” (w. 11). To znaczy, odetnijcie się od tego świata, prawda? Czy odcinacie się od świata? Czy odcięliście się? Czy pożegnaliście się z ziemią? [Głosy z sali: Tak]. Czy świat jest pod waszymi stopami? [Głosy z sali: Tak]. Nie tylko pod waszymi stopami, ale czy jest podeptany pod waszymi stopami? Wy wiecie i ja wiem, że gdy odłączamy się od wszelkich rzeczy tego świata, Bóg może nam dać i da nam świadomość czegoś lepszego niż cały ten świat.

„Nieczystego nie dotykajcie!” (w. 11). To jest to samo słowo, jakie zostało zapisane w 2 Liście do Koryntian: „Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nieczystego się nie dotykajcie; a ja przyjmę was i będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami, mówi Pan Wszechmogący” (II Kor. 6,17–18); „Oczyśćcie się, wy, którzy nosicie naczynia Pańskie! Bo nie wyjdziecie w pośpiechu i w popłochu nie pójdziecie” (Izaj. 52,11–12). On się nie śpieszy. Pan nigdy nie czyni nic w pośpiechu, ale działa we właściwym czasie i ma go [czasu] pod dostatkiem. Ten, kto wierzy, nie powinien się spieszyć. Inne tłumaczenie mówi: „nie będzie zawstydzony”, a jeszcze inne: „nie będzie zakłopotany”, czyli niełatwo będzie go wyprowadzić z równowagi.

Przy okazji, znajdziecie się w miejscach, gdzie kompletna burza głosów i języków otoczy was ze wszystkich stron. Nie powinniście wtedy spieszyć się ani dać się wyprowadzić z równowagi. Nie powinniście wtedy się bać i uciekać. O nie! On umieścił nas w świecie, byśmy tu byli tak długo, jak On chce. „Bo nie wyjdziecie w pośpiechu i w popłochu nie pójdziecie, gdyż przed wami pójdzie Pan, a waszą tylną strażą będzie Bóg Izraela” (w. 12). Dobrze. On jest naszą awangardą i tylną strażą. On strzeże nas ze wszystkich stron. Jesteśmy w dobrym towarzystwie.

Bracia i siostry, to jest poselstwo na dziś. To jest poselstwo, które wy i ja macie zanieść stąd dalej, a ten, kto nie jest w stanie go ponieść, lepiej niech nie wyrusza. Ach, niech lepiej nie wyrusza. Jak napomina nas Duch Pański w tym miejscu, niech nikt nie wyrusza bez świadomości mocy stałej obecności Ducha Bożego. Nikt nie powinien wyruszać bez tej świadomości. Ta świadomość jest uzyskana i zachowana przez wiarę w Tego, w którego oblicze patrzymy, abyśmy mogli przyjąć przez wiarę sprawiedliwość Jezusa, abyśmy byli gotowi przyjąć oraz przez wiarę przyjęli Ducha Bożego.

Wykład 23

Chciałbym, żebyśmy jeszcze mieli przynajmniej sześć tygodni na studiowanie poselstwa trzeciego anioła. [Głosy z sali: Amen]. Oczywiście miałem na myśli sześć tygodni naszego wspólnego studiowania, bo przecież każdy z nas może studiować samodzielnie do woli. Miałem na myśli to, że chciałbym, abyśmy jeszcze sześć tygodni mogli spędzić razem. Wtedy mielibyśmy dość dobry wykład poselstwa na obecny czas. Ale przyjmując to, co Pan nam dał i zaczynając od tego, powinniśmy studiować poselstwo trzeciego anioła oraz głosić je, a w miarę upływu czasu wzrastać w poznawaniu go. Wszyscy będziemy wzrastać, jeśli zachowamy to, co otrzymaliśmy tutaj oraz głosić to dalej.

Jednak teraz, nasz wspólny czas tutaj dobiega końca, a pozostało jeszcze tak wiele do powiedzenia, zanim się rozstaniemy. Dzisiaj możemy dotknąć zaledwie kilku punktów, które poprowadzą nas tą drogą, którą musimy podążyć, a która odtąd będzie naszym przewodnikiem.

Na początek dzisiejszego wykładu sięgnijmy do trzynastego rozdziału Objawienia i studiujmy fragment, który odnosi się do Stanów Zjednoczonych, żeby zobaczyć, gdzie w proroctwie ukazane jest działanie tej mocy, która ma na celu zwiedzenie „mieszkańców ziemi znakami, które jej dano uczynić przed Bestią” (Obj. 13,14 ). Wiem, że wielu straciło z oczu to, co się stało, bo oczekiwali czegoś, co według nich miało się wydarzyć wcześniej i gdy czekali na to, nie zauważyli tego, co się wydarzyło, nie zawrócili ale poszli dalej, coraz dalej od światła, coraz mniej przygotowani na to, co już się stało i co jeszcze ma się stać.

W wierszu 13 i 14 proroctwo mówi o działaniu tej mocy: „I czyni wielkie znaki, tak iż nawet każe ogniowi zstępować z nieba na ziemię na oczach ludzi. I zwodzi mieszkańców ziemi znakami, które jej dano uczynić przed Bestią, mówiąc mieszkańcom ziemi, by wykonali obraz Bestii, która otrzymała cios mieczem, a ożyła” ().

Na podstawie skojarzeń, w kontekście których umieszczany jest ten fragment, wielu pisało do mnie twierdząc, że te wszystkie rzeczy muszą się wydarzyć, zanim obraz bestii zostanie utworzony; chodzi o te działania i nadzwyczajne objawienia będące dziełem spirytyzmu, które mają przekonać ludzi, by utworzyli obraz bestii. Dlatego ważne jest, abyśmy studiowali to proroctwo i przekonali się, co ono mówi oraz w miarę możliwości, czego nie mówi.

Zacznijmy od Obj. 13,11: „Potem ujrzałem inną Bestię, wychodzącą z ziemi: miała dwa rogi podobne do rogów Baranka, a mówiła jak Smok” (). Kiedy ta bestia mówiła jak smok? Czy wtedy, gdy wyszła z ziemi? [Głosy z sali: Nie]. Zatem, kiedy przemawiała jak smok? Przeczytajmy w. 15: „I dano jej, by duchem obdarzyła obraz Bestii, tak iż nawet przemówił obraz Bestii, i by sprawił, że wszyscy zostaną zabici, którzy nie oddadzą pokłonu obrazowi Bestii” (). Wtedy przemówiła jak smok, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Czy to obraz bestii przemawia jak smok? [Głosy z sali: Tak]. Czy obraz pierwszej bestii został utworzony, gdy druga bestia wychodziła z ziemi? [Głosy z sali: Nie]. Czy obraz został utworzony, gdy ta bestia się ukazała wychodząc z ziemi? [Głosy z sali: Nie]. Czy wtedy przemawiała jak smok? [Głosy z sali: Nie]. Zatem cały ten werset nie pasuje do miejsca, w którym został umieszczony. Abyście mogli to zrozumieć nieco lepiej, sięgnijmy do 5 tomu Testimonies for the Church, str. 452. Wydrukowane zostało ono w 1885 roku:

„Obecnie ruch niedzielny rozwija się w ukryciu. Przywódcy tego ruchu ukrywają swoje rzeczywiste zamiary, a wielu z tych, którzy przyłączają się do ruchu, nie mają pojęcia, dokąd zmierza ten ruch. Jego oświadczenia są łagodne i pozornie chrześcijańskie...”

Czy to ma jakieś odniesienie do dwóch rogów podobnych do rogów baranka? [Głosy z sali: Tak].

„Jego oświadczenia są łagodne i pozornie chrześcijańskie, ale gdy przemówią, objawią ducha smoka.”

„Gdy przemówią”. Zostało to napisane w 1885 roku – wtedy ów ruch jeszcze nie przemówił. Czy tak jest? [Głosy z sali: Tak]. Kiedy bestia ukazała się wychodząc z ziemi? [Głosy z sali: W 1798 roku]. „Miała dwa rogi podobne do rogów Baranka”, gdy ukazała się i miała je potem przez cały czas, czy tak? [Głosy z sali: Tak]. „Jego [tego ruchu] oświadczenia są łagodne i pozornie chrześcijańskie”. Ale oto jest proroctwo: „Ale gdy przemówią, objawią ducha smoka”. Przez skojarzenie wskazaliśmy, że to obraz bestii przemawia i sprawia, że ci, którzy nie czczą pierwszej bestii, zostaną zabici. To jest głos smoka. „Ale gdy przemówią, objawią ducha smoka”.

Tak więc powtarzam, iż wiersz 11 nie w całości spełnia się w czasie, w którym został umieszczony w proroctwie i w tym porządku, według którego wymienione są wydarzenia w proroctwie. Ostatnie wyrażenie wiersza 11 nie spełni się, dopóki nie dotrzemy do wiersza piętnastego.

Czytajmy wiersz 12: „I całą władzę pierwszej Bestii przed nią wykonuje, i sprawia, że ziemia i jej mieszkańcy oddają pokłon pierwszej Bestii, której rana śmiertelna została uleczona” (). Czy ta bestia, która ukazała się jako wychodząca z ziemi, wykonuje już całą władzę, jaką miała przed nią pierwsza bestia? [Głosy z sali: Nie]. Czy przymusiła mieszkańców ziemi do oddania pokłonu pierwszej bestii? [Głosy z sali: Nie]. Czy zatem ten werset – 12–ty – wypełni się do czasu wiersza 15–go? [Głosy z sali: Nie]. A do czasu, gdy powstanie obraz? [Głosy z sali: Tak].

Zatem, te dwa wersety proroctwa najwyraźniej nie spełnią się w kolejności, w jakiej zostały zapisane. Czy tak? [Głosy z sali: Tak].

Wiersz 13: „I czyni wielkie cuda, tak że i ogień z nieba spuszcza na ziemię na oczach ludzi”. Czy to się spełni, zanim powstanie obraz bestii? [Głosy z sali: Nie]. Wszyscy, którzy czytaliśmy IV tom „Testimonies...” lub w 2 tomie „Ze Skarbnicy Świadectw” wiemy, że jest to jedna z ostatnich rzeczy, jakie wydarzą się, zanim szatan ukaże się osobiście. Ci z was, którzy czytali drugi tom „Ze Skarbnicy Świadectw”, (str. 157 wyd. Poselstwo Wyzwolenia), wiedzą to, a ci, którzy nie czytali, niech przeczytają i przekonają się, że spowodowanie, iż ogień zstąpi z nieba, będzie jedną z ostatnich rzeczy – jeśli nie zupełnie ostatnią – jakie wydarzą się, zanim szatan ukaże się osobiście. IV tom nie mówi wprost, że stanie się to przed tym czy po tym, jak szatan ukaże się osobiście, ale przyjmując nawet najbardziej skrajny z możliwych poglądów w tej kwestii, należy to zaliczyć do tych wydarzeń, które nastąpią, gdy moc szatańskich czynników okaże się w całej pełni, by zwieść, o ile to możliwe, także wybranych. Ten cud zostanie dokonany po to, aby dowieść dzieciom Bożym, że się mylą, zachowując Sabat. Ten cud będzie decydującą próbą i jednym z ostatnich wydarzeń przed wydaniem dekretu śmierci na lud Boży – jeśli nie ostatnim. Zmagania będą się toczyć między mocami ziemskimi a Panem, między tymi, którzy poddają się i są posłuszni mocom ziemskim, a tymi, którzy są posłuszni Panu.

Czy cuda te zostaną dokonane otwarcie i jawnie jako zwrócone przeciwko Panu? Czy taki będzie ich charakter? [Głosy z sali: Nie]. Czy zostaną dokonane przez tych, którzy otwarcie i zdecydowanie sprzeciwiają się Jezusowi Chrystusowi? [Głosy z sali: Nie]. Więc przez kogo? Przez tych, którzy będą twierdzić, że oni są Chrystusami. „Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie, i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda” (Mat. 24,24 BG). Będą to czynić ci, którzy będą się podawać za przedstawicieli Jezusa Chrystusa, twierdząc, że Chrystus jest z nimi i że Bóg jest po ich stronie. Jednak ci, którzy rzeczywiście znają Pana, zaprzeczą temu i będą wiedzieli, że mają rację. Jednak takie wyzwanie zostanie rzucone. Pewnego razu powstał spór, czy Pan jest Bogiem czy słońce jest bogiem, czyli Baalem. Decydującą próbą, która wówczas uświadomiła ludowi, że Eliasz jest mężem Bożym i że Jehowa jest prawdziwym Bogiem, a nie słońce, czyli Baal, było zstąpienie ognia z nieba.

Teraz, gdy ponownie dojdzie do próby, okaże się ona zwiedzeniem, a zwiedzenie to zostanie dokonane przez tych, którzy twierdzą, że należą do Baala. Chociaż będą twierdzić inaczej, ale w rzeczywistości są sługami Baala i przez swoje cuda będą twierdzić, że Baal jest bogiem, czyli szatan. Rzucą nam takie oto wyzwanie: „Twierdzicie, że Biblia jest Słowem Bożym. Czy jesteście tego pewni?”. „Tak”. „Twierdzicie, że Bóg jest waszym Bogiem?” „Tak”. „I że Sabat należy zachowywać, gdyż jest znakiem tego, kim Bóg jest dla człowieka i kim Chrystus jest dla człowieka?”; „Tak, takie właśnie jest nasze stanowisko”. „Kiedyś, w podobnej kwestii, rozstrzygnęła to próba, podczas której ogień zstąpił z nieba. To zadecydowało, że Jehowa jest prawdziwym Bogiem. Oto dzisiaj, oferujemy wam na waszych warunkach podobną próbę. Rzucamy wam wyzwanie i wzywamy was do decyzji – rzucamy wam otwarte, jednoznaczne wyzwanie. Jeśli to my jesteśmy ludem Bożym i Bóg jest naszym Bogiem, a nie waszym, to niechaj ogień zstąpi z nieba na ziemię”.

