Opis
Fragment książki:
Filip ewangelista był związany z Pawłem więzami najgłębszej sympatii. Filip, człowiek o jasnym rozeznaniu i nieskazitelnej uczciwości, jako pierwszy wyrwał się z niewoli żydowskich uprzedzeń i w ten sposób pomógł przygotować drogę dla pracy apostoła. To Filip głosił Ewangelię Samarytanom; to Filip miał odwagę ochrzcić etiopskiego eunucha. Przez pewien czas historia tych dwóch pracowników była ze sobą ściśle powiązana.
Przez gwałtowne prześladowania ze strony faryzeusza Saula zbór w Jerozolimie rozproszył się. Prześladowania te zniszczyły skuteczność organizacji siedmiu diakonów. Ucieczka z Jerozolimy skłoniła Filipa do zmiany sposobu pracy i zaowocowała realizacją tego samego powołania, któremu później Paweł oddał swoje życie.
Cenne były te godziny, które Paweł i Filip spędzili w swoim towarzystwie; wstrząsające były wspomnienia, które przywoływali z dni, kiedy światło, świecące ze zwróconej ku Niebu twarzy Szczepana, gdy cierpiał męczeństwo, rozbłysło w swojej chwale na Saulu, prześladowcy, przyprowadzając go, bezradnego błagającego, do stóp Jezusa.