I co wtedy? Ogień zstąpi. „I czyni wielkie cuda, tak że i ogień z nieba spuszcza na ziemię na oczach ludzi” (Obj. 13,13). Ludzie zobaczą ten ogień; a stanie się to, by rozstrzygnąć kwestię, czyli potwierdzić, że to oni są ludem Bożym, że to oni są mężami Boga. A gdy prawdziwy lud Boży powie, że nie jest to żadna próba i że niczego nie dowodzi, wtedy oni odpowiedzą: „Przyjrzyjcie się własnym dowodom. Twierdzicie, że wierzycie Biblii. Mówicie, że jest ona podstawą waszej wiary i zgadzacie się z tym, że kiedyś taki właśnie znak rozstrzygnął w podobnej kwestii”. „Tak”. „Ale teraz, gdy my uczyniliśmy to samo, twierdzicie, że to o niczym nie decyduje. Zatem, po co mamy dalej dyskutować z takimi ludźmi? Zaprzeczają oczywistym dowodom, na które, jak twierdzą, sami się powołują. Co innego można zrobić, jeśli nie zabić takich ludzi? Nie sposób z nimi dyskutować, a los świata, plagi i nieszczęścia oraz wszystko to zło spotyka ludzi z powodu waszego szaleństwa, bo nie chcecie się podporządkować i ulec. Jesteście uparci. Tak czy inaczej, chcecie postawić na swoim. Tak więc jedyne, co możemy uczynić, aby ocalić innych, których życie jest przecież cenne, to usunąć was z drogi”. Tak więc, twierdzimy, a wy możecie się przekonać czytając o tym, że to się nie stanie, zanim nie zostanie uczyniony obraz bestii. Gdy zostanie uczyniony obraz bestii, wtedy to się stanie.

Bracia i siostry, teraz jest nie tylko czas, by każdy z nas przeczytał ów fragment z drugiego tomu „Ze Skarbnicy Świadectw”, (str. 157, wyd. Poselstwo Wyzwolenia), ale by każdy z nas czytał go raz po raz, by zorientować się w sytuacji, w jakiej obecnie jesteśmy. Nadszedł czas, byśmy go czytali i nie możemy sobie pozwolić, by go nie przeczytać.

Teraz więc trzy wersety, które czytaliśmy wcześniej, a które nie spełnią się w kolejności, w jakiej zostały podane. Czytajmy:

„I zwodzi mieszkańców ziemi znakami, które jej dano uczynić przed Bestią” (Obj. 13,14 ). Przeczytajmy teraz inny fragment z 19 rozdziału Objawienia, odnoszący się do przyjścia Pańskiego – w 19 i 20: „I ujrzałem Bestię i królów ziemi, i wojska ich zebrane po to, by stoczyć bój z Siedzącym na koniu i z Jego wojskiem. I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi.”

Czytamy tu, że te cuda, cuda zwodnicze, dokonywane są po to, by zwieść tych, którzy mają znamię bestii. Ale czy ludzie przyjmują znamię bestii, zanim uczyniony zostanie obraz bestii? Zgodnie z poselstwem i odpowiedzialnością, jakie to poselstwo niesie ze sobą, czy ludzie są odpowiedzialni za przyjęcie znamienia bestii i oddawanie czci bestii, zanim obraz bestii zostanie utworzony i przymusi ich do tego? Nie, ponieważ w naszych wykładach stwierdziliśmy, że póki obraz nie zostanie utworzony, istnieje możliwość uniknięcia oddawania czci bestii. Dla człowieka była to otwarta droga, aby mógł stawić opór, ale kiedy obraz bestii zostanie utworzony, nie będzie już możliwe, by człowiek odmówił oddawania czci bestii, bo nie będzie miejsca na ziemi, gdzie nie sięgałaby władza bestii. Tak więc, gdy powstanie obraz bestii, nie będzie już ucieczki i wtedy ludzie będą odpowiedzialni za oddawanie czci bestii i jej obrazowi. Nie będzie żadnego sposobu, by uchylić się od tej kwestii. Jedyny ratunek będzie w Bogu. Nadchodzi czas, gdy decyzja stanie się jasna i wybór będzie jednoznaczny między Bogiem, a władzą ziemską.

Przeczytajcie szesnasty rozdział Objawienia. Jest tam mowa o plagach, które jak wiecie, grożą ludziom dlatego, iż oddawali cześć bestii i jej obrazowi. W ramach szóstej plagi czytamy w wierszach 13 i 14: „I ujrzałem wychodzące z paszczy Smoka i z paszczy Bestii, i z ust...” – kogo? Czy tekst mówi: „I ujrzałem wychodzące z paszczy Smoka i z paszczy Bestii trzy duchy nieczyste jakby ropuchy, które zwiodły ludzi, by uczynili fałszywego proroka”? [Głosy z sali: Nie]. Czym więc jest fałszywy prorok? [Głosy z sali: Dwurożną bestią]. Obrazem bestii jest fałszywy prorok, gdyż w rozdziale dziewiętnastym czytamy: „I ujrzałem Bestię i królów ziemi, i wojska ich zebrane po to, by stoczyć bój z Siedzącym na koniu i z Jego wojskiem. I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi”. W rozdziale trzynastym czytamy zaś: „I całą władzę pierwszej Bestii przed nią wykonuje, i sprawia, że ziemia i jej mieszkańcy oddają pokłon pierwszej Bestii, której rana śmiertelna została uleczona” (w. 12). Czym więc jest fałszywy prorok? Obrazem bestii.

Co do owych duchów – są to duchy demoniczne. W następnym wersecie czytamy: „A są to duchy czyniące znaki – demony, które wychodzą ku królom całej zamieszkanej ziemi, by ich zgromadzić na wojnę w Wielkim Dniu Wszechmogącego Boga” (Obj. 16,14 ). Skąd wychodzą owe duchy demoniczne, czyniące cuda? Wychodzą z określonych miejsc, by czynić owe cuda. To prawda, czyż nie? Wychodzą z tych miejsc, by zgromadzić ludzi na bitwę w wielkim dniu Wszechmogącego Boga. Te duchy diabelskie wychodzą w tym czasie z cudotwórczą mocą, działając w nadzwyczajny sposób, by dokonać określonej rzeczy. Skąd wychodzą? Z bestii i fałszywego proroka, czyli obrazu bestii. Na podstawie tych świadectw i tych dwóch wersetów, czyż nie jest jasne, że zwodnicze cuda – wielkie cuda, dokonywane celem zwiedzenia ludzi, następują po tym, jak utworzony został obraz bestii, a nie po to, by ten obraz utworzyć? [Głosy z sali: Tak].

Dobrze, więc sprawdźmy czy mamy rację. „Testimonies for the Church”, tom 5, str. 451:

„Aby zapewnić sobie popularność i poparcie, prawodawcy ugną się pod presją domagania się [ustanowienia] prawa niedzielnego.”

Czy rzeczywiście chcą tego? Już to zrobili. Czy te słowa się wypełniły? [Głosy z sali: Tak]. To się wypełniło. Zrobili to i to tak pewnie, że sami publicznie przyznali, że uczynili to w tym właśnie celu. Dowody, większe niż mieliśmy kiedykolwiek, zawarte są w tej niewielkiej broszurce, zatytułowanej „The Captivity of Republic” („Zniewolenie republiki”). Jest to raport z posłuchania przed Komisją do spraw Ustawy Końcowej o Wystawie Światowej, sprawozdanie, które przedstawiłem podczas drugiego wykładu. Teraz zostało to wydrukowane i właśnie opuściło drukarnię. Zatytułowano tę broszurkę „The Captivity of Republic”. Tutuł ten oznacza, że Kościoły przejęły republikę i zniewoliły ją, a w broszurce zawarte są cytaty – nie tylko wypowiedzi Hiscocka i Hawleya oraz tych z ostatniego lata, ale także ostatnie wypowiedzi członków Komisji, którzy usłyszeli nasze argumenty lecz nie chcieli słuchać tego, co im się nie podobało, ale co i tak musieli usłyszeć, a więc wypowiedzi tych właśnie ludzi, którzy stwierdzili, że nie wolno im iść dalej w tym kierunku w obawie, iż zaszkodzą wystawie i całemu krajowi, ulegając szkodliwym naciskom kościelnym. Ta myśl jest tam wyrażana raz po raz na różne sposoby, tak więc są to kolejne dowody oprócz tych, które znaliśmy latem, a ludzie ci twierdzą, że zrobili to właśnie z tego powodu i że podtrzymują to z tego samego powodu. Tak więc przepowiednia spełniła się i spełnia się nadal, gdyby ktoś jeszcze potrzebował dowodu w tej sprawie. Czytajmy jednak dalej z wyżej przytoczonych Świadectw – („Ze Skarbnicy Świadectw”, str. 156 wyd. Poselstwo Wyzwolenia):

„Ci, którzy boją się Boga, nie mogą przyjąć żadnego zarządzenia, gwałcącego przykazania Dekalogu.”

Czy to postanowienie, powzięte przez tych ludzi celem zapewnienia sobie popularności i poparcia, odnosi się w jakikolwiek sposób do przykazań Dekalogu? [Głosy z sali: Tak]. Czy czyniąc to, wspomnieli oni jakiekolwiek przykazanie Dekalogu? [Głosy z sali: Tak]. „Ci, którzy boją się Boga, nie mogą przyjąć...” Czy słyszycie to? [Głosy z sali: Amen!].

„Ci, którzy boją się Boga, nie mogą przyjąć żadnego zarządzenia gwałcącego przykazania Dekalogu”.

A to zarządzenie, które w zupełności gwałci przykazanie Dekalogu, nie może być ustanowione przez władze, bez usunięcia przykazania Dekalogu lub jego całkowitego przekręcenia. Postanowienie to nie zostało powzięte niejako obok przykazania; nie uchwalono Prawa Niedzielnego, opartego na odrębnych założeniach, ale świadomie wzięto przykazanie Boże, usuwając z niego to, co Bóg w nim umieścił, a zamiast tego umieszczono to, co kościół rzymskokatolicki ustanowił w miejsce Bożego ustanowienia.

„Na tym polu bitwy rozegra się ostatnia, wielka walka między prawdą a błędem.”

Bitwa się rozpoczęła, a my wprost z tej Konferencji mamy wkroczyć w jej centrum.

„Co do jej wyniku, nie zostaliśmy skazani na wątpliwości. Obecnie, podobnie jak w czasach Mardocheusza, Pan obroni Swoją Prawdę i Swój lud. Przez dekret, narzucający papieskie ustanowienie przeciwne Prawu Bożemu, nasz naród [USA] całkowicie odłączy się od sprawiedliwości.”

A teraz inna rzecz. Chcę was zapytać, czy to się już wypełniło? Proszę pamiętajcie że to zostało napisane w 1885 roku:

„Gdy protestantyzm wyciągnie ramię ponad otchłanią, by uchwycić dłoń rzymskiej potęgi...”

Czytaliśmy: „Gdy... wyciągnie”. W 1884 roku brzmiało to: „Gdy... wyciągnie”. To niewielkie lecz szczególne Świadectwo, gdy zostało dane przed rokiem, mówiło: „wyciągnie”. Teraz właśnie to czyni; teraz wiemy, że to uczynił, prawda? Przeczytajmy z „Testimonies for the Church”, tom 5, str. 712:

„Gdy nasz naród [USA] tak dalece odstąpi od zasad swej władzy [opartej na Konstytucji], że uchwali prawo niedzielne, to przez ten akt, protestantyzm poda rękę papiestwu.”

I oto ta łącząca się z nim ręka zostaje podawana papiestwu! Więc czy ten akt nie jest spełnieniem tej przepowiedni? Protestantyzm podaje rękę papiestwu. Zatem, ta przepowiednia jest prawie że spełniona, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Tak więc aż dotąd, Świadectwo to spełnia się. Czy tak? [Głosy z sali: Tak].

Dalej więc, w tym samym akapicie czytamy:

„Gdy nasz naród [USA] tak dalece odstąpi od zasad swej władzy [opartej na Konstytucj], że uchwali prawo niedzielne, to przez ten akt, protestantyzm poda rękę papiestwu; a to z kolei będzie oznaczało nic innego, jak powołanie do życia tyranii, która tak długo czekała na sposobność wykazania swego aktywnego despotyzmu.”

Na podstawie naszych innych wspólnych rozważań oraz ostatnio otrzymanych Świadectw odkryliśmy, że to pod wpływem władz Stanów Zjednoczonych wszystkie narody zostaną z powrotem poddane papiestwu, a gdy to się stanie, to właśnie ten kraj ożywi ducha tyranii, który rozprzestrzeni się na cały świat. Tak więc zbliżamy się do tego punktu, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Zobaczmy teraz, co jeszcze pozostaje; czy coś się jeszcze ma wydarzyć w związku z tym. W „Testimonies for the Church”, tom 5, str. 464–465 czytamy:

„...gdy ponad przepaścią wyciągnie ramię, by uchwycić dłoń spirytyzmu...”.

Wszystko wypełniło się do tego miejsca – do tej ostatniej przepowiedni. Czy tak? [Głosy z sali: Tak].

Pozostaje tylko to:

„...gdy wyciągnie ramię nad przepaścią, by uchwycić dłoń spirytyzmu, gdy pod wpływem tego potrójnego zjednoczenia, nasz naród [USA] odrzuci wszystkie zasady swojej Konstytucji będącej wyrazem protestanckiego i republikańskiego rządu...”.

Gdy podali rękę papiestwu, uczynili to, by przyjąć papieskie zarządzenia i jak mówi nam owo czytane Świadectwo, by usunąć Bożą pamiątkę, a na jej miejscu postawić fałszywy sabat. Czyniąc to, protestantyzm podał rękę papiestwu, ustanawiając papieskie zarządzenie w miejsce Bożego ustanowienia. To już się stało; stało się to przez podanie ręki papiestwu. Teraz kolejną rzeczą jest podanie ręki spirytyzmowi. A wtedy „pod wpływem tego potrójnego zjednoczenia” wszystkie zasady, nie tylko protestantyzmu ale także republikańskiej władzy, zostaną odrzucone. Obecnie republikańska władza jest władzą narodu, a nie władzą monarchiczną. Co jest celem szatana, dokonującego tych wszystkich cudów? Zanim na to odpowiemy sobie, przeczytam dalszą część zdania, którą pominąłem wcześniej – („Ze Skarbnicy Świadectw”, str. 156 wyd. Poselstwo Wyzwolenia):

„Gdy pod wpływem tego potrójnego zjednoczenia, nasz naród [USA] odrzuci wszystkie zasady swej Konstytucji, będącej wyrazem protestanckiego i republikańskiego rządu, i poczyni przygotowania do propagowania papieskich kłamstw i zwiedzeń, wtedy bądźmy pewni, że nadszedł czas zadziwiającej działalności szatana, i że koniec jest bliski.”

Dlaczego i w jakim celu szatan dokonuje tych cudów? Czy nie po to, by dowieść, iż jest Chrystusem? [Głosy z sali: Tak]. „Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i czynić będą wielkie znaki i cuda, aby, o ile można, zwieść i wybranych” (Mat. 24,24). Będzie usiłował postawić siebie w miejsce Chrystusa.

Chrystus jest Królem, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Gdy szatan ze swoimi cudami stawia siebie w miejsce Chrystusa, będzie chciał być Nim, prawda? [Głosy z sali: Tak]. Gdy to się stanie, to już przez ten fakt, każda zasada republikańskiej władzy zostanie usunięta, a ustanowiona monarchia. Zatem, celem spirytyzmu jest otwarcie drogi na przyjście rzekomego Chrystusa i ustanowienie swego królestwa na ziemi.

Tak więc widzicie, że skoro tak wiele zostało już zrobione, łatwo będzie wykonać kolejny krok w kierunku uznania owego „Chrystusa” jako króla. Tego domagają się obecnie narodowi reformatorzy, działający w celu osiągnięcia tego, co właśnie uzyskali przy pomocy tych, którzy czerpią wiedzę i moc z historii, aby uczynić nasz naród „narodem chrześcijańskim”. Zostanie to dokonane w bardzo podobny sposób. W jakiś sposób ta zasada zostanie uznana, a następnie protestanci podadzą rękę spirytyzmowi. Wtedy, gdy to się stanie, kiedy droga zostanie otwarta, ów „Chrystus” będzie uznany jako król i to otworzy drogę szatanowi, żeby przyszedł pod postacią Chrystusa i ustanowił tu swoje królestwo, pociągając świat za sobą przy pomocy cudów i wtedy też podniesie się krzyk: „Chrystus przyszedł! Chrystus przyszedł!” (jak podaje książka „Wielki Bój”, str. 432 wyd. VIII).

Czy to wszystko nie wskazuje nam, że działanie szatana zwodzącego ludzi za pomocą spirytyzmu, z wszelkimi znakami i cudami, nastąpi po utworzeniu obrazu bestii – jak mówi proroctwo?

„Mówiąc mieszkańcom ziemi, by wykonali obraz Bestii, która otrzymała cios mieczem, a ożyła. I dano jej, by duchem obdarzyła obraz Bestii, tak iż nawet przemówił obraz Bestii, i by sprawił, że wszyscy zostaną zabici, którzy nie oddadzą pokłonu obrazowi Bestii. I sprawia, że wszyscy: mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy otrzymują znamię na prawą rękę lub na czoło i że nikt nie może kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia – imienia Bestii lub liczby jej imienia” (Obj. 13,14–17 ).

Tak więc widzicie, że aż do wiersza 15, żaden werset nie wypełni się w tej kolejności, w jakiej zostały zapisane. Ktoś powie: „Jak zatem należy to rozumieć? Skąd mamy wiedzieć, kiedy to się wydarzy?”. Czytamy o tym między innymi w książce „Wielki Bój”, str. 305 wyd. VIII:

„Aby dowiedzieć się, jak wygląda ten posąg [obraz bestii] i w jaki sposób zostanie uczyniony, musimy studiować cechy charakterystyczne samej bestii, to jest papiestwa.”

Mamy się uczyć o tym jak wypełnia się proroctwo, abyśmy mogli rozpoznać je na podstawie posiadanej wiedzy o tych zjawiskach, których jest ono obrazem. Innymi słowy, mamy czerpać wiedzę o wypełnieniu się tego proroctwa nie tylko z samego proroctwa, ale mamy rozpoznawać i uczyć się tego proroctwa z zapisu natury, działania i usposobienia bestii, której druga bestia jest obrazem. Tak wiec widzicie, że aby wiedzieć, kiedy te wersety zaczną się wypełniać, aby to widzieć, musimy znać bestię i to znać ją dobrze, tak by z chwilą wystąpienia tych wydarzeń, ujrzeć ich właściwy charakter dzięki temu, że wiemy jaki jest charakter oryginału, a zatem będziemy też wiedzieć jaki charakter mają te wydarzenia, żeby uniknąć ich konsekwencji.

To proroctwo jest specyficzne i to jak żadne inne. Są proroctwa takie, jak w siódmym rozdziale Księgi Daniela – proroctwo o przeminięciu Babilonu, Medo–Persji, Grecji i Rzymu itd. – proroctwa, których wypełnienie ludzie jednoznacznie i pewnie mogą widzieć w wydarzeniach historycznych. Innymi słowy, czy ci, którzy znali Pismo Święte, mogli z całkowitą pewnością oczekiwać, że po Babilonie nastanie Medo–Persja i z samego tego wydarzenia wiedzieć, że proroctwo się spełniło? Tak; mogli zobaczyć wypełnienie się proroctwa w samym wydarzeniu. Ale zauważcie, że tutaj, w tym proroctwie przy końcu świata, w zawierusze wydarzeń prowadzących do tego końca, ten, kto będzie czekał na wydarzenie, aby wiedzieć, że nastąpiło spełnienie proroctwa, spóźni się.

Dlatego jest to proroctwo, które zgodnie z wolą Bożą powinniśmy tak dobrze znać wcześniej, abyśmy zawczasu patrzyli na nie z właściwej strony, a nie dopiero wtedy, gdy się spełni. Aby to było możliwe, Pan daje nam obraz tego, co stało się w przeszłości. Wskazuje nam bieg wydarzeń, które już nastąpiły, wypełniając się na oczach ludzi w powolnym procesie, abyśmy studiując je, w pełni zapoznali się z stojącymi za nimi zasadami oraz ich rozwojem i skutkami. Czyni to po to, byśmy tak dobrze poznali te sprawy i wszystko, co się z nimi wiąże, że gdy tylko pierwsze przejawy tego rodzaju wydarzeń się pojawią, mogli na długo wcześniej przewidzieć ich skutek, abyśmy mieli dość czasu, by przekazać ostrzeżenie i nie zostać zaskoczeni.

Dlatego właśnie Pan nie chce, byśmy wyglądali wypełnienia tego proroctwa w samym proroctwie, bo jeśli będziemy czekali na wypełnienie się proroctwa, okaże się, że najważniejsze w tym będzie to, od czego zależy nasze zbawienie właśnie w chwili wypełnienia się proroctwa i jeśli wtedy będziemy po niewłaściwej stronie, jeśli się spóźnimy, to po prostu pozostaniemy z tyłu. Tak więc Pan uczynił wszystko, by temu zapobiec – by ukazać nam bestię w całej pełni, w jej działaniach, abyśmy, studiując te informacje, jak najszybciej mogli rozpoznać obraz bestii w każdej jego fazie i z każdej strony. Wystarczy pierwszy przejaw tego rodzaju dążeń, a będziemy wiedzieli, dokąd doprowadzi rozwój zaobserwowanych wydarzeń. Wszystko jest ukazane, więc gdy tylko coś takiego się wydarzy, będziemy mogli powiedzieć: „To oznacza powstanie obrazu bestii – obraz bestii jest w tym, co się stało, a więc muszę unikać wszelkich styczności z tym, co się stało od teraz aż do końca świata”. Obserwowanie rozwoju wydarzeń, których ciąg został zainicjowany, a którym od początku przyświecały duch i zasady papiestwa, oraz unikanie wszelkich związków z nimi pozwala nam pozostawać na bezpiecznym gruncie. W przeciwnym razie znajdziemy się na niebezpiecznym gruncie.

Dlatego Duch Proroctwa powiedział nam, że jeśli chcemy poznać obraz bestii, musimy studiować oryginał, czyli pierwszą bestię. Ci, którzy w ten sposób przyglądają się bestii, będą w stanie rozpoznać zło we wszystkich fazach powstawania jej obrazu. Nie ma znaczenia, gdzie on się pojawi i jak, choćby w najbardziej mglistym przejawie. Bóg chce, byśmy tak dobrze znali oryginał, żebyśmy mogli wykryć jego obraz pojawiający się nawet w mglistym zarysie.

Bracia i siostry, bardzo ważne jest, abyśmy rozważyli te sprawy i wiedzieli o nich, abyśmy nie zostali pokonani lub zaskoczeni w nieświadomości pod żadnym względem, ale byśmy dzięki oświeceniu przez Ducha Świętego zawsze mieli świadomość tego, co ma nadejść.

Powtarzam więc raz za razem: z natury rzeczy oraz szybkiego rozwoju wydarzeń w czasach końca, następujących jedno po drugim wynika, że jeśli mamy być bezpieczni, musimy wyprzedzać wydarzenia. Tak więc, aby przygotować nas na to, Bóg nakreślił te wydarzenia powoli przed naszymi oczami przy pomocy historycznych dowodów, związanych z bestią. Nakreślił je tak, byśmy mogli je studiować w odpowiednio długim czasie, a podczas tego studium, przyglądając się tym wcześniejszym wydarzeniom, jak następowały powoli w rozwoju i upadku oraz dzięki oświeceniu przez Ducha Bożego możemy zawsze wybiegać do przodu, gdy te rzeczy zaczną się dziać teraz, a kiedy nadejdą, choćby nawet szybko jedne po drugich, możemy być spokojni, bo już wcześniej wiemy, co to wszystko oznacza.

To wszystko, co mogę powiedzieć o tej szczególnej linii proroczej i o tym szczególnym fragmencie. Jednak uznałem, że jest to niezbędne, jako że wiele pytań zadawano mi właśnie w tej kwestii, prosząc, bym zwrócił uwagę na ten fragment, zanim zakończymy Konferencję.

Teraz prześledźmy, co jest zawarte w Objawieniu po tym fragmencie. Poselstwo trzeciego anioła ostrzega przed bestią i jej obrazem, jak również przed niebezpieczeństwem związanym z piciem „wina gniewu Bożego”. Potem następuje przyjście Zbawiciela w celu zebrania żniwa ziemi, a lud Boży stoi na górze Syjon. Tak więc mamy tu zarys wydarzeń od czasu, w którym znajdujemy się obecnie, aż do ostatecznego zwycięstwa.

Następnie w rozdziale szesnastym jest mowa o plagach ostatecznych; siedemnasty rozdział opisuje wielki Babilon, matkę; osiemnasty rozdział jest poselstwem ostrzeżenia i mówi też o czasie ochłody, późnym deszczu, oświeceniu ziemi przez chwałę Bożą oraz wywołaniu wiernych z Babilonu, gdyż ten upadł, stając się siedliskiem demonów i ostoją wszelkiego wstrętnego ducha i obrzydliwego ptactwa. To ostrzeżenie ma uchronić ludzi przed plagami, które spadną na Babilon, gdyż Bóg wspomniał na jego winy. Potem słowo obwieszcza sąd Boży nad wielkim Babilonem – zupełną ruinę i zatracenie.

W dziewiętnastym rozdziale, jak pamiętacie, jest zapisana pieśń, głos licznego tłumu w niebie, śpiewającego: „Zbawienie i chwała, i moc Bogu naszemu, gdyż prawdziwe i sprawiedliwe są sądy jego; osądził bowiem wielką wszetecznicę, która skaziła ziemię wszeteczeństwem swoim, i pomścił na niej krew sług swoich... I upadło dwudziestu czterech starców, i cztery postacie, i oddały pokłon Bogu, siedzącemu na tronie, mówiąc: Amen, Alleluja! A od tronu rozległ się głos mówiący: Chwalcie Boga naszego, wszyscy słudzy jego, którzy się go boicie, mali i wielcy. I usłyszałem jakby głos licznego tłumu i jakby szum wielu wód, i jakby huk potężnych grzmotów, które mówiły: Alleluja! Oto Pan, Bóg nasz, Wszechmogący, objął panowanie. Weselmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, gdyż nastało wesele Baranka, i oblubienica jego przygotowała się; i dano jej przyoblec się w czysty, lśniący bisior, a bisior oznacza sprawiedliwe uczynki świętych. I rzecze do mnie: Napisz: Błogosławieni, którzy są zaproszeni na weselną ucztę Baranka. I rzecze do mnie: To są prawdziwe Słowa Boże” (Obj. 19,1–2,4–9). Następną rzeczą, jaką widzi Jan, jest otwarte niebo i oto biały koń, a na nim przychodzący Chrystus, a potem zagłada narodów ziemi, bestii i jej obrazu, wrzuconych razem do jeziora ognia, pozostali zaś zostaną wybici mieczem.

Następnie dwudziesty rozdział mówi o związaniu szatana i zmartwychwstaniu sprawiedliwych. Potem mija tysiąc lat i następuje zmartwychwstanie niesprawiedliwych, ogłoszenie wyroku nad nimi i ich unicestwienie. Rozdział dwudziesty pierwszy opisuje nową ziemię i na niej niebiańskie miasto. Zaś rozdział dwudziesty drugi mówi: „I nie będzie już nic przeklętego. Będzie w nim tron Boga i Baranka, a słudzy jego służyć mu będą i oglądać będą jego oblicze, a imię jego będzie na ich czołach. I nocy już nie będzie, i nie będą już potrzebowali światła lampy ani światła słonecznego, gdyż Pan, Bóg, będzie im świecił i panować będą na wieki wieków” (Obj. 22,3–5).

Czy widzicie, bracia i siostry, że od czternastego rozdziału Objawienia – od poselstwa trzeciego anioła, gdy uczyniony zostanie obraz bestii – dalsza część Objawienia Jana jest praktyczną historią, zapowiedzianą w tak prosty sposób, jak to tylko możliwe. Od czasu utworzenia obrazu bestii i poselstwa trzeciego anioła, ogłoszonego w jego rzeczywistym brzmieniu, takim jak jest ono głoszone na tej Konferencji, gdzie zmierzamy naprzód z poselstwem, reszta Objawienia Jana jest prostą historią dla nas aż do końca księgi. Czy widzicie to? [Głosy z sali: Tak]. Jedno wydarzenie po drugim następujące kolejno po sobie, ukazane są nam wprost w całym dalszym ciągu księgi, jak zresztą dobrze wiecie.

Teraz inne słowo, które przeczytamy, odnoszące się do naszej obecnej sytuacji. Wierzę, że rozpoznacie je. Zapisane jest w 1T.186 lub 1SK.47 w.PW. Jest tu mowa o poselstwie do Laodycei:

„Jego celem jest obudzenie ludu Bożego, pokazanie im ich odstępstwa i doprowadzenie ich do gorliwej skruchy, aby mogli być zaszczyceni obecnością Jezusa i aby przygotować ich na wydanie głośnego wołania trzeciego anioła. Gdy to poselstwo wywarło wpływ na serca, doprowadziło do głębokiego ukorzenia się przed Bogiem. W każdą stronę świata wysłano aniołów, aby przygotowali niewierzące serca na przyjęcie prawdy. Dzieło Boże zaczęło postępować naprzód, a Jego lud został zapoznany ze swoim stanem.”

Oto gdzie jesteśmy. On powiedział: „Powstań”, prawda? [Głosy z sali: Tak jest]. On doprowadził nas do poselstwa, które mówi do nas: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość” (Izaj. 60,1). Nadszedł czas, byśmy powstali. Powstaliśmy, bo On nam tak powiedział i nadal tak mówi. Powstaliśmy, bo nie chcemy zapominać, że gdy On mówi słowo, a my się jemu poddajemy, wówczas słowo się wypełnia w nas. On mówi: „Powstań”. My mówimy: „Tak jest, Panie. Powstaję” i wtedy stoimy. Jego słowo nas podnosi. On mówi: „Zajaśniej” i to słowo, gdy mu się poddajemy, sprawia, że jaśniejemy. Jego słowo, które On dzisiaj wypowiada: „Zajaśniej”, ma w sobie tak samo wiele światła, jak to, które mówiło niegdyś: „Niech stanie się światłość”. To słowo ma w sobie światłość, a gdy poddajemy się temu słowu, On dopilnuje, byśmy zajaśnieli.

Chciałem jednak szczególnie zwrócić waszą uwagę na tę obietnicę, iż aniołowie zostali posłani na wszystkie strony świata, by przygotować niewierzące serca na przyjęcie prawdy. Teraz aniołowie Boży wyruszyli, czyż nie? Zostali posłani. A co wy zamierzacie uczynić?

Gdy rozjedziemy się z tego spotkania, polegając na mocy Bożej, pójdziemy z Jego mocą, w Jego obecności, z Jego chwałą nad nami, oczekując, że On objawi się na swój sposób, we swoim czasie, tak jak On chce, to wtedy ujrzycie aniołów, których On pośle przed wami, a potem pośle nas, byśmy spotkali serca, które aniołowie już wcześniej przygotowali.

Wtedy, bracia, nie będziemy już musieli zabiegać o „wzbudzenie zainteresowania”. Czy rozumiecie to? Nie będziemy musieli zabiegać o wzbudzenie zainteresowania przy pomocy szeroko zakrojonych działań reklamowych. Zainteresowanie już będzie; Bóg chce, byśmy dotrzymali tempa temu zainteresowaniu. Dorośnijcie do tego zainteresowania, a nie będziecie musieli go wzbudzać. Będzie dobrze, jeśli sprostamy temu zainteresowaniu – to wszystko, o co Pan nas prosi.

Gdy więc On nas posyła, mamy iść z tą obietnicą – jest ona przed nami – mamy zatem iść do dzieła, które Bóg przygotował dla nas pod każdym względem, w każdym detalu. Oto gdzie jesteśmy. Czy nie tak było w czasach apostołów? Jednym z powodów, dla których chciałbym, byśmy mieli jeszcze sześć tygodni na wspólne studiowanie tutaj, jest pragnienie, byśmy razem studiowali Dzieje Apostolskie. Wtedy moglibyśmy zobaczyć, jak Bóg działa, gdy Mu pozwalamy działać na Jego sposób; ale możecie przecież sami studiować Dzieje Apostolskie. To jest teraz nasz podręcznik. W taki sposób On działał podczas wylania wczesnego deszczu, więc jest to podręcznik ukazujący nam, jak On będzie działał teraz, w czasie wylania późnego deszczu. Tak samo ma być teraz. Czytam począwszy od Dz. 16,4:

„A gdy przechodzili przez miasta, przekazywali im postanowienia powzięte przez apostołów i starszych w Jerozolimie, aby je zachowywali. Zbory zaś utwierdzały się w wierze i z każdym dniem rosły w liczbę. I przeszli przez frygijską i galacką krainę, ponieważ Duch Święty przeszkodził w głoszeniu Słowa Bożego w Azji” (w. 4–6).

Duch Święty zabronił im głosić słowo w Azji! A przecież Pan posłał ich, by głosili ewangelię wszelkiemu stworzeniu! „A gdy przyszli ku Mizji, chcieli pójść do Bitynii, lecz Duch Jezusa nie pozwolił im” (w. 7).

Ci ludzie wiedzieli, co znaczy kierownictwo Ducha Bożego. My także powinniśmy to wiedzieć. [Głosy z sali: Amen]. To właśnie oznacza ów cytat ze „Świadectw dla Kościoła” i to jest nauką, płynącą z naszego spotkania. Póki nie jesteś przygotowany, by rozpoznawać kierownictwo Ducha Bożego i dostrzegać Jego prowadzenie, to nie odchodź stąd, póki się tego nie nauczysz! To właśnie oznacza to poselstwo!

Zatem, nie mogli głosić Ewangelii w Azji i nie mogli pójść do Bitynii, tak więc, mogli pójść jedynie dalej w tym kierunku, który był otwarty i tak, nie mając innego wyboru, przybyli do Troady. Nie byli w stanie głosić nigdzie indziej – nie mogli pójść ani w prawo ani w lewo, nie mogli się cofnąć aż dotarli do granicy, na brzeg morza. Znaleźli się tam i co dalej? Pan powiedział im, co mają uczynić!

„Minąwszy Mizję, doszli do Troady. I miał Paweł w nocy widzenie: Jakiś Macedończyk stał i prosił go, mówiąc: Przepraw się do Macedonii i pomóż nam. Gdy tylko ujrzał to widzenie, staraliśmy się zaraz wyruszyć do Macedonii, wnioskując, iż nas Bóg powołał, abyśmy im zwiastowali dobrą nowinę. Odpłynąwszy z Troady, zdążaliśmy wprost do Samotraki, a nazajutrz do Neapolu, stamtąd zaś do Filippi, które jest przodującym miastem okręgu macedońskiego i kolonią rzymską. I zatrzymaliśmy się w tym mieście dni kilka. A w dzień sabatu wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie, jak sądziliśmy, odbywały się modlitwy, i usiadłszy, rozmawialiśmy z niewiastami, które się zeszły. Przysłuchiwała się też pewna bogobojna niewiasta, imieniem Lidia, z miasta Tiatyry, sprzedawczyni purpury, której Pan otworzył serce, tak iż się skłaniała do tego, co Paweł mówił” (w. 8–14).

Dlaczego Pan chciał, aby udali się wprost do Macedonii? Ano po to, aby mogli wyjść naprzeciw zainteresowaniu, które już wcześniej rozbudzili aniołowie Pańscy.

Korneliusz także szukał Pana. Anioł ukazał mu się i powiedział, by posłał po Piotra, który przekaże mu słowa zbawienia. Piotr poszedł, ale tylko po to, by wyjść naprzeciw zainteresowaniu, już wzbudzonemu w umysłach i sercach. Także Filip został zabrany z Samarii, aby spotkać się z dworzaninem i mu wyjaśnić Pisma, które wzbudziły jego zainteresowanie.

Wystarczy tyle na ten temat. To może wam uświadomić, że Dzieje Apostolskie są odtąd naszym podręcznikiem w dziele Bożym, ucząc nas, jak Bóg prowadzi swoje dzieło i jakie miejsce daje nam w tym dziele. Bracia, pamiętajcie, że to, co Bóg mówi, zachowuje ważność na zawsze.

Sięgnijmy teraz do Księgi Izajasza i przeczytajmy fragment o tym, co Pan ma dla nas do zrobienia i co chce nam dać. Pamiętacie, że nawiązałem do sześćdziesiątego rozdziału Księgi Izajasza. Przeczytamy teraz dwa ostatnie wersety: „Twój lud będą stanowić tylko sprawiedliwi, na wieki posiądą ziemię jako latorośl zasadzona przeze mnie, dzieło moich rąk, aby się wsławić. Najmniejszy rozmnoży się w tysiąc, a najmłodszy stanie się potężnym narodem: Ja, Pan, w stosownym czasie, rychło tego dokonam” (w. 21–22).

A dalej rozdział sześćdziesiąty pierwszy: „Duch Wszechmocnego, Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są skruszone, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym ogłosił rok łaski Pana i dzień pomsty naszego Boga, abym pocieszył wszystkich zasmuconych” (w. 1–2).

Teraz dwa ostatnie wersety tego rozdziału, a potem rozdział sześćdziesiąty drugi: „Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty. Bo jak ziemia wydaje swoją roślinność i jak w ogrodzie kiełkuje to, co w nim zasiano, tak Wszechmocny Pan rozkrzewi sprawiedliwość i chwałę wobec wszystkich narodów” (w. 10–11). To właśnie zamierza teraz uczynić Bóg.

„Ze względu na Syjon nie będę milczał i ze względu na Jeruzalem nie spocznę”. Co wy na to? Czy boicie się, że się zmęczycie? „O tak, pracuję już od długiego czasu, więc może lepiej pójdę do domu i odpocznę”. Lepiej zostańcie tam, gdzie jesteście, i odpocznijcie. Zostańcie i pracujcie odpoczywając!

„Ze względu na Syjon nie będę milczał i ze względu na Jeruzalem nie spocznę, dopóki nie wzejdzie jak jasność jego sprawiedliwość i nie zapłonie jego zbawienie jak pochodnia” (Izaj. 62,1). Bracia i siostry, pozwólcie, że powiem wam, iż gdybyście przyjęli reformę zdrowia i żyli zgodnie z Bożą wolą, nie musielibyście odpoczywać. Pracowalibyście odpoczywając i nie potrzebowalibyście urlopu. Znam to z doświadczenia. Wiecie dobrze, tak samo jak ja wiem, że przez ostatnie trzy lata pracowałem przez cały czas i nie miałem urlopu. Nie potrzebowałem go i nie potrzebuję. Uczestniczyłem w licznych Konferencjach i Zjazdach Namiotowych, udając się z jednego spotkania na drugie, bez odpoczynku i przez cały ten czas nabierałem tężyzny i siły. Z Generalnej Konferencji, gdzie pracowałem od wczesnego rana do północy, wyjadę tak odświeżony, jak przyjechałem, i taki pozostanę. Musicie się nauczyć pracować nad waszymi jadłospisami, a nie nad regeneracją sił witalnych. Człowiek nie jest w stanie przyspieszyć regeneracji sił witalnych ale może uczynić wiele w kwestii odżywiania, dokonując trwałych zmian na lepsze. Przyjmijcie reformę zdrowia w całej pełni, a będziecie działać tak, jak On powiedział: „Ze względu na Jeruzalem nie spocznę”. Mówię śmiało na temat reformy zdrowia, bo jestem żywym przykładem jej działania.

Ktoś powie: pewnie masz dobre trawienie. Nic podobnego. Mam słaby żołądek od wielu lat i muszę być bardzo ostrożny w sposobie odżywiania, ale w tym właśnie pomaga mi reforma zdrowia, dając mi wszystko to, czego potrzebuję, by dbać o siebie.

Tak więc trzymajmy się tego: „Ze względu na Syjon nie będę milczał i ze względu na Jeruzalem nie spocznę, dopóki nie wzejdzie jak jasność jego sprawiedliwość i nie zapłonie jego zbawienie jak pochodnia. Wtedy ujrzą narody twoją sprawiedliwość i wszyscy królowie twoją chwałę, i nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana ustalą. Będziesz wspaniałą koroną w ręku Pana i królewskim zawojem w dłoni twojego Boga. Już nie będą mówić o tobie: »opuszczona”«, a o twojej ziemi nie będą mówić: »pustkowie«, lecz będą cię nazywali: »Moja Rozkosz« a twoją ziemię: »Poślubiona«, gdyż Pan ma w tobie upodobanie, a twoja ziemia zostanie poślubiona. Bo jak młodzieniec poślubia pannę, tak poślubi cię twój Odnowiciel, a jak oblubieniec raduje się z oblubienicy, tak twój Bóg będzie się radował z ciebie. Na twoich murach, Jeruzalem, postawiłem stróżów: przez cały dzień i przez całą noc, nigdy nie umilkną. Wy, którzy wyznajecie Pana, nie milczcie! I nie dajcie mu spokoju” (Izaj. 62,1–7).

Gdy pracujemy bez spoczynku i nie dajemy spokoju Panu, to powiadam wam – coś zostanie dokonane.

„Nie dajcie mu spokoju, dopóki nie odbuduje Jeruzalemu i dopóki nie uczyni go sławnym na ziemi! Pan przysiągł na swoją prawicę i na swoje mocne ramię; już nigdy nie dam twojego zboża na pokarm twoim nieprzyjaciołom, a cudzoziemcy nie będą pili twojego wina, przy którym mozolnie pracowałeś, lecz ci, którzy zbierają zboże, sami je będą spożywać i wysławiać Pana, a ci, którzy zbierają wino, sami będą je pić w przedsionkach mojej świątyni.

„Przechodźcie, przechodźcie przez bramy, gotujcie drogę ludowi! Torujcie, torujcie ścieżkę, usuwajcie kamienie, podnieście sztandar nad ludami! Oto Pan ogłosił aż po krańce ziemi: Powiedzcie córce syjońskiej: Oto nadchodzi twoje zbawienie, oto jego zapłata idzie z nim, a jego nagroda jest przed nim. I nazwą ich ludem świętym, odkupionymi Pana, a ciebie nazwą »Poszukiwaną«, a nie miastem porzuconym. Któż to przychodzi z Edomu, z Bosry w czerwonych szatach? Wspaniały On w swoim odzieniu, dumnie kroczy w pełni swojej siły. [Kto to jest?] To Ja, który wyrokuję sprawiedliwie, mam moc wybawić” (Izaj. 62,7–12; 63,1).

To jest przyjście Pana. Rozdziały od sześćdziesiątego trzeciego do sześćdziesiątego piątego Księgi Izajasza mówią o nowym niebie i nowej ziemi, a rozdział sześćdziesiąty szósty oznajmia, że jak one ostoją się, tak i my się ostoimy. „I będzie tak, że w każdy nów i w każdy sabat przychodzić będzie każdy człowiek, aby mi oddać pokłon – mówi Pan” (Izaj. 66,23).

Czy widzicie, że Izajasz 60–66 to paralela do Obj. 13 r. po 22 r.? Przez to wszystko Pan pokazuje nam, co ma zamiar teraz uczynić.

Bracia i siostry, Biblia jest pełna takich zapowiedzi. Wierzmy w nie, wierzmy Jemu i wierzmy poselstwu, które On nam dał oraz w moc poselstwa, które On dał dla wszystkich i oby nikt nie wyjechał z tej Konferencji bez tej mocy.

Wykład 24

Zaczniemy dzisiaj od tego fragmentu, który ubiegłego wieczora czytaliśmy z książki „Wielki Bój”, str. 305 wyd. VIII:

„Aby dowiedzieć, jak wygląda ten posąg [obraz bestii] i w jaki sposób zostanie utworzony, musimy studiować cechy charakterystyczne samej bestii, to jest papiestwa.”

Musimy je studiować dziś, bardziej niż kiedykolwiek przedtem, gdyż nie wszystkie cechy obrazu bestii już się rozwinęły. Każdy krok, jaki ma być podjęty i wszystko, co ma zostać dokonane od teraz, będzie związane z pojawianiem się kolejnych cech bestii, tworzeniem coraz pełniejszego obrazu aż do zupełnego podobieństwa do wszystkich elementów oryginału. Obecnie to dopiero początek, ale jak stwierdziliśmy podczas tych wykładów, początek, który został uczyniony jest taki, iż żadna moc na ziemi ani gdziekolwiek indziej nie jest w stanie powstrzymać zainicjowanego procesu. Będzie on postępował aż do pełnego rozwoju wbrew temu wszystkiemu, co by można było uczynić, by go powstrzymać. Będzie postępował wbrew woli, a nierzadko także wbrew intencjom tych, którzy go zainicjowali.

Przyjrzyjmy się, jak ta rzecz rosła wraz z nami, jak rosła na naszych oczach. Przed laty, gdy rozpoczęliśmy realne, bezpośrednie i aktywne działania na tym polu, powołaliśmy do istnienia „American Sentinel”. Było to, jak sądzę, około osiem lat temu. Wtedy istniała w kraju zaledwie jedna organizacja o takich dążeniach. W krótkim czasie organizacja ta pozyskała inne i w ciągu roku czy dwóch, ich liczba wzrosła do czterech czy pięciu. Wtedy ów ruch wyszedł poza kontrolę kierownictwa i granicę władzy pierwotnej organizacji. Wówczas organizacja, która go zainicjowała, zeszła na drugi plan, a ten nowy twór wziął niejako nad nią górę, wzrastając w siłę, która została mu dana i wyrastając ponad pierwotną organizację za sprawą tych, którzy przyłączyli się do niego. Przeciwko temu skierowana była wówczas nasza opozycja. Mieliśmy do czynienia z tym nowym tworem.

Ta dodatkowa moc, nadana mu przez kolejne przyłączające się organizacje, skierowała ów ruch tam, gdzie chciała go skierować pierwotna organizacja, tak więc teraz nie powinniśmy mieć nic wspólnego z tymi organizacjami. Nie mamy z nimi więcej nic do czynienia. Nasz sprzeciw nie jest skierowany przeciwko nim czy ich działalności. Mamy teraz do czynienia z władzą Stanów Zjednoczonych, a te wydarzenia, jak sądzę, są jedynie drobnymi incydentami, a nawet mniej, jako że to rząd podejmie kroki, a właściwie zostanie zmuszony do podjęcia kroków, które będą wprost przeciwne jego intencjom i nierzadko także władzy tych, którzy doprowadzili do tego, co się stało. A choć początkowo nasze działania były skierowane przeciwko tej pierwotnej organizacji, a potem rozszerzającemu się ruchowi i jego działaniom, to jednak teraz wszystkie te organizacje, które utworzyły ów ruch, są niejako na uboczu, a my mamy do czynienia z tym, co powstało w wyniku ich działań.

Takie jest nasze obecne stanowisko. W takiej sytuacji się znajdujemy, a czy „American Sabbath Union” czyni to, czy tamto, czy jeszcze coś innego, już się tym nie zajmujemy, gdyż zostaną podjęte kroki oraz dokonane rzeczy, których „American Sabbath Union” nigdy dobrowolnie ani świadomie nie uwzględniała w swoich zamierzeniach. Zostaną dokonane rzeczy przeciwne dążeniom i wyrastające ponad świadome intencje całego tego ruchu. Uczestnicy tego ruchu, nawet w swoich najbardziej radykalnych intencjach, nigdy nie zamierzali nic innego, jak tylko to, że to oni sami będą manipulować władzą, gdy zdobędą na nią wpływ. Ale oto okazuje się, że to katolicy będą manipulować władzą po tym, jak ów ruch wywarł na nią wpływ. Tak oto inicjatorzy sami wyprowadzili się w pole. Znaleźli się w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Zaczną się dziać rzeczy wbrew ich pragnieniom – rzeczy, które nigdy nie przychodziły im na myśl, kiedy byli zaślepieni swoją gorliwością w uzyskaniu wpływu na władzę – wpływu, do którego nie byli uprawnieni. Jednak sami są sobie winni.

Obecnie Kongres odroczył obrady, a decyzja Kongresu jest narzucona rządowi i musi być wykonana. Co więcej, podjęto dodatkowy krok w tym kierunku w ostatnim dniu sesji. Jeszcze nie wszystkie skutki są mi dobrze znane, ale znam fakty, a są one takie: wiadomo, że bal inauguracyjny z okazji powołania Clevelanda na urząd prezydenta, miał się odbyć w sobotę wieczorem. Oczywiście należało się spodziewać, że impreza taneczna przeciągnie się do późnych godzin nocnych i będzie trwać do północy. Zatrudniono na tę okazję „Marine Band”, narodową orkiestrę Stanów Zjednoczonych. Orkiestra miała zapewnić muzykę podczas balu, a następnie zagrać koncert w niedzielę. Pastorzy z Waszyngtonu wysłali petycję do Kongresu, a senator Quay – a jakże – przedstawił ją. A oto szczegóły związane z tą sprawą:

„28 lutego 1893 roku. Pan Quay przedstawił dzisiaj w Senacie petycję podpisaną przez pastorów wielu waszyngtońskich kościołów i inne osoby, dotyczącą planowanego koncertu „Marine Band” w budynku „Pension Office” w następną niedzielę w ramach ceremonii inauguracyjnych.”

Nie wiem, jak się to odbyło. A oto treść petycji:

NIEDZIELNE KONCERTY W SIEDZIBIE PENSION OFFICE

Quay: Przedstawiam petycję sześćdziesięciu duchownych z miasta Waszyngton i proszę o pozwolenie na jej odczytanie.

Wiceprzewodniczący: Jeśli nie ma sprzeciwu, petycja zostanie odczytana.

Sekretarz: Petycja brzmi następująco:

Do Prezydenta Stanów Zjednoczonych, Sekretarza Spraw Wewnętrznych,

Senatu i Izby Przedstawicieli w Kongresie składam:

Petycja

„Ponieważ Komitet inauguracyjny oznajmił za pośrednictwem prasy codziennej, iż w ramach programu ceremonii inauguracyjnych mają się odbyć trzy koncerty „Marine Band” w budynku „Pension Office” w niedzielę 5 marca, w przyszłym miesiącu, oraz

„Ponieważ Kongres Stanów Zjednoczonych wbrew chrześcijańskim przekonaniom narodu wyraźnie i jednoznacznie wyrażanym za pośrednictwem prasy religijnej, kazań i petycji, aktem prawnym zamknął drzwi „Wystawy Kolumbiańskiej” w niedzielę:

„Przeto, wierząc, iż organizacja takich koncertów w niedzielę z udziałem orkiestry należącej do jednego z najważniejszych rządowych departamentów, w rządowym budynku zajmowanym przez inny ważny departament, w ramach ceremonii związanych z powołaniem Prezydenta na urząd tego wielkiego chrześcijańskiego narodu, z inicjatywy lub za zgodą wybranych przywódców, byłaby narodowym grzechem; jak również wierząc, że zanosi się na bezprecedensowe świętokradztwo, które niechybnie doprowadzi do nieocenionych szkód i stanie się pretekstem dla zupełnej sekularyzacji niedzieli,

„Gorliwie wnosimy, aby zarządzono środki zakazujące wykorzystania jakiegokolwiek budynku rządowego do takiego celu w tym dniu.

Podpisano: W. R. Graham, pastor Congress Street Methodist Protestant Church, W. Sherman Phillips, pastor Mt. Tabor Methodist Protestant Church i inni.”

Otóż senat uchwalił rezolucję w odpowiedzi na tę petycję, przystając na nią w taki sposób, iż zasięgnięto informacji sekretarza Departamentu Spraw Wewnętrznych. Widziałem dokument, który został sporządzony jako oświadczenie sekretarza Departamentu Spraw Wewnętrznych, zgodnie z którym „Marine Band” nie powinna grać w niedzielę, a prezydent Cleveland podpisał się pod podobną prośbą. Dlatego, gdy wybiła godzina dwunasta w noc z soboty na niedzielę, orkiestra przestała grać w połowie utworu; wyłączono wielkie elektryczne kandelabry i wszyscy na parkiecie przestali tańczyć.

Zwracam na to uwagę, byście zrozumieli, że rząd, a przynajmniej Senat podjął dodatkowe kroki, popierające niedzielę przez uchwalenie tej rezolucji i jest to niezbitym faktem.

Teraz kolejna myśl. Chodzi o przypadek sędziego Tuleya w Chicago. Otóż przedsiębiorstwo, organizujące wycieczki statkami parowymi, starało się przekonać komisarzy Wystawy Światowej, by nie zamykali Parku Jacskona dla turystów przypływających statkami parowymi w niedzielę. Ten wniosek przepadł, a sędzia Tuley zdecydował, że rząd Stanów Zjednoczonych ma wyłączny autorytet na terenie parku w czasie wystawy oraz stwierdził, że niedziela powinna być tam zachowywana, odbierając jednocześnie prawo decydowania w tej sprawie władzom miejskim i stanowym.

Tak więc, jak widzicie, wszystko, co dotyczy tej kwestii, wszystko, co się z nią wiąże, jest interpretowane w sposób zbieżny z tym, co zostało uchwalone wcześniej. Obecnie, jeśli nie zostanie zwołana nadzwyczajna sesja Kongresu – a jak dotąd nigdy nie została zwołana i nie zanosi się na to także tym razem, jako że prezydent nie ma zamiaru jej zwołać – wówczas uchwalona ustawa będzie obowiązywać w sposób niekwestionowany i niepodważalny aż do zakończenia Wystawy Światowej, to jest gdy ustawa spełni swoje zadanie. Zatem rząd Stanów Zjednoczonych będzie przez rok zmuszony przestrzegać obowiązującego obecnie prawa niedzielnego. W ten sposób stworzony został precedens, który stanie się częścią doświadczenia rządu, częścią jego historii, a ci ludzie, którzy nie są prawdziwymi mężami stanu – a takich jest większość, zwłaszcza w Kongresie – będą rządzić bardziej zgodnie z tym, co zostało dokonane, niż z tym, co powinno się czynić; a ta ustawa będzie najmocniejszym argumentem i najsilniejszą podporą ustawy niedzieli jako świętego dnia, przestrzeganego przez rząd Stanów Zjednoczonych.

Jednak, jak powiedzieliśmy wcześniej, gdyby nadzwyczajna sesja została zwołana i kolejny Kongres uchyliłby tę ustawę niedzielną, nie wpłynęłoby to w najmniejszym stopniu na zasadę, związaną z niedzielnym Prawem, gdyż każda kolejna ustawa mogłaby odwołać każde wcześniej uchwalone Prawo przez jakąkolwiek legislaturę, a takie działanie nie kwestionuje Prawa poprzedniej legislatury do ustanawiania tego, co zostało odwołane. Gdy kolejna legislatura uchyla akt prawny poprzedniej legislatury, nie kwestionuje Prawa poprzedniej legislatury do ustanowienia tego aktu, ale jedynie politykę samego aktu. Prawo uchwalenia tegoż pozostaje takie samo, jakby nigdy nie zostało odwołane. Tak więc, nawet gdyby została zwołana nadzwyczajna sesja i uchyliła ustawę o zamykaniu wystawy w niedzielę, władze państwowe z takim samym przekonaniem hołdowałyby zasadzie, iż ustawa niedzielna leży w ich gestii, tak, jak jest to obecnie.

[Głos z sali: Przypuśćmy, że uchyliliby tę ustawę na podstawie Konstytucji].

Gdyby Kongres uchylił tę ustawę, wyraźnie stwierdzając i uzasadniając to tak, iż jest ona zupełnie niekonstytucyjna, miałoby to tylko odrobinę większe znaczenie, gdyż byłoby jedynie opinią Kongresu, przeciwstawioną opinii innego Kongresu, jak to często bywa między wielkimi partiami politycznymi. Właśnie teraz dwie partie wyrażają odmienne zdania w kwestii ustawy taryfowej. Partia demokratyczna utrzymuje, że republikańska ustawa taryfowa jest niekonstytucyjna. Dlatego, gdyby ustawa niedzielna nie została uchylona dosłownie z powodu niekonstytucyjności, każdy kolejny Kongres mógłby ją uchwalić na nowo, gdyż Kongres zrobił to już raz poprzednio, a kwestia ta stałaby się przedmiotem niekończącego się sporu i taki byłby skutek.

Nic, co można by teraz zrobić, nie usunie tej ustawy zupełnie co do istoty sprawy i możliwości stanowienia tego rodzaju Praw przez władze państwowe. Faktem jest, iż władze państwowe do tego stopnia znalazły się w rękach tej hierarchii, iż nigdy się z nich nie uwolnią. Dojdzie do sporów i gdy tylko katolicy zaczną wysuwać się na czoło oraz demonstrować swoją siłę, protestanci będą chcieli się z tego wycofać. Możemy się tego spodziewać w każdej chwili. Możemy oczekiwać, że nadejdzie to z jakiegokolwiek kierunku, niemalże z dowolnego źródła. Z pewnością to nastąpi, a właściwie już się zaczęło. Gdy dokonano poświęcenia budynków Wystawy Światowej, katolicy – kardynał Gibbons i przedstawiciel papieża – przyjmowani tam byli z wielkimi honorami i z tego powodu wielu nominalnych protestantów oraz kaznodziejów poczuło się wielce urażonych. Stwierdzili, że nie chcą mieć więcej nic wspólnego z wystawą. Oświadczyli: „Jeśli katolicy mają przewodzić oraz być przyjmowani z takimi honorami, to my po prostu nie chcemy mieć więcej nic wspólnego z tą wystawą”. Katolicy nie przejęli się tym ani trochę. Przyjęli zaszczyty i będą mieli także władzę, a jeśli „protestantom” się to nie podoba, to mogą najwyżej trzymać się z daleka. Trzymając się z daleka, dają katolikom możliwość robienia tego, co zawsze chcieli robić. Wynik będzie taki, że trzymając się z dala, dadzą katolikom jeszcze większą władzę. Wycofując się, dadzą katolikom pierwszeństwo. W ten sposób staną się zakładnikami sytuacji i będą zdani na łaskę tej rosnącej mocy. Nic więcej im nie pozostanie.

Póki co, jest jeszcze coś, co mogą zrobić. Mogą uciec przed całą sprawą i wyzwolić się, jeśli tego zechcą, ale jedynym sposobem, w jaki mogą to uczynić, jest przyjęcie poselstwa trzeciego anioła. Nie ma innego wyjścia. Ci ludzie – wielu z nich – znaleźli się w takiej sytuacji, bo nie rozumieli, co im grozi. Znaleźli się w tej sytuacji pod wpływem pastorów, którzy mają wpływ na swoje Kościoły, ale nie mieli pojęcia, jaki będzie tego skutek. Gdy spostrzegą, że wpadli w pułapkę i nie mogą się z niej wydostać; gdy zobaczą, jak zupełnie dali się zaprzedać, mogą się wyzwolić, uciekając się tylko do Boga. Dlatego właśnie Pan podnosi swój lud ponad światem i sprawia, że Jego Kościół jaśnieje tak, iż nie może się ukryć, a kiedy ludzie będą szukać ratunku, zobaczą, gdzie on jest, gdyż w poselstwie trzeciego anioła Bóg ustanowił ratunek dla świata – „miasto na wzgórzu”, które „nie może się ukryć”.

Gdy Bóg nas wywyższa, stawia nas niejako na wysokiej górze i sprawia, że Jego światłość jaśnieje we wszystkich kierunkach, a ludzie ze wszystkich stron widzą ją i zaczynają rozumieć, że są zagubieni i potrzebują ratunku. Z radością zauważają, że Bóg wskazuje im kierunek ku wyzwoleniu, więc wybierają Boga a nie papiestwo, nawet jeśli w tym celu muszą przyjść do adwentystów dnia siódmego. Nic ich nie powstrzyma.

Kolejna rzecz. Ten Kongres kościelny – „World Fair Auxiliary”, który odbył się z okazji poświęcenia czy raczej otwarcia Wystawy, podczas którego arcybiskup Ireland pełnił honory i przemawiał – odbył się za przyzwoleniem, z błogosławieństwem i z dobrej woli Kościoła Rzymskokatolickiego. Także tam, podobnie jak na terenie Wystawy, katolicy odgrywając pierwszoplanową rolę, jaka została im dana; po prostu zmusili tych samych protestanckich pastorów do stwierdzenia: „Cóż, jeśli katolicy mają to prowadzić, nie weźmiemy w tym udziału”.

Kiedy zorganizowany zostanie ponownie ten Światowy Kongres Religii i wszystkie te kwestie zostaną znowu poruszone, wówczas możemy się spodziewać – choć nie wiemy, jak do tego dojdzie, lecz możemy oczekiwać – iż powstaną dyskusje i spory, których źródłem jest uznanie religii przez władze państwowe. Odtąd we wszystkich tego rodzaju sprawach, możemy oczekiwać dalszego rozwoju obrazu bestii, który to obraz już został uczyniony. Wszystko, czego możemy oczekiwać dzisiaj, to jest to, że na każdym kroku i we wszystkim, co będzie czynione, rozwijać się będą kolejne cechy czy znamiona, tworząc żywy, jawny i pełny obraz bestii.

A kiedy on (obraz bestii) zacznie się przejawiać we wszystkich wydarzeniach, gdy zamieszanie, bunt i wszelkie przejawy zła, jakie to za sobą pociągnie, zaczną się wzmagać w tym narodzie, wówczas pojawi się dążność do oczyszczenia władzy z tego, co zostało jej narzucone. Zrodzi się dążenie, aby uratować władzę i uwolnić ją od zła, którym została skażona. Dojdzie do prześladowań. Ucisk będzie się nasilał coraz bardziej, a wtedy pojawi się przeciwdziałanie; jeśli jednak to przeciwdziałanie miałoby skłonić władze do podjęcia działań, musiałoby je skierować z powrotem do Deklaracji Niepodległości i do Konstytucji, co wykazałem podczas jednego z pierwszych wykładów. Kiedy to się stanie, będzie to czas dla wszystkich, żebyśmy w każdej chwili byli przygotowani do zajęcia odpowiedniego stanowiska; będzie to czas, by zebrać całą energię, pogłębić swoje poświęcenie, zaangażować siebie i swoje środki całkowicie w dzieło Boże, ponieważ to przeciwdziałanie wywoła kolejne kontrakcje i wówczas fala zła powróci – a niechybnie tak się stanie – przynosząc religijne prześladowania i ucisk, który już nie ustanie.

W Europie może się to stać dwukrotnie. Przeczytam nieopublikowany fragment na ten temat. Jest to część wizji z 1850 roku i kolejnej z 1852 roku. Brat Cornell ma zapis tych wizji i udostępnił nam go. Powiada on, że brat O. Hewitt był obecny gdy wizje zostały podane i sporządził ich opis. Na omawiany temat zostało powiedziane:

„Widziałam, że w Europie, gdy wydarzenia będą zmierzać ku realizacji ich dążeń, dojdzie raz czy dwa razy do spowolnienia tego procesu, tak iż bezbożni utwierdzą się w obojętności, a ich serca zhardzieją, ale dzieło nie ustanie – choć będzie się tak wydawać – gdyż umysły królów i władców będą nastawione na walkę, a umysły ludu na osiągnięcie panowania” (SpM – „Spalding and Magan Collection”, w rozdziale „Copy of Three Early Visions”, 2A, s. 2 lub GCB 26.03.1893).

Tak więc widzicie, że choć proces ulegnie spowolnieniu raz czy dwa razy, to jednak w rzeczywistości nie ustanie. Będzie się tylko wydawało, że ustał. Czytamy, że wskutek tego serca bezbożnych utwierdzą się w obojętności. Obojętności wobec czego? Co wpłynęło na serca bezbożnych? Otóż poselstwo, mówiące im co znaczą nadciągające nieszczęścia, jak powiedział Pan: „...a na ziemi lęk bezradnych narodów, gdy zahuczy morze i fale. Ludzie omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat” (Łuk. 21,25–26). Bezbożni zostaną przekonani przez Ducha Bożego, że tak właśnie jest i przerażą się tym – nie ucieszą – ale przerażą się, że tak jest. Gdy potem nastąpi spowolnienie, znowu zobojętnieją. Wtedy oznajmią: „Wiedzieliśmy, że to wszystko fałszywy alarm”. A gdy fala uderzy znowu i rozbrzmi poselstwo: „To jest to, o czym wam mówiliśmy, więc przygotujcie się tym razem”, wówczas oni odpowiedzą: „Mówiliście tak poprzednio, a nic się nie stało, więc i teraz będzie tak samo”. Stąd właśnie bierze się hardość serca, jak w przypadku faraona, tak więc serca bezbożnych ulegną zobojętnieniu i zhardzieją, a gdy fala uderzy znowu i przyjdzie koniec, wówczas zaskoczy ich to, pomimo ostrzegania.

Teraz o naszym kraju. W 1888 roku, kiedy udałem się do Senatu, otrzymałem pozwolenie na wysłuchanie mnie przed Komitetem Senackim. Gdy wróciłem, siostra White zapytała mnie, jaka tam jest sytuacja i jakie rysują się perspektywy. Przekazałem jej co powiedzieli mi senatorowie i że była to krótka sesja, bo Kongres miał zakończyć obrady 4 marca, a było już po obradach i nie mógł on uchwalić żadnej ustawy, nawet jeśli byłby przedstawiony jakiś projekt. W ramach kalendarza obrad nie widzieli możliwości przedstawienia i przyjęcia projektu pod dyskusję przez Senat, a choćby go przyjęli, nie było możliwości, by został on przegłosowany przez obie izby – co było konieczne. Powiedziałem jej, jaka jest sytuacja, a ona odpowiedziała: „Zatem to jest bliżej niż się spodziewamy”. Naturalnym byłoby sądzić, że skoro nie zostanie to uchwalone wtedy, to znaczy, że wydarzenia, których się spodziewamy – problemy, prześladowania i tym podobne – powinny się oddalić, a gdyby zostało to uchwalone, wtedy wydarzenia te przybliżyłyby się. Choć to byłby bardzo naturalny sposób myślenia, to jednak oczywiście Bóg miał rację, a nie my – Jego zdanie było przeciwne naszemu i to, co my uznalibyśmy za znak oddalania się tego wszystkiego, w rzeczywistości było znakiem, że jest to bliżej.

Powiedziała zatem, że gdyby zostało to uchwalone i gdyby ludzie ci wzięli władzę w swoje ręce oraz zaczęli wprowadzać ucisk zgodnie ze swoim duchem, wówczas ucisk i prześladowania wywołałyby reakcję ludzi o otwartych umysłach, przeciwnych prześladowaniom, tak iż nastąpiłoby wycofanie się, krótki czas ulgi oraz pozornego pokoju. A potem, gdyby fala wróciła po tej reakcji, wszystko rozwinęłoby się w krótkim czasie. Tak więc możecie zrozumieć, że sytuacja ta byłaby podobna do tego, co ujrzała ona jako przyszłe wydarzenia w Europie, jak zostało to wyrażone w Świadectwie z 1852 roku.

Dlatego powiedziałem któregoś wieczora, że nikt z nas nie powinien być zaskoczony czy zwiedziony czymkolwiek, co stanie się od tej pory, rzekomo w celu odwrócenia tego, co zostało dokonane. Cokolwiek się stanie, pamiętajcie, że ulga może być tylko chwilowa, dana przez Boga w celu dokończenia dzieła, jakie jeszcze nigdy nie dokonało się na świecie. To tylko sposobność dla nas, byśmy mogli wykonać w łatwiejszy sposób to, co musimy wykonać. Tak więc każdy, kto przyjmie taki pogląd i zgodnie z nim będzie postępował, wkroczy w zgromadzeniu zwycięzców na Górę Syjon, gdy dzieło Boże zostanie dokonane.

Każdy zaś, kto mówi: „O nie! Zbytnio się spieszysz. Przesadzasz w tej sprawie” – jak wielu zapewne mówi – niech przyjmie to ostrzeżenie. Oto zapis tego, co wielu będzie mówić (E.G. White, Testimonies for the Church, t. 5, s. 715):

„Gdy strażnik, widząc nadciągające niebezpieczeństwo, nada swej trąbie pewny ton, lud znajdujący się na pierwszej linii podejmie ten ostrzegawczy zew i wszyscy będą mogli przygotować się na podjęcie walki. Niestety zbyt często bywa tak, iż przywódca stoi i waha się, jakby mówił: »Nie spieszmy się zbytnio. To może być pomyłka. Musimy być ostrożni aby nie podnieść fałszywego alarmu«. To jego wahanie i niepewność w tej sprawie oznacza wołanie: »Pokój i bezpieczeństwo«.”

Czy rozumiecie, że każdy, kto się waha, kto jest chwiejny, swoją postawą mówi: „Pokój i bezpieczeństwo”? Być może nie mówi tego głośno, ale mówi. Dlatego w innym miejscu czytamy, podobnie jak w jednym z poprzednich wykładów: „Potrzebujemy Kalebów, którzy będą mówić: »Teraz jest czas działać«”. Czytam dalej:

„To jego wahanie i niepewność w tej sprawie oznacza wołanie: »Pokój i bezpieczeństwo. Nie wzniecajcie podnieceń. Nie siejcie niepokoju. To jest wielkie zamieszanie, poświęcone przesadnemu naprawianiu [religijnych] problemów. To podniecenie wkrótce ustanie«.”

Słyszycie? Niektórzy tak będą mówić. Czy rozumiecie więc, że ci, którzy tak mówią i wahają się, ociągają, kwestionują, nie wiedząc jakie zająć stanowisko, gdy ujrzą coś, co będzie wyglądało na odwołanie tego zamieszania, powiedzą wówczas: „Oto jest to, o czym wam mówiliśmy. Już dawno to twierdziliśmy. Ale wy wybiegaliście do przodu i wywołaliście poruszenie i niepokój wśród ludzi, a teraz okazało się, że to wszystko odwołano, więc ile warte jest wasze dzieło? To był fałszywy alarm wzniecony przez was. Zwiedliście ludzi”.

Ale rzeczywistość jest zupełnie inna! Właśnie wtedy, gdy nastąpi chwila wytchnienia, ci, którzy boją się Boga i znają Jego radę, zrozumieją, że to najlepsza okazja do działania. [Głos z sali: Czy nie nastąpi to w odpowiedzi na nasze modlitwy, by wiatry zostały powstrzymane?]. Tak jest. A gdy chwila spokoju nastąpi, wówczas zamiast mówić „pokój i bezpieczeństwo” każdy, kto zna radę Bożą, będzie wołał: „Bądźcie gotowi teraz i to jak najprędzej. Bądźcie gotowi, gdyż wkrótce fala powróci, a wtedy każdy, kto da się zaskoczyć, przepadnie na wieki”. Musicie zrozumieć, na czym polega niebezpieczeństwo.

Przeczytajmy fragment z książki „Wielki Bój”, str. 305 wyd. VIII:

„Kiedy wczesnochrześcijański kościół został skażony przez odejście od prostoty ewangelii i przyjęcie pogańskich obrzędów oraz zwyczajów, wtedy utracił Ducha [Świętego] i moc Bożą. Aby móc panować nad sumieniami ludzi, zmuszony był szukać poparcia władz świeckich.”

Tak zrodziło się w jego umyśle papiestwo.

„Wynikiem tego było powstanie papiestwa – kościoła panującego nad władzą państwową, by wykorzystać ją do realizacji własnych celów, a szczególnie do karania »herezji«. Aby Stany Zjednoczone mogły utworzyć obraz bestii, religijna władza musi tak kontrolować władze cywilne, iż autorytet państwa zostanie użyty przez kościół dla realizacji swych własnych celów.”

Czy ktoś z obecnych tu widział coś takiego w Stanach Zjednoczonych? [Głosy z sali: Tak]. Czy każdy z was szczerze wierzy, że oprócz niego są na tej sali osoby, które widziały takie rzeczy dziejące się w Stanach Zjednoczonych? [Głosy z sali: Tak]. Czy ktokolwiek z was nie widział czegoś takiego? [Głosy z sali: Nie]. Bez względu na to, co kto o tym mówi, nie ma to znaczenia. Czy jest tu ktoś, kto nie widział czegoś takiego? [Głosy z sali: Nie]. Nie ma nikogo, kto nie widziałby, że zrobiono coś takiego. Wszyscy wiedzą, że to zrobiono, bez względu na to czy przyznają, iż utworzony został obraz bestii, czy nie. Nie podlega to kwestii, bo zostało to uczynione. Wszyscy to widzieli. Gdyby ktoś mówił, że to nie jest obraz bestii, możemy odpowiedzieć, że tak czy inaczej jest to coś bardzo podobnego do obrazu bestii. Przynajmniej na to wszyscy mogą przystać.

Tutaj nasuwa się kolejna rzecz. Niektórzy życzyliby sobie, aby Najwyższy Sąd Stanów Zjednoczonych wydał oświadczenie o tym, jak należy rozumieć tę decyzję sądu i jaka intencja przyświecała tej decyzji. Ale bracia i siostry, to nie zdałoby się na nic. Jeśli nawet Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydałby bezpośrednie oświadczenie, iż sędziowie w żadnym razie nie mieli zamiaru czynić tego narodu narodem chrześcijańskim ani ustanawiać państwowej religii, to oświadczenie takie nie zmieniłoby rzeczywistego stanu rzeczy – tak jak np. „ty sobie mów, a ja zdrów”.

Rzecz nie w tym, jakie sąd miał intencje, ale co sąd zrobił. Liczą się fakty. A to, co sąd zrobił, wkrótce się okaże, bo owoce tego zostaną wydane, a skutki widoczne, pomimo najlepszych nawet intencji sądu. Intencje nie liczą się tutaj nic a nic. Nie przypuszczam, aby którykolwiek z sędziów Sądu Najwyższego miał intencje w całości zbieżne z tym, co sąd orzekł, gdyż uważam, że sędziowie nie zdają sobie sprawy z rzeczywistej wagi swojej decyzji, a zatem, nie mogli mieć intencji zbieżnych z jej wymową. Sędziowie nie przewidzieli, jakie skutki pociągnie za sobą ich decyzja. Nie mieli bladego pojęcia, do czego to doprowadzi.

A czy Kongres zdawał sobie sprawę, jakie będą skutki ustawy niedzielnej nakazującej zamknięcie Wystawy Światowej w niedzielę? Czy kongresmeni mają świadomość, co pociągnie za sobą taka decyzja? [Głosy z sali: Nie]. Przypuśćmy, że Kongres wykazałby inicjatywę i uchwaliłby rezolucję dla narodu, dla Amarykanów, mówiąc: „Nie było naszą intencją oddanie rządu Stanów Zjednoczonych i władzy tego rządu w ręce kościołów”. Czy nie sądzicie, że mogliby to powiedzieć szczerze?

Pytanie: czy biskupi w czasach Konstantyna zdawali sobie sprawę, do czego doprowadzą ich dążenia?

Odpowiedź: nie, nie byli świadomi, jakie będą ich skutki. W tym rzecz, że w ogóle nie mieli pojęcia, do czego to doprowadzi. Podobnie teraz, gdyby nawet kongresmeni wyraźnie oświadczyli, że nie było ich intencją oddanie rządu w ręce kościołów, czy miałoby to jakieś znaczenie dla dalszego biegu wydarzeń? Nie. To się stało, bez względu na to, jakie były ich intencje.

Chodzi o to, że oni nie zdają sobie sprawy z tego, do czego doprowadzi ich decyzja, tak samo jak nie zdawali sobie z tego sprawy, zanim ją podjęli. Pewien senator ze stanu Waszyngton powiedział bratu Deckerowi, że gdyby wiedział wcześniej to, co wie teraz, nie głosowałby tak, jak głosował. No właśnie. To samo mówili niektórzy członkowie izby reprezentantów. Na tym polega nikczemność tego, co się stało. Szatan i papiestwo nie dbają o to, czy parlamentarzyści zdają sobie sprawę z wagi swojej decyzji i jakie mają intencje. Rzecz się stała, a jej owoce się pojawią i całe zło zawarte w niej da o sobie znać wbrew temu, jakie intencje miał Sąd, wbrew intencjom Kongresu, wbrew wiedzy Sądu i Kongresu.

Nie musimy doszukiwać się wyjaśnień tego, co się stało. W Słowie Bożym znajdują się wyjaśnienia tego, co zaistniało; w dziejach papiestwa mamy wyjaśnienie tego, co zostało dokonane. Tylko ci, którzy w tych źródłach upatrują wyjaśnień, będą w stanie ujrzeć to, co rzeczywiście kryje się za tymi wydarzeniami. Kto nie zna dziejów papiestwa, kto ich nie studiował i nie rozumie jego genezy, postępu, logiki każdego etapu aż do ostatecznego efektu, kto nie prześledził tego, ten nie będzie w stanie zrozumieć, co kryje się za obecnymi wydarzeniami i co z nich wyniknie. Dlatego Pan wskazał nam źródło wiedzy w tej sprawie. Pozwólcie, że przeczytam jeszcze raz: „Aby wiedzieć, jaki jest obraz bestii i jak zostanie utworzony...”. Jak powiedziałem ubiegłego wieczora, Bóg dał nam środki, dzięki którym na długo wcześniej możemy wiedzieć, co się wydarzy, abyśmy w chwili, gdy się to wydarzy, byli w stanie rozpoznać natychmiast, że sednem tego jest papiestwo.

Dlatego intencje Sądu w tej sprawie nie mają żadnego znaczenia dla samej sprawy. Nawet gdyby Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydał dokument podpisany przez każdego z sędziów, stwierdzający iż nie mieli oni żadnych złych intencji, to z całym naciskiem możemy powiedzieć, że nie ma to żadnego znaczenia dla sprawy. Powiedzieli, co powiedzieli; oświadczyli, że „to jest chrześcijański naród” i „dowiedli” tego. Wszystkie skutki tego nastąpią wbrew ich intencjom oraz poziomowi ich wiedzy. Ich intencje i wiedza nie mają żadnego znaczenia dla konsekwencji ich decyzji.

Mamy na ten temat świadectwa. Wszystkie one są zawarte w niewielkiej publikacji „Special Testimonies”. Mówią one o tym, że nie mamy czerpać informacji od osób spoza naszego środowiska. Rozkazy dla nas płyną z góry! Mamy szukać rady pochodzącej z nieba! W „REVIEW AND HERALD” z 21 lutego, na pierwszej stronie znajduje się Świadectwo, iż ci, którzy znają radę Bożą, będą mieli mądrość potrzebną do rozpoznania poczynań szatana i uniknięcia ich skutków. Bracia i siostry, Pan uzbroił nas pod każdym względem przeciwko wszystkiemu, co szatan może zrobić. Bóg dał nam trzy różne źródła wiedzy, abyśmy posiedli bezbłędną wiedzę na ten temat – Biblię, Świadectwa i historię papiestwa. To są trzy źródła wiedzy o tych sprawach: historia, Pismo Święte i Duch Proroctwa, który wyjaśnia dwa poprzednie źródła. Czy Pan nie uzbroił nas w zupełności?

Zatem korzystajmy z dokumentów i środków, które On nam dał, aby w pełni uzbroić nas do tego rodzaju zwiedzeń. Tego właśnie potrzebujemy. Wymaga to studiowania; lecz do czego nadaje się kaznodzieja, który nie studiuje? Chciałbym to wiedzieć. Przecież kaznodzieja nie ma nic więcej do roboty jak tylko studiować i pracować; studiować i pracować, pracować i studiować bez ustanku. Oczywiście, aby studiować to wszystko i zaangażować w to swój umysł oraz całą swoją energię, będzie to wymagać ciężkiej pracy, przed którą wielu się wzdraga. Ale nie musicie się obawiać, że przeciążycie głowę; nie bójcie się o to. Chciałbym – i nie ograniczam tego jedynie do kaznodziejów, gdyż wszyscy musimy być kaznodziejami, przynajmniej od czasu do czasu – otóż chciałbym, aby każdy adwentysta dnia siódmego zabrał się do studiowania i studiował tak pilnie, aż poczuje, że doszedł do granic wytrzymałości swojego mózgu. To byłoby dobre dla każdego. Studiować aż do momentu, gdy mózg dosiągnie kres swoich możliwości. Co mówi Pan? „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej” i z jakiej części myśli? [Głosy z sali: „Z całej myśli”]. Więc czyńcie tak. Zapraszam was, byśmy razem to czynili. „Z całej myśli swojej” – tego On chce! Całym naszym umysłem. Całym. Oddajmy Mu to.

Przeczytam teraz dalej to Świadectwo o tych, którzy mówią, że ta sprawa umrze śmiercią naturalną – E.G. White, Testimonies for the Church, t. 5, s. 715–716:

„Jednak zbyt często bywa tak, że przewodniczący stoi i waha się, jakby chciał powiedzieć: »Nie spieszmy się zbytnio. To może być pomyłka. Musimy być ostrożni i nie podnosić fałszywego alarmu«. To jego wahanie i niepewność w tej sprawie oznacza wołanie: »Pokój i bezpieczeństwo. Nie wzniecajcie podnieceń. Nie siejcie niepokoju. To jest wielkie zamieszanie, poświęcone przesadnemu naprawianiu religijnych problemów. To podniecenie wkrótce ustanie«. W ten sposób rzeczywiście przeczą poselstwu danemu przez Boga, a ostrzeżenie, które miało poruszyć zbory, nie spełniło swojego zadania. Trąbka stróża nie wydaje pewnego dźwięku, a lud nie jest przygotowany do walki. Niech stróż ma się na baczności, aby w skutek swego wahania i zwlekania, dusze nie zginęły, a krwi ich nie zażądano z jego ręki.”

Teraz kolejna rzecz. Niektórzy z braci kaznodziejów i wielu innych wyznawców powiedziało: „Nie sądzę, by ta sprawa wolności religijnej, to dzieło obejmujące kontakty kościelno-państwowe były czymś istotnym. Za dużo w tym polityki. Nie sądzę, by było to coś, w co Kościół powinien się angażować w związku z sabatem i innymi sprawami”. Cóż, zależy to całkowicie od tego, jaki jest stan waszego serca. Zależy to całkowicie od tego, czym to jest dla was. Jeśli dla was jest to kwestia polityki, to znaczy, że nie macie w sobie nic, prócz polityki. Zaś jeśli dzieło wolności religijnej naprawdę jest wam bliskie i jest w was, to jest to Ewangelia. Jeśli macie tylko teorię, tylko zewnętrzny formalizm, wówczas wszystko, co jest w was, to polityka. Polityka jest wszystkim, co znacie. Jeśli jednak zależy wam na prawdziwej wolności duszy i sprawa ta jest bliska waszemu sercu, wówczas chodzi o wolność, o Ewangelię Chrystusa, a nie o politykę. Na tym polega różnica między polityką a Ewangelią Chrystusa.

Chciałbym was zapytać, kto jest największym, najbardziej przewidującym i najsprytniejszym politykiem na ziemi. [Głosy z sali: Rzymski papież]. Oczywiście, papież. On zawsze był wielkim politykiem. Wszyscy papieże byli przede wszystkim politykami. Ale oficjalnie mienią się rzecznikami ewangelii. Czy istnieje osoba bardziej obnosząca się z religijnością niż papież? A jednak zasady papiestwa nie mają nic wspólnego z ewangelią, na którą papiestwo się powołuje. Wszystko, czym jest papiestwo, to polityka! Ale gdy zasady ewangelii, które ci ludzie zachowują jedynie na zewnątrz, jako teorię, wyznanie wiary – niech te zasady dotrą do serca, wtedy macie do czynienia rzeczywiście z wolnością religijną. A to nie prowadzi do tworzenia kolejnych papieży.

Tak więc, ci bracia i siostry, którzy przypuszczali, że dzieło wolności religijnej zbytnio kojarzy się z polityką, muszą zrozumieć, czym naprawdę jest wolność religijna i sami muszą ją przyjąć do swego serca, a wtedy będą wiedzieli, że w tym dziele nie ma polityki. Będą wiedzieli, że to jest religia. Ci ludzie nie odkryli jeszcze, czym jest prawdziwa religia. Niestety nie. Człowiek, który odkrywa wolność religijną, jaka jest w Jezusie Chrystusie i którą przynosi mu Ewangelia – wolność religijną, która oddziela religię od państwa, oddziela kościół od państwa – taki człowiek wie, że nie ma w tym polityki, gdyż zna prostą drogę i będzie szedł właściwą drogą, nie zwracając uwagi na żadne ziemskie względy, nie kierując się żadną polityką. Taka jest zasada.

Oto jest nasze stanowisko. To są sprawy, które musimy rozważyć. A tajemnicą wszystkiego, początkiem i końcem, wszystkim we wszystkim jest po prostu Jezus Chrystus w człowieku, nadzieja chwały. To wyjaśnia wszystko; to nadaje wszystkiemu właściwy sens; to dostarcza zrozumienia wszystkiego; to Chrystus, Chrystus i to ukrzyżowany. To jest to wszystko, czego człowiek może pragnąć i czego potrzebuje. To wszystko, co możemy mieć, „gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości i macie pełnię w nim” (Kol. 2,9–10).

Gdy się rozstaniemy, udając się z poselstwem, które Bóg nam dał, w mocy, która została dana wraz z nim, by zanieść Wieczną Ewangelię wszystkim narodom, rodzajom, językom i ludom – pamiętajcie – wołając donośnym głosem: „Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód” (Obj. 14,7) wraz z innym aniołem, który szedł za nim i wołał: „Upadł, upadł wielki Babilon, który napoił wszystkie narody winem szaleńczej rozpusty” (w. 8). Czy tak? Wszystkie narody? [Głosy z sali: Tak]. Więc niech coraz głośniej rozbrzmiewa wołanie: „Jeżeli ktoś odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmie znamię na swoje czoło lub na swoją rękę, to i on pić będzie samo czyste wino gniewu Bożego z kielicha jego gniewu... Tu się okaże wytrwanie świętych, którzy przestrzegają przykazań Bożych i wiary Jezusa... Błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają” (w. 9–10; 12–13).

Gdy umiera ktoś z waszych przyjaciół, dlaczego się smucicie? Bóg obiecał mu błogosławieństwo. Nie okradajcie siebie z błogosławieństwa wskutek niewiary. „Błogosławieni, którzy w Panu umierają – już teraz” (w. 13 ). A potem następuje potwierdzenie: „Zaiste, mówi Duch, niech odpoczną od swoich mozołów, bo idą wraz z nimi ich czyny. Potem ujrzałem: oto biały obłok – a Siedzący na obłoku, podobny do Syna Człowieczego, miał złoty wieniec na głowie, a w ręku ostry sierp. I wyszedł inny anioł ze świątyni, wołając głosem donośnym do Siedzącego na obłoku: Zapuść Twój sierp i żniwa dokonaj, bo przyszła już pora dokonać żniwa, bo dojrzało żniwo na ziemi! A Siedzący na obłoku rzucił swój sierp na ziemię i ziemia została zżęta” (w. 13–16 ).

„I widziałem jakby morze szkliste zmieszane z ogniem, i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad zwierzęciem i jego posągiem, i nad liczbą imienia jego; ci stali nad morzem szklistym, trzymając harfy Boże” (Obj. 15,2). Tam właśnie zmierzamy. Nasza droga wiedzie wprost tam. Tam jest nasz cel.

Czy rozumiecie, że wszystko co czynimy, wszystkie nasze przedsięwzięcia, wszystkie wypowiadane słowa – wszystko to jest osadzone w kontekście przyjścia Pana. On przychodzi; On przychodzi. Czy cieszycie się z tego? Tak, Pan przychodzi, osobiście. Ujrzymy Go takiego, jakim jest. Nie takim, jakim był ale takim, jakim jest. Jego twarz będzie jaśniała jak słońce, Jego szata będzie biała jak światło, Jego głos jak głos tłumu, mówiący o pokoju i wiecznej radości dla tych, którzy na Niego czekają. Tak, bracia i siostry, On przychodzi w całej chwale. On przychodzi. Ujrzymy Go. Ujrzymy Go. Tak, jak mówią słowa tej pięknej pieśni:

On przychodzi,

nie jako niemowlę urodzone w Betlejem,

On przychodzi, nie po to,

by być złożonym w żłobie,

On przychodzi, nie po to,

by znowu być zdradzonym i wyśmianym,

On przychodzi, nie jako obcy,

nie mający własnego schronienia.

On przychodzi, ale nie do Getsemane,

By tam płakać i krwawy toczyć pot,

On przychodzi, ale nie po to,

by umrzeć przybity do drewna

Dla odkupienia buntowników, by im wybaczono.

O nie, tym razem On przychodzi w chwale,

w światłości.

Właśnie. Odziany w światłość nieskończonej chwały. Ilu aniołów przychodzi z Nim? [Głosy z sali: Wszyscy]. Wszyscy? [Głosy z sali: Wszyscy]. Ale czy rozpoznamy Go w tak licznej świcie anielskiej, gdy każdy z aniołów będzie jaśniał bardziej niż słońce? Ach, bracia i siostry, Ten, który szedł z nami przez całą naszą drogę, był z nami w cierpieniu, był z nami w smutku, ratował nas z kłopotów, przeszedł z nami całą naszą drogę, zbawił nas z grzechu i dał nam się poznać – czy moglibyśmy Go nie rozpoznać w owym dniu? [Głosy z sali: Nie]. Nie. Jego cudowna obecność przywiązała nas do Niego, gdy był jeszcze daleko, więc czy cokolwiek odłączy nas od Niego, gdy będzie blisko? Nie, a miriady aniołów i miliony aniołów nie przesłonią nam Go. Nie przybędą z Nim po to, by otaczać go jak ochroniarze, jak żołnierze chroniący ważne osobistości, by nie dopuścić do Niego postronnych. O nie. Przybędą po to, by zaprowadzić nas do Niego. [Głosy z sali: Amen]. Właśnie w tym celu przybędą z Nim. A On przyjmie nas, bo tak powiedział. To On tak powiedział. Ujrzymy Go na własne oczy, osobiście. I nie będzie dla nas obcy.

Ostatnie słowa apostoła Pawła brzmiały: „O Panie, kiedy padnę w Twoje ramiona? Kiedy ujrzę Cię na własne oczy, bez zasłony między nami?” (E.G. White, Sketches from the Life of Paul, s. 331). Czy i my możemy to powiedzieć? [Głosy z sali: Amen].

Bracia i siostry, to już nie potrwa długo. [Głosy z sali: Zaiste]. To już nie potrwa długo. A ponadto pomyślcie, że już teraz wiemy, co się stanie. Czy zauważyliście ten zwrot w słowach ap. Pawła, gdy pociesza nas po stracie przyjaciół, którzy umarli, lecz zmartwychwstaną? Przeczytajmy te słowa w I Tes. 4,13, 16–17).

„Nie chcemy, bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, którzy nie mają nadziei... Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy...” – ze sobą nawzajem? [Głosy z sali: „Z Panem”].

Otóż ap. Paweł zaczął od tego, że spotkają swoich zmarłych i zmartwychwstałych przyjaciół, ale gdy doszedł do tej chwili, niejako stracił z oczu wątek, od którego rozpoczął. Dlaczego? Bo owego dnia Pan będzie wszystkim we wszystkim. Oczywiście, będziemy się radować ze spotkania z bliskimi i przyjaciółmi, ale bracia i siostry, najbardziej będziemy się radować naszym Najlepszym Przyjacielem. Owego dnia On będzie ważniejszy od wszystkich innych. Będziemy się tak radować tym Przyjacielem, iż nie będziemy nawet rozglądać się za innymi. On tak powiedział. „Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem”.

Bracia i siostry, wtedy nie będzie zasłony między Nim a nami. Będziemy do Niego podobni i ujrzymy Go takim, jaki On jest. Radujmy się więc. Radujmy się nieustannie. Mówcie ludziom, że Pan przychodzi. Mówcie, by się przygotowali, bo On przychodzi. Mówcie im o tym. Mówcie, że On przyjdzie rychło. Niech będą gotowi, bo On przychodzi. Niech się przygotowują na spotkanie z Nim, bo On przychodzi. Niech się przygotowują, by stali się do Niego podobni, bo ta chwała, w której On teraz dał nam udział, uczyni nas zupełnie podobnymi do Niego w owym dniu.

Gdzie jest mój śpiewnik? Zaśpiewajmy pieśń 1175, zatytułowaną „W poranku zmartwychwstania”. Myślę, że teraz możemy ją razem zaśpiewać.

„W poranku zmartwychwstania

ujrzymy przychodzącego Zbawcę,

A synowie Boży radośnie zawołają

w królestwie Pana.

Ref. Powstaniemy, powstaniemy,

Gdy potężnej trąby dźwięk

rozedrze lazurowe niebo.

Tak, umarli w Chrystusie powstaną,

wszyscy zbudzą się

W poranku zmartwychwstania

powstaną do życia.

Czujemy chwałę Jego przyjścia,

choć pozornie się opóźnia,

Pocieszamy się wzajemnie

słowami Pisma Świętego.

Przez wiarę odkrywamy,

że wkrótce zakończy się rozłąka

I powitamy się nawzajem

na brzegu szczęśliwego Kanaanu.

Opowiemy radosną historię,

gdy spotkamy naszych przyjaciół w chwale,

I będziemy gotowi,

by powitać naszego niebiańskiego Króla”.

AMEN

Spis treści

Poselstwo TRZECIEGO ANIOŁA 1893

Wykład 1

Wykład 2

Wykład 3

Wykład 4

Wykład 5

Wykład 6

Wykład 7

Wykład 8

Wykład 9

Wykład 10

Wykład 11

Wykład 12

Wykład 13

Wykład 14

Wykład 15

Wykład 16

Wykład 17

Wykład 18

Wykład 19

Wykład 20

Wykład 21

Wykład 22

Wykład 23

Wykład 24